alkoholizm.

[jeremy27]

patrząc na wypowiedzi ostatnie ten temat jakos sam mi sie narzucił)))
Czym dla Was jest alkoholizm?...mieliscie styczność...
ja mam cały czas (nie osobiście)...i jak dla mnie jest to straszna choroba...

[dorota.28]

osobiście mam, sama jestem, w mojej familii znajdzie się kilka osó

[babik]

Straszna choroba , nie chcę tego wspominać.
Szczególnie jak to się nazywa "martwe ciągi".

[kolczatka]

Alkoholizm straszną chorobą jest i z tym faktem nie zamierzam polemizować.
Jednej rzeczy się boję, mam wrażenie, że balansuję na granicy tej choroby.
Chociaż z drugiej strony możliwe, że to tylko moje przeczulenie, bo swoich
problemów nie rozwiązuję kieliszkiem, ale ten lęk ciągle się we mnie czai.

[altu]

Mam na imię Alicja i jestem alkoholiczką.
Przygodę z alkoholem zaczęłam w wieku 15 lat, kiedy pod nieobecność rodziców,
przed lekcjami w szkole średniej upiłam się o godz. 11 do nieprzytomności z
koleżankami z klasy.
Od tamtej pory alkohol w mniejszym lub większym stopniu towarzyszy mi w moim
życiu. Na smutki i radości. Z rozpaczy i miłości.
Każdy powód jest dobry, żeby pić.
Najgorsze są dni, kiedy mam takiego doła, że nie chce mi się nigdzie wychodzić,
nie mam kasy, a w domu nie ma ani kropli alkoholu.
Jednak nauczyłam się z tym żyć. Najważniejsze jest to, żeby w ciebie ktoś
wierzył. Ja mam parę takich osób. Nie piję już tyle co kiedyś, ilości są
znacznie ograniczone, ale są.
Alkohol jednak nie zdominował mnie do szpiku kości: mimo wszystko skończyłam
studia z wyróżnieniem, mam super dobrą pracę, dobrych ludzi wokół siebie. Może
to, że coraz mniej piję jest spowodowane także tym, że jestem niemalże zmuszona
do codziennego prowadzenia samochodu, a także tym, że są wokół mnie ludzie, dla
których alkohol nie jest wyznacznikiem życia.
Mam nadzieję, że chociaż kilka osób mnie tutaj zrozumie, a nie potępi...

[frunze]

Ja Cię rozumiem. Sama jestem DDA.

[sharlotka]

frunze napisa?a:

> Ja Cie˛ rozumiem. Sama jestem DDA.

Ech, Frunze... teraz juz wiem skad to cieplo u Ciebie.
U mnie ojciec pije nadal i najgorsze, ze nie moze sie zapic.
Przepraszam, ale musialam to powiedziec.
Zniszczyl mi i mojej mamie zycie.

[frunze]

Mój też. I Bogu dziękuję, że już się wyprowadziłam. I dzięki terapii mogłam
się od rodziny oderwać, a nie żyć na dwa domy. Jest mi ciężko bo mimo tego
wszystkiego bardzo go kocham. I jestem ukochaną córką. I co z tego??

: alkoholizm - FRUNZE!

[jeremy27]

na czym polega taka terapia...może mi by sie przydała...bo problem ten mnie
przytłacza notorycznie?...krótki opis jesli mógłbym...

[frunze]

Najpierw terapia indywidualna - jeden na jednego, Ty i terapeuta. Potem
terapia grupowa. Moja przyjaciółka zapisała się wczoraj na Żytnią, możesz tam
zadzwonić i dowiedzieć się czy są jeszcze miejsca (jak nie znajdziesz mogę się
dowiedzieć).

[jeremy27]

wiesz - ja niby od problemu sie uwolniłem - ale nadal mnie dosiega w pewien
sposób - zastanawiam się czy takie rozdrapytwanie ran nie pogarsza jeszcze
stanu?...

[frunze]

Mnie się zawsze wydawało, że mieszkanie z ojcem alkoholikiem nie ma na mnie
żadnego wpływu. Jakoś się przystosowałam, nagięłam do warunków, w których
przyszło mi się wychowywać. Dopiero jak poszłam na terapię zdałam sobie sprawę
jak pokopane jest, co w życiu robię, takie "drobiazgi" jak wyręczanie ludzi,
rezygnowanie z własnego ja, robienie wszystkim dobrze. Zmieniłam się i jest mi
z tym bosko. Nigdy nie żałowałam, że poszłam się leczyć. Ale każdy musi podjąć
decyzję sam.

