Ulozyc sobie zycie...

[mammaja]

Ten popularny zwrot przez poprzednie pokolenia rozumiany byl
przedewszystkim jako "zalozenie rodziny" - (wyjscie za maz, czy
ozenek). Znalezienie pracy, jakiegos mieszkania, naogol polaczone
bylo z tym pierwszym. Tymczasem pewna mloda pani az prychnela na
mnie, kiedy powiedzialam niebacznie " myslalam, ze sobie ulozycie
zycie" - o jej paroletnim zwiazku. "Malzenstwo to nie jest zadne
ulozenie sobie zycia" - powiedziala. No to ja sie zastanawiam - co
jest ?
Kiedy mozna powiedziec, ze ktos "ulozyl sobie zycie" czy tez zycie
w obecnych czasach jest nieukladalne?

[malgorzata39]

Otóż ja sobie ułożyłam życie w ten oto sposób: moje małżeństwo od roku
kuleje...mamy dwoje dorosłych już dzieci 19 i 17 lat. Czy kryzys przychodzi w
wieku 40 lat?? zdarza sie to tak nagminnie...W moim związku - mam nadzieję - nie
ma zdrady.Za to są inne problemy.Mój mąż jest gościem w domu.Ciągle ma coś do
załatwienia. Mówi,że wróci za 2 godz. wraca o 2-3 nad ranem itp. Uważam,ze nie
ma już ratunku dla naszego związku. Za dużo kłamstw,oszukiwania, wybaczania i w
kółko to samo..jeśli w tak wyjątkowych dniach jakimi są między innymi:
urodziny,Nowy Rok czy sobotni wieczór wychodzi się do kumpli to znaczy,ze miłość
wygasła ,a bez niej niestety małżeństwo nie ma racji bytu...Po ostatnim tego
typu numerze postanowiłam wnieść wniosek o separację. Chciałabym odejść ale po
tylu latach małżeństwa jest sporo różnego rodzaju formalnosci. Muszę uregulować
kwestie finansowe,znaleźć sobie jakiś lokum by na dobre przerwać tą farsę. Nie
jest mi lekko..nieprzespane noce,wycie w poduszkę,ścisk w żołądku,nasłuchiwanie
kroków itp. Już postanowiłam,jeśli tego nie zrobię to zwariuję. Nie będę w
stanie zaufać już żadnemu mężczyźnie.
Zostawię mu mieszkanie,bo na pewno syn tutaj zostanie. Wątpię aby chciał tułać
sie po wynajmach. To już dorosły chłopak widzi co się dzieje. Aja nie jestem w
stanie więcej tego znosić. Musze się wyrwać wówczas może nie będę tak cierpieć.
Ech...dużo by pisać.. Podsumowując: " Człowiek człowiekowi wilkiem"...

[fedorczyk4]

Istotnie kiedys bylo takie znaczenie pojecia ulozyc sobie zycie. Ale
przyznam Ci sie Mammajko ze to jakos tak smetnie brzmi. Moje pewnie
mozna wlasnie za takie uznac, ja je lubie, ale rozumiem ze moze mimo
wszystko na jego dzwiek ciut otrzasnac.

[ewelina10]

Dzisiaj równie dobrze można powiedzieć o kimś po rozwodzie, że
wreszcie "ułożył sobie życie" i nie koniecznie musi to oznaczać
zaraz zastąpienie jednego partnera(kę) drugim(ą)

[gaudia]

codziennie układam sobie życie
trochę ja, trochę samo się układa
idę drogą
każda myśl, każdy kontakt z innym człowiekiem zmienia mnie i moją drogę
na drodze pojawiają się ludzie: mama, która nagle pofrunęła; mąż, który gdzieś
skręcił; syn, z którym mam nadzieję iść tym samym szlakiem; przyjaciele (z
których część poszła w bok, a z niektórymi znów idziemy kawałek razem); znajomi,
zwierzęta, drzewa, itd....

dla mnie to jest "układanie sobie życia": próby organizacji najbliższego świata

[verbena1]

"Malzenstwo to nie ukladanie sobie zycia" ,hmm ta dziewczyna miala
troche racji. Dzisiejsze malzenstwo traktowane jest jako okres
przejsciowy, cos co moze byc w kazdej chwili zmienione.
To nie jest juz opoka ,na ktorej mozna budowac stabilizacje,
bezpieczenstwo i oparcie. Cos stalego i na zawsze.

