świry

[gaudia]

hej to ja - forumowy swir

a serio: watek powstał po poscie Fedo, ze walczy z depresja

otóz ja też, od lat 30tu. I z epilepsja - od 1976.

I co?

No własnie.

Proste pytanie do zdrowych: weicie co to epi?

drugie pytanie: wiecie co to depresja? (nie chodzi o dołek, chandrę itd) Rzecz
jest w katastrofie woli....

UWAGA! - nie chcę nikomu uwłaczać. Rozumiem niemożność zrozumienia itd...

pytam, bo chciałabym propagować wiedzę na temat


i nie wiem czy warto

ot co

gaudia

[malpa-w-czerwonym1]

warto Gaudio,warto! Ja wiem tylko tyle co z gazet, a powinnam - moim
zdaniem - wiedzec więcej, bo nigdy nie wiadomo!

[ypsilon123]

Gaudio, tez uwazam, ze warto.
I tu powiem niesmialo, ze z mojej pozycji osoby nie borykajacej sie
z takim problemami, ale nieco je znajacej, probuje tez propagowac
na moim blogu.
Pozwole sobie dac linka do tej notki
ypsiland123.blox.pl/2007/05/DEPRESJA-czyli-TO-MOZE-SPOTKAC-KAZDEGO.html
I ciekawa bym byla Twojego komentarza.
Pozdro

[gaudia]

ypsilon123 napisała:

> Pozwole sobie dac linka do tej notki
> ypsiland123.blox.pl/2007/05/DEPRESJA-czyli-TO-MOZE-SPOTKAC-KAZDEGO.html
> I ciekawa bym byla Twojego komentarza.


Ypsiland

bardzo dobry i mądry felieton napisałaś

Masz rację, żyjemy w dziwnym kraju. Pamietam moją pierwszą wizytę w Budapeszcie
w 1976 roku, czyli za głebokiej komuny. Strasznie się dziwiłysmy z kumpelką, że
na ulicach tylu dziwnych ludzi, na wózkach, o kulach, ktoś z chodzikiem, ktoś
potrząsający głową itd. Biedy kraj, pomyślałyśmy, Polska jest zdrowsza.

taaaa

ale tam już wtedy były krawężniki dostosowane dla wózków. A u nas do dziś
niepełnosprawni mieszkają na 4 pietrach bez wind. I ciekawam jakby to było gdyby
nie naciski Unii i organizacji międzynarodowych.

Czasem mam wrażenie, że ci z empatią są za słabi by dokonać istotnych zmian
ustawowych, a właściwie dopilnować juz istniejących wymogów. Tak samo jest z
propagowaniem wiedzy o depresji, istocie CHAD, epilepsji itp.

Ktos zadbał o pokazanie chorego na CHAD w M jak mdłości. Pokazano ewidentnego
świra, mocno niebezpiecznego dla otoczenia.


Otóż nie o takie propagowanie wiedzy mi chodzi.

Szczęśliwie ja nie maiłam nigdy oporów w mówieniu ludziom o epi. Spokojnie
informowałam, że mam i co należy robić gdyby. Większość dziekowała, ale byli i
zażenowani moją szczerością. Wszak czym ja właściwie się chwalę?

Pytali mnie ludzie dlaczego nikt nie uczy jak pomóc epileptykowi. Nie wiem czemu
tak jest. Mało tego ja sama tę wiedzę zdobywałam korzystając z doświadczeń
innych. NIGDY lekarze nawet nie zasugerowali jak powinnam informowac o
chorobie, jak uczyc. No cóż - ich sposobem jest sanitariusz z PR ze strzykawką
pełną luminalu i innych świństw. W moim przypadku - całkiem zbędny zabieg.

