Wywiad srodowiskowy

[verdana]

Przypadkowo przechodzilam obok liceum, do ktorego ewentualnie będzie
startowac moj syn. Przed liceum stala para. Podeszłam i zapytalam o
atmosfere w szkole.
Bardzo grzecznie odpowiedzieli mi (wspaniala!)), przy pytaniu o
poziom powiedzieli (jak ktos chce sie uczyc, to się nauczy, wszystko
zalezy od człowieka). Podoba mi się.

[joa66]

Też zamierzam to zrobić , tylko nie wiem czy dni otwarte i spotkania
informayjne to najlepsze miejsce i czas na rozmowy z uczniami.

[verdana]

Zdecydowanie nie - paietam przygotowania i dobór uczniow w naszej
szkole na dni otwarte:-)

[myszmusia]

a które to - jak nie tajemnica?

tez sadze,że dni otwarte to nie wszedzie jest najlepszy moment na zadawanie bezpośrednich pytan (niestety)

[agatka_s]

A ja mam bardzo sceptyczny stosunek do takich pojedyńczych
wypowiedzi.

Przede wszystkim dlatego, że sama w ciagu i mojej osobistej oraz
mojego dziecka "kariery" szkolnej miałam dziesiatki przykładów jak
ta sama szkoła, klasa, ba nawet ten sam nauczyciel potrafi być
inaczej oceniany, odbierany. Zreztą nie dotyczy to tylko szkoły-mój
syn od 1 klasy jeździ na obozy z tym samym kolegą-mój syn wraca
zawsze zadowolony i szczęśliwy, a temu chłopcu wszystko się nie
podoba, od twardych łóżek, przez kiepskie jedzenia, aż po brudne
jezioro....

Czasem słyszałam jak ktoś o tej samej osobie (np nauczycielu)
wygadywał jakieś totalne bzdury i androny, a wynikało to poprostu z
urażonej ambicji, czy jakiś własnych może i przykrych ale jednak w
dużym stopniu zawinionych przez samego delikwenta doświadczeń. Na
moim spotkaniu klasowym, wspominaliśmy naszych nauczycieli i okazało
się że np moje impresje, które miałam w głowie przez tyle lat często
nijak maja się do wspomniń niektórych moich kolegów-to co ja
wspominam jako świetne i cudowne, dla nich było koszmarem i śni im
się po nocach....

Dla mnie właśnie bardziej cenne jest zobaczenie "całej"
szkoły, "powdychanie" , namacalne popatrzenie jak uczniowie i
nauczyciele wchodzą w interakcje itp itd, i wyrobienie sobie może
bardzo powierzchownej ale jednak MOJEJ opini-stąd mnie dużo bardziej
interesuje dzień otwarty niż rozmowa z przypadkowo spotkaną parą
(oczywiście to nie zaszkodzi, ale nie jest dla mnie czymś istotnym).



Najważniejsze dla mnie jest to , że ja znam swoje dziecko i wiem co
dla niego może być istotne i naprawde opinia kogoś innego nie ma dla
mnie aż takiego znaczenia, bo nawet to forum pokazuje że każdy z nas
zwraca uwagę na coś innego-jeden ma dziecko super wrazliwe,
delikatne dla którego nawet najmniejsza krytyka ze strony
nauczycieli czy kolegów to dramat i trauma, a inny inaczej ma
dziecko śmiałe, takie które "na drągu i w przeciągu" da sobie rade,
stąd każdy inaczej ocenia co to znaczy dobra i przyjazna szkoła.

Co mi po opinii jakiejś np histerycznej lekko "artyzującej" i
snobującej się nastolatki, przeżywającej każde zdarzenie szkolne i
dzielącej włos na czworo, jeśli ja szukam szkoły dla wyjątkowo
silnego charakteru, bardzo twardo stąpającego po ziemi-szukającgo
możliwie najlepszej edukacji, który da sobie radę w
każdej "atmosferze" i dużo bardziej zwraca uwagę np na to czy będzie
mógł uprawiać w szkole sport i mieć sporo wolnego czasu (czyli
szkoła załatwi już całą edukację bez potrzeby chodzenia na dodatkowe
zajęcia itp) ?

[myszmusia]

ale na kazdy rodzaj opini trzeba brac duza poprawke:-)


Dla mnie właśnie bardziej cenne jest zobaczenie "całej"
> szkoły, "powdychanie" , namacalne popatrzenie jak uczniowie i
> nauczyciele wchodzą w interakcje itp itd, i wyrobienie sobie może
> bardzo powierzchownej ale jednak MOJEJ opini-stąd mnie dużo bardziej
> interesuje dzień otwarty niż rozmowa z przypadkowo spotkaną parą
> (oczywiście to nie zaszkodzi, ale nie jest dla mnie czymś istotnym).

nigdy bym nie podjeła decyzji na podstawie JEDNEJ i to cudzej opinii;-) to moze byc tylko jeden z elementów.
Najchętniej to bym sie pogapiła w czapce niewidce wcale nie na dniu otwartym a w normalnym dniu. POdobaja mi sie szkoły które właściwie dni otwartych w zasadzie nie robia (albo moze i robia) ale do których mozna równiez przyjsc na rozmowe w różnych terminach (no oczywiście jednak nie z "nienacka" chociaz jak szukałysmy gimanzjum to i taka szkoła była i przyjeto nas bardzo miło:-)

[agatka_s]

ale to "chodzenie w czapce" niewidce wskazuje pewien sposób myślenia
polegający na zakładaniu że szkoły chcą coś ukryć, że są jakimiś
miejscami opresji i napewno chcą mojemu dziecku zrobić krzywde i ja
musze ich przechytrzyć i odkryć tę całą okrutną prawdę, podgladają
przez dziurke od klucza-bo wtedy napewno te wszystkie okropności
wyjdą na jaw. Zakładacie że dzień otwarty to jakaś starszna komedia
i pudrowanie tej prawdziwe ZGNILIZNY.

Mnie taki tok myślenia jest kompletnie obcy. Ja zakładam że szkoła
jest OK, nic tam mojemu dziecku nie grozi, a wręcz odwrotnie w
szkole są ludzie którzy mają ten sam interes co my-dzieci i
rodzice. Stąd dla mnie wywiad o szkole nie polega na tropieniu
wszystkich "złych" rzeczy, tylko na odwrót chce wyłapać to czym dana
szkoła może się pochwalić, czym jest inna niż wszystkie. Dlatego
dla mnie dzień otwarty to okazja dla szkoła aby się pokazać, aby
mnie kupić, aby mnie oczarować, a nie okazja aby mnie OSZUKAĆ,
ZAMYDLIĆ MI OCZY, i ZROBIĆ ZE MNIE FRAJERKE. Ja rozumiem konwencje
dni otwartych i kupuje ją, bo własnie oczekuje tego aby szkoła
pochwaliła się, aby zrobiła na mnie dobre, jak najlepsze wrażenie.
Nie ma we mnie nawet krzty podejrzliwości, zakładam tylko dobrą wolę
wszystkich zainteresowanych.

Moze dlatego mając takie pozytywne podejście i nastawienie-bo ja
oczekuje że tylko fajne rzeczy czekają na nas w nowej szkole, nigdy
dotąd nie spotkałam ani złych szkół ani złych nauczycieli, jakoś
zawsze mamy szczęście trafiać na fajnych i bardzo madrych i ca
najważniejsze bardzo mocno zazngażowanych pedagogów (zresztą to że
jeszcze z żadnym nie miałam potrzeby rozmawiać w ciągu 8 lat nauki
syna chyba o czymś świadczy), dobrze funkcjonujące, reprezentujace
wysoki poziom merytoryczny ale i wychowawczy placówki.