Ulozenie sobie zycia to wedlug mnie niezaleznosc finansowa, oparcie
w bliskich i stale punkty na ktorych mozna bazowac. To pewnosc ,ze
jutro nasze zycie nie wywroci sie do gory nogami bo partner okazal
sie nieodpowiedzialny, lub nie zechcial wybrac sie np.w podroz swego
zycia zostawiajac nas na lodzie. Pojecia takie jak wiernosc,
wspolodczuwanie i troska o druga osobe ,staja sie przestarzale i nie
modne.

Mimo to ,kazdy chyba marzy o ulozeniu sobie zycia na stale, z
bezpieczenstwem i stabilizacja. Pomimo mody na krotkotrwale zwiazki
bez zobowiazan i przyrzeczen.

[mammaja]

Dziekuje za wasze odpowiedzi. Daja do myslenia. Jakies trwanie przy
ukladach napewno skonczylo sie nieodwracalnie. Na miejscu
Malgorzaty, tez wolalabym bym pewno byc sama. Mozna tez zastosowac
zasade zycia rownoleglego, ale kobiety rzadko tego chca i potrafia.
Wypowiedz Gaudi jest poetycka a rownoczesnie jest w pewnym sensie
akceptacja samotnosci. Czyli ze "mala stabilizacja" nie jest juz
zadna stabilizacja. Intryguje mnie tu nie tyle stanowisko kobiet
doroslych, a podejscie tych mlodych, ktorzy wchodza w zycie z
watpliwoscia w stalosc ukladow. Zreszta co sie dziwic.

[mammaja]

Z Verbena pisalysmy rownoczesnie i chyba podobnie myslimy

[gaudia]

Mammaja to jest piekny wątek

bo dotyka najwazniejszego

a jesteśmy w wieku, gdy się patrzy czasem wstecz

ponieważ mnie siadło ostatnio wszystko - to z tego "wstecz" czerpię energie i
nadzieje

napisalaś w pierwszym poście, że "ułożenie życia" to był związek. Wiesz co - ja
też bym chciała, jak Verbenka, mieć bezpieczeństwo. Bo to podstawa. Ale facet, z
którym mam dziecko, facet o którym myslałam, ze to jest ten - poszedł w pioruny.
A nie miałam innych podstaw. Jak rodzice itp.
No i powiem Wam, ze życie bez podstaw jest do dupy.
Wiem, są ludzie, którzy mimo przemocy, alkoholizmow i innych takich - coś
pięknego zbudowali.
Ja jestem do bani.

Ceńcie dziewczyny i chłopaki: korzenie, a przy ich braku - Wasze umiejętności
budowy nowego.

bo ja nie umiem i z trudem godzę się z tym

ps. Moja poprzednia wypowiedź nie była poetycka - ja tak pojmuję życie.

brum

[mammaja]

Ani mi sie waz pisac "ja jestem do bani". Nie wolno nawet przez
chwile tak pomyslec. Wszystko co nas spotyka jest w wielu miejscach
niezrozumiale, ale kiedy piszesz "jestem do bani" to z jednej strony
zalujesz siebie z drugiej jakby to usprawiedliwiasz. A jestes
swietna - wystarczy cie poczytac. A jest jak jest i twoje ukladanie
sobie zycia dowodzi umiejetnosci patrzenia dookola i dostrzegania.
Gaudio, to nie o tym mial byc ten watek, ale nie wytrzymalam
Panbuk, jak ty pisujesz, ile wartosciowych kobiet mowi"jestem do
bani", a dzwigaja wszystkie ciezary swiata. Tak latwo moze sie
zdarzyc ze "ulozne zycie" przewraca sie do gory nogami. Wiec moze
dobrze, ze te mlode dziewczyny wiedza wczesniej, ze musza byc
przedewszystkim niezalezne?

[kamfora]

"Ułożyć sobie życie" funkcjonuje razem ze: "zmarnować sobie życie".
W jednym i w drugim przypadku najważniejsze jest poczucie człowieka na temat
swojego własnego życia, a nie życia kogoś innego.