Uczyłam w szkole. Korciło mnie by powiedziec młodziezy co to epi i jak to byc
chorym. Jak pomoc itd. Ale nie wolno mi bylo, bo uczylam nielegalnie. Przed
podpisaniem umowy o prace podpisalam kwit, że nie mam schiza, epi oraz uwaga
"widocznych wad fizycznych" (!!!). Podpisala mi to lekarka z mojej przychodni,
bez wahania. Bo jej kolezanka - swietny lekarz zza ściany - tez ma epi i tez
jest nielegalna...


Moj syn ostatnio buszowal w sieci coby znalezc cos o moich chorobach, chcial
znaleźć info o ewentualnej pomocy państwa. Znalazł głównie fora dla chorych
przepełnione informacjami jak to zrobic by nikt z otoczenia nie skumał żeśmy
chorzy....


sorry za dlugosc posta.

padam

[ypsilon123]

Gaudia! Bardzo, ale to bardzo dziekuje za te dluga, szczera i
przejmujaca odpowiedz!
Odpisze dluzej jutro, bo tez teraz padam
Chcialam tylko dac znac, ze przeczytalam i dziekuje.
Pozdrawiam

[jan.kran]

Gaudio czytam twoja opowiesc jak bajke o zelaznym wilku ...
Oczywiscie ze Ci wierze ale tez mysle ze trzeba polskiemu
spoleczenstwu uswiadomic ze swiry sa wsrod nas I nauczyc
tolerancji. Nie mowie ze kazdemu z osobna , mysle bardziej
ogolnie ...
Ja nie lubie Norwegii , mam sporo zarzutow do tego kraju ale jak
chodzi o traktowanie ludzi innych sa ok. Nawet bardzo. Pewnie
dlatego tu jeszcze siedzePPP
Kiedy moja corka w wieku dwunastu lat zachorowala na epi to byl dla
nas niezly szok. I poczucie ze mamy zeswirowane dziecko. Rodzinie w
PL nie odwazylam sie najpierw powiedziec.
Ona miala petit mal i absencje.
Mnie padaczka zanim moje dziecko zachorowalo kojarzyla sie z
czlowiekiem toczacym piane z ust i padajacym nieswiadomie na ziemie.
Okazalo sie ze spectrum epi jest o wiele szersze i bardziej
skomplikowane...
Pracowalam podowczas jak nauczycielka francuskiego w szkole Mlodej
i jej wychowawca mnie zagadal , ze chyba z moja corka jest cos nie
koszer.
Pierwsza reakcja to bylo nie powiedziec prawdy ale nie zdobylam sie
na to i powiedzialam co jest grane.
Jej wychowawca zapytal mnie czy Ona sobie zyczy porozmawiac na temat
Jej choroby z klasa bo koledzy zauwazyli ze cos jest nie w porzadku
z Nia.
Krotko mowiac Claire przedstawila swojej klasie chorobe, koledzy
sie zapytali co trzeba robic jak ma napad . Jej lekarstwa zostaly
zamkniete w sejfie szkolnym i nauczyciele zostali poinformowani co
robic gdyby Jej stan sie pogorszyl.
Kompletny luz , spokoj , zero oceniania czy komentarzy.

Kiedy Junior otrzymal diagnoze Zespol Aspergera dostalam pomoc ze
szkoly i od psychologa.
Troche mi trudno o tym pisac , jeszcze zbyt swieze to jest ale
stalo sie tak tak ze zarowno ja jak i Junior czujemy sie w dobrych
rekach
Jego klasa nie wie o jego zaburzeniu bo On nie ma potrzeby o tym
opowiadac , zreszta u Niego z komunikacja jest troche inaczej niz u
nas
Natomiast bylam na spotkaniu z pedagogiem szkolnym , psychologiem i
wsztstkimi Jego nauczycielami na ktore szlam jak na sciecie a
wyszlam uskrzydlona
Male rzeczy ... ale poczucie ze ktos Cie slucha rozumie i respektuje.
Jeszcze dluga droga przed nami ale bedzie dobrze

Gaudio mysle ze potrzeba uswiadamiania ludziom Twojej choroby i
problemow z nia zwiazanych jest zarowno wazne dla Ciebie jak i dla
Twojego otoczenia.
Pozdrawiam serdecznie
Kran

[skynews]

Co jest ?
Nie ma czegoś takiego jak depresja - ja nie znam przynajmniej.