[myszmusia]

> Moze dlatego mając takie pozytywne podejście i nastawienie-bo ja
> oczekuje że tylko fajne rzeczy czekają na nas w nowej szkole, nigdy
> dotąd nie spotkałam ani złych szkół ani złych nauczycieli, jakoś
> zawsze mamy szczęście trafiać na fajnych i bardzo madrych i ca
> najważniejsze bardzo mocno zazngażowanych pedagogów (zresztą to że
> jeszcze z żadnym nie miałam potrzeby rozmawiać w ciągu 8 lat nauki
> syna chyba o czymś świadczy), dobrze funkcjonujące, reprezentujace
> wysoki poziom merytoryczny ale i wychowawczy placówki.


to masz wyjatkowego farta albo - sory;-) nie za duze oczekiwania;-)
mnie sie zdarzyło ,że nie wszyscy nauczyciele byli ok - nie w stosunku do mojego dziecka - ale dla kogos innego

ps

[myszmusia]

z żadnym nie miałam potrzeby rozmawiać w ciągu 8 lat nauki
> syna chyba o czymś świadczy),

moje dziecko uczy sie ok ale nie wyobrazam sobie nie rozmiawiac z nauczycielami, dla mnie to świadczy o zwykłym zainteresowaniu własnym dzieckiem.

[Gość: agatka_s]

Nie opuściłam żadnej wywiadówki (raz mnie nie było, ale wysłałam
babcie w zastępstwie), ale z nauczycielem oprócz jednego razu w
pierwszej klasie podstawowej kiedy miałam autentycznie poważny
problem, nie miałam potrzeby rozmawiać. Moje dziecko uczy się
bardzo dobrze i absolutnie samodzielnie, jeśli zdarzyły się jakieś
gorsze oceny albo spadek formy, to albo dotyczyło to całej klasy i
było poruszane na wywiadówce (tak było w zeszłym roku gdy cała klasa
miała same pałki z polskiego, i rodzice poprosili o wspólną rozmowę
z nauczycielem), albo synek sam szybko się poprawiał, bo on ma takie
wewnętrzne poczucie obciachu (to oczywiscie nie oznacza wcale
poprawianie się na szóstki, czasem poprawienie się na 4, jest tysiąc
razy istotniejsze niż "byle jaka" szóstka). Mój syn nigdy też nie
dostał żadnej uwagi (sorry raz dostał na początku podstawówki, i ją
wyrwał z dzienniczka, a ja przez przypadek się o tym dowiedziałam-i
to go chyba nauczyło najwięcej na następne 7 lat), ani nikt
nigdy "nic do niego nie miał". Nigdy też moje dziecko nie pokłóciło
się z żadnym kolegą-wiem że to trudne do uwierzenia, ale moje
dziecko nawet z najbardziej nielubianymi w klasie kolegami potrafi
się dogadać-taki ma kompletnie bezkonfliktowy charakter. To po co
ja mam chodzić i zabierać czas nauczycielom i rodzicom którzy mają
kłopoty ? Żeby słuchać jakie mam fajne dziecko i się napawać tymi
chwilami rozkoszy i wbijać się w dumę ? I tak to wiem.

[joa66]

U nas mniej więcej co drugie, co trzecie zebranie jest indywidualne,
więc siłą rzeczy rozmawiam z wychowawcą. I ..sprawia mi to ogromną
przyjemność, nie z powodu pochwał, tylko dlatego, że obcowanie z
wychowawcą to przyjemność - inteligencja, poczucie humoru..

Nic złego się nie dzieje, po prostu dostajemy ogólne informacje o
dziecku (nie tylko o nauce)

Z innymi nauczycielami też się spotykam czasami (rozmowa o
konkursie, czy niespodziewanie odkrytym talencie matematyczbynm;) ))

Powiem szczerze, że nigdy w życiu, wliczając w to pierwszą klasę
podtawówki, nie widziałam żadnego zeszytu syna. Ale rozmowa z kimś
fajnym, kto spędza dużo czasu z moim dzieckiem to przyjemność.

[agatka_s]

U nas zebrania są co miesiąc. Pół godziny wspólne, a potem
konsultacje z nauczycielami dla tych rodziców, którzy chcą (są
kolejki, zapisy na listy). Tak jest w Reytanie i tak samo było w
społecznej podstawówce. Ja nie mam potrzeby aby mi ktoś opowiadał o
moim dziecku-bo raczej nic nowego się o nim nie dowiem , znam go już
prawie 15 lat..., czego bym już nie wiedziała. Tym bardziej nie mam
potrzeby słuchania o jego potencjalnych talentach, konkursach itp-
zupełnie nie są to rzeczy w które mam ochotę być włączana-to są
sprawy uczeń-nauczyciel i nie widzę potrzeby abym ja się miała w to
wtrącać, bo niby po co ? Jaka moja rola miałaby być ? Mnie tam w
moją pracę też nikt się nie wtrąca. Gdyby nauczyciel mnie wezwał i
chciał mi coś przekazać to co innego, zawsze przyjde (tak było u nas
w przypadku chłopca z klasy syna, który ma ITS z matematyki od tego
roku, mama (nasza znajoma) została poproszona o przyjście do
nauczyciela po zebraniu-nawet się troche zdenerwowała bo myślała że
to coś złego.... ;-), ale bicie piany mnie nie interesuje.

Są też możliwe konsultacje z nauczycielami-po pierwsze dla uczniów,
po drugie dla rodziców. Mój syn też nigdy z żadnych konsultacji nie
korzystał, to czemu ja bym miała ? Bo tak wypada ?

Jeśli będzie jakiś realny problem, jeśli będzia jakaś realna sprawa
do omówienia to pójde, ale słuchać o swoim dzecku, to ja nie
potrzebuje co miesiąc (wystarczy mi raz na koniec roku dostać
swiadectwo i codziennie widzieć oceny w dzienniczku internetowym, to
kompletnie wyczerpuje moją ciekawość i potrzebe trzymania reki na
pulsie).

[joa66]

Nie wiem kogo interesuje bicie piany:) Ja rozmawiam z wychowacą dla
przyjemnmości rozmowy i wtedy kiedy jestem proszona przez innych
nauczyieli.

I chociaż też znam swojego syna :) zakładam, że:

a) może w czymś nie jestem obiektywna
b) może o czymś jednak nie wiem ( i nie mam na myśli informacjo o
braku pracy domowej w czwartek onegdaj;) )
c) może ktoś zauważył coś czego nie zauważyłam ja...

Może mam więcej pokory , bo znam za wielu ludzi, którzy twierdzą, że
znają na wylot swoje dzieci, mężów i żony, a prawda wygląda inaczej.


To nie chodzi o sprawozdania z karteczką w ręku, tylko normalną
rozmowę, która czasami zupełnie schodzi na zupełnie inne, ogólne
tematy . Jestem też ciekawa nauczycieli. Nie zadowala mnie ani
odhaczenie "wszystko ok i wszystko wiem" ani śledztwo dotyczące
każdej godziny życia dziecka.