Kiedyś trafiłam na fajną opowieść z morałem. Na pewno znacie, ale chyba nie
zaszkodzi przypomnieć . Weszłam do Googli i okazało się, że ta opowieść
funkcjonuje w sieci w co najmniej kilku odmianach. Sens jednak pozostaje podobny
- więc wklejam jedną z kopii (tę bez błędów ortograficznych.
Przy okazji: wszystkiego dobrego już w Nowym Roku!)

******
Pewnego dnia, pewien stary profesor został zaangażowany, aby przeprowadzić kurs
dla grupy dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego
planowania czasu.

Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary
profesor miał więc do dyspozycji tylko jedną godzinę, by wyłożyć swój przedmiot.
Stojąc przed tą elitarną grupą (która była gotowa zanotować wszystko, czego
ekspert będzie nauczał), stary profesor popatrzył powoli na każdego z osobna,
następnie powiedział - Przeprowadzimy doświadczenie.

Spod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął wielki dzban
(o pojemności 4 litrów), który postawił delikatnie przed sobą. Następnie wyjął
około dwunastu kamieni, wielkości piłki do tenisa, i delikatnie włożył je
kolejno do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwym było
dorzucenie jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i
zapytał ich:
- Czy dzban jest pełen?
Wszyscy odpowiedzieli:
- Tak
Poczekał kilka sekund i dodał:
- Na pewno?
Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem.

Delikatnie wysypał żwir na kamienie po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął
miejsce między kamieniami... aż do dna dzbana.

Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał:
- Czy dzban jest pełen?
Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć.
Jeden z nich odpowiedział:
- Prawdopodobnie nie
- Dobrze - odpowiedział stary profesor.

Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwagą wsypał
piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem.
Jeszcze raz zapytał:
- Czy dzban jest pełen?
Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli chórem:
- Nie!
- Dobrze - odpowiedział stary profesor. I tak, jak się spodziewali, wziął
butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi.

Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich:
- Jaką wielką prawdę ukazuje nam to doświadczenie?
Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu,
odpowiedział:
- To pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli
naprawdę chcemy, możemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia.
- Nie - odpowiedział stary profesor - To nie o to chodziło.
- Wielka prawda, którą przedstawia to doświadczenie jest następująca: jeśli nie
włożymy kamieni, jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe.

Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego
stwierdzenia. Stary profesor zapytał ich:
- Co stanowi kamienie w waszym życiu? Wasze zdrowie, wasza rodzina, przyjaciele?
A może zrealizowanie marzeń i robienie tego, co jest Waszą pasją, uczyć się,
odpoczywać, dać sobie czas...? Albo może jeszcze coś innego? Należy zapamiętać,
że najważniejsze jest włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia, w przeciwnym
wypadku ryzykujemy przegrać... własne życie. Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom
(żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco
dużo cennego czasu, by poświecić go na ważne elementy życia. Zatem nie
zapomnijcie zadać sobie pytania: Co stanowi kamienie w moim życiu? Następnie,
włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia).

Przyjacielskim gestem dłoni stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił
salę."

********

Opowieść z morałem

[luiza-w-ogrodzie]

Ulubiona wersja tej opowiesci podaje ze zamiast wody profesor wlal
wino a w podsumowaniu lekcji powiedzial ze "niezaleznie jak
wypelnione jest Twoje zycie, powinno sie w nim znalezc miejsce na
kieliszek wina".

Pozdrawiam znad zielonej herbaty z jasminem
Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

[kanoka]

