Emigracja

[terem]

Kilkanaście dni temu wyjechała z kraju moja kochana siostra, a przede
wszystkim moja najlepsza przyjaciółka. Pusto mi okrutnie i smutno. Przed
wyjazdem wspierałam ją, jak mogłam, że nowy etap w życiu, że raczej dobrze
robi, że wszystko się ułoży, etc. A teraz- posypałam się, siedzę i popłakuję
co i rusz.Głównie płaczę nad sobą, bo mi pusto i żle. Bo nie odwiedzę jej ,
gdy mi przyjdzie na to ochota, bo nawet, qrczę , nie zadzwonię, bo to jakieś
nieracjonalnie duże pieniądze za tel. Internet nie dostępny, jak na razie.
Nie umiem się w tym wszystkim znależć i pozbierać. Czy ktoś z was miał takie
doświadczenia?

[a.erie]

doswiadczenia mialam, i to w obydwie strony.
najpierw wyjechala moja mlodsza siostra, tez za nia tesknilam.
Ale uwierz, gorzej tesknia ci co wyjada, niz ci co zostaja "na swoim"...
odczulam to na wlasnej skorze

[terem]

Wiem, że jej jest bardzo ciężko. Pisała o tym. Tęsknię za nią i nie umiem sobie
z tym poradzić.Może z czasem będzie łatwiej...Na razie jest mi bardzo żle...To
takie trudne, dlatego piszę, choć nie spodziewam się wielkiego odzewu.

[marialudwika]

Ja z tych,co wyemigrowali,ale wiem,ze teskni sie bardzo,zwlaszcza,jak nie mozna
czesto dzwonic i mailowac!
Osoba,ktora wyemigrowala ma chyba ciezej ((,choc samoloty lataja w obie
strony.
Rozumiem Ciebie Terem i Twoja tesknote!I to "rozdarcie".
ml

[mammaja]

W kazdym razie jest to jakis wlasny wybor.Bracia mojego taty zostali po wojnie
odcieci "zelazna kurtyna" i pomysl jak to bylo dramatyczne. Ostatnio
przegladajac zdjecia rodzinne poczytalam korespondencje na kartkach,kiedy do
swojej matki pisali "droga pani". O telefonach nie bylo mowy. Babcia i jeden z
braci nie doczekali nigdy czasow,kiedy mogli sie znowu spotkac. Teraz mozecie
do siebie dzwonic,kup na poczcie karte telepin za 10 zl i zobaczysz jak
tanio.Moja znajoma bez przerwy dzwoni do corki do Australii. Pewnie,ze to nie
to samo,ale jakas pociecha. Acha, moj brat, tak sie zlozylo ,zamieszkal na
dokladnie drugim koncu Warszawy. Dzieli nas 35 km - tam i z powrotem to juz 70!
I tez ubolewam,ze nie moge tak poprostu wpasc do nich pare razy w tygodniu.

[mede4]

Bardzo Ci współczuję , byłam dwa razy w sytuacji takiego oddalenia. straciłam
ajatek an codzienne rozmowy, SMS, e maile lecz wiem jedno:warto!! Ból mija,
masz wrażenei,ze uczestniczysz w życiu tej osoby.Zatem szukaj tanich połaczen
tel., dostepu do internetu, to zlagodzi bol n apewno.serdecznie pozdrawiam!!

[marialudwika]

Rozmawiam codziennie z moja rodzinka na gg lub telefonicznie,moje dwie
przyjaciolki "od serca",jak siostry nie chca miec komputerow wiec i z nimi
prowadze dlugie telefoniczne rozmowy,mam takie polaczenie,ze place
1eurocent/min,wiec gg bez ograniczen!Na komorke kosztuje troche drozej,ale do
wytrzymanaia.Inaczej bym oszalala.Z siostra w Colorado rozmowy sa stad
b.tanie,w obie strony.
Najgorszy jest poczatek Terem!
ml

[terem]

Dziękuję! Jesteście kochani! Troche mi pomogło, że wysłuchaliście mnie i co
nieco poradzili.Ciężko mi , ale może z czasem to minie...

[verbena1]

Dziewiec lat temu,kiedy moja corka wyjechala do Australii rozmowy telefoniczne
byly niesamowicie drogie a komputera nie mialam. Nagrywalysmy sobie dlugie
monologi na kasetach ,opowiadalam jej o wszystkim, ona nagrywala mi pierwsze
gaworzenia mojej wnuczki.
To byl,poza listami jedyny nasz kontakt. Nie musze mowic jak nam bylo ciezko.
Terem, rozstania sa trudne........potem bedzie latwiej, pogodzisz sie z tym.