[verdana]

A ja np. przekonałam sie, ze dwoje z moich trojga dzieci bylo innymi
osobami w domu i w szkole. I to nie tak, ze zawsze w domu lepszymi -
po prostu innymi. Nigdy w życiu nie powiedzialabym, ze doskonale
znam swoje dzieci, bo żadna matka nie jest w stanie wiedzieć, jak
dziecko zachowuje się, gdy jej przy nim nie ma, jakie jest w
wiekszym towarzystwie rówieśników. Powiem więcej - ja nawet nie
bylam w stanie ocenic faktycznych zdolnosci swoich dzieci - miałam
za małe porównanie.
Niestety, mam taka fobie szkolna, ze staram się na wywiadówki nie
chodzic - posylam męża albo córkę.

[agatka_s]

verdana napisała:

> A ja np. przekonałam sie, ze dwoje z moich trojga dzieci bylo
innymi
> osobami w domu i w szkole. I to nie tak, ze zawsze w domu
lepszymi -
> po prostu innymi. Nigdy w życiu nie powiedzialabym, ze doskonale
> znam swoje dzieci, bo żadna matka nie jest w stanie wiedzieć, jak
> dziecko zachowuje się, gdy jej przy nim nie ma, jakie jest w
> wiekszym towarzystwie rówieśników. Powiem więcej - ja nawet nie
> bylam w stanie ocenic faktycznych zdolnosci swoich dzieci - miałam
> za małe porównanie.
> Niestety, mam taka fobie szkolna, ze staram się na wywiadówki nie
> chodzic - posylam męża albo córkę.


Każdy z nas zachowuje się w różnych rolach inaczej i to jest
normalne. Mój syn też z pewnoscią poza domem jest ciut inny niż w
domu. Ja mówiąc, że znam swoje dziecko miałam na myśli to, że mam
do niego ogromne zaufanie i wiem że napewno nie zrobi niczego za co
musiałabym świecić oczami (no chyba że by mu coś strzeliło do głowy,
ale wtedy mnie wezwą do szkoły)-stąd nie mam potrzeby chodzenia do
nauczycieli i upewniania się czy napewno wszystko OK (zawsze przed
wywiadówką, pytam syna, czy moze do kogoś powinnam się udać-zawsze
mówi-"nie musi mama" i to dla mnie wystarczy), a przede wszystkim
wiem jaki ma potencjał intelektualny, wiem ze jest mądry i zdolny i
żadne wszamcnianie tego przez nauczycieli nie jest mi potrzebne, a w
szczegółach to już problem nauczycieli nie mój-to niech oni się
martwią co z tym potencjałem robić (jesli w ogóle coś robić).
Naprawde nic oryginalnego żaden nauczyciel mi o moim dziecku nie
powie, czego samo moje dziecko by mi nie opowiedziało, opowiadając o
tym co się dzieje w szkole, w klasie, co się wydarzył na jakiej
lekcji itp (na szczęście po okresie gdy nic nie opowiadał, teraz
opowiada dużo i chętnie-chyba dojrzewanie mu przechodzi ;-).


Jeśli ma jakieś wyjątkowe zdolności (ale raczej nie ma, głównie to
ma małpią pamięć)-to jest to jego sprawa czy chce to jakoś
wykorzystywać-np z fizyki pan mu zaproponował aby brał udział w
konkursie, a on nie chce, bo mówi że się nie czuje na siłach. To co
ja powinnam pójść na zebranie i z panem od fizyki o tym rozmawiać i
ubolewać jaki on głupi że nie chce ? Motywować 15-latka ? zmusić
go ? zaszantażować, że jak nie to ja mu pokaże (nalać go już nie
moge, bo jest wyzszy o 15 cm ode mnie ;-) ? W życiu !!!

Mogę mu opowiadać różne rzeczy-tłumaczyć, zchęcać, dyskutować,
przedstawiać co ja o czymś sądze itp, ale taki konkurs to gdzieś na
końcu jego sprawa. Jeśli nauczyciel go nie potrafi zmotywować, to
ja mam to zrobić ? Niech już on sobie to lepiej sam z nauczycielem
załatwia, ja tu jestem zbędna, bo tylko namieszam bez sensu.

Naprawde spotkania z nauczycielami nie są mi potrzebne, bo syn już
jest na tyle dojrzały, że większość istotnych spraw załatwia sam.
Oczywiście tfu, tfu sprawy mogą się zmienić, bo mu może nagle palma
odbić, ale to wtedy nadrobie te spotkania z nauczycielami z
nawiązka... ;-)
>

[verdana]

Nigdy w życiu nie zaręczyłabym, ze nie będę musiała "świecic oczami"
za żadne dziecko na świecie. Ostatecznie to moja spokojna córka
pobila kolegę, a nie odwrotnie i moja spokojna córka powiedziała
nauczycielce , ze jest gó...arą. Oba razy postapiła słusznie.
Do nauczycieli chodzi się nie tylko po to, aby wiedzieć czy wszystko
jest OK. Ja np. ku swojemu największemu zaskoczeniu dowiedziałam się
od nauczycieli, ze moje dzieci maja zdolnosci, ktorych nigdy nie
zuwazyłam i ktorych nigdy przedtem nie przejawiały. Nie umialam -
jak wiekszość rodziców - prawidlowo ocenic potencjału
intelektualnego dzieci. Potem dowiedziałam się od psychologów, ze
mało którzy rodzice to potrafią. Zresztą jako nauczyciel tez
spotakalam się z rodzicami, ktorzy mylili dobre stopnie z
potencjalem intelektualnym, albo złe - z jego brakiem.
Jesli chodzi o wspomaganie zdolnosci dzieci, to nie chodzi naprawde
o omawianie konkursu z nauczycielem, tylko o umozliwienie dziecku
rozwijania tych zdolnosci - także w domu. Czasem po prostu trzeba na
to i pieniedzy i rozmowy i czasu dla dziecka.

[agatka_s]

verdana napisała:

> Nigdy w życiu nie zaręczyłabym, ze nie będę musiała "świecic
oczami"
> za żadne dziecko na świecie. Ostatecznie to moja spokojna córka
> pobila kolegę, a nie odwrotnie i moja spokojna córka powiedziała
> nauczycielce , ze jest gó...arą. Oba razy postapiła słusznie.
> Do nauczycieli chodzi się nie tylko po to, aby wiedzieć czy
wszystko
> jest OK. Ja np. ku swojemu największemu zaskoczeniu dowiedziałam
się
> od nauczycieli, ze moje dzieci maja zdolnosci, ktorych nigdy nie
> zuwazyłam i ktorych nigdy przedtem nie przejawiały. Nie umialam -
> jak wiekszość rodziców - prawidlowo ocenic potencjału
> intelektualnego dzieci. Potem dowiedziałam się od psychologów, ze
> mało którzy rodzice to potrafią. Zresztą jako nauczyciel tez
> spotakalam się z rodzicami, ktorzy mylili dobre stopnie z
> potencjalem intelektualnym, albo złe - z jego brakiem.
> Jesli chodzi o wspomaganie zdolnosci dzieci, to nie chodzi
naprawde
> o omawianie konkursu z nauczycielem, tylko o umozliwienie dziecku
> rozwijania tych zdolnosci - także w domu. Czasem po prostu trzeba
na
> to i pieniedzy i rozmowy i czasu dla dziecka.
>


Ale w naszej szkole jak dziecko ma wyjątkowe zdolności to wzywają do
szkoły na dywanik !!! Skoro nie wzywają to nie ma (co i ja
podejrzewam), a najważniejsze !!!: zdolności muszą też iść w parze z
zainteresowaniami dziecka i jego chęcią do ich rozwijania-co z tego
że dziecko ma zdolności na drugiego Chopina, jak ono nawet na
fortepian spojrzeć nie chce ?

