Obrona przed krzywdą

[lablafox]

Spotkała mnie krzywda ewidentna, po raz kolejny w tym roku.
Moją reakcja obronną jest mówienie o niej , wywalenie jej z siebie.
Mam żal do siebie ,że dałam się tak wykiwać , ale nie cierpię z tego powodu
katuszy . Bo to tylko materia , choć straty materialne ogromne.
Stwierdzam fakt i złości mnie to ,że sprawca jest bezkarny i śmieje się ze
mnie.
Mój mąż trawi ją w cichości swego umysłu.
Przez przypadek. Na prawdę przez przypadek? Może ktoś mi to podsunął?
Przez przypadek trafiłam na taki ciekawy artykuł.
Wkleje go w odcinkach, jako przydasia , alebo rzecz do przemyslenia.

Jak radzić sobie z krzywdą

[lablafox]

Jak radzić sobie z doznaną krzywdą?


Jakub Kołodziej



Nie ma uniwersalnego sposobu radzenia sobie z krzywdą. Dlatego warto zaufać
swojej intuicji i nie oceniać własnych reakcji, warto też szukać zrozumienia i
akceptacji innych.

Psychika człowieka została wyposażona w wiele umiejętności radzenia sobie z
doznawaną krzywdą. Świadczy o tym choćby fakt, że na to samo krzywdzące
wydarzenie każdy może zareagować w inny sposób. Na przykład kobiety zdradzone
przez mężów mogą albo czuć do nich nienawiść i agresję, albo uznać, że to one
są winne zdrady, albo też stwierdzić, że nic się nie stało. Zdarza się jednak,
że ten sam człowiek najpierw nienawidzi kogoś, kto go skrzywdził, za chwilę ma
wobec niego poczucie winy, a potem jest w stanie wytłumaczyć sobie, że tak
naprawdę nic się nie stało.

Agresja

[lablafox]

Problem w istocie jest dość złożony, ale jednocześnie podstawowy i powszechny.
W gabinecie terapeutycznym bardzo często można spotkać osoby próbujące na różne
sposoby uwolnić się od doznanej krzywdy. Niektórym z nich trudno wyzwolić się
od agresji, nienawiści czy chęci zemsty, inne dopiero odkrywają, że zostały
skrzywdzone i że u podłoża ich problemów leży niemożność poradzenia sobie z
doznaną krzywdą.

Jak już wspomniałem, jednym ze sposobów reagowania na krzywdę jest agresja,
atakowanie krzywdziciela. Atakować można różnie: bez przemyślenia i
bezpośrednio albo z premedytacją, fizycznie albo słownie. Co zyskujemy,
zachowując się w taki sposób? Świadomość krzywdy (wbrew pozorom nie zawsze jest
ona oczywista) i poczucie siły: atakujemy, żeby obronić swoją wartość. Co
tracimy? Tracimy relację - albo się rozstajemy, albo zaczynamy dominować, albo
dochodzi do eskalacji konfliktu. Atakując, krzywdzimy - czyli z ofiary stajemy
się krzywdzicielem. To zaś rodzi poczucie winy, z którym musimy sobie jakoś
poradzić. Agresja może wymknąć się spod kontroli, przerodzić w nienawiść, w
poszukiwanie zemsty, może też być przenoszona na innych. Zachowania agresywne
rzadko przynoszą oczekiwaną ulgę, a niejednokrotnie powiększają problem.
cdn

Obojętnosć

[lablafox]

Inną z form reagowania na krzywdę bywa uznanie, że dana sytuacja wcale nie jest
krzywdząca. Obojętność na krzywdę jest również formą obrony. Jakie są zyski?
Zachowujemy spokój, nie dajemy się wyprowadzić z równowagi, żyjemy w
przeświadczeniu, że jesteśmy mocni i nic nas nie rusza. Taka postawa może
doprowadzać krzywdziciela do furii, co daje nam satysfakcję. Jakie są straty?
Zaprzeczanie, że doznaliśmy krzywdy, powoduje blokowanie emocji, a to z kolei
pociąga za sobą wiele negatywnych konsekwencji: nieadekwatne do sytuacji
reakcje emocjonalne, wybuchy złości, napady płaczu, zmienność nastrojów,
poczucie niezrozumienia siebie, trudności w podejmowaniu decyzji, objawy
somatyczne. Długotrwałe fałszowanie znaczenia wydarzeń powoduje utratę kontaktu
z rzeczywistością i z własną tożsamością.
cdn

