Cała Polska bije dzieci

[sloggi]

Jestem po lekturze reportażu z Dużego Formatu:
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,3182710.html
Niestety jest to prawda, smutna i tragiczna.
Byliście bici, nie katowani, tylko bici. Zaraz ktoś napisze o "zwyczajnych
klapsach" - takie też mam na myśli. Dostaliście od kogoś bliskiego w twarz
przed ukończeniem 15 roku życia? Pamiętacie to nadal, bo to w każdym zostaje.

[carrramba]

Nigdy w życiu nie byłam bita, nigdy w życiu nie dostałam klapsa. Raz zarobiłam
ścierką, i to wszystko /chyba jakbym dostała wtedy w tyłek, to tez bym sie nie
pogniewała/.
ps
sama rowniez nie biłam, nie potrafie bic.

[carrramba]

Oj, ale sklamalam Raz dalam w twarz. Facetowi, w kawiarni. Potarł czerwony
policzek i powiedział "dziekuje". Miałam powód

[tomek854]

Ja tam dostałem parę razy klapsa w życiu, i akurat uważam, ze wyszło mi na zdrowie. Ale to jest raczej zastępcza metoda - kiedy nie ma czasu, żeby usiąść i tłumaczyć. Już kiedyś o tym rozmawialiśmy w s@lonie .

[drzazga1]

"- Kacper nie będzie trzaskał drzwiami do łazienki nie dlatego, że zrozumiał,
dlaczego ma tego nie robić - mówi Jolanta Zmarzlik. - Kacper nie będzie
trzaskał, bo się wycofał. Jego ciekawość świata została zbombardowana. Przestał
się więc rozwijać intelektualnie i emocjonalnie. Boi się ruszyć, by nie dostać
po łapach, by nie usłyszeć, że jest niczym. "

Moj przypadek.
Jako dziecko nie bylam katowana, bita owszem (klasyka - klapsy, pasek). Niezbyt
czesto, bo bylam grzecznym dzieckiem - niestety, latwo bylo mnie wytresowac:/,
do dzis usiluje przestac byc grzeczna pierdola.
W sumie wiem dlaczego - inaczej chyba nie umieli, ale glupota dla mnei nie jest
usprawiedliwieniem.
Ciekawe, ze skonczylo sie kiedy podroslam i ostrzeglam, ze nastepnym razem
oddam. I naprawde bym oddala, tak samo jak przywalilabym chuliganowi
atakujacemu mnie na ulicy. Bez namyslu.

[hiroszima13]

Hmm tego chyba się nie da zapomnieć.
Ja w każdym bądź razie pamietam. Tak samo jak drzazga kiedyś zgroziłam
ze oddam, czy pomogło?? Może poprostu nie wypadało znęcać sie nad "dorosłym".
Kiedyś trzeba stawić czola przeciwnikowi, nawet gdy nim jest rodzic.

[towita]

Mój tato nie uderzył mnie nigdy (chociaż myślę, że czasem zasłużyłam). Kocham
go i szanuję najbardziej na świecie.
Biła nas mama. Nie było to jakieś katowanie, ale też nie tylko machnięcie
ścierką. Mam 3 siostry i kiedy czasami wspominamy dzieciństwo (i lanie) to
nasza mama wpada w histerię, obraża się i twierdzi, że absolutnie nas nie
biła. Powiedzcie jak to możliwe?

[carrramba]

Możliwe. Wstydzi sie tego, nie chce o tym pamietac.

[anmanika]

Straszny ten artykuł. Po nim się zastanawiałam po co ci ludzie mają dzieci,
chyba tylko po to by mieć na kim się wyżyć.

[fedorczyk4]

Nie byłam bita. Klapsy w tyłek nie wywołały we mnie traumy i nie uważam ich za
bicie. Moich dzieci starałam sie nie bić. Piszę starałam, bo nie zupełnie mi to
wyszło. Młodsza dwójka dostała kilka klapsów, które mozna policzyć na palcach
jednej ręki. Niestety najstarszy syn i był dzieckiem z "problemami"
polegajacymi w dużej mierze na potężnej sile autodestrukcji i niestety potrafił
tygodniami pracować nade mną żeby doprowadzić mnie do wybuchu. Dlaczego tak,
nigdy nie udało się do końca stwierdzić. Pedopsychiatrzy z którymi miałam do
czynienia przez 10 lat, prawie na codzień, nie potrafili znaleźć do niego
klucza, gorzej nimi też manipulował. Ale wracając do sedna, kiedy po tygodniach
cierpliwego tłumaczenia, wyciszania i pracy nad nami, dopadł mnie na ulicy
sklepikarz, powiedział i udowodnił że mój syn od miesięcy kradnie, dostałam
szału i spuściłam mu manto. Dostał po tyłku pasem. I do końca życia tego nie
zapomnę i nie daruję sobie.

