Matki synów

[kamfora]

Wczoraj rozmawiałam przez telefon z koleżanką z pracy. Właściwie
"rozmawiałam" to trochę za dużo powiedziane: raczej słuchałam przez
prawie godzinę jej wypłakiwania. Co jakiś czas powtarzała mi: ty też masz syna...
Konkretnie chodzi o wnuka. Kończy za tydzień 4 lata. Od jego urodzenia babcia
dosłownie zwariowała na jego punkcie. Przez rok młodzi mieszkali z nią, potem
kupiła im mieszkanie w pobliżu. No i mniej więcej pół roku temu małżeństwo
syna się posypało. Synowa wyprowadziła się z dzieciakiem do swoich rodziców 50
km od Poznania,
babcia ze strony taty jest tam persona non grata, nie pozwalają też małemu
rozmawiać z nią przez telefon. Zresztą nawet tatuś ma utrudnione widzenia z
synem. Za czyjąś radą babcia zwróciła się do sądu o pozwolenie na widzenia z
wnukiem, potem wniosek wycofała jeszcze przed rozpatrzeniem. Schudła
niewiarygodnie,
w pracy jest nie do wytrzymania. Teraz jest od czwartku na urlopie
i wygląda, że nie bardzo wie co ze sobą zrobić.

Do tej pory udawało mi się nie dopuszczać
do siebie myśli, że takie coś może dotknąć również mnie.

Szczęśliwe matki córek...

[jan.kran]

Moim zdaniem uogólniasz na podstawie jednego przypadku.
Moi Bracia np. , obaj 60 + sprzatją lepiej niż Ich żony , umieją
szyć a Brat Starszy gotował przez wiele lat . Przez 40 lat
małżeństwa Bratowa pojawiała się w kuchni przelotnie.
Moja córka umie posugiwać się młotkiem ,śrubokrętem i naprawia
wszystko , jest uzdolniona matematycznie i sukienki zaczęła nosić
dopiero w okresie dojrzewania.
Syn ma łagodne ruchy, długie włosy , nie umie wbić gwoździa i
matematyka to Jego zmora.
Młoda ubiera się w ten sposób że wyciąga cokolwiek z szafy a Junior
potrzebuje czasem pół godziny zeby dobrać koszule do spodni i
marynarki...
To tyle na temat stereotypów.
Koleżance wspóczuję ale myślę że Jej sytuacja to inny problem niż
posiadanie syna ...

Kran

[kamfora]

Trochę się nie zrozumiałyśmy
Mnie chodzi o to, że matki synów w przypadku jakże częstych dzisiaj rozwodów
mają utrudniony kontakt z wnukami.

[mammaja]

Bardzo wspolczuje tej pani. Takie historie zdarzaja sie - sa
obrzydliwe i trudne. Mam w okolicy przyklad utrudniania kotaktow z
wlasnym ojcem malej dziewczynce - mimo, ze sadownie ma przyznane
spotkania w dzieckim. Znam przypadki manipulowania dziecmi przeciwko
dziadkom, oczerniania ich przed wnukami itp. niestety spotkac nas
moze wszystko, co spotyka innych. Nie jestesmy objeci szczegolna
ochrona, choc nas to bardzo dziwi. Co dziwniejsze, wsrod moich
znajomych jest wlasnie przypadek, ze wlasna corka obarcza wina matke
za swoje nieudane malzenstwo i ogranicza jej kontakty z wnukiem.
Zupelnie bez zasadnie.
Trzeba jakos probowac to zmieniac - jak sie da. Ale nie ma madrych
w takich sytuacjach, niestety.

[jan.kran]

Ja osobiście bardzo bym chciała żeby mój ex i moja teściowa mieli
lepszy i częstszy kontakt z moimi dziećmi ...
Ja myślę że problem kontaktu z wnukami nie zależy od tego czy wnuk
jest od córki czy od syna ale od kultury i chęci obu stron.
Znam wnuki synowskie które mają bdb kontakt z rozwiedzionymi
dziadkami ...
A jak już skręcając temat po raz kolejny to mogłabym książkę napisać
o chorych , zaburzonych relacjach córek z ich toksycznymi
mamusiami ... Mam parę takich skasowanych córek w moim otoczeniu.
Dla mnie to bajka o żelaznym wilku bo moja Mama jest ok ale
przerażające jestjakie piekło matka może stworzyć córce....
Odebrałam ten wątek w szerszym kontekście ....
Nie lubię uogolnień i utartych sądów ...
Kran

[kamfora]

jan.kran napisała:

> Ja myślę że problem kontaktu z wnukami nie zależy od tego czy wnuk
> jest od córki czy od syna ale od kultury i chęci obu stron.

Oj, Kran. Jasne, że od kultury tudzież chęci. Sęk w tym, że jak
się małżeństwo sypie to trochę dlatego, że kultura i chęci zamieniają się
najczęściej w brak kultury i niechęć...Poddawanie wszystkiego regulacjom sądowym
w gruncie rzeczy obraca się przeciwko dziecku. Tak przynajmniej ja myślę. Z
perspektywy i w ogóle...
W dodatku inaczej wygląda wszystko z punktu widzenia rodzica niż dziadka/babci.

> Nie lubię uogolnień i utartych sądów ...

Pisałam raczej o swoich obawach. Przepraszam, że mnie naszło aż do
potrzeby ich zwerbalizowania i to na forum.

