Samotoność w małżeństwie

[lidajak]

Witajcie. Odważyłam się napisać, bo kiedy czytam ilu ludzi potrafi rozmawiać
ze sobą godzinami, zapragnęłam też z kimś porozmawiać. Narzuciłam być może
temat stary jak świat, ale chyba wciąż aktualny. Jeżeli jesteś też tak
samotny/a w małżeństwie jak ja, to napisz. Będzie już nas dwóch, a może i
więcej. Zapraszam do rozmowy. Pozdrawiam i czekam.

[fedorczyk4]

Witaj Lidajak. Odpowiadam chociaz pewnie zupelnie nie tak jak
spodziewalbys sie. Owszem, jak wiele osob z wieloletnim stazem
malzenskim, byc moze moge uwazac sie za samotna w malzenstwie. Tylko
ze mi to w najmniejszym nawet stopniu nie wadzi. Lubie samotnosc w
przewazajacych jej wersjach. Przezylismy z mezem uniesienia,
codziennosc, klopoty,konflikty. Teraz potrzebujemy dorosnac, kazde
na swoj sposob, do starosci. Nie mozna powiedziec ze zyjemy razem,
raczejstaramy sie nie przeszkadzac sobie w zyciu. Nie ciazy nam to
chyba zbytnio. Podejmujemy rozne dzialania i decyzje osobno. I mysle
ze mamy satysfakcje z tej " powroconej" niezaleznosci. Lacza nas,
jak wiekszosc malzenstw z czasowym ogonem, rodzina, poczucie humoru,
finanse, interesy i inne przyziemne sprawy. Nie bardzo rozumiem
pojecie samotnosci w malzenstwie. Czlowiek albo potrafi zyc z samym
soba, albo ciagle oczekuje czegos od otoczenia. a taka postawa ja
sie nie zgadzam. Albo rozumie sie cudza wolnosc i godzi na nia i
cieszy wlasna, albo wychodzi z niesatysfakcjonujacego i bolesnego
ukladu.
Moze moje podejscie do sprawy samotnosci w malzenstwie wydac sie
ciut cyniczne, ale jestem stuprocentowa realistka. I albo sie z
czyms godze, albo to odrzucam.

[kasiamajasara]

witaj...












wiesz ...wydaje mi się ,że to wszystko zależy od nastwienia i
zrozumienia
rutyna,przyzwyczajenie ...czasami obojętność...to chyba najgorsze co
może nas spotkać
od nas samych zależy tylko...czy przejdziemy z tym do porządku
dziennego,czy też postaramy się o to aby te "trzy paskudy"szybko
znalazły innego "właściciela" ...i to jak najdalej od nas...
trzeba poprostu chcieć i starać się to zmienić....
nie czekać ,aż druga strona ...coś z tym zrobi...nie zamykać się w
skorupie...."bo niby dlaczego ...to ja mam być tą stroną ,która
pierwsza podaje rękę"...z takim nastawieniem ...niczego nie
osiągniemy...

[mammaja]

Nie wiem na ile ty jestes samotna. W moim malzenstwie sa sprawy
wspolne i sprawy oosobne. Tak jest u wielu znajomych malzenstw z
dlugim stazem. Da sie z tym zyc, jezeli sie pouklada. Od zwierzen
mam przyjaciolki i bardziej dzieci niz meza. A rownoczesnie czuje,
ze on jest druga noga jakiegos bytu na ktorym stoimy

[cest.la.vie]

zastanawiam się jak 2 poprzednie odpowiedzi korelują z godziną ich
zamieszczenia... no chyba że po powrocie z szampańskiej balangi
zaglądamy jeszcze do neta o 1-ej w nocy, przed zasłużonym lulu

opory przed znajomościami "zewnętrznymi" (czyli poza ściśle
zdefiniowanym gronem krewnych i znajomych królika)to w znacznej
mierze kwestia ograniczonego zaufania, z tym ze jeśli żona mezowi
taki brak zaufania aplikuje da się jeszcze jakoś wytłumaczyć, ale
jeśli kobieta aplikuje sama sobie = "z daleka od facetów bo moze się
zdarzyć" = to ... hmm, chyba ma jakies podstawy, a to zadawało by
kłam teorii że w tej "samotności małżeńskiej" jest tak super