Ucieczka , wycofanie się

[lablafox]

Na krzywdę można też zareagować ucieczką, wycofaniem się, poczuciem
bezsilności. Takiej postawie często towarzyszy smutek, czasami rozpacz. Jakie
są korzyści? Nie rozpętujemy wojny, a wręcz przeciwnie - pokazując skutki
doznanej krzywdy, wzbudzamy w krzywdzicielu poczucie winy, a u pozostałych osób
współczucie. Czasami pojawia się ktoś, kto, widząc naszą krzywdę i bezradność,
zaczyna nas bronić, a więc zyskujemy przyjaciela. Jakie są straty? Przede
wszystkim słabnie poczucie własnej wartości, rodzi się poczucie klęski i
bezradności. W efekcie czujemy się gorsi, słabsi, a to ma zasadniczy wpływ na
sposób naszego funkcjonowania. Ten typ reagowania może prowadzić do szukania
słabszych i odreagowywania na nich złości, może też rodzić autoagresję.

Poczucie winy

[lablafox]

Są i tacy, którzy na krzywdę reagują poczuciem winy. Wydaje się to
paradoksalne, ale w krzywdzie bardzo często zawarty jest komunikat "To twoja
wina". Na przykład kiedy rodzic bije swoje dziecko, daje mu do zrozumienia, że
zawiniło; gdy mąż pije i mówi, że pije przez żonę, bo nie jest dla niego dobra,
obwinia ją. Jeżeli takich komunikatów jest dużo, bardzo trudno uwolnić się od
tego typu myślenia. Zaczynamy wierzyć we własną winę i kiedy ktoś kradnie nam
samochód, mamy do siebie pretensje, że zostawiliśmy go w niewłaściwym miejscu i
o niewłaściwym czasie. Poczucie winy może również pojawiać się, gdy odczuwamy
negatywne emocje wobec krzywdziciela. Tego typu reakcje najczęściej występują,
kiedy doznajemy krzywdy od najbliższych. Poczucie winy wydaje się najbardziej
paradoksalnym sposobem reagowania na krzywdę, niemniej jest bardzo powszechne.
Przynosi sporo strat: przede wszystkim odbiera poczucie własnej wartości,
prowadzi do osamotnienia, rodzi autoagresję. Zaś korzyści z niego są raczej
wątpliwe: wzbudzanie litości u innych, czasami wyrażana przez nich chęć
opiekowania się.
cdn

Funkcja obronna

[lablafox]

Cechą wspólną wy-mienionych sposobów reagowania na krzywdę jest ich funkcja
obronna. Jeżeli atakujemy, bronimy się; jeżeli mówimy: "Nic się nie stało" -
nie dopuszczamy do siebie krzywdy, czyli bronimy się; unikając konfrontacji,
wycofując się czy ulegając, też się bronimy; popadając w poczucie winy,
pokazujemy krzywdzicielowi i otoczeniu rozmiar strat, co ma doprowadzić do
zaprzestania krzywdzenia, zatem także się bronimy.
cdn

Gniew i żal jako emocje majace wpływ na radzenie

[lablafox]

W jaki więc sposób bronić się, żeby jak najmniej stracić, a jak najwięcej
zyskać? W poszukiwaniu odpowiedzi odwołam się do pojęcia uczuć pierwotnych.
sobie z krzywdą

Wielu autorów stwierdza, że są uczucia, w które wyposaża człowieka natura.
Zadaniem takich uczuć jest ostrzeganie przed zagrożeniem życia lub ratowanie
go. Najczęściej zalicza się do nich: lęk, gniew, żal, miłość. Chciałbym zwrócić
uwagę na gniew i żal. Emocje te pełnią zasadniczą rolę w procesie radzenia
sobie z doznaną krzywdą, są niejako filarami, na których możemy budować
przebaczenie.
cdn.