Świetny wątek , ale mnie sie wydaje, że tu nie ma jednego problemu. Po
pierwsze - podejście młodych kobiet(tak wywołano temat), do "układania" sobie
życia, na wzór życia matek - małżeństwo, ślub, dzieci. Wbrew temu, co często
głoszą, większość z nich tego chce - wystarczy poczytać fora - ślub i wesele,
emama i podobne. To częściej panowie nie chcą się wiązać, brać odpowiedzialności
(w tym i materialnej)za rodzinę, dziecko ...Czytamy na forach rozpaczliwe
pytania"czemu on nie chce sie ożenić?", "czemu nie zgadza się na dziecko?".
Czyli, że jednak młode współczesne kobiety chcą tej "małej stabilizacji", a
młodzi mężczyźni nie? I czy to jest tylko powielanie obyczajowego wzorca, czy
coś więcej?
Inna sprawa, że ta stabilizacja często zawodzi(z różnych powodów), podobnie jak
zawodziła w starszym pokoleniu. Ale człowiek nie chce być sam - zawsze szuka
bliskości, bezpieczeństwa, oparcia. Przez całe życie. Kiedy brak miłości, nie
należy zapominać o przyjaźni - tak wiele można jej znaleźć wokół siebie.
Ważne jest też zrozumienie, że żyjemy dla siebie - kochając tych, z którymi
żyjemy. Każda miłość wzbogaca, ale nie może więzić. Nikogo. I jest to bardzo
trudne dla rodziców (szczególnie matek, przyzwyczajonych do życia "dla" dzieci)
w stosunku do dorosłych pociech, które zakładają swoje własne rodziny - lub nie.
Na tym etapie pustego gniazda, znowu układamy sobie życie, żeby nie było tylko
czekaniem na śmierć.

[ronja.r]

Po kilku burzliwych latach gdzie szamotalam sie ze wszystkim mozliwym i sama
soba tez ukladam sobie moje zycie. Urzadzam mieszkanie aby mi bylo wygodnie, w
pracy kariery wiekszej juz nie zrobie wiec staram sie aby umilic sobie czas do
emerytury raczej roznorodnoscia zajec, dodatkowym ksztalcenm itp. Probowalam
znalesc kogos od serca przez rozne dejtingi internetowe ale nici z tego wiec
pogodzilam sie ze bede sama i jest mi z tym dobrze... a nawet uspokoilo mnie to
gdyz caly moj czas moge poswiecac dla siebie. Moge wreszcie zapisac sie na
regularne kursy nie myslac ze musze zrobic obiad. Moge zaplanowac podroze nie
biorac pod uwage innych kalendarzy tylko moj wlasny.
Osiagam szczyt mojej wlasnej malej stabilizacji bo i ekonomicznie nie moge
narzekac..
I nie uwazam ze "zmarnowalam zycie" gdyz malzenstwo sie zakonczylo po ok. 20
latach Mam fajne wyksztalcone dzieciaki, z bylym kotow nie dre a przeciwnie
pomaga mi w pewnych sprawach. Przez te lata wypracowalismy grund ekonimiczny
ktory mimo podzialu na pol daje mi bezpieczenstwo...No zdrwa jestem.
Czego tu wiecej chciec?
Faceta ...pewnie inni pomylsla...
Bedzie to bedzie, nie to nie. Byle czego to ja nie chce

[mammaja]

Kamforo, dzieki za zyczenia i Tobie wszelkiej pomyslnosci na Nowy
Rok! Opowiesc kiedys czytalam, ale chetnie skopiuje sobie i moze
przyda sie jeszcze, nawt w zupelnie innych "dialogach".
Kanoko, ja tez uwazam, ze zwlaszcza kobiety pragnelyby rodziny z
poczuciem oparcia w partnerze. Ale rownoczesnie kiedy nie ma juz
pewnych oczekiwan spoleczno - srodowiskowych dotyczacych partnerstwa
"zalegalizowanego" - wiele zwiazkow rozmywa sie w trudach
wspolzycia. Z drugiej strony - inne zwiazki tez padaja, ale
przynajmniej, jak w wypadku Ronji.r, ma za soba macierzynstwo i jest
na drodze do ulozenia sobie zycia na nowych zasadach, ktore sama
sobie ustala.
Z listu datowanego 1897. " Syn moj objal przed dwoma miesiacami
gospodarstwo w ***, jaki to folwark dalem mu w dzierzawe, stawia sie
tam obecnie dwor w miejsce spalonego przed dwoma laty - serduszko
tez ma zajete, alesmy mu perswadowali, ze to jeszcze za wczesnie, ze
trzeba miec wpierw pieds a terre etc." (pisow. org.)
Ech, czyz nie byla o droga do "ulozenia sobie zycia" ?????