Dla mnie dużo ważniejsze jest wspierać AUTENTYCZNĄ pasję mojego
dziecka np do F1, do podróży, naprzykład jeżdżąc z nim na wyscigi
(właśnie wróciliśmy z Monzy), albo podróżując po świecie (lub
przynajmniej stwarzać mu szanse aby podróżował-za tydzień jadą ze
szkołą do paryża), niż badać jego ewentualne zdolności których nie
podejrzewam (ani których on sam nie podejrzewa)chodząc na zebrania z
nauczycielami i wypytując się czy aby w czymś tam nie jest zdolny.
Moje dziecko ma zdolności i pasje kompletnie poza szkolne i te są
dla mnie dużo istotniejsze i zawsze były. Szkoła ma dać wiedzę-
możliwie wszechstronną, ale szkoła to tylko minimalny kawałek życia-
taki który musi być w porządku i tyle, ale napewno nie pochłaniajacy
i nie angażujący całego zycia ani młodego człowiewka ani jego
rodzica. Dla mnie jak w szkole jest OK, to jest to absolutnie
wystarczająco i tak czysto użytkowo traktuje szkołę i tym samym
zebrania-jest Ok pod każdym względem i to absolutnie mi wystarczy,
więcej szkole uwagi poświęcać nie musze. Życie poza szkołą jest
dużo bardziej interesujące i z tego życia poza szkołą można się
milion więcej dowiedzieć o swoim dzieku niż z miliona rozmów z
nauczycielami. Naprawde lepiej wrócić wczesniej z zebrania i
zamiast z nauczycielami pogadać ze swoim dzieckiem-więcej pozytku i
przyjemnosci. SŁOWO


A co do zaręczania za świecenie oczami za dziecko-to ja
asekuracyjnie (choć nie ukrywam ze ciut kokieteryjnie ;-) ) chyba ze
3 razy napisałam ze "palma moze jeszcze zawsze odbić", to jest
wliczone w koszty zawodu "rodzic" zawsze można za dziecko oczami
świecić nawet za to najidealniejsze.

[joa66]

"stąd nie mam potrzeby chodzenia do
nauczycieli i upewniania się czy napewno wszystko OK "

Ja nie mówię o sprawdzaniu!!:)

Jest też coś takiego jak rozmowa.

Która czasami schodzi na zupełnie inny temat.

Moj syn nie mówi mi wszytskiego, chociaż rozmawiamy na wszystkie
tematy. Niektóre rzeczy wydają mu się mało interesujące, albo o nich
zapomina. A dla mnie są ciekawe,poza tym ciekawe jest dla mnie jak
innni postrzegają mojego syna, nawet jeżeli sama go znam:)

agatko-rozmowa to nie sprawdzanie , kontrolowanie i tak dalej. Tak
jak rozmawiam o synu z jego tatą, babcią, ciekawa jest też dla mnie
rozmowa z ludźmi z którymi spędza tak dużo czasu. I nie jest to
wywlekanie wnętrzności i spowiedź...po prostu kilka razy w roku
ROZMAWIAM z ludźmi, którzy też znają mojego syna.

[joa66]

"chodząc na zebrania z
nauczycielami i wypytując się czy aby w czymś tam nie jest zdolny"

chyba się zagalopowałaś, bo nikt o czymś takim tu nie pisał..;)

[verdana]

Ależ nikt nie wypytuje "czy nie jest zdolny" - zreszta sa zdolnosci,
ktore nie wiążą się ze szkołą.
Mnie na pierwszej wywiadówce w liceum nauczycielka poinformwała, ze
moja corka ma wybitne zdolności przywódcze i klasa, ktora
parokrotnie nie posluchała nauczycielki, ze trzeba iść na apel, na
słowa mojej córki "wstajemy i wychodzimy" - grzecznie wstała i
wyszła. Nie mogłam zauwazyc tego w domu, bo była wpatrzona w
starszego brata - i to on był "przywodcą". Nie wzywano mnie z tego
powodu do szkoły, bo to nie jest na tyle istotne. A jednak wazne.

[agatka_s]

verdana napisała:

> Ależ nikt nie wypytuje "czy nie jest zdolny" - zreszta sa
zdolnosci,
> ktore nie wiążą się ze szkołą.
> Mnie na pierwszej wywiadówce w liceum nauczycielka poinformwała,
ze
> moja corka ma wybitne zdolności przywódcze i klasa, ktora
> parokrotnie nie posluchała nauczycielki, ze trzeba iść na apel,
na
> słowa mojej córki "wstajemy i wychodzimy" - grzecznie wstała i
> wyszła. Nie mogłam zauwazyc tego w domu, bo była wpatrzona w
> starszego brata - i to on był "przywodcą". Nie wzywano mnie z tego
> powodu do szkoły, bo to nie jest na tyle istotne. A jednak wazne.


Tak ? i co ty jako MATKA z tą wiedzą konkretnego zrobiłaś (oprócz
poczucia dumy i satysfakcji, które jest zawsze miłe i stanowi
wartość samą w sobie, ale bez przesady ile razy można słuchać że
mamy genialne dziecko...) ? Nie uważasz ze to jest wiedza raczej
dla samego młodego człowieka (jeśli to dotyczy przedszkolaka to
jestem w stanie się zgodzić ze to ciekawa informacja, ale
licealisty ?) ? To jemu (samemu zainteresowanemu) nauczyciel
powinien to przekazać, jeśli rzeczywiście ma takie obserwacje.

Czemu rodzic ma być posrednikiem między nauczycielem a uczniem ?
Czemu to nie może być tak że to dziecko nas poinformuje, wiesz pani
od polskiego powiedziała że mam zdolnosci przywódcze. Mnie taka
forma i przede wszystkim KOLEJNOŚĆ bardziej się podoba

Poza tym, rozumiem że córka Ci poprostu o tym zdarzeniu nie
opowiedziała. Podejrzewam że gdyby opowiedziała to mogłabyś dojść
do podobnych albo wręcz identycznych "domorośle" psychologicznych
wniosków-naprawde nie trzeba być nie wiem jakim pedagogiem i
psychologiem aby taki wniosek o potencjalnych zdolnosciach
przywódczych postawić (można zresztą i załozyć ze to był przypadek-
zawsze na dwoje babka wróżyła i podejść do takiego jednorazowego
zdarzenia ciut scptyczniej, ja w każdym razie tak bym zrobiła...).

Ja poprostu nie widze potrzeby rozmawiania o rzeczach które ja sama
moge sobie "wykombinować" na temat mojego dziecka, owszem jak cos
mnie będzie niepokoić, albo odwrotnie jak nauczyciel będzie
potrzebował mojego udziału w czymś, jak coś będe chciała
skonsultować, wtedy tak, ale chodzić po to aby słuchać pochwał i
obserwacji które same w miare prosto moge poczynić będąc poprostu z
moim synem w przeróżnych sytuacjach, nie ma dla mnie specjalnego
sensu. W zasadzie to tak rozumując powinno się odwiedzać wszystkich
z którymi nasze dziecko wchodzi w jakiekolwiek interakcje- każdego z
15 nauczycieli, wszystkich kolegów i ich rodziców (bo mozże coś
zauważyli jak mówił dzień dobry ???), pana prowadzącego chór czy
inny kurs tańca (może jest nieśmiały wobec płci przeciwnej ???),
trenera sportowego, księdza w kosciele i panią w bibliotece- bo moze
tam dziecko zachowało się jakoś co zdradza jakieś talenty i
przymioty charakteru, albo nie daj Boze problemy z osobowością...