[lablafox]

Krzywda nie byłaby krzywdą, gdyby nie stanowiła uderzenia w poczucie wartości,
godności człowieka; gdyby nie była formą okazania braku szacunku i miłości.
Odbiera ona poczucie wartości, czyli powoduje stratę. Naturalną reakcją na nią
są gniew i żal. Każda forma zaprzeczania tym emocjom, zniekształcania czy
unikania ich kończy się większymi stratami niż zyskami. Z drugiej strony
dopuszczanie, przeżywanie i wyrażanie tych emocji stwarza wiele problemów:
czujemy się rozbici, smutni, czasami niezrozumiani przez innych - jest nam po
prostu źle. Niemniej jednak gniew i żal to najbardziej naturalna forma radzenia
sobie z krzywdą - nie dopuszczają do ucieczki i stwarzają możliwości właściwej
obrony.

Co pozwala przetrwać

[lablafox]

Sposoby reagowania na krzywdę są wypadkową wielu czynników: cech temperamentu,
środowiska, w którym się wychowywaliśmy i w którym żyjemy, systemu wartości,
aktualnej sytuacji życiowej. Ich znaczenie możemy zrozumieć dopiero z
perspektywy czasu, a często zmusza nas do tego cierpienie: dokuczliwe objawy
somatyczne, lęk przed ludźmi, brak bliskich więzi, wybuchy wściekłości,
depresja, myśli samobójcze. Cierpienie jest najlepszą motywacją do poszukiwania
zmiany.

Błędem byłoby założenie, że istnieje jakiś jedyny i najlepszy sposób radzenia
sobie z krzywdą. W pewnych sytuacjach jeden sposób zadziała, w innych nie.
Czasami zbyt szybkie zrozumienie tego, co się stało, może zakończyć się
tragicznie dla nas samych lub dla naszego otoczenia. Innym razem niebezpieczny
jest przedłużający się brak wglądu w znaczenie sytuacji. W momentach krzywdy
warto zaufać swojej intuicji i nie oceniać własnych reakcji, warto też szukać
zrozumienia i akceptacji drugiego człowieka - wprawdzie nie zawsze zmniejsza to
ból, jednak pozwala przetrwać

O autorze

[lablafox]

Jakub Kołodziej

Dr Jakub Kołodziej jest psychologiem i psychoterapeutą, pracuje w ośrodku
szkoleniowo-terapeutycznym w Lublinie. Jego zainteresowania zawodowe
koncentrują się wokół terapii osób dorosłych. Lubi słuchać muzyki Fryderyka
Chopina i jazzu. Ma 36 lat, żonę i troje dzieci.

I słow moich kilka

[lablafox]

Podzieliłam ten artykuł na wklejki dotyczące jednego problemu czy zagadnienia ,
aby łatwiej było się do nich odnosić.
Gdyby ktoś np. chciał sie dopowiedziecć do poczucia winy to wpisuje sie tam ,
dla przejrzystości tekstu.
Pozdrawiam .

To siedzenie z Wami

[lablafox]

jest też moja obroną przed tym wszystkim.
Powstrzymuje mnie przed wykrzyczeniem tego co myślę o niektórych mieszkańcach
mego domu zgodnie z zasadą "nie złapałaś , nie masz pewnosci, milcz"

Którą metodą się posługujecie

[lablafox]

gdy spotyka Was krzywda?

[wywrot53]

lablafox napisała:

> gdy spotyka Was krzywda?

Napewno nie nadstawiam drugiego policzka.
Nie biore na siebie winy.
Atakuję. Własciwie to za mocne slowo. Wyjasniam mój punkt widzenia.