skąd taka ilosc romansów netowych ? facet z internetu którego nigdy
nie zobaczycie jest bezpieczniejszy niz ....... (to już sobie
dopiszcie co kto woli) - z tym że jeśli na chłodno się przyjrzeć
tym uniesieniom do błąkających się po sieci kodów zerojedynkowych
(bo to co macie na ekranie to nic innego jak impulsy elektryczne)
serwowanym przy okazji np. wszystkim znajomym na gg w postaci "i"
to, jak dla mnie wyglada to trochę smiesznie. równie dobrze ktoś
niedługo napisze oprogramowanie z którym mozna będzie pogadać czy
poromansować w sieci - tez będzie bezpieczne. (narazie wiem tylko o
dziewczynach które dają się podrywać innym dziewczynom pod męskimi
nickami, nie, nie z powodu odmienności upodobań, tylko dla zartu.
pewnie w drugą stronę tez to działa - choć mnie by osobiście nie
bawiło

przepraszam za męski punkt widzenia, w żeńskiej jak na razie
dyskusji, ale jakos nie mogę się zgodzić z teorią wpakowałeś/aś się
to siedź i nie podskakuj owszem, moja żona też jest zdania że
niemozliwa jest przyjaźń damsko-męska bez podtekstu seksualnego, ale
moze zwykłą znajomość da sie jakoś przepchnąć ?
naprawdę nie widzę w tym nic zdrożnego żeby ze znajomą wyskoczyć np.
na rower czy koncert, i co ciekawe - ta sama osoba gdy jedziemy w
grupie żonie nijak nie przeszkadza, ale juz we dwójkę ... zgroza
alarm !, jakby to facetowi w słusznym wieku po 100 km na rowerze
chciało się o seksie myśleć (a przecież jakby się chciało to
mozna się umówić w domu zamiast na rower i żona nic nie bedzie
wiedziała - więc dlaczego ten "oficjalny" wyjazd jest takim
przestępstwem ?

resume (u gaduły to cięzka chwila) : małżeństwo, szczególnie takie z
długim stażem, (bo w pierwszych latach to troszkę inaczej wygkląda -
chyba sami wiemy)nie powinno być wg. mnie klatką blokującą
realizację zainteresowań czy zawieranie znajomości, zarówno widnych
jak i dwupłciowych, bo tajne to juz inna rozmowa, przy czym im
wieksza obawa że że po wyfrunięciu z klatki może się coś wydarzyć
tym większe prawdopodobieństwo że w tej klatce nie do końca takie
wygody, jakby się czyżykowi wydawało

p.s.

dodatkowo, jeśli chodzi o mnie przynajmniej, z tych znajomości,
nawet internetowych (choc poniekąd należało by je włożyć w kategorię
tajne) dowiedziałem się o kobietach dużo więcej niz dowiedział bym
się w samym małzeństwie - więc myslę że i moja zona na tej wiedzy
zyskuje (choć znajomości netowych niecierpi chyba najbardziej )

C'est la vie

[jutka1]

T'es qui, toi?

[cest.la.vie]

je ne parle francais

to tylko cytat, zresztą z angielskiej piosenki... ci za kanałem to
zawsze lubią mącić

[jutka1]

Ehem. OK.

[cest.la.vie]

dziękuję za wyrozumiałosć

[mammaja]

Selawi! Nie bardzo rozumiem nawiazania do watku samotnosci w
malzenstwie. Tu akurat nie bylo mowy o"ograniczaniu znajomosci" z
inna plcia.Tak mi sie wdaje.A co korelacji godzin, to nie tylko
myslimy z Fedorczyk podobnie,ale jeszcze o tej samej porze. W moim
przypadku nie byl to powrot z balangi,raczej oczekiwanie na powrot.
A i bez tego lubie noca posiedziec

[jakotakot]

Samotnosc w malzenstwie jest norma, taka sama jak elementarna
samotnosc kazdego z nas, niezaleznie od tego ilu wspanialych
przyjaciol i krewnych sie wokol nas kreci. Oczekiwania, ze kochana
osoba zapelni te wor bez dna sa plonne. Prawdziwym problemem jest
dopiero otwarta (lub zakamuflowana) wrogosc i dolowanie wszelakie, a z
tym to juz trzeba cos zrobic radykalnie i nie ma innej rady.

