jak w zegarku

[verbena1]

Czytam artykul o mlodej kobiecie na wysokim stanowisku robiacej
tzw.kariere.
Pisze - kalendarz mam rozpisany co do godziny.Wiem co bede robila za
miesiac,z kim sie spotkam,dokad wyjade.Nie moge sobie pozwolic na
haos.
Zal mi troche tej kobiety,zyje jak w kieracie,kontakty z dziecmi ma
wyliczone co do minuty o mezu juz nie wspominajac.
Zastanawiam sie czy potrafilabym tak zyc,czy kariera bylaby dla mnie
tak wazna aby dac sie zamknac w ramach czasu.Nie moc pozwolic sobie
na spontanicznosc,na bujanie w oblokach,na zmiany planow.
Chyba jestem na to zbyt leniwa.
Macie tez czasem takie wrazenie ,ze zyjecie ograniczeni czasem i
planami i nie mozecie sie z tego wyzwolic?

[inka-1]

dzien za krotki,to normalne,albo takie uczucie niemozliwosci
okielznania wszystkiego,wiecznie wydaje mi sie ze czegos nie zdolam
zrobic na czas.A z pracy w USA i Belgi zrezygnowalam dla rodziny,dla
dzieci..tak tez zrezygnowalam z dyzurow niedzielnych,choc pare
groszy by sie przydalo,,,ale kiedys trzeba miec czas dla
dzieci...zwlaszcza gdy teraz nie maja ojca.Zreszta dla mnie zawsze
rodzina byla najwazniejsza...spelniam sie zawodowo,ale na mniejszym
polu...

[dado11]

Nie czytałam artykułu, ale wydaje mi się, że taki tryb życia może
sobie ustanowić tylko osoba chcąca takiego trybu. Oczywiście
robienie kariery pociąga za sobą wiele wyrzeczeń, czasem doba wydaje
się zbyt krótka, ale czasem poprawa wewnętrznej organizacji czy
banalne "nie" w określonych przypadkach, diametralnie zmienia
sytuację. I na dodatek, to "nie", jak nauczyło mnie doświadczenie,
często wręcz uczy szacunku naszych partnerów businessowych...
Przez wiele lat pracowałam pod presją czasu, ludzkiej
niefrasobliwości i niekompetencji, i w pewnym momencie uznałam, że
moje zaangażowanie w jakość i terminowość ma swoje granice.
Zwolniłam, zaczęłam stawiać rozsądne warunki, no i jakoś poszło Ja
nie gonię, klient wie na czym stoi, rozsądniej planuje, jest ok.
Wzajemnie się szanujemy i mam nadzieję, że tak pozostanie.
Jedna refleksja, ja do tego doszłam po wielu latach pracy, a młoda,
ambitna kobieta na stanowisku jeszcze tego nie wie...

[mammaja]

Zaznalam tego przez trzy lata, ale dzieci juz byly duze, a ja
mialam poczucie, ze to stan przejsciowy. Na dluzsza mete zycia - nie
do wytrzymania. Zawsze zasuwalam, ale jakos bylam przynajmniej z
poczuciem ze np. dwa tygodnie dzikiego pospiechu, potem tydzien
laby. Nadrabialo sie nockami. Nie chcialabym takiego "calego zycia"
za nic w swiecie.