Problem jest gdzie indziej...,
chodząc po posezonowej plaży spotykałem mnóstwo samotnych kobiet...
miłych, uśmiechniętych, otwartych na nowe kontakty...
To było bardzo wyraźne do zaobserwowania...
Nie spotykałem samotnych mężczyzn - przypadek ?


Enjoy it !

[gaudia]

skynews napisał:

>
> Co jest ?
> Nie ma czegoś takiego jak depresja - ja nie znam przynajmniej.
>
> Problem jest gdzie indziej...,
> chodząc po posezonowej plaży spotykałem mnóstwo samotnych kobiet...
> miłych, uśmiechniętych, otwartych na nowe kontakty...
> To było bardzo wyraźne do zaobserwowania...
> Nie spotykałem samotnych mężczyzn - przypadek ?
>


no więc kochani - o to co wyżej właśnie chodzi...

[fedorczyk4]

Ypsi, przeczytalam Twoja notatke na temat depresji. Wszystko prawda,
tylko ze w dyskusjach na temat depresji zapomina sie czesto o jednej
rzeczy. Otoz w chwili kiedy czlowiek udaje sie do lekarza, to juz
jest na drodze do wyleczenia. Najgorsze sa te dni, miesiace, ba
czasem cale lata, kiedy zyje sie z depresja, ale nie nazwana po
imieniu. Kiedy walczy sie z niewidocznym wrogiem ktorym jest wlasne
ja i dochodzi w tej walce do znienawidzenia samego siebie. Do tego
ta cholera jest cwana i co jakis czas sie przyczaja, mysli sie ze
juz wszystko jest ok. Zyje i funkcjonuje normalnie przez kilka
miesiecy, czasem nawet rok, czy dwa. A potem duup i znowu zapasc. I
czlowiek staje sie nieudolnym pracownikiem, zla matka, fatalnym
kierowca, upierdliwa zona lub mezem. I znowu nawet najmniejsza rzecz
staje sie przeszkoda nie do pokonania, a kazdy zaczynajacy sie dzien
jawi jak najstraszniejszy koszmar. I staje sie nim rzeczywiscie.
Pacjent u lekarza to juz prawie zdrowy czlowiek. On juz wie ze jest
chory, a nie beznadziejny, do niczego, porabany, popieprzony, zly,
egoistyczny i generalnie do odstrzalu.

[jutka1]

Fed., pozostaje mi sie podpisac pod twoim wpisem.
zylam dobrych pare lat z czlowiekiem, ktory byl wprawdzie na wylocie z depresji,
ale i ten "wylot" pokazal mi perfidie i ogrom tej choroby. Szczegolow o chorobie
"w rozkwicie" dowiedzialam sie od pasierbow, tesciowej, jak i od meza.
Sporo na ten temat czytalam.
Dobrze, ze w Polsce zaczeto o depresji mowic, pisac, ze rzadziej juz niz
przedtem myli sie depresje z chandra czy smutkiem.

To ciezka choroba, i nie wolno jej lekcewazyc, bo skutki moga byc tragiczne.

[ypsilon123]

Fed i Jutka, dzieki za komentarze i byc przyczynek do edycji mojej
notki na blogu.
Dalyscie mi do myslenia!
Pozdro i wracam do pracy

[jan.kran]

Gaudio , mocno cie przytulam i mysle o Tobie.
Tak sie sklada ze mam dookola siebie sporo swirow , na szczescie mam
przyjaciolke psychologa ktora mi pomaga zebym nie wysiadla

Moja corka miala epilepsje mlodziencza , podobno juz jest po herbacie i jest
zdrowa ... ale jakis lek we mnie mieszka ze moze sie odezwac.
Wiem co to znaczy zyc z epi...