[lidajak]

Witam. Ponieważ jesteś jedynym mężczyzną w tej dyskusji (O ile dobrze
zrozumiałam, bo cię przecież nie widzę) postanowiłam zapytać cię, jak to jest,
że facet po 17 latach małżeństwa potrafi być zabawny w rozmowach ze swoją
siostrą, znajomymi, koleżankami w pracy, gadać jak najęty, sam podejmować
tematy, a z żoną siedzi jak mruk (w samochodzie, przy obiedzie, podczas
spaceru,w rozmowie telefonicznej itp) żaden temat się nie klei, odpowiada
półsłówkami. Czy to nie jest "wypalenie" małżeńskie. Istnieje coś takiego jak
wypalenie zawodowe, może więc to coś takiego właśnie???
Mówi się, żę po 40stce facet szuka odskoczni, przeżyć innych niż problemy
rodzinne.Jak to jest? Może otrzymam jakieś sensowne wytłumaczenie? Pozdrawiam.

[cest.la.vie]

i na dodatek przypadkowym - przefruwałem obok i zajrzałem i na
dodatek okazało się że zupełnie inaczej pojmuję samotność w
małżeństwie. ale myśle że sprawa sprowadza się do tego samego -
jeśli założymy sobie a priori, że mamy się zamknąc we dwójkę w
czterech ścianach i MUSI nam być z tym dobrze to efekt prędzej czy
później będzie taki sam.

jak się zamkniemy z psem, aliboteż kotem, chomikiem, papużką,
aligatorem - nawet własnym dzieckiem - po kilku latach (czy aby
latach ?) nie będzie inaczej ?

byc może twój mąż uważa że z żoną już wszystkie tematy obgadał - tak
napewno jest jakieś wypalenie. ale można by też to ująć inaczej -
może facet do 40-ki nie szuka odskoczni ? jedzie na entuzjaźmie
(młodzieńczym ? )myśli że jakoś da radę w tej klatce we dwójkę
ale w końcu musi pęknąc - potrzebuje tlenu. siostra, koleżanki,
koledzy napewno też - to jest jakaś nowość - niecodzienność, powiew
czegos świerzego. a czy twoje kontakty z rodzicami sa w chwili
obecnej takie same jak wtedy kiedy miałas kilkanaście lat i
mieszkaliście razem ? owszem dziewczyny sa bardziej "przylepy
mamuśne" ale spytaj swojego meża.

nie wiem czy tez tak macie, ale często przed wspólnym wyjazdem już
zanim się wystartuje się rodzi zniechęcenie - bo co możew się tam
przytrafić nowego ?

z kolei wyjechać samemu też ciężko, bo jednak ją zostawię, bo
obowiązki, bo dzieciaki, bo dom.... i tak w kółko - nie zrobię tego
co bym chciał, ale to co wymyślimy oboje robimy często na siłę.
a nawet jak zrobimy to z kim dzielić się wrażeniami, snuć opowieści,
do kogo pisać sesemesy z trasy, opowiadać jakie widoki, jaka pogoda,
jak było skoro byliśmy razem i wszystko wiemy ?

jedno, krótkie (u mnie to naprawdę krótkie - praca nie pozwala)
rozstanie a ile może się urodzić nowych tematów...

odpuściłem swoje zainteresowania na kilkanaście lat, i, jak
powiedziałem - nadal mi się jest trudno wyrwać - ale za każdym razem
jak wracam wiem że warto było - właśnie dlatego że wracam.