[jeremy27]

jak możesz przęslij mi adres ośrodka na meil - proszę
ja właśnie cały czas popełniam te błędy...

[frunze]

Wysłałam, ale na gazetowego, nie wiem czy dojdzie.

[jeremy27]

DOSTAŁEM I ODPISAŁEM DZIĘKI

[jeremy27]

ja rozumiem i nie potępiam...trzymaj się...najgorzej jak sam człowiek nie widzi
tego problemu - bo wtedy wszelkie prośby, grożby uderzają w próżnię -
przerabiałem ten etap osobiście...jeśli zdamy sobie sprawę z problemu - to juz
jakiś sukces i można pomysleć o walce z nałogiem...

[gacus2]

altu napisała:

> Mam nadzieję, że chociaż kilka osób mnie tutaj zrozumie, a nie potępi...

Dlaczego mamy potępiać????
Wszyscy (a raczej większość) z nas wie, ze to jest choroba i moim zdaniem,
alkoholikiem nie zawsze człowiek staje sie na własne zyczenie. Zdarza się, ze
nawarstwia sie wiele przeciwnosci losu, okres buntu a moze niezgoda na to co
widzimy na swiecie. Czasem brak akceptacji własnej osoby, niezruzmienie . jest
wiele powodów. Cieszymy sie razem z Tobą, ze jednak starasz siez tym życ-
próbujesz naprawić- coś trzyma Cie przy zyciu (cos- ktos...) myśle, ze to co w
życiu osiagnęłaś to dzięki sobie i silnemu charakterowi. Każdy błądzi, ale
głupcem jest ten kto sie zatraci. Ja CIebie podziwiam- wygrałas!

[altu]

Dziękuję za ciepłe słowa...
Właśnie dzięki takim ludziom jak Ty jestem tutaj, z Wami...

[gacus2]

altu napisała:

> Dziękuję za ciepłe słowa...
> Właśnie dzięki takim ludziom jak Ty jestem tutaj, z Wami...

Jak my....

[altu]

Tak, masz rację, dzięki takim ludziom jak Ty, jak Wy, goście Salonu, jestem
gotowa, by życiu iść na przeciw, nie poddawać się, i dawać z siebie bardzo,
bardzo dużo. Wiele ciepła i radości. By ciągle pokazywać, że umiem bez alkoholu
żyć. Nie zawsze jest to łatwe, ale dla takich ludzi warto...
Pozdrawiam serdecznie!

[gacus2]

A jeśli chodiz o mnie... lubię wypić, ale moge jeszcze przestać. tzn nie mam
sytuacji, ze ja muszę. Ba nawet jak jestem smutnyi jest mi źle staram sie nie
siegac do alkoholu (tzn nigdy nie siegnąłem) Problem jednak jest w tym, ze ja
już bez alkoholu nie potrafie sie bawić...piję żeby było wesoło- it o mnie
przeraża. Poandto pracuje przy alkoholu (zajmuję sie obsługą transportowa
winiarni i Polmosów) Nie muszę chyba tłumaczyc czym z reguły kończą sie
delegacje....
A wracajac do styczności z problemem: mam kilka osób w rodzinie nadużywających
i jednego alkoholika- wujka. Jak patrze na krzyz jaki każe nieść swojej matce
odechciewa mi sie...

[frunze]

Do niedawna miałam na codzień. Koszmar.

[sharlotka]

Jestem DDA.
W najgorszym wydaniu z rekoczynami, etc.

Jest to okropnie niszczaca choroba.

[frunze]

Już sobie z tym radzę, ale ciągle moje działania są kompletnie popierdolone
mimo dwóch lat terapii.

[dorota.28]

jezu, ciężko się zrobiło
temat jak dla mnie drażliwy

[babik]

Najgorsze jest wpadanie w ciąg i picie np. cały tydzień albo i dwa. Tym mnie
stary wykańczał.
Nigdy nie dał sobie powiedzieć , że ma problem.

Dlatego choćbym miał umrzeć nie zastosuję klina.