[Gość: menodo]

agatka_s napisala:

"Tak ? i co ty jako MATKA z tą wiedzą konkretnego zrobiłaś (oprócz
poczucia dumy i satysfakcji, które jest zawsze miłe i stanowi
wartość samą w sobie, ale bez przesady ile razy można słuchać że
mamy genialne dziecko...) ? Nie uważasz ze to jest wiedza raczej
dla samego młodego człowieka (jeśli to dotyczy przedszkolaka to
jestem w stanie się zgodzić ze to ciekawa informacja, ale
licealisty ?)"

Wiesz,Agatko, nie wszyscy maja tak iedealnie bezproblemowe dziecko jak Ty i nie
wszyscy maja z nim tak wspaniale bezproblemowa relacje.
I nie wszyscy uwazaja, ze wiedza o nim wszystko.
A zwlaszcza w rodzinach, gdzie jest wiecej niz jedno dziecko - jakies tam
problemy sie pojawiaja i to na wielu poziomach relacji rodzinnych.
Przedstawiona przez Verdane sytuacja bardzo dobrze ilustruje to, ze nasze
wyobrazenia o dzieciach czasami odbiegaja od tego jak to dziecko funkcjinuje w
innych, zewnetrznych, np. szkolnych.
Akurat w tym konkretnym przypadku - ja bym przestala sie martwic, ze corka
zyjaca w cieniu brata bedzie sie starala zawsze zyc w cieniu innych...Corka z
roznych powodow mogla o tym nie powiedziec matce, zreszta nauczyciele raczej nie
maja zwyczaju informowac uczniow - widze ze masz zdolnosci przywodcze...

Ja wielu ciekawych i waznych dla mnie rzeczy dowiedzialam sie od nauczycieli o
swoich dzieciach, nawet od tych, ktorych uwazam za niespecjalnie madrych.
Niektore pokazaly mi inna perspektywe na dany problem, inne utwierdzily mnie w
slusznosci jakiejs mojej decyzji albo wrecz przeciwnie... Ale ja nie mam
idealnych dzieci, takich co to nigdy z nikim sie poklocily. Moim dzieciom - i to
plci obojga - zdarzalo sie nawet z kims pobic!

[agatka_s]

No to ja przecież pisze,że gdybym miała jakieś problemy,
wątpliwości, pytania, albo gdyby nauczyciele takie mieli to bym się
spotykała, rozmawiała i konsultowała.

Nie mam żadnych problemów = nie chodze (w dużej mierze bo
nauczyciele są super (od tego się cała ta dyskusja zaczęła) i sami
sobie dają rady z moim synem beze mnie, i vice versa !!).

Myśle , że to też kwestia charakteru-ja mam bardzo wysoką samoocenę,
nigdy nie miałam żadnych kompleksów (np na temat wyglądu, lub
zdolności jak u niektórych...), fobii szkolnych, nerwic itp itd
rodzice mnie wyposażyli w bardzo mocne poczucie własnej wartości (np
nigdy nie chodząc do mojej szkoły-zakładali że sama sobie doskonale
daje rade i mieli 100% racji) i twardy kregosłup, nie mam żadnych
wątpliwości czy coś powinnam robić czy nie-decydyje w 2 sekundy-
jestem trochę taka osobowość "czołg", nie potrzebuje żadnych
wzmocnień od innych osób na swój temat, nie muszę szukać ciągłych
potwierdzeń że napewno jestem coś warta, oglądać się w innych jak w
lustrze. Tak samo mam bardzo dobre zdanie o swoim dziecku i
doskonale wiem jakie ono jest-wiem jaki ma potencjał i jakie ma
ograniczenia (np artystą to on nigdy nie będzie), naprawde nie
potrzebuje, aby mi ktoś o nim opowiadał to co sama wiem i naprawde
nie mam potrzeby ciągłego upewniania się że naprawde jest dobrze
(wysatrczy mi że raz na jakiś czas się anonimowo pochwale na forum
internetowym ;-).

Najważniejsze że tę wiare w siebie udało mi się też zaszczepić w
swoim dziecku, on też idzie we wszystko jak w masło, beż specjalnych
wachań i cierpień mlodego Vertera i co najważniejsze absolutnie nie
życzy sobie moich ingerencji. A jak nie idzie w coś(jak np na
konkurs z fizyki) to jest o tym w 100% przekonany i to jest decyzja
błyskawiczna, i ma świadomość że taką decyzje podejmuje ze
wszelkimi konsekwencjami (wiadomo, że czasem się oparzy, ale to są
JEGO oparzenia, na jego konto, ale bywa i na odwrót czasem podejmuje
decyzje np wbrew moim opiniom które okazują się trafione, jak np
wybór gimnazjum...).

Natomiast ja rozumiem, że są rodzice którym takie rozmowy są
potrzebne, ja tego nikomu nie bronie (choć nie ukrywam, że czasem
mnie to trochę śmieszy taka mamina troska o prawie dorosłych już
ludzi, łacznie ze sprawdzaniem przysłowiowego papieru toaletowego i
stopnia sympatyczności pań w sekretariacie-moim zdaniem to bardziej
wynika z niepewności samych rodziców i ich problemów z samymi
sobą) , mnie one są poprostu kompletnie (NA RAZIE PÓKI WSZYSTKO JEST
OK!!!!) zbędne. Tak samo jak i rozmowy z przypadkowo spotkanymi
młodymi ludźmi pod szkołą-poprostu bardziej ufam swoim obserwacjom i
wnioskom , niż opiniom innych, i to dotyczy każdej sfery życia.

Ale oczywiście "co kraj to obyczaj"....

[verdana]

Agatko, Twoja pewność siebie jest wrecz porazajaca.
Rozumiem, ze nie potrzebujesz, aby ktos Ci mowił, to co o dziecku
wiesz, ale nie przyjmujesz do wiadomosci, ze może Ci powiedzieć cos,
o czym nie wiesz.
Faktem jest, ze jak wnioskuje z innych Twoich wypowiedzi, odrzucasz
wszelkie uwagi na temat dziecka, ktore nie odpowiadaja Twoim
wyobrazenieom o nim. W tej sytuacji rzeczywiscie rozmowa z
kimkolwiek nic nie zmieni.
Czy to jest dobre - to inna sprawa.
Moja córka, choc jestesmy zaprzyjaxnieone, nie uznaje za konieczne
(i dobrze) opowiadać mi o wszystkim. Tak wiec wiem, ze wielu rzeczy
nie wiem.
Cóz, Ciebie smieszy mamina troska o to, aby atmosfera w szkole byla
OK, a mnie zadziwia obecność mamy pierwszoklasisty na dniach
otwartych w wielkiej liczbie szkół, tworzenie wykresów i uznawanie
jednoczesnie, ze się nie ingeruje w życie nastolatka.