[kornikuno]

Do Terem)))
jestem na emigracji od 81' roku....kawal czasu...ciezko bylo okrutnie
Dzisiaj? - tez napewno latwo nie jest i tym, ktorzy wyjezdzaja i tym, ktorzy
pozostaja...Ale dzisiaj, wystarczy wybrac rodzaj komunikacji : internet,
telefony, e-mail, gadu-gadu...no i oczywiscie pozostaja listy, te piekne
klasyczne, w kopertach ze znaczkiem...dzisiaj docieraja do adresata szybko...na
listy w Europie nie czeka sie miesiacami....

Pewnie,ze listy/rozmowy telefomniczne to nie jest to samo co widziec sie z
bliskim, pogadac ..po prostu byc razem !

Pomysl o tym,ze to Twojej siostry wybor..i jezeli ona jest szczesliwa, badz
razem z nia.

Pozdrawiam serdecznie
IzaBella

[terem]

Chcę, żeby była szczęśliwa, to najważniejsze, ale trudno mi się pogodzić z moim
osamotnieniem. Cóż...

[kornikuno]

Terem
doskonale to rozumiem...bo znam do bolu ten stan.
Pozdrawiam serdecznie
IzaBella

[marialudwika]

I ja tez (((
ml

[axsa]

Terem,
Kazdy niby wie to co chcę napisać,
ale jak przychodzi do zastosowania u siebie,
to to genialne rozwiazanie nie chce działać.
Ale może uświadom sobie,
tak do bólu,
że jak nie znajdziesz
jakiegoś ciekawego zajęcia zastępczego,
to bardzo trudno będzię Ci pokonać tęsknotę.
Mówię o tym z własnego doswiadczenia.
Żeby nie "zatęsknić się" na amen,
za radą mądrej osoby,
zaczęłam się uczyć języka fińskiego.
Niewiele z tego zostało,
ale nie miałam tele wolnego czasu,
żeby tę tęsknotę przywoływać i pielęgnować.

: ))) : ))) : )))

[jej_maz]

Daleko? Czy zdawala sobie sprawe ze wszystkich konsekwencji tej decyzji? Tak
pytam, poniewaz ja po dwudziestu latach, prawie codziennie odkrywam cos
dodatkowego.

[terem]

Oczywiście, że nie wiedziała, trudno wszystko przewidzieć. Każdy dzień, każde
zdarzenie może zmienić wyimaginowany obraz nowej rzeczywistości.Ja również
nie byłam kompletnie przygotowana na takie zmiany. Życzę mojej siostrze samych
dobrych doświadczeń, ale wiem, że nie ma tak łatwo...Trochę już się
pozbierałam, zwłaszcza, że sms-y od niej zaczęły być bardziej optymistyczne.
Myślę, że czas użalania się nad sobą już mi minął.Tylko to oddalenie.. Ale
faktycznie, samoloty latają w obie strony
Dzięki, Marku, że się odezwałeś.
I wszystkim, którzy mnie podtrzymywali na duchu, bardzo serdecznie dziękuję.T.

[kornikuno]

Terem
cieszy mnie,ze juz troche lepiej....
Czas jest dobrym lekarzem, oczywiscie nie zawsze..ale....
IzaBella
PS
zycie sprawia nam wielkie niespodzianki, nawet wtedy, gdy sami wybieramy te a
nie inna droge...trudno sobie wyobrazic niewyobrazalne..po prostu!
I, jeszcze jedno...mlodosc ma to do siebie..brak wyobrazni..i bardzo dobrze!
bo to wlasnie pozwala ...byc ciekawym zycia!)))))))

Do kornikuno

[terem]

Dzięki za słowa otuchy. N.b., ona nie taka znowu młódka (39), toteż tym
bardziej ją podziwiam. Mnie chyba nie byłoby stać na taką decyzję. Zlikwidować
swoje sprawy i wyruszyć w nieznane tereny i sytuacje.Ale ja też podejmuję
swoje, też ryzykowne decyzje (duży kredyt na rozwój firmy, długo będę go
spłacać).Martwi mnie trochę, jak się w tym wszystkim znajdzie ich dziecko
(nastolatek, w trudnym etapie rozwoju), wyrwany ze swojego środowiska.Poradzi
sobie, mam nadzieję, ale chyba za dużą cenę.No i tak sobie o nich myślę,
podmartwiając się co nieco.Ale już trochę mniej...Lepiej myśleć pozytywnie, tak
mi się wydaje...

[kornikuno]

Teram
pozytywnosc przede wszystkim..tak trzymac!
Coz..zycie jest takie a nie inne ( tzn.jest czesto inne niz to co nam sie
marzylo...czy wierzylisny w to...po prostu - samo zycie)

Waznym jest zyc, czuc,poznawac, ...i nie dac sie !
Tylko do przodu...pozostawic za soba...to co nie bylo tak...waznym jest
spojrzenie do ..a nie za...!
Pozdrawiam
IzaBella

[aleznumer]

Zawsze bardzo szczerze wspolczulem ludziom, ktorzy emigrowali.
Niezaleznie od powodow jakie nimi kierowaly i niezaleznie od tego jak im sie
ulozylo na emigracji.
Wyobrazam sobie ich wewnetrzne rozdarcie i cierpienie,
ktore byc moze z czasem zanika ale jestem pewien ,
ze jest mimo wszystko.
Ile sily miec musza w sobie i wewnetrznego samozaparcia ?
Teraz łatwo bo swiat otwarty ale ci kiedys, po 10, 20 lat nie odwiedzajacy
ojczyzny, rodziny itd.
Ja nie dalbym rady , wiem to.
Pełen szacunku i podziwu pozdrawiam wszystkich emigrantów.
Trzymajcie sie i wracajcie pomału do domu.