Zamiast epilepsji corcia ma merwice lekowa i depresje. Sporo czasu spedza u
psychoterapeuty , psychiatry i telefonujac ze mna)))

Moj syn ma Zespol Aspergera i to dopiero jest jazda

Moja przyjaciolka i przyjaciolka Mlodej maja CHAD wiec obie siedzimy na
telefonie i skypie w ramach pomocy dusz dosc czesto.


Gaudio ale Ci powiem tak: swiry to sa czesto ludzie niesamowici , wybitnie
zdolni , ponadinteligentni, geniusze.
O ile ich nie skasuje spoleczenstwo i rodzina to moga byc
cudownymi , wartosciowymi ludzmi.
Trzymam mocno kciuki zebys mogla wyciagnac ze swoich problemow to co jest
pozytywne a zebys dostala pomoc w tym co jest negatywne.

I jeszcze bardzo wazna rzecz. Nie mieszajmy stanow depreyjnych z depresja.
Ta ostatnia jest bardzo grozna , niekiedy smiertelna choroba...
Sciskam
Ula

"świry" - co to za tytul???

[luiza-w-ogrodzie]

Gaudio, "świry" - co to za tytul??? Nigdy w zyciu bym nie wpadla na
to, zeby nazywac cierpiacych na depresje czy epilepsje "swirami".

Osobiscie z niczym nie walcze, pozwalam mojemu organizmowi dzialac
jak chce, korygujac go plywaniem, joga i medytacjami, ale znam osobe
z depresja i nie jest to lekka rzecz, jesli ktos sie upiera przy
zyciu bez wsparcia medykamentami...

Gaudio, propaguj co wiesz - na pewno komus sie przyda.

Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

czy świry...?

[dado11]

Propaguj Gaudio, propaguj. Czasem człowiek staje wobec drugiego
człowieka, czasem najbliższego i nie rozumie. Nic nie rozumie.
Ja tak stałam wiele lat temu, patrząc w twarz mojej matki, a ona
nawet nie wiedziała, że to ja przed nią stoję... Dopóki nie
próbowała pomyśleć, że moje półroczne dziecko jest "agentem", to
starałam się nią opiekować, jak potrafiłam. Ale po tym wyznaniu
musiałam podjąć decyzję, której mama nie chciała mi wybaczyć przez
wiele lat... Teraz nowoczesne leki utrzymują ją w ryzach naszej
"normalności", ale i tak gdzieś za kołnierzem siedzi mi mały, cichy
lęk, że to wróci...

[mammaja]

Gaudio, - mnie bardzo pomogla lektura ksiazek Antoniego
Kępińskiego, zeby zrozumiec ze wiele "nie jest tak jak sie wydaje",
w relacjach z ludzmi. Straszliwe depresje prowdzace do prob
samobojczych byly niegdys slabo diagnozowane - teraz leczy sie je
farmakologicznie. Mysle, ze trzeba propagowac wiedze na ten temat -
latwiej wtedy zyc. A im dalej w lata, tym bardziej ta wiedza jest
potrzebna. A jezeli zwracasz sie "do zdrowych" - no to moze tylko
pan Sky ma tak latwe recepty na poprawe smaopoczucia. Tylko malo
skuteczne. Jak komus dobrze to i wyjazdy nie sa potrzebnym remedium.
Jak komus zle to wcale nie ma ochoty na wyjazdy - z perspektywa
bycia "usmiechnieta pania skora do kontaktow". Lubie wyjazdy, ale
nie sa rozwiazaniem problemow tylko chwilowa ucieczka. Jaki wyjazd
jest przydatny dla faceta, ktory siedzi w kacie pokoju i placze - w
stanie ciezkiego rozstroju nerwowego. A i to widzialam. Trzeba
wiedziec co komu doradzac. I czy w ogole trzeba....