[agatka_s]

Nie, nieprawda

Jestem zawsze otwarta na to co mi ktoś powie i o mnie i o moim
dziecku (aczkolwiek absolutnie szczerze powiem że chyba od
przedszkola kiedy siostry prowadzące przedszkole mnie poinformowały
że moje dziecko ma problemy ze słuchem, a sąsiadka logopedka, że z
mową (o obu rzeczach totalnie nie miałam pojęcia, ale obiema
rzeczami natychmiast się zajęłam i obu paniom jestem dozgonnie
wdzięczna bo dzięki nim nie mam głuchego i sepleniacego dziecka) to
nic specjalnie zaskakującego od innych o swoim dziecku, nie
usłyszałam). Ba, często nawet jestem gotowa uznać, że to ja się
pomyliłam i nie miałam racji, często weryfikuje swoje opinie
słuchając innych madrzejszych ode mnie (a czasem mniej mądrych, ale
np obdarzonych lepszą intuicją, doświadczeniem jak np kiedyś gdy
chciałam zostawić syna samego w domu na kilka dni bo wyjeżdzałam
zagranice-uwżałam że mogłabym, ale posłuchałam innych mam z forum,
które mi to odradziły). Ale to nie oznacza, że musze co miesiąc
chodzić do nauczycieli i ciągle się upewniać że to co ja wiem jest
tożsame z tym co inni wiedzą , takiej potrzeby nie mam. Jak mam
problem i wątpliwości to się pytam, albo jestem otwarta na uwagi
innych jeśli coś zauważą.

Każdy ma swoje metody-jeden chodzi i pyta na przystankach, wśród
znajomych, pod szkołą, inny robi wykresy na podstawie "twardych"
danych, aby mieć obiektywne i realne informacje (wykresy które ja
robiłam dotyczyły progów punktowych-tak jak napisałam dla mnie
najbardziej nieprzewidywalnej (czego nie znosze !!!!) części procesu
rekrutacyjnego), bo każdy wierzy w co innego. Ja lubie mieć twarde
dane gdy podejmuje się decyzje, poprostu (a to że zbierałam je
akurat w zeszłym roku, to kwestia logistyczna-w tym roku już bym
tego robić nie mogła, bo zwyczajnie nie mam na to czasu, w zeszłym
roku miałam i wiedziałam że tylko w tym roku taki czas będe mieć).

A czy posiadanie informacji (takiej czy siakiej, np zbieranej pod
szkołą) o potencjalnych PRZYSZŁYCH szkołach jest ingerencją w życie
nastolatka ? Z jakiej strony ? w jaki sposób ?

[verdana]

Przede wszystkim moj syn jest w trzeciej klasie. Poza tym zapytałam
mlodziez przed szkołą, która on sobie wybrał. Nie chodze po
wszystkich szkołach i nie pytam...
Jesli robisz te wykresy tylko z czystej ciekawosci - cóż, można. Ale
myślę, ze o nich jednak sporo w Twoim domu się mowi. A już w
pierwszej klasie wybieranie liceum to spora presja.

[agatka_s]

verdana napisała:

> Przede wszystkim moj syn jest w trzeciej klasie. Poza tym
zapytałam
> mlodziez przed szkołą, która on sobie wybrał. Nie chodze po
> wszystkich szkołach i nie pytam...
> Jesli robisz te wykresy tylko z czystej ciekawosci - cóż, można.
Ale
> myślę, ze o nich jednak sporo w Twoim domu się mowi. A już w
> pierwszej klasie wybieranie liceum to spora presja.


Mylisz się.

Mój syn nawet tych wykresów na oczy nie widział. Co więcej, on ma
jeden jedyny pomysł na liceum , i to jest Reytan-zero dyskusji, i
póki co jest kompletnie odporny na jakiekolwiek inne sugestie
(aczkolwiek wie w jakich szkołach byłam, i jaka szkoła pod jakim
katem może być wybrana, to owszem wie, przyjął do wiadomości i
tyle).

Ale ja pamiętam jak to było przy gimnazjum, też niby do końca chciał
zostać w "starej" szkole a potem pięć minut przed dwunastą zmienił
zdanie (bo koledzy też zmienili) i poszedł do szkoły w której ani ja
ani on nie byliśmy na spotkaniu (informacje mieliśmy tylko od mamy
kolegi, która na zebraniu była)...(syn był tylko na jednym spotkaniu
de facto, na Nowowiejskiej i tam też się dostał, Reytan to była
decyzja na dzień przed składaniem papierów).

Czasem to nawet bym chciała aby moje dziecko mnie słuchało i abym
miała na jego decyzje wpływ...niestety nie da rady, zbyt podobny do
mojego charakter....

[joa66]

A ja chciałabym mieć czapkę niewidkę. Nie dlatego, że podjerzewam
szkołę o jakieś zbrodnie, ale dlatego, że chciałabym zobaczyć
sytuacje naturalne. A mimo najszczerszch chęci szkoły , wersja demo
jest jednak tylko wersją demo.

A opinie innych ludzi z jedenj strony są cenne, z drugiej strony-
warto znać osobę, która taką opinie wygłasza. Jeżeli
zdanie "atmosfera jest super" wypowie Kasia, Basia i Zdzisio, każdy
może mieć coś innego na myśli. Ja np. inaczej wyobrażam sobie
szkołę, o które powie "wspaniała" verdana, a inaczej szkołę, o
której powie "wspaniała" agatka.

Nie tylko więc co się mówi, ale także kto to mówi.

[myszmusia]

> Nie tylko więc co się mówi, ale także kto to mówi.

podpisuje sie pod tym:-)

Ale i tak chciałabym wiedziec o której szkole verdana mówi;-)

[Gość: agatka_s]

No ale jak rozmawiasz z anonimowym uczniem spotkanym pod szkołą
(albo jego anonimowym rodzicem), to nie wiesz czy nie jest to np
właśnie zawieszony za wagary "zawodnik", który w twoim pytaniu nie
znalazł nagle cudownej okazji do wylania wszystkich swoich żalów...

Tak samo jak nie masz pewności czy panienka która wychwala szkołę
pod niebiosy, nie startowała do innej szkoły i nie dostała się, i
teraz za punkt honoru nie postawiła sobie wychwalanie tej
obiektywnie gorszej szkoły, bo ma potrzebę podreperowania swojego
zranionego ego....

I tu żadna czapka niewidka nie pomoże, to trzeba byłoby chyba
wykrywacza kłamstw i tortur SB....

Ja tam wole patrzeć, obserwować różne komunikaty niewerbalne,
zwracać uwaę na różne pozornie nieistotne drobiazgi, a nie
koniecznie słuchać opinii że Nowak Jeziorański jest okropny i tam
było 5 samobójstw, a w Poniatowskim to zażywają narkotyki...Cóż ja
zrobie jeśli jestem totalnie odporna na takie "newsy" nawet z
pierwszej ręki. Może jestem pragmatyczna do bólu, ale to co sama
zobacze jest dla mnie tysiąc razy wiarygodniejsze niż to co mówi
nawet najwiarygodniejszy ktoś inny (nawet jeśli to są masowe opinie,
jak np ta na tym forum o Nowaku J, wobec której ja nadal pozostaje
sceptyczna, bo ja póki co nic takiego bardzo nagannego w tej szkole
nie widziłam).

[joa66]

"Ja tam wole patrzeć, obserwować różne komunikaty niewerbalne,
zwracać uwaę na różne pozornie nieistotne drobiazgi, "

Ja też:)

p.s. a swoją opinię na temat Mokotowskiej czerpię m.in. z ich
własnej strony interentowej

[verdana]

Szkoła, o ktorej mowie, to szkola zdecydowanie nie dla Waszych
dzieci - Reymont, pewnie z dolnej polowy rankingu.
Dla mnie spontaniczna opinia paru uczniów ma spore znaczenie,
szczególnie jeśli widać, ze są przywiazani do szkoły. Oczywiscie,
nie ma znaczenia decydujacego, ale istotne.
Jako nauczycielka wiem, jak przygotowuje się mlodziez do dni
otwartych. Wiem, czego się nie mowi. Wiem też, co mowiono na dniu
otwartym w szkole, do ktorej poszedł moj syn, a co w tej szkole
rzeczywiscie się działo. Tak więc dni otwarte dla mnie jako
informacja liczą się bardzo mało - raczej zwracałabym uwage na to,
czego nie mówią, niż na to co mowią. Albo na pewne sygnaly
niepokojace (w naszej szkole mlodziez nie pije, nie pali i nie ćpa -
w ogóle takiego problemu nie ma).
Poza tym nie będę chodzić na dni otwarte, bedzie chodził przyszly
uczeń szkoły. Nie jestem w stanie sama ocenic, czy szkoła mu się
spodoba czy nie - w przypadku córki podobały nam się dokładnie
odwrotne szkoly, choc znam ja dobrze. A moj syn np. jest duzo
większym zwolennikiem dyscypliny, niz ja.