samotność w małżeństwie jest wg mnie pochodną samotności w ogóle,
syndromem klatki, którą nieraz sami sobie fundujemy.
tajemnicza "odskocznia" może sie okazać normalnym życiem, od którego
się niestety trochę odzwyczailiśmy na skutek małżeństwa, a do
którego tęsknimy. może się uda w drugą stronę ? przyzwyczaić do
normalnego życia, wypoczynku osobno a nie na siłę, i wtedy tęsknc do
małżeństwa

p.s.

ku jasności - jak się nie nie wyrwę się bo poczuwam się do pomocy w
domu, ale zostanę to jestem zdołowany i i tak niewiele pomagam...
jak nie kijem to go pałą

Samotność w małżeństwie to zdrowa rzecz

[luiza-w-ogrodzie]

W malzenstwie powinny byc sfery wspolne i sfery osobne. Kazdy z
malzonkow ma swoje zajecia i hobby, w ktorych to drugie nie bierze
udzialu. Oczekiwanie, ze druga osoba zapelni nam zycie jest
niezdrowe i dla biorcy, i dla zwiazku jako takiego. Tak samo, jak
niezdrowe jest wymaganie, zeby sie wszystkim i zawsze dzielic.
Mnie tam samotnosci jest zawsze za malo :o( lapie ja jak sie da.

Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

[jakotakot]

Luizo darlin - jak jej za malo to znaczy, ze wszystko gra i buczy .
Samotnosc smakuje jak szampan i kawior gdy wykradana jest niczym
smakolyk z obficie zastawionego stolu. Zastawionego powszednim zarciem
typu czlokowie rodziny domagajacy sie uwagi, wsparcia, czulosci - oh
boy - jak samotnosc wtedy smakuje... Ale kiedy samotnosc staje sie
daniem glownym, to jest zupelnie inna bajka Ja Ci to mowie -
samotnik amator - jakotakot

[luiza-w-ogrodzie]

jakotakot napisała:

> Luizo darlin - jak jej za malo to znaczy, ze wszystko gra i
buczy .
> Samotnosc smakuje jak szampan i kawior gdy wykradana jest niczym
> smakolyk z obficie zastawionego stolu. Zastawionego powszednim
zarciem typu czlokowie rodziny domagajacy sie uwagi, wsparcia,
czulosci - oh boy - jak samotnosc wtedy smakuje... Ale kiedy
samotnosc staje sie daniem glownym, to jest zupelnie inna bajka
Ja Ci to mowie - samotnik amator - jakotakot

Jakotakotko, owszem, w nadmiarze nawet samotnosc szkodzi, ale sa
ludzie bardziej i mniej jej potrzebujacy. Ja z tych drugich. Na
szzezscie w domu jest nas tylko troje, wiec wykrawam sobie dosc
czesto samotne momenty np. na basenie, a czasem i caly dzien, gdy
corka idzie do kolezanki a Buszmen do buszu. Blisss.... Ale chetnie
bym sie zalapala na jakis rok samotnosci :o)

Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

[jakotakot]

a bo - moja droga - grass on the other side of the fence is ALWAYS
greener - hehe... Ja naleze do gatunku spieprzjacego od grupy
najbardziej ukochanych osob na chocby chwilke, zeby zaczerpnac
powietrza niczym polawiacz perel. Ale dopiero prawdziwa samotnasc
narzucona przez okolicznosci daje szanse prawdziwego wziecia sie za
bary ze zjawiskiem. Po raz pierwszy w zyciu jestem prawdziwie
samotna, i musze powiedziec, ze jest to wyzwanie... Ucze sie tej
samotnosci jak elementarza, kroczek po kroczku, obwachujemy sie ja
ze mnom Roznie bywa, bilans na plus chyba - za wczesnie na
wnioski ostateczne

[luiza-w-ogrodzie]

jakotakot napisała:

> Po raz pierwszy w zyciu jestem prawdziwie samotna, i musze
powiedziec, ze jest to wyzwanie... Ucze sie tej samotnosci jak
elementarza, kroczek po kroczku, obwachujemy sie ja ze mnom
Roznie bywa, bilans na plus chyba - za wczesnie na wnioski
ostateczne

