Szaleństwa młodości

[belissimo]

Pamiętacie swoje wielkie muzyczne, aktorskie a może sportowe
fascynacje? Czy stać było was na szaleństwa wobec swoich idoli?
Zdejmowanie koszulki na koncercie, wystawanie pod oknami..?

Czy ktoś z was był kiedyś prawdziwym fanem z krwi i kości?

[fedorczyk4]

No pewnie, nielegalnie, bez wizy, i wiedzy rodzicow udalam sie, z
Paryza gdzie bylam na wakacjach z mamusia i tatusiem, autostopem do
Genewy na koncert Leonarda Cohena. Mialam lat 16 i przy pomocy ich
niezwykle rozbawionego sytuacja znajomego, wmowilam w rodzicow ze
udaje sie na ferme w Normandii.Bylam jestem i bede jedgo fanka z
krwi i kosci. Jego i Ewy Demarczyk. Przedstawiona jej po recitalu,
zamarlam z wrazenia tak, ze nie bylam w stanie slowa z siebie
wydusic i jeno mi do warg splynela kropelka slona. Poryczalam
sie!!!! Przyjaciel ktory mnie do niej doprowadzil powiedzial ze to
jest byl i bedzie jedyny raz kiedy ktos mogl mnie zobaczyc i nie
uslyszec
To se uz ne wrati!

[gaudia]

Cohen mial przyjechac do Polski w 1984, pierwszy raz.
snulam sie, bo koncert zamkniety dla ViP-ow (wiadomo jaka wiekszosc tych vipow,
kurcze blade)
mąz zrobil wywiad z "najstarszym pracownikiem sali kongresowej" i ten cudowny
pan zamknąl nas o 12-tej w dniu koncertu w swojej oszklonej dyzurce dzwieku w
Kongresowej. PKiN juz pustoszal, pospiesznie ewakuowany. Razem z nami pod stolem
pana Tadzia zalegali: wazna pani architekt (schowala sie w kiblu wczesniej),
jeden wazny artysta, i jeszcze ze troje ...Koncert mial sie zaczac o 20tej.
Zaczal sie o 21.30, bo ktos sprzedal w Polsce 3000 lewych biletow i ludnosc
przjechala, szturmujac PKiN jak kiedys na Rolling Stonesach.
Bylam jedyna osoba, ktora NAGRALA ten koncert na malenki magnetofon. Niestety
kasete pozyczylam wlascicielowi magnetofonu i dupa.
Jak zobaczylam Cohena to sie poplakalam, pamietam.

I jak uslyszalam Chelsea Hotel - tez, i jak mowil o Polsce. I w ogole.

[gaudia]

Mieszkalismy z moja mama, to byl wiec 1982/83
Mąż byl wyjechany. Dziecie w kołysce.
Ublagalam matke na kolanach bym mogla wyjsc na drugi wieczor z "Batsheva Dance
Company" (chyba to oni byli), (na pierwszym spektaklu oszalalam). Matka dala sie
przekonac o 18.45 (spektakl od 19tej). Wypadlam i zaczelam sie miotac po rogach
skrzyzowania w naszej menelskiej dzielnicy szukajac taxi. Zatrzymala sie
milicja, patrol pieszy.
-A ty laleczko co tak tutaj na tym rogu?
- musze do teatru!
- taaak
- no do Wielkiego, zaraz sie zaczyna. Balet, są wspaniali, widzialam, musze.
- coooo? na Żydów? A po co kochanie na Żydów idziesz? Tam niebezpiecznie, pelno
naszych tam obstawia.
- Jezu panowie oni są genialni, zeby pan widzial wczoraj (tu spis wrazen)
- no dobra...Taksówka! Stac! Zawiezie pan te panią do teatru. Nie protestowac!
Na plac Dabrowskiego! Ruszaj, ruszaj.

Jak dotarlam chcialam kupic bilet czy cos, ale panie z obslugi tylko sie
czerwieniły wskazując wysokich panów ze słuchaweczkami w uszach. Rzuciłam sie do
tych panów. Rozczulili sie i wpuscili mnie za darmo

[gaudia]

aha, zapewne katuje Was tymi wspominkami po raz n-ty, ale nie moglam sie
powstrzymac

[mammaja]

Moje wspomnienie jest troche z innej manki, bedac moze 13 letnia
uczennica szkoly muzycznej wpadlam w manie zbierania autografow i
chodzenia na wszystkie mozliwe proby i wystepy artystow startujacych
w Konkursie Szopenowskim. Wraz z kolezankami - malolatami
zasadzalysmy sie przed hotelem gdzie mieszkali (wowczas grzecznie
skoszarowani w jednym !) Dookonywalysmy cudow, zeby wejsc do
filharmonii. Pewnego razu z hotelu wyszedl sredniego wzrosty
ogorzaly poludniowiec w granatowej dyplomatce z bialym szalem. Cudny
byl, choc nie mlody! osaczylam go natychmiast z moim specjalnie
zalozonym do tego celu "pamietnikiem" blagajac o autograf w jezyku
francuskim, co mialam opanowane i przecwiczone. Z ociaganim podpisal
sie drobnymi literkami, trudno mi bylo odczytac w pierwszej chwili.
Potem, kiedy zbieralam dalsze autografy zauwazylam, ze nikt sie
juz "kolo niego" nie podpisal, tylko na nastepnych kartkach.
Okazalo sie duzo pozniej, ze zdobylam autograf czlowieka o ktorym
przeczytalam w wywiadzie "nigdy nie rozdaje autografow" - a byl to
wielki Arturo Benedetti Michelangelo, wtedy chyba przewodniczacy
jury! Mam ten pamiatnik do dzisiaj jako bardzo cenna pamiatke )))

[jutka1]

Bylam na tym koncercie! Tez sie poryczalam, ale pamietam, ze smialam
sie tez, kiedy zobaczylam, jaki byl zalkoholizowany )))