[agatka_s]

verdana napisała:

> Szkoła, o ktorej mowie, to szkola zdecydowanie nie dla Waszych
> dzieci - Reymont, pewnie z dolnej polowy rankingu.
> Dla mnie spontaniczna opinia paru uczniów ma spore znaczenie,
> szczególnie jeśli widać, ze są przywiazani do szkoły. Oczywiscie,
> nie ma znaczenia decydujacego, ale istotne.
> Jako nauczycielka wiem, jak przygotowuje się mlodziez do dni
> otwartych. Wiem, czego się nie mowi. Wiem też, co mowiono na dniu
> otwartym w szkole, do ktorej poszedł moj syn, a co w tej szkole
> rzeczywiscie się działo. Tak więc dni otwarte dla mnie jako
> informacja liczą się bardzo mało - raczej zwracałabym uwage na to,
> czego nie mówią, niż na to co mowią. Albo na pewne sygnaly
> niepokojace (w naszej szkole mlodziez nie pije, nie pali i nie
ćpa -
> w ogóle takiego problemu nie ma).
> Poza tym nie będę chodzić na dni otwarte, bedzie chodził przyszly
> uczeń szkoły. Nie jestem w stanie sama ocenic, czy szkoła mu się
> spodoba czy nie - w przypadku córki podobały nam się dokładnie
> odwrotne szkoly, choc znam ja dobrze. A moj syn np. jest duzo
> większym zwolennikiem dyscypliny, niz ja.



My mamy zupełnie inne podejście-nazwałabym to bardzo praktyczne.
Każda ze szkół która została wytypowana poprzez 2 kryteria tj metro
i miejsce w rankingu (fakt narazie przeze mnie, ale to z czysto
praktycznych względów, bo ja miałam czas i ochotę akurat to zrobić w
zeszłym roku) jest w jakiś sposób szczególna, ze względu na dalszy
potencjalny wybór syna-Staszic lub Poniatowski-jeśli Politechnika,
Batory IB lub klasa dwujęzyczna-jeśli studia zagraniczne, Modrzewski-
jeśli syn zdecyduje że chce mieć bardzo mocny drugi język niemiecki,
Nowak Jeziorański-gdyby syn decydował się na SGH (choć to jest
raczej opcja teoretyczna). Reytan-to wybór miłego
nieskomplikowanego życia przez 3 lata, gdyby się okazało że jednak
narazie nie umie jeszcze podjąć decyzji co dalej.... I to jest
wybór, który musi zrobić mój syn, bardziej praktyczny i bardziej pod
kątem tego co chciałby robić potem niż w oparciu o czyjeś opinie o
szkole.Bo co czyjaś opinia ma tu do rzeczy , jeśli on może mieć za
rok o tej szkole i tak kompletnie inną opinię (tak jak np jego
kolega z klasy równoleglej o reytanie...)? Jasne, do szkoły trzeba
pójść i obejrzeć, ale tak czy siak to są kwestie drugorzędne, moim
zdaniem. Szkoła już na tym etapie ma przedewszystkim uczyć i to
uczyć już specjalistycznie (można się z tym nie zgadzać ale taka
jest rzeczywistość, liceum wcale nie jest już ogólnoksztalcace, jest
raczej przygotowalnią na studia, albo do matury będącej przepustką
na studia). Powiem raz jeszcze-atmosfera i miła pani nauczycielka,
tudzież papier toaletowy w łazience, to było ważne w przedszkolu i w
szkole podstawowej, teraz to już prawie dorośli ludzie i moim
zdaniem powinni dokonywać wyboru ciut rozsądniej niż tylko pytając
na ulicy czy trzeba się dużo uczyć i czy jest przyjazna
atmosfera....

[verdana]

Dla mnie szkoła na tym etapie ma przede wszystkim nie doprowadzic do
rozstroju nerwowego.
A wiekszość znanych mi osób do matury i tak uczyła się poza szkołą...

[agatka_s]

verdana napisała:

> Dla mnie szkoła na tym etapie ma przede wszystkim nie doprowadzic
do
> rozstroju nerwowego.
> A wiekszość znanych mi osób do matury i tak uczyła się poza
szkołą...


Ja nie mam takich doświadczeń (oby tak pozostało zawsze !!!!!),
szkoła nie nadszarpnęła mi nigdy nerwów ani ta moja, ani dziecka.
wręcz odwrotnie, mam same pozytywne doświadczenia szkolne, a mój syn
bardzo swoje szkoły lubi, wiadomo narzeka ale to bardziej
dla "fasonu", a nie bo mu szkoła autentycznie nerwy psuje.

Nigdy też nie mieliśmy żadnych potrzeb uczenia się czegokolwiek poza
szkołą-i właśnie po to wybieramy szkoły starannie, aby takiej
konieczności nigdy nie było, mam nadzieje że wybór dobrego
(DOPASOWANEGO) liceum, czyli takiego które pozwoli zrealizować
założony plan, to właśnie taka recepta aby nie trzeba było już
nigdzie więcej się douczać i mieć czas na to co synowi sprawia
frajde. tak jak teraz gimnazjum, które daje 100% szansy na dobre
przygotowanie do egzaminu bez potrzeby robienia czegokolwiek więcej.

[verdana]

Mój syn konczy fantastyczne gimnazjum - jednak nie widze szans, aby
mogł się niczeo poza szkołą nie uczyc. Zawsze zdarzaja się słabsi
nauczyciele lub mlody człowiek z czymś sobie nie radzi.
W dodatku w tej chwili najwazniejsze przy zdawaniu egzaminow jest
nauczenie się wypałniania testów, a nie wiedza. szkoly maja często
do wyboru - robic program, albo testy. I nie jest przewidziany czas
na powtorke z trzech lat...

[agatka_s]

verdana napisała:

> Mój syn konczy fantastyczne gimnazjum - jednak nie widze szans,
aby
> mogł się niczeo poza szkołą nie uczyc. Zawsze zdarzaja się słabsi
> nauczyciele lub mlody człowiek z czymś sobie nie radzi.
> W dodatku w tej chwili najwazniejsze przy zdawaniu egzaminow jest
> nauczenie się wypałniania testów, a nie wiedza. szkoly maja często
> do wyboru - robic program, albo testy. I nie jest przewidziany
czas
> na powtorke z trzech lat...
>


A w szkole syna już od pierwszej klasy przygotowywują. W zeszłym
roku dotyczyło to biologii (pisałam że robią testy regularnie, przy
czym chodzi nie o sam wynik a o tzw przyrost wiedzy), a teraz
podobnie mają z matematyki, co jakiś czas robią zadania z testów.
Już jakoś zimą mają mieć testy próbne takie prawdziwe, i potem tak
co jakiś czas regularnie, ale to wszystko jest w ramach lekcji, ale
jest to zorganizowany system znany uczniom już od samego początku.