[verbena1]

Gaudio, tak jak Ty czesto mysle - jestem do bani, klocki mojej
ukladanki sypia sie i nie potrafie zrobic czegos sensownego.
Niedawno zupelnie obca osoba po krotkiej rozmowie stwierdzila -
jestes silna osobowoscia. Zdziwilam sie bardzo, a jednoczesnie
sprawilo mi to przyjemnosc i bardzo podbudowalo.
Mysle ,ze jesli chcemy cos w naszym zyciu zmienic,naprawic czy
udoskonalic, mamy swiadomosc naszych niedoskonalosci jak i mocnych
stron nie jestesmy do bani. Wprost przeciwnie.
Starajmy sie lubic siebie bo musimy przeciez wytrzymac z soba cale
zycie)

Piekna przypowiesc Kamfory dala mi duzo do myslenia na temat podstaw
naszego zycia ale to temat na inny watek.
Co stanowi kamienie w naszym zyciu.......?

[kasiacho67]

Dziękuję, że poruszyłyście ten temat. Podobały mi się Wasze wypowiedzi. Sory,
jeśli pisze mało konkretnie, jestem początkująca forumowiczką. Mam 40 lat, 7 lat
po rozwodzie, cały czas w trakcie "układania" sobie życia...Fajnie przeczytać,
że inni ludzie też próbują sobie poukładać , że nie tylko dla mnie jest to
trudne... Pozdrawiam sedecznie.

[mammaja]

Pozdrawiamy cie, Kasiu i zachecamy do pisania! Problem w tym, ze ja
moszcze sie w tym zyciu o wiele lat wiecej, mam rodzine, a jednak
jeszcze chetnie bym w nim cos poukladala inaczej ( i wcale nie
chodzi w moim wypadku o chlopa, bo tego nie zmienie). Czyzby chec
ulozenia sobie zycia byla stanem permanentnym ?

[fedorczyk4]

No i w tym chyba wlasnie tkwi sedno. To jest stan permanentny.Zycie
nie staw, zycie to jest jezioro z odplywami i doplywami

[mma_ramotswe]

Ludzie zawsze znajdą temat do gadania. I do krytykowania Przy czym
krytyka nie wprost, lecz pod płaszczykiem zbolałej troski. No bo
przecież ona bardzo chce, żebyś Ty miała "ułożone życie", a Ty taka
biedna...).
Często "życie ułożone" = takie jakie ma rozmówca.

Ja natomiast mam inny problem. Zewnętrznie moje życie jest dość
dobrze "ułożone", moze nawet jakoś "ustawione". Sama zaś, wewnątzr,
czuję się zupełnie niepoukładana. Nic we mnie nie jest na swoim
miejscu

[mammaja]

mma-r., przeciez chyba to jest rownie albo bardziej wazne niz to ze
mamy (bo jednak mamy) gdzie mieszkac i co jesc. Pamietam jak moja
mam zamienila swoje mieszkanie zeby byc blizej mnie i wywrocila
swoje ulozone zycie - zwierzyla mi sie ktoregos dnia ze stracila w
jakims sensie poczucie tozsamosci. A przeciez i tu miala swoje
meble, swoje przyjaciolki itd. A jednak... Dziwilam sie temu jak
mialam 35 lat - teraz juz rozumiem.

[jutka1]

Sam zwrot "ulozyc sobie zycie" jest dla mnie sprzecznoscia. Bo: zycia sie nie da
ulozyc, bo zycie jest permanentna przemiana, a slowo "ulozyc" kojarzy mi sie z
jakims zastygnieciem w jakims stanie.
Ale moze dzisiaj mam po prostu dzien marudny bo sypie snieg, nie chce juz zimy,
i jutro poniedzialek. ))

[lablafox]