[warszawianka_jedna]

fedorczyk4 napisała:

> kiedy po tygodniach
>
> cierpliwego tłumaczenia, wyciszania i pracy nad nami, dopadł mnie na ulicy
> sklepikarz, powiedział i udowodnił że mój syn od miesięcy kradnie, dostałam
> szału i spuściłam mu manto. Dostał po tyłku pasem. I do końca życia tego nie
> zapomnę i nie daruję sobie.


ja też bym nie wytrzymała.

[martolka]

Oberwalam pare razy, owszem, za kazdym razem zasluzylam na to - co ciekawe, ja
pamietam siebie jako lobuziaka, ale mama mówi ze bylam bardzo grzecznym
dzieckiem... Co nie przeszkadza temu, ze pasek byl w robocie, plus raz
oberwalam w twarz - tylko raz i mama miala straszne wyrzuty sumienia. Mysle, ze
obie pamietamy te sytuacje bardzo dobrze. Jakies ziarnko zalu gdzies tam jednak
siedzi w srodku.

[bubster]

kiedy czasami wspominamy dzieciństwo (i lanie) to
> nasza mama wpada w histerię, obraża się i twierdzi, że absolutnie nas nie
> biła. Powiedzcie jak to możliwe?


moi też twierdza że nigdy mnie nie bili, hehe
a ja pamiętam rozpaczliwe zamykanie drzwi od kuchni i szarpanie się z mamą, z
głupią nadzieją że tak mi się upiecze...

potem im nagle przeszło i nagle zaczeli uważać, ze dzieci się nie bije

za to wprowadzili terror psychologiczny

nie lubię jeździć do domu...

[antidotumm]

Ten temat to moj czuly punkt.
Bicie dzieci, ktore w krajach zachodu przetrwalo jedynie w rodzinach z marginesu
spolecznego, ma sie w Polsce swietnie: sposrod moich znajomych bija lekarze,
naukowcy...

[rene8]

Jak już pisał Tomek (Oryś)dość "wnikliwie "ten temat przerabialiśmy na salonie.

Ja od tamtego czasu zrozumiałam jedno. Uderzenie dziecka (klaps) to wynik
bezradności,bezsilności a czasami troski(tak,tak) rodzica.
Sama pamiętam dobrze kiedy i za co dostałam w dziciństwie. I wiem,ze rodzic
zrobił to abym moze zrozumiała ważne rzeczy to na "własnej skórze" bo środki ni
diabła do mnie nie przemawiały.
Jeżeli tłumacze na wszystkie mozliwe sposoby mojemu synowi,ze nie wolno sie
bawić ogniem,a on mnie podpuszcza i patrzy co zrobię a przy tym ma niezłą
zabawę bo ja po raz enty tłumacze i prosze.To za 10 razem dostanie klapa.
To wyraz mojej bezsilności.

Niedawno w Mieście Kobiet był program n/t.
Jak ktoś oglądał to ja jestem taką Anją Ortdonx.

Każdy klaps moich rodziców miał podstawy.
Nie było tego dużo ,ale wiem,ze przegiełam i wiedziałam ,ze na pogadance sie
nie skończy.
Bardzo bym chciała,nie dawać klapsów mojemu dziecku.
Ale dziecko ,dziecku nierówne (vide syn Fedorczyk) i niestety nasze emocje też.

[rene8]

Dodam jescze,ze nie ma wątku " Cała Polska gnębi psychiczne dzieci".

Moja sąsiadka ma synka ,którego notorycznie wyzywa: ty idioto, jesteś
nienormalny, kretynie jeden, debil to mało co myśle o tobie, jesteś
popieprzony,zejdz mi z oczu ośle.
Owszem pewnie mu sie też obrywa. Ale te wyzwiska to chyba gorsze niż 10 krotne
spokojne tłumaczenie i przysłowiowy klaps.
Dziecko ma 6 lat. A słysze to od 2!(jak sie wprowadzili).
To już nie jest bezsilność. To wyładowywanie własnych frustracji.

[fedorczyk4]

Masz rację Rene, to jest coś co może podciąć skrzydła na zawsze. Inna sprawa że
w 9 przypadkach na 10 lanie i poniżanie idą w parze.

[rene8]

Właśnie!
Ale mówi sie tylko o biciu. I to biciu w formie katowania dzieci.
bicie dzieci to skrajność, patologia , problemy rodziców.
Ale ile jest dzici ,które nie maja siniaków na ciele?
Tylko w sobie.