[agatka_s]

nie będe ukrywać, że w szkole syna mają więcej czasu i mogą go
dodatkowo poświęcać na same testy, bo przez "wyselekcjonowanie"
materiału uczniowskiego, nie da się ukryć, program realizuje się
dużo sprawniej i szybciej-nikt nie musi się pochylać nad tymi co nie
nadąrzają. To jest moim zdaniem klucz (aczkolwiek jeden z wielu) do
sukcesu wszystkich klas dwujęzycznych, szkół przeprowadzających
ostrą selekcję, egzaminy itp-no ale o tym było już wielokrotnie....

[verdana]

W szkole syna tez robią. Ale zdecydowanie za mało - gdyby naprawde
szkola robila tyle testow, ile trzeba, nie miałaby czasu uczyć.
I niestety, od dosyc dawna wiadomo, ze testow (szczegolnie
humanistycznych) nie wypełnia wcale najlepiej najzdolniejsza
mlodzieć, tylko sredniaki. W dobrych szkołach (np. u mojego syna)
trwa kampania oduczania na testach od samodzelnego myslenia.

[agatka_s]

no i oczywiście zapomniałam o progach punktowych, bo te jednak
bardzo determinują wybór, to jest ten element najbardziej losowy.
Można sobie wszystko sprawdzić, rozważyć, zanalizować, a potech buch
nagle zabraknie 0,001 punkta i wszystko o kant d...py potłuc....

Te punkty wkurzają mnie najbardziej, bo w żaden "naukowy" sposób się
ich nie da przewidzieć....

[verdana]

Bo na tym polegaja własnie egzaminy konkursowe. I dlatego wolno
wybrac trzy licea, a nie jedno.
Mojemu synowi zabraklo kiedys 0,002 pkt. do sredniej, aby miec
piątke na dyplomie...

[agatka_s]

verdana napisała:

> Bo na tym polegaja własnie egzaminy konkursowe. I dlatego wolno
> wybrac trzy licea, a nie jedno.
> Mojemu synowi zabraklo kiedys 0,002 pkt. do sredniej, aby miec
> piątke na dyplomie...


Ja to rozumiem, tylko denerwuje mnie że gdzieś tam na końcu jednak
decyduje przypadek, bo wynik naszego dziecka (w sensie dostał
się/nie dostał)wyników innych dzieci, które są poza naszą kontrolą i
wpływem (czysty los). Dużo bardziej odpowiadałaby mi sytuacja gdy
próg punktowy do danej szkoły był określony z góry i wszyscy którzy
taki próg osiągną by się dostali. Wiem że to nierealne, ale napewno
byłoby fajniej gdyby progi do szkół były znane na 100% jeszcze przed
składaniem papierów. To mówie jako denerwująca się mama, czysto
emocjonalnie, bo chaciałabym mojemu maleństwu życie ułatwić....(jako
osoba rozsądna i mądra wiem że to nierealne).

[verdana]

A ja jednak wole tak jak jest. Bo w życiu znacznie wazniejsza może
być umiejetność oszacowania wlasnych mozliwosci, umiejetność
podejmowania ryzyka albo wybór drogi asekuranckiej niż 100% pewność
wyboru.

[Gość: menodo]

agatka_s napisala:
"To mówie jako denerwująca się mama, czysto
> emocjonalnie, bo chaciałabym mojemu maleństwu życie ułatwić....(jako
> osoba rozsądna i mądra wiem że to nierealne)."

Sorry, ja tez mam syna, ale okreslenie "malenstwo" wobec gimnazjalisty to jakis
kosmos dla mnie.

[agatka_s]

Gość portalu: menodo napisał(a):

> agatka_s napisala:
> "To mówie jako denerwująca się mama, czysto
> > emocjonalnie, bo chaciałabym mojemu maleństwu życie ułatwić....
(jako
> > osoba rozsądna i mądra wiem że to nierealne)."



>
> Sorry, ja tez mam syna, ale okreslenie "malenstwo" wobec
gimnazjalisty to jakis
> kosmos dla mnie.


no szczególnie takiego 1,84 cm wzrostu....strasznie tu niektórzy
seriozni

[Gość: menodo]

agatka_s napisała:

> no i oczywiście zapomniałam o progach punktowych, bo te jednak
> bardzo determinują wybór, to jest ten element najbardziej losowy.
> Można sobie wszystko sprawdzić, rozważyć, zanalizować, a potech buch
> nagle zabraknie 0,001 punkta i wszystko o kant d...py potłuc....

Progi punktowe -te ktore pojawiaja sie w oficjalnych zestawieniach - pochodza z
pierwszej rekrutacji, tej komputerowej. W rzeczywistosci - slyszalam o wielu
takich przypadkach -te progi moga byc nizsze, bo w wielu szkolach nawet jeszcze
we wrzesniu dokonuja sie rozne roszady miedzyklasowe, ludzie rezygnuja,
przenosza sie do szkol spolecznych itd. Ta dodatkowa rekrutacja odbywa sie
"recznie" a jej wyniki chyba nie sa odnotowywane w systemie komputerowym.

Dlatego moim zdaniem nie ma co sie stresowac setnymi punktow a w razie
niepowodzenia w pierwszej rekrutacji - probowac dalej, w sierpniu, we wrzesniu.
Kolezanka mojej corki w ten sposob pzeniosla sie do liceum, do ktorego wczesniej
zabraklo jej kilku punktow, bo w klasie zwolnilo sie miejsce.
>

[myszmusia]

> Kolezanka mojej corki w ten sposob pzeniosla sie do liceum, do ktorego wczesnie
> j
> zabraklo jej kilku punktow, bo w klasie zwolnilo sie miejsce.

czyli jednak takie zmiany sa bez wiekszego problemu mozliwe? bo czytałam gdzies ,że jak sie dostanie do którego z liceów bedacego na liście to póxniej juz w zasadzie nie ma mozliwosci "odkręcenia " tego

[Gość: menodo]

myszmusia napisała:

czyli jednak takie zmiany sa bez wiekszego problemu mozliwe? bo czytałam gdzies
> ,że jak sie dostanie do którego z liceów bedacego na liście to póxniej juz w z
> asadzie nie ma mozliwosci "odkręcenia " tego"

Nie mowie, ze bez problemu. Mowie, ze warto sie dowiadywac w sierpniu i we
wrzesniu, bo praktyka pokazuje, ze w roznych szkolach/klasach zwalniaja sie miejsca.

[verdana]

Sa mozliwosci - kolaedzy córki przenosili się nawet do bardzo
renomowanych liceów z bardzo przeciętnego.

[Gość: menodo]

Kolezanka mojej corki po prostu slabo napisala test, co zreszta bylo wielkim
zaskoczeniem i dla nauczycieli, i dla dzieci, ktore chodzily z nia przez 3 lata
do gimnazjum. Corka namowila ja, aby poszla do dyrektora szkoly - tej wlasnie do
ktorej sie nie dostala - pod koniec sierpnia. Dyrektor po rozmowie z nia
zdecydowal ja przyjac.

[joa66]

Jeżeli wyniki egzaminu były zaskoczeniem dla samej dziewczynki, nie
tylko dla jej kolegów i nauczycieli, radziłabym w takich sytuacjach
sprawdzić poprawność oceny w CKE. Czytałam wiele razy ile błędów w
ocenie robią egzaminatorzy czy "administratorzy" testów (np.
przypisywanie wyniku osoby A osobie B, itd)