[jej_maz]

Rzucil mi sie w oczy brak konsetwencji w Twojej wypowiedzi; na poczatku szczere
wspolczucie a na koniec pelen szacunek i podziw. Tak czy inaczej dziekuje za
wszystkie sentymenty i pozwol ze dodam cos od siebie.

Sa rozni ludzie i rozne sytuacje w zyciu. Wydaje mi sie, ze najlepsza rzecza
jest miec konfort decyzji wlasnej zawsze i w kazdej zyciowej sytuacji. Mozna
wowczas wybrac najlepsze rozwiazanie. Nie chce sie tu powtarzac jaka jest moja
sytuacja, ale podkresle, ze wyjazd byl jak najbardziej przemyslany i
wyegzekwowany z pelna premedytacja. Moze wlasnie dlatego bylo mi lzej niz tym
co musieli lub nie przemysleli? Moze wlasnie dlatego patrzac na to "wewnetrzne
rozdarcie" co niektorych, docenialem swoj spokoj ducha? Moze wlasnie dlatego
jestem zadowolony z mojej decyzji sprzed osiemnastu lat? Teraz szykuje sie do
pierwszych odwiedzin kraju po tych latach. Eh, nawet nie wiesz jak chcialbym
miec to juz za soba.

Pozwol rowniez, ze zloze Ci wyrazy szacunku za odwage; "Ja nie dalbym rady,
wiem to" - podoba mi sie to. Wymaga to duzej znajomosci siebie i wlasnych
mozliwosci. Nie za duzo ludzi ma taka wiedze.

PS. "Wracac pomalu do domu"? Moj dom to nie ziemia czy budynek, moj dom jest
tam, gdzie moja najblizsza rodzina. To ona jest moim domem.

[aleznumer]

Nie ma braku konsekwencji.
Współczuje nie z powodu podjetej decyzji a z powodu emocji, które w mniejszym
bądz w wiekszym stopniu musiały temu towarzyszyc.
Sam pioszesz, ze było Ci lzej niż innym ale mysle, że niezupełnie lekko.
Jesli chodzi o sprawe domu to ilu ludzi tyle podejsc. Akurat dla mnie dom to
Polska a reszta swiata to bardziej lub mniej wygodne hotele.
Taki Jeziorański czy Miłosz tez dom wyznaczyli sobie w Polsce chociaż mogli
wszedzie.
Moze świadomość miejsca i domu u niektórych przychodzi na starość a niektórzy
jak Ty mają to określone zawsze ?
Wyobrazam sobie co czujesz przed przyjazdem do Polski po tylu latach.
Zycze Ci szczesliwego tu pobytu.
Przed laty taką podróz do Polski po wielu latach wykonał mój brat a potem
często wspominał o powrocie na stałe i to mu zostało chociaz to tam ma
najbliższą rodzinę. I zbiera sie do powrotu.
Nie w kazdym przypadku tak jest. Powodzenia i miłych wrażeń.

[ertes]

> Jesli chodzi o sprawe domu to ilu ludzi tyle podejsc.

Wlasnie! Dla mnie dom jest tam gdzie moja rodzina ma zapewniony bezpieczenstwo,
gdzie sie dobrze czuje i gdzie sie spelnia. Polska to byl kraj w ktorym sie
urodzilem i wychowalem. I za to jestem wdzieczny ale wiekszosc mojego doroslego
zycia spedzona poza Polska. Tym bardziej ze Polska tak bardzo sie zmienila i jej
problemy nie sa moimi problemami. Moze to nie do konca prawda bo w jakims
stopniu jestem zainteresowany wydarzeniami. Jednak blizsze sercu i co mnie
bardziej dotyczy jest zycie tutaj. Tutaj gdzie sie czuje doskonale i czuje sie
czescia tego spoleczenstwa.
Nie kazdy z nas ktorzy wyjechali czuje potrzebe powrotu. Nie sadze zeby to byla
sprawa obudzonej swiadomosci. Jedni po prostu zawsze tesknia i zawsze mysla o
powrocie. Inni sami nie wiedza do czego tesknia i czesto sa rozerwani pomiedzy
jednym i drugim krajem i tym wspolczuje. Wspolczuje tym ktorzy cialem sa tutaj a
myslami tam. I sa tacy jak ja ktorzy po prostu sa tutaj w domu. To jest moja
swiadomosc.