Hmmmm, dałyście mi tym watkiem do myslenia .Temat niesłychanie
ciekawy i zakładam ,ze każdy ma sój sposób na te układankę.
Hmmm, ułożyć sobie zycie..
Układamy , czyli porządkujemy , budujemy, sklejamy, tworzymy.Tak to
rozumiem , wydaje mi się,że rozumiem.
Jak już napisalam dla każdego oznacza to coś innego.Moze to byc
mozolne budowanie od podstaw, lub najpierw zburzenie poprzedniej
układanki i ukladanie od nowa, zaczynajace sie od rozpoznawania
klocków i zbierania okruchów, a moze zostawienie tego wszystkiego,
tego balastu ( czy to jednak możliwe?)i od nowa.
Co daje takie układanie - pewna pewność ,świadomość tego co mamy ,
świadmomśc bazy i terenu po którym się poruszamy w czasoprzestrzeni,
dążenie do okerślonego celu.
Moge się mylic , ale tak mi się wydaje ,ze mimo wszystko zaspokoic
chcemy pierwotną potrzebębezpieczeństwa (czymkolwiek dla nas to
poczucie jest)
Mogłam w młodości ułożyć sobie życie inaczej, spokojniej,
dostatniej,ale... Wybrałam kogos innego i co innego - z tego trzeba
było ułożyć te życiowe puzlle (myslę o niespodziewanym acz
gwałtownym, przyroście naturalnym w ilości 8)bo uczucie miedzy nami
to co innego ,a życie co w okreslonej konfiguracji czasami przerasta
i nasze wyobrażenie i rzeczywistośc.
Jak niektorzy pamiętają ta układanka , po 27 latach rozwliła sie nam
w sposób nagły, niespodziewany, a dosc podły i okrutny.
Najgorzej było znaleźć się w nowej rzeczywistosci , pozbierać
okruchy i pozbierać się ( trwało to przeszło 1,5 roku) znaleźć
siebie i swoje miejsce i układac na nowo , dzien po dniu , miesiac
po miesiącu, rok po roku.Najgorsze w tym wzystkim było poczucie
zagubienie , utraty gruntu pod nogami.
Układanie siobie życia nie wiążę i nie wiązałam nigdy z tzw. wyborem
partnera wg stanu posiadania i zasobności portfela .Z perspektywy
czasu , mrugajac filuternie okiem do siebie, myslę sobie ,a moze to
był błąd?
W sumie rozumuje podobnie jak Mammajka , czyżby to wiek i
doświadczenie ?
I doskonale rozumiem Jej Mamę.

[jutka1]

Lx, w tym rozumieniu slowa "ukladac", czyt.: od ukladanki, to i owszem. ))

[lablafox]

Jutko, nazewnictwo w danym języku odzwierciedla np. czynność,dlatego
mamy "układanie sobie życia" , "rujnowanie sobie życia", więc
cokolwiek robimy mając na myśli układanie sobie życia to jest
związane z układaniem, a nie rozsypywaniem - niby proste choć tak
bardzo prozaiczne ,że aż może i razić.
Na te prozaiczną czynność zostaje nałożna nadbudowa
ideologiczna,prawie jak u Marksa i lenina) i wówczas jest to
barziej "strawialne".
Bo czymze jest układanie sobie zycia np zawodowego - nie budowaniem
umiejetności , wiedzy , zalezności zawodowych , układów, układzików
i niuansów ,a wszystko po to by odnieść sukces?
Już nie będe się "wymądrzac" ,ale przełóz to o czym napisałam na
Twoje mysli i może przyznasz mi racje nie tylko w "układankach" ).

[kamfora]

a tak naprawdę, to im starsza jestem, tym większej pewności nabieram, że
najbardziej "ułożone" jest życie wpisujące się w ten najprostszy model: urodzić
się - kochać i być kochanym - wychować dzieci - umrzeć.

Ponieważ pierwszy i ostatni element są zawsze pozostają jedynie te dwa,
które decydują o poczuciu "ułożenia". Najczęściej okazuje się, że nie "jedynie"
dwa ale "aż" dwa...

Wczoraj rozmawiałam ze znajomym - z niepokojem opowiadał mi o swojej 23 letniej
córce, która nie wykazuje na razie żadnych starań w celu "ułożenia sobie
życia"... Sama łapię się na podobnych myślach o moim synu...

--
)
Ba.

[fedorczyk4]

Ojej Kamforo, az sie zjezylam. Nie zeby moj schemat byl jakos bardzo
skomplikowany, ale tak drastyczne wykluczenie intelektualno-tworczo-
egoistyczno-centrycznej sfery z zycia koliduje mi z samym faktem
posiadania innych uczuc niz te ktore posiadaja matki kurki. Tak
ulozonego zycia to ja zdecydowanie nie chce. I nie bede z lekiem
obserwowac swoich dzieci bo wacale, ale to wcale nie uwazam za cel
ich istnienia przedluzenie gatunku. Czy i jak uloza sobie zycie,
same, w konfiguracjach zmiennych, czy w przykladnym stadle, jedyny
element "ulozenia" sobie zycia ktory dla mnie u nich sie wydaje
wazny to poczucie wlasnej sily i zadowolenie z siebie i zycia
takiego jakie sobie umoszcza. Kochane sa i beda tak dlugo jak dlugo
ja zyje, potem tak dlugo jak dlugo zaslugiwac beda na milosc
otoczeni