[tomek854]

> Ja od tamtego czasu zrozumiałam jedno. Uderzenie dziecka (klaps) to wynik
> bezradności,bezsilności a czasami troski(tak,tak) rodzica.

No własnie, do tego chyba doszliśmy.

Jeszcze mieliśmy taką sytuację, kiedy np. nie ma czasu dziecku tłumaczyć - tak jak to mówisz z tym prowokowaniem. Jezeli miałbym do wyboru, ze dzieciak dostanie klapsa, albo sie posunie o włos za daleko i wleci pod tramwaj, a nie mam czasu mu tłumaczyć...

[wiedz-ma]

ano pare razy zdarzylo mi sie dostac klapsa i za kazdym razie bylo w podobnych
okolicznosciach - no coz, juz jako dziecko mialam tendencje do wyprobowywania
cudzej cierpliwosci i sprawdzania, jak daleko sie posune i doprawdy, nie bylo
na to innej metody
z bitych dzieci niestety wyrastaja bijacy rodzice, spirale przemocy latwo
nakrecic, trudno przerwac, co nie znaczy, ze sie nie da ...

[llukiz]

to całe bicie to jest przereklamowana sprawa. Czy zdarzyło się wam brać udział w
bójce albo zostać pobitym na ulicy? Jeśli ktoś was bije na serio, to włączają
się mechanizmy obronne i nic nie boli. A jak rodzic bije dziecko, to dziecko
wie, że rodzicowi nie chodzi o zrobienie krzywdy i wtedy odczuwa ból. Tylko że w
pewnym wieku (10 lat?) ból przestaje być czymś strasznym. Pojawiają się w życiu
człowieka dużo gorsze rzeczy niż ból. Dlatego bicie przestaje być karą dla
10-olatak. Oczywiście mówimy cały czas o karach cielesnych, a nie o katowaniu.

[drzazga1]

llukiz napisał:

> to całe bicie to jest przereklamowana sprawa. Czy zdarzyło się wam brać
udział
> w
> bójce albo zostać pobitym na ulicy? Jeśli ktoś was bije na serio, to włączają
> się mechanizmy obronne i nic nie boli.

Nie masz racji. Jesli zostaje napadniety ktos, kto nie umie sie bronic - nie
pisze o umiejetnosciach Jeta Li, tylko psychice, to na pewno go boli. A jezeli
ofiara przechodzi do kontrataku, owszem, potezny kop adrenaliny stlumi bol, aby
nie rozpraszal - mechanizm przetrwania. A nastepnego dnia czlowiek ze
zdumieniem oglada since i jeczy przy probie zmiany pozycji z lezacej na
jakakolwiek inna


> A jak rodzic bije dziecko, to dziecko
> wie, że rodzicowi nie chodzi o zrobienie krzywdy i wtedy odczuwa ból.


Ponowne nie. Male dziecko nie analizuje sytuacji. Agresja osoby, od ktorej
oczekuje sie naturalnego wsparcia i ochrony wywoluje strach. Krzywdy? Jaka jest
granica poczucia krzywdy u dzieci? Polamane zebra, wstrzas mozgu czy wystarcza
pregi po pasie na pupie, nogach?

Tylko że w pewnym wieku (10 lat?) ból przestaje być czymś strasznym. Pojawiają
się w życiu
> człowieka dużo gorsze rzeczy niż ból. Dlatego bicie przestaje być karą dla
10-olatak.


I znow sie nie zgodze. Starsze dziecko moze nieco uodpornic sie na bol
fizyczny, ale bicie odciska sie bolem na psychice, takze 10-latka.


> Oczywiście mówimy cały czas o karach cielesnych, a nie o katowaniu.


Nie pisze o katowaniu, tylko o "normalnym" laniu - wlasnie, gdzie jest
granica "normalnego" karcenia? Klaps gola reka w tylek? Trzepniecie po
glowie? "nakrecenie" ucha? No gdzie?

Zeby bylo jasne - zwolenniczka wychowania "bezstresowego" nie jestem. Gdybym
miala swoje dziecko to obawiam sie, ze w pewnych sytuacjach przewiesilabym
przez kolano i klapa dala, np. gdyby mi kilkulatek uciekal na jezdnie i nic do
neigo nie docieralo - choc akurat mam z tym pewne doswiadczenie i najlepiej
dziala wziecie pod pache jak szczeniaka, nogami w powietrzu moze sobie majtac

[towita]