[jan.kran]

Nie wiem czy regulacja prawna nie jest najlepszym wyjściem.
W Norwegii od lat funkcjonuje bdb.

Kamforo , kazdy ma swoje obawy ...
Rozumiem to ale nie warto się zadręczać tym cobybyłogdyby ...
Całe życie , codziennie pracujemy na nasze relacje międzyludzkie .
Wiem że to banał ale tak jest.
Czasem coś się barrdzo w życiu pomiesza ale jeżeli nasze stosunki
z dziećmi są dobre to chyba takie pozostaną.
Na wybór ich partnerów życiowych nie mamy wpływu ..
Chociaż czy na pewno ?
Trudne to wszystko. Na miejscu koleżanki i syna chyba bym walczyła
sądownie ... nie wiem ale to jedyne co mi przychodzi do głowy o ile
próby mediacji zawiodły.
K.

[jan.kran]

Dodam że może moje widzenie jest spaczone bo w Norwegii prawa
rodzicielskie są bardzo sprawiedliwie ustawione i przekłada się to
na pokolenie dziadkóe , tak sądzę.
K.

[foxie777]

Ja tez uwazam,ze jest to sprawa do zalatwienia w sadzie.
U nas nie mozna wywiezc dziecka ot tak sobie.Sa bardzo konkretne
umowy zalatwiane sadownie,ale oczywiscie jesli ma sie do czynienia
z ludzmi zlosliwymi i trudnymi ,sprawa jest ciezka.Nie wiem jak
wygladaja sprawy sadowe w Polsce,ale chyba to jest najlepszy sposob.
Co do toksycznych matek,to sie z Toba Jankran zgadzam zupelnie.
Ja tez mam Mame w sumie ok,ale sie napatrzylam na rozne sytuacje.
Nawet nie moge sobie wyobrazic,ze mozna miec taki stosunek do
wlasnego dziecka.Straszne.
pozdrawiam tropikalnie

[verbena1]

Jestem niezmiernie wyczulona na takie sprawy i widze przede
wszystkim krzywde ,jaka sie wyrzadza dziecku, ktore nie dosc ,ze
traci jednego rodzica to na dodatek kochajaca babcie.
Powinna byc w wyroku sadowym klauzula o kontakcie dziecka z
dziadkami, ktorzy daja dziecku ogromne poklady milosci i
bezpieczenstwa.
Moja kochana tesciowa mawia: mam trzech synow i cztery synowe.
Przyjmuje to jako wielki komplement bo wiem ,ze zrobilam
wszytko ,zeby utrzymac kontakt babci z wnuczka i prawnuczka.
Pomomo ,ze jestesmy wszyscy od siebie bardzo oddaleni informujemy
sie o wszystkich wydarzeniach, dzwonimy czesto a ja przywoze jej
kolejnych mezow i znajomych do pokazania i oceny

[fedorczyk4]

Też byłam rozwiedzioną matką z synem. Mój ex oskarżał mnie z uporem
maniaka o niedopuszczanie do kontaktów tata-syn. A mój teść nie. I
faktem jest, że przez pewien czas, po tym jak mnie autor Syna
Podstawowego podstępnie próbował pozbawić praw rodzicielskich
oskrżając o działania terrorystyczna przeciwko PRLowi, oraz o
porwnie dziecka do Francji (na które to "porwanie" podpisał zgodę
notarialną, to na pewno mu tych kontaktów nie ułatwiałam. Natomiast
teść nigdy nie miał do mnie większych pretensów i kiedy chciał (a
było go na to stać ze spiewem na ustach) przyjeżdżał i spotykał się
z wnukiem. Nawet do niego listy pisałam z informacjami o małym, co
już było z mojej strony bohaterstwem, bo jestem dotknięta alerią
epistologicznąI co zabawne w tym samym czasie autor twierdził że
nawet nie zna naszego miejsca zamieszkania
Przenigdy nie przyszło mi do głowy karać teścia za skur...... jego
nienormalnego potomka.
A jeśli Synusiowa zrobi to samo co zrobiła synowa przyjaciółki
Kamfory, no cóż wszystko niestety jest możliwe, ale mam nadzieję że
nie, wszystko robię żeby nie

[gaudia]

nie tak dawno współpracowałam ze stowarzyszeniem ojców. Jako baba, której nie
dano poznać ojca. Nasłuchałam sie, jak pieknie panie próbują się odegrać na
ojcach przy pomocy dziecka. Łącznie z jakże modnym oskarżeniem o molestowanie.
Rany.
K.rwa mać, czemu ludzie nie pozwalaja sobie i innym na więcej miłości? Czemu np.
w sytuacji, gdy związek się posypał nie pozwalają kochać dziecka innym ludziom?
W czym milosc ojca czy dziedków może zaszkodzic?
Czemu tak łatwo w świetle prawa przekazać nienawiść, skoro lepszych uczuć taki
deficyt?
Straciłam mieszkanie po matce, ponieważ (serio, serio) pani sędzina uznała, że
rozwiodłam się "dla mieszkania", bo na sali sądowej mówiłam o eksie "zbyt
kulturalnie" i na jej propozycję (złozoną w jej pokoju) "wykończenia tego
sk.rwysyna" (mego eks) - zareagowałam zdziwieniem.