[kamfora]

Nie jeż się, Fed
Reszta jest również bardzo ważna - po to, żeby mogły zaistnieć te dwie
najważniejsze sprawy. No i ja przecież nie pisałam o "przykładnym stadle" ani o
"przedłużaniu gatunku" - jeżysz się przeciwko własnym skojarzeniom

[fedorczyk4]

Skoro to sa moje skojarzenia, to w takim razie co niepokoi Twojego
znajomego w odniesieniu do corki i Ciebie w stosunku do syna?

[ewelina10]

he he he i po licznych "peregrynacjach" polonistycznych wychodzi
na to, że chyba autorka niewiele się tak pomyliła do znajomej

[kamfora]

fedorczyk4 napisała:

> Skoro to sa moje skojarzenia, to w takim razie co niepokoi Twojego
> znajomego w odniesieniu do corki i Ciebie w stosunku do syna?

No widzisz...napisałam, że uważam że warunkiem koniecznym aby życie było
"ułożone" jest kochać/być kochanym i wychować dzieci". To można realizować
poprzez "przykładne stadło" , ale można i inaczej.
Że Tobie jednak skojarzyło się natychmiast z owym stadłem - to uznałam, że
jeżysz się przeciwko swoim skojarzeniom

Mój niepokój pozostaje w sferze odczuć jedynie i nie przekłada się na
jakiekolwiek bezpośrednie pytania czy działania swatopodobne
Tutaj nie będę jednak ukrywać, że chciałabym doczekać wnuków

---
)
Ba.

jeszcze jedno...

[kamfora]

fedorczyk4 napisała:

> Kochane sa i beda tak dlugo jak dlugo
> ja zyje, potem tak dlugo jak dlugo zaslugiwac beda na milosc
> otoczeni

Muszę to napisać: nie wierzę, że na miłość można w jakikolwiek sposób
zasłużyć/zasługiwać. Więcej nawet: uważam takie przekonanie, za największy błąd
przekazywany z pokolenia na pokolenie.
To przez to ranimy tych, którzy nas kochają i cierpimy od ran zadawanych przez
tych, których my kochamy. "Zasłużyć" to można na zaufanie/uznanie/wdzięczność...
Miłość albo jest bezwarunkowa - albo jej w ogóle nie ma.
Do takiego wniosku doszłam podczas samotnych, bezsennych nocy...

miłość na zawsze...

[dado11]

Droga Kamforo,
wybacz, że znowu nie zgodzę się z Tobą...
choć nie do końca... na miłość nie można zasłużyć/zasługiwać - to
prawda.
ale trzeba na nią pracować, codziennie, po troszeczku, delikatnie,
nienachalnie, dobrocią, uśmiechem, czasem wdzięcznością, odrobiną
empatii...
ostatnio rozmawiałam o tym z córką, po niemiłej scysji...
troszkę się zagalopowałam, powiedziałam: przecież wiesz, że żadna
miłość nie jest dana na zawsze... głupio mi potem było, ale taka
jest prawda... zresztą dziecię przemyślało, przeprosiło, chyba
zrozumiało... i jest ok.
Pozdrawiam.

[kamfora]

dado11 napisała:

> Droga Kamforo,
> wybacz, że znowu nie zgodzę się z Tobą...
> choć nie do końca... na miłość nie można zasłużyć/zasługiwać - to
> prawda.
> ale trzeba na nią pracować, codziennie, po troszeczku, delikatnie,
> nienachalnie, dobrocią, uśmiechem, czasem wdzięcznością, odrobiną
> empatii...

)
A ja się z Tobą zgadzam

Z jednym zastrzeżeniem: nie pomoże podlewanie/nawożenie/osłanianie i tym podobne
zabiegi pielęgnacyjne, gdy w doniczce jest piękny kwiat, ale pozbawiony korzeni...