[dan8]

Mam przyjaciolke,ktora od wielu lat jest chora na depresje.W
trudnych momentach,gdy lzy plyna po jej twarzy ,potrafi zadzwonic
niezaleznie od pory dnia i moja pomoc to wysluchanie jej w
spokoju,zwrocenie uwagi ,ze na dana sprawe mozna spojrzec inaczej.
Zajrzyjcie na ta strone , strone kobiety ,ktora byla chora na
depresje , przeczytanie jej historii pomaga zrozumiec ta chorobe.
www.geocities.com/magdanawrocka/maciek/index.html

[verbena1]

Gaudio, osoba mi bliska choruje na epilepsje, wiem troche na ten
temat. Co innego jest wiedziec, patrzec z boku a inaczej byc w
srodku i zyc z tym.
Mysle ,ze tutaj znajdziesz zrozumienie.
Pisz o swoich chorobach, moze potrafimy lepiej zrozumiec swoich
bliskich bo sa momenty ,kiedy ogarnia mnie zniecierpliwienie i
wscieklosc kiedy nie wiem co jest udawaniem a co rzeczywistoscia.
Fajnie ,ze odwazylas sie o tym napisac.
Pozdrawiam

[witekjs]

Padaczka
www.epilepsiemuseum.de/english/prominente.html#text2Depresja
depression.about.com/od/famous/Famous_People_With_Depression.htm
www.geocities.com/coverbridge2k/artsci/famous_people_depression.html

[witekjs]

Wybaczcie, że jako komentarz zdołałem dodać jedynie znaki zapytania i uśmieszek,
które wraz z linkami mówią wystarczająco wiele.
Koleżanka małżonka porwała mnie od komputera i do tej pory nie mogłem nic napisać.

Bardzo podobały mi się wasze komentarze.
Oczywiste, że w przeszłości i obecnie o ludziach z tymi problemami można
powiedzieć niekiedy "świry" tak jak o wielu innych, w żartobliwym znaczeniu.
pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awiry

Takie określenia mogą być jednak jedną z dramatycznych, szczególnie dla młodych
ludzi z epi i ich rodzin form stygmatyzacji, nie rzadkiej u nas jeszcze do tej pory.
Współczesne możliwości leczenia farmakologicznego + psychoterapii i wzrastająca
świadomość społeczeństwa, nareszcie pozwalają pacjentom uwierzyć, że w ogromnej
większości mogą normalnie żyć, uczyć się, pracować, kochać i być rodzicami.

Liczba wybitnych pacjentów, również z oboma problemami pokazuje wyraźnie, że nie
są oni intelektualnie upośledzeni.
Było tak nawet w czasie, kiedy nie było tylu leków.

Jest wiele innych powszechnie występujących i ciężkich chorób, które stanowią
ogromny problem, nie wzbudzając jednak takich kontrowersji i lęku, również wśród
ludzi postronnych.

Na szczęście w ostatnich latach ogromnie wzrasta świadomość ludzi co do
powszechności różnych form zespołów depresyjnych i możliwości ich leczenia.
Chyba trochę gorzej jest ze społeczną powszechnością wiedzy o padaczkach.

Warto wspomnieć, że poznanie, diagnozowanie i leczenie inny chorób układu
nerwowego w ostatnich dziesięcioleciach osiągnęło niewyobrażalne sukcesy.

Obecnie w internecie, również polskim można znaleźć bardzo dobre opracowania i
fora również dla pacjentów dotyczące tej problematyki.

Pozdrawiam serdecznie. Witek


Geniusz i melancholia - Chopin

archiwum.wiz.pl/1999/99103700.asp
Padaczka

www.neuronet.pl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=20&Itemid=36
Depresja

www.depresja.org/nowe.html