[frunze]

Mój się leczył, żeby nam usta zamknąć. Chodził może z parę tygodni. Fikcja.

[babik]

Taaaaa . Najgorsza była amplituda , od euforii bo stary trzeźwy i jest wdechę ,
po deprechę i chowanie się po kontach jak wracał nawalony .
Moje dziecko tego nie będzie musiało przeżywać.
To jedno mogę mu przyżec.

[frunze]

Ja już nie mogę rozmawiać na ten temat. To tak cholernie boli! Że nie miałam
dzieciństwa, że teraz mam pokopane w głowie i nie wiem jak jest normalnie! Że
nigdy nie mogłam zapraszać znajomych do domu, że bałam się spotkać go na
ulicy, że musiałam widzieć łzy mojej mamy i słyszeć jego potworne krzyki. I
walczą we mnie sprzeczności, tak bardzo chciałabym mieć prawdziwego ojca i
ciągle łudzę się, że on kiedys przestanie pić, a z drugiej strony tak bardzo
go nienawidzę.

[jeremy27]

wiesz mi gorzej jest jeszcze jak oboje maja ten problem...wtedy masz wrażenie,
ze nie masz pomocy z zadnej strony.

[kolczatka]

Z pewnymi rzeczami nie uda się pogodzić nigdy, to jest jedna z takich rzeczy.
Można się tylko nauczyć z tym żyć. Trzymam za Ciebie kciuki, buziaczki

[frunze]

Dziękuję

[babik]

Ja już mam jakby kłopot z głowy bo stary nie żyje.
Z niejakim zdziwieniem , po jego śmierci stwierdziłem , że mimo wszystko to był
dobry człowiek. Chociaż nigdy nie zapomnę co przeżyłem.
Ale fakt na te tematy bardzo ciężko się rozmawia. Co prawda człowiekowi lepiej
jak z siebie wyrzuci te wszystkie okropieństwa.
Tak rozmowa to dobra rzecz.

[sharlotka]

babik napisa?:

> Ja juz˙ mam jakby k?opot z g?owy bo stary nie z˙yje.
> Z niejakim zdziwieniem , po jego s´mierci stwierdzi?em , z˙e mimo wszystko to by?
>
> dobry cz?owiek. Chociaz˙ nigdy nie zapomne˛ co przez˙y?em.
> Ale fakt na te tematy bardzo cie˛z˙ko sie˛ rozmawia. Co prawda cz?owiekowi lepiej
> jak z siebie wyrzuci te wszystkie okropien´stwa.
> Tak rozmowa to dobra rzecz.

nauczylam sie o tym mowic, ale nie lubie tego robic, bo budzi to we mnie agresje, zlosc...
kocham go, bo jest moim ojcem, bo jest slaby... ale nienawidze za to z kogo, kim jestem teraz, nie umiem sie wyzwolic...
walcze, ale moje zmory sa uparte i tak latwo nie poddaja sie.... a ja jestem zbyt slaba
przyplacilam jego alkoholizm najcenniejszymi osobami, rzeczami w moim zyciu.

[babik]

Niestety , jesteśmy dokładnie tak chorzy jak oni.
Chyba raczej dożywotnio.
Nie wiem czy można się od tego przekleństwa uwolnić.

[czarna33]

Mialam i mam z tym stycznosc do dzis.Widze co sie dzieje dookola mnie i jest
to przerazajace.I tak sobie pomyslalam,ze wlasnie minelo trzy lata odkad
pochowalam mojego ojca...ktory wyrzadzil mi tyle zlego,mimo ze bylam Jego
najukochansza coreczka A teraz pomimo tego wszystkiego mysle o nim cieplo...
Pozdrawiam Was serdecznie.

[babik]

No tak . W styczniu minie 7 lat.
A jakby było wczoraj.

[anahella]

Moja siostra jest alkoholiczka. Nie wiem skad wziela takie wzorce, bo w domu
alkohol nie byl czestym gosciem. Ja osobiscie pije tylko wtedy gdy mam ochote, a
ochote mam dosc rzadko i w malych ilosciach.