[lablafox]

kamfora napisała:

> a tak naprawdę, to im starsza jestem, tym większej pewności
nabieram, że
> najbardziej "ułożone" jest życie wpisujące się w ten najprostszy
model: urodzić
> się - kochać i być kochanym - wychować dzieci - umrzeć.
>
> Ponieważ pierwszy i ostatni element są zawsze pozostają
jedynie te dwa,
> które decydują o poczuciu "ułożenia". Najczęściej okazuje się, że
nie "jedynie"
> dwa ale "aż" dwa...

****** Zapewniam ,że i środkowe elementy są względnymi tez.
Co do układania poprzez etap wychowac dzieci - małżeństwa bedzietne
tez sobie życie układają , pozytywnie.Tak więc ,moim zdaniem ,żaden
z tych elementów nie jest wykładnikiem ułożenia sobie życia.
>
> Wczoraj rozmawiałam ze znajomym - z niepokojem opowiadał mi o
swojej 23 letniej
> córce, która nie wykazuje na razie żadnych starań w celu "ułożenia
sobie
> życia"... Sama łapię się na podobnych myślach o moim synu...
>
> --
> )
> Ba.
******No i mamy problem ,czy ktos sobie układa życie na naszą
modłę "ułożenia" czy na swoją i co jest w tym wszystkim dobre.
Najlepiej pozwalac sobie na luksus akceptacji takiej układanki,moim
zdaniem, jaką ktos sobie wybiera, bo to nie my przeżyjemy za nich
życie,choć wiem z autopsji ,że to bardzo trudne jest.

Kamforo, na tyle na ile znam Twojego syna,to wiem ,ze On ma
doskonale ułożone życie ,widac "klocki " typu dzieci i rodzina
jeszcze nie sa na tym etapie układanki.Doczekasz wnuków ,
doczekasz , nie bój sie.

[mammaja]

A jednak doodkola nas pelno "singli". Wysluchalam ostatnio w
samochodzie wielkiej dyskusji radiowej - niestety nie do konca, bo
dojechalam do celu. Czy myslicie ze wszystkie te osoby uwazaja, ze
maja nieulozone zycie? Napewno wiele uwaza ze lepsza samotnosc niz
nieudany zwiazek. Przyklad: inna rozmowa - z faecetem ok. 35 lat .
Otoz powiedzial, ze wprawdzie nie ozenil sie jeszcze, ale wiekszosc
jego kolegow jest juz po rozwodzie. Czyli znowu wraca teza mlodej
osoby, ze w dzisiejszych czasach malzenstwo nie jest gwarantem
ulozenia sobie zycia. Moze byc natomiast proba

[kamfora]

lablafox napisała:

> Co do układania poprzez etap wychowac dzieci - małżeństwa bedzietne
> tez sobie życie układają , pozytywnie.Tak więc ,moim zdaniem ,żaden
> z tych elementów nie jest wykładnikiem ułożenia sobie życia.

Ależ Lx kochana - to, co napisałam jest MOJĄ definicją ułożonego życia
Definicją z perspektywy życia "nieułożonego" zresztą

Oczywiście, że każdy człowiek układać sobie powinien życie wedle swojego
własnego pomysłu - nie szkodzi jednak, by ten "pomysł" był przynajmniej w
najważniejszych punktach zgodny z jakimś wzorcem uniwersalnym, "sprawdzonym"
Żeby nie musiał wyśpiewywać: "dorosłe dzieci mają żal za kiepski przepis na ten
świat"...

A poza tym to ja mam prawo, żeby chociaż kilka klocków mojej zaplanowanej
układanki weszło na swoje miejsce - a wnuki są właśnie takimi klockami, o!

Aha, i jeszcze coś. Już mi trochę przeszło - ale zeźliłam się z początku
okrutnie. Nie wiem, kto był taki "dowcipny", ale mój adres domowy trafił do
jakiegoś francuskiego biura matrymonialnego z Lyonu. Dostałam dzisiaj od nich
szczegółowy formularz do wypełnienia i "przykładowe zdjęcia panów do wzięcia" .

A wydawało mi się, że swój adres dałam tylko osobom godnym zaufania...

[mammaja]

Przykre, dobrze ze jestem poza grupa tych osob godnych zaufania

[agatas15]

witaj1 czy sklejanie to układanie na nowo?moze inaczej, bardziej świadomie....