Akurat wczoraj przeprowadziłam eksperyment. Mam dwóch synów. Młodszy korzysta
jeszcze z pampersów. No i wczoraj wieczorem moi chłopcy (9 lat i 2 lata)
urządzili sobie bitwę. Rozwalili całą pakę (60 sztuk) pampersów, podrzucali je
do góry, rzucali w siebie nawzajem. Prosiłam, błagałam starszego syna bo on był
motorem całej akcji. W końcu próbowałam tłumaczyć, że to są nasze pieniądze, że
to tak jakby mi wyjął 50 zł z portfela i wyrzucił. I co usłyszałam ?
- no i fajnie.
Po forumowej lekturze powstrzymałam się przed klapsem (chociaż normalnie pewnie
by oberwał).
Wyszłam po prostu z pokoju, po jakichś 15 minutach winowajca pozbierał na kupkę
pampersy.
I wiecie co zrobiłam. Wzięłam pudełko z klockami i ludzikami Lego i
porozwalałam na całej podłodze.
Nie potrafię opisać rozpaczy mojego syna. Zbierał swoje skarby zapłakany,
zasmarkany i wściekły. Myślę, że on wolałby chyba dostać klapsa.

[skorpioniczka]

Mając lat coś ok 7 i będąc na wsi razem z kuzynką "paliłyśmy" papierosy w
dojrzałym owsie. Przyuważyła nas moja matka. Uciekłam do dziadka, ale musiałam
powiedzieć co się stało. Dostałam raz, jeden jedyny raz. W twarz. Dziadek
płakał bardzo długo, że mnie uderzył. Lekcję pojęłam skutecznie. Zaczęłam palić
będąc dorosłą i zamężną osobą. A dziadka i tak kocham najbardziej na świecie.
Mój syn też dostał klapa raz (miał 4 lata teraz ma 15), jak rzucił się przed
sklepem na chodnik, bo nie chciałam mu kupić zabawki. Chyba wystarczyło, bo
kłopotów żadnych z nim nie mam. A córka na swoje 13 lat jeszcze nie zasłużyła.

[thistle]

Ścierka za wyżeranie ciasta makaronowego - raczej straszak(rodzaj sportu-
zwiniemy szybiej czy mama machnie?) Klaps od taty był rzeczą tak przerażającą,
że nigdy nie nastąpił - samo widmo było najlepszym straszakiem. Zresztą,
byliśmy grzecznymi dziećmi.
Gdy miałam 10lat wykręciłam numer,który w wykonaniu mojej córki przyprawił by
mnie o zawał. Dostałam od matki klapsa, i byłam wściekła (llukiz,to nie chodzi
o ból - 10 latki mają już własne poczucie godnosci). Po wszystkim powiedziałam,
ze wiem, ze nabroiłam,ale jeszczeraz mnie ktoś uderzy to pójde do sądu, bo w 5-
10-15 mówili, ze za to sie idzie do wiezienia. Ani ja,ani zadne z rodzenstwa
nie dostało po tym klapsa.
( za to ojciec zawsze powtarzał - "jeśli was z papierosem zobacze, to
chobyście 25 lat i dwójkę dzieci mieli - przez kolano przełożę i tyłek zleje!!!)
Ja mam ten komfort,ze z moimi Maluchami absolutnie mozna sie dogadać po
dobroci. Tylko w sprawie palenia cytuję dziadka

[towita]

A ja pamiętam bezsilność kiedy mój syn mając tak ze trzy lata nie chciał
zaczekać na Mikołaja. Na imprezę zabrali nas znajomi. Ich córeczka jak aniołek
a to moje diabolo cuda odstawiało m.in. rzucało się na ziemię. Bezsilność brała
się z tego, że do domu wrócić nie mogłam a zlać też go nie mogłam bo miał gruby
kombinezon.

[rene8]

informacje z ostatniej chwili:"
Zaraz mnie szlag trafi i go stłukę.
Jest tak przekorny i uparty,ze moja cierpliwoć,prosby,groźby i zmiany tematu są
na granicy wytrzymałości.
Chodzi o skakanie z krzeseł i łózek(ponowne widmo jego złamanej ręki jest
przerażające).

A on drze się wniebogłosy,ze "on w takim razie wychodzi z tego domu" i dyla na
korytarz w rajstopach. Dodatkowe atrakcje dzwiekowe jakbym go ze skóry
obdzierał. A ja za nim nawet nie wychodzę. Więc sie dzre. Wyglądam i prosze
zeby wrócił,drze się jescze głosniej.
Mieszkam na parterze,wszyscy wchodzący do bloku maja przedstawienie.
W końcu sie rozpłakałm. Wrócił i sie nie odzywa. Zglada właśnie do pokoju.
Niezwracam na niego uwagi.

Obyło się bez klapsa. Postawił na swoim.
A ja się czuję i tak do dupy.