Z siostra jest inaczej. Alkohol zniszczyl jej zycie osobiste, zerwala kontakt z
rodzina, ale wiem ze sie nie leczy i ma pretensje do wszsytkich wokol siebie na
okolicznosc swoich nieszczesc. Kiedys, jak jeszcze utrzymywala ze mna kontakt
przychodzila po pieniadze a potem robila karczemne awantury. Wyrzucilam ja z domu
a potem zadzwonilam na infolinie dla rodzin alkoholikow. Zadalam pytanie: "Co
moge dla niej zrobic". Odpwiedz zmrozila mnie, bo brzmiala: "Nic. Pozwolic az
osiagnie dno, nie pomagac finansowo a jak sie stoczy to dac jej nasz numer
telefonu". Wtedy pomyslalam ze z drugiej strony sluchawki siedzi ktos z kawalkiem
lodu zamiast serca. Przekonsultowalam problem z kolezanka, ktora miala ojca a
potem meza alkoholika. Ona powiedziala, ze gdyby w odpowiednim czasie uslyszala
taka rade, to moze jej maz jeszcze by zyl, a tak przez dlugich 10 lat malzenstwa
pograzala sie razem z nim jako zona alkoholika.

Jestem tej kolezance wdzieczna za to co powiedziala. Jestem jej wdzieczna tez za
to ze rozmawia ze mna o tych sprawach. Gdyby nie jej opowiesci o dziecinstwie i
malzenstwie to pewnie tez bym sie wydala za alkoholika. Pod jej wplywem
porzucilam go wiele lat temu. Mam z nim kontakt do dzis - ciagle pije z kolejna
pijaca narzeczona

[chaladia]

Pomimo, że jestem budowlańcem (a może właśnie dlatego) prawie nie piajam
alkoholu. To nie znaczy, że jestem abstynentem, co to to nie! W gorący dzień,
po przejechaniu kilkudziesięciu km rowerem w ostrym słońcu potrafię wlać w
siebie parę piw i jest mi z tym dobrze, że aż strach.
Jednakże przepracowawszy lat kilka na różnych zapitych budowach, a wcześniej
odbywszy studia na nie mniej zapitym Wydziale IL PW napatrzyłem się tylu
alkoholików, pijaków i tyle wynikającego z pijaństwa nieszczęścia, że obiecałem
sobie, iż nigdy nikt nie zobaczy mnie w podobnym stanie. I jakoś nie mam
problemu z dotrzymaniem tego zobowiązania ani mi to ograniczenie nie
przeszkadzxa w przyjemnym życiu.
Być może moi muzułmańscy arabscy przodkowie i ich geny mają w tym jakiś udział,
bo, na ile pamiętam, moi dziadkowie i mój tato też prawie w ogóle nie pili
alkoholu, nie mówiąc juz o upiciu się...

[zet_a]

Lubię po pracy wypić sobie piwo, albo i trzy. Czy to już jest alkoholizm, czy
jeszcze nie?

[kolczatka]

Na to pytanie musisz sobie sam odpowiedzieć.

[frunze]

Podobno jest tak, że jeżeli zaczynasz się zastanawiać czy nie pijesz za dużo,
to jest to sygnał ostrzegawczy, że może rzeczywiście. Weź sobie kartkę i
codziennie zapisuj ile wypiłaś. Da Ci to jakieś rozeznanie. Zastanów się czy
pijesz codziennie, ile wypijasz, w jakich sytuacjach (czy wtedy kiedy jest Ci
źle, czy dla tzw. kurażu), sama czy z kimś. A potem to przeanalizuj.

[gacus2]

zet_a napisała:

> Lubię po pracy wypić sobie piwo, albo i trzy. Czy to już jest alkoholizm, czy
> jeszcze nie?

To zależy od tego w jakich okolicznościach (radość, smutek) w jakim celu
(ukojenie czy po prostu zabawa) sama czy z kimś i najważniejsze: czy to w
długiej perspektywie zmienia twoje zachowanie. Nie bijcie- ja po prostu zawsze
odpowiadam sobie na takie pytanie- nie jestem zadnym psychologiem, ale takis
obie teścik robię czasami...

[gacus2]

O masz Ci los- napisałem prawie to samo co minute wczesniej Frunze...to moze mi
wykasujcie ten post...

[frunze]

Npisaliśmy dokładnie w tym samym czasie, no pięknie Ależ my jsteśmy
wyedukowani w temacie

[jeremy27]

dla mnie wypicie trzech piwek byłoby sporym sygnałem ostrzegawczym.