Eee, masz dziecko wiec nie jestes prawdziwie samotna. Tez przeszlam
przez rozwod (mam dwojke dzieci). Pare lat tej "samotnosci" z
dziecmi pozwolilo mi na nabycie absolutnej pewnosci, ze poradze
sobie nawet pozostawiona golo na bezludnej wyspie :o) czego i Tobie
zycze. Nabycia pewnosci, nie nagosci na bezludnej wyspie (unless
that's what you want :o))

Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

[jakotakot]

Masz racje, ale nie do konca . Dziecko - zwlaszcza male - jest
troche jakby przedluzeniem samej siebie... Nie narzekam tu wcale -
kwoli uscislenia - stwierdzam tylko fakty. Pewnosc przetrwania juz
natapila, teraz pracuje nad znalezieniem rownowagi bez tej trzeciej
nogi rodzinnego trojnoga - nie jestem werbalna, ciezko mi ujac w
slowa to co sie kolacze po glowie. Chce powiedziec, ze chyba jestem
gotowa po raz pierwszy w zyciu na taka totalna samotnosc (bez
zamykania sie na ludzi, ale tez bez przynaleznosci jakiejs
usankcjonowanej i na amentnej). Moze jak przetrzezwieje jurto to
troche mi sie rozjasni w temacie Pozdrawiam cieplo - i opowiedz
jak wygladaja te Twoje weekendy medytacyjne ?

[jakotakot]

wlasnie znalazlam relacje z medytacji

[verbena1]

Bywa tak czasami ,ze wspolmalzonek staje sie po latach przedmiotem,
stala czescia wyposazenia mieszkania. Ja kanapa lub stol, jest
potrzebny ale nie trzeba poswiecac mu uwagi. Ma byc, spelniac swoja
funkcje i okazywac wdziecznosc.
Nie wiem nic o autorce postu, czy pracuje ,ma dzieci,
zainteresowania czy tez funkcjonuje jako "kobieta przy mezu".

Jesli jest tak jak mysle, radzilabym zmienic ten zastaly uklad,
zaczac zachowywac sie troche inaczej niz maz sie spodziewa. Zdobyc
wiecej niezaleznosci.
Podam przyklad ze swojego podworka.
Moim hobby jest malowanie a co za tym idzie wyjazdy z obrazami na
rozne kiermasze. Maz moj ciagle narzekal, ze MUSI ze mna jezdzic i
jaki to on jest dobry dla mnie. Bylam bezsilna i sfrustrowana bo
sama balam sie jezdzic autem i nic nie moglam zrobic. W zeszlym roku
wreszcie odwazylam sie i jezdze, teraz mowie mezowi, ze juz nie
musi. I co? Juz nie narzeka i sam chetnie sie angazuje bez zachety

[cest.la.vie]

ot co )))))))))

i żeby nie było ... nie facet

[lidajak]

Drodzy verbeno i cest.la.vie. Dodaliście mi trochę otuchy i wiary, że to
wszystko co zbudowaliśmy przez 17 lat małżeństwa ma jeszcze jakiś sens. A może
to, że z kimś mogłam podzielić się moim problemem i zostałam wysłuchana
wzmocniło we mnie wiarę?!
Nie macie pojęcia jak to dobrze wiedzieć, że można do kogoś "otworzyć" usta i że
ktoś powie coś więcej niż tylko dwa słowa, po czym wyjdzie z pokoju. Chyba
brakowało mi też tego, żeby ktoś zwrócił na mnie uwagę. I za to Wam dziękuję.
Myślę, że to, iż teraz mam wakacje też sprawiło, że brakuje mi kontaktu z
ludźmi. Pewnie dlatego tak działa mi na nerwy milczenie męża i jego rozgadanie z
innymi!!!
Pozdrawiam.
Już nie tak bardzo samotna...

[mammaja]

Lidajak! moj maz jest (lub byl, przynajmniej) tzwn. dusza
towarzystwa. Sypiacy anegdotami, kierujacy rozmowa, itp, itd.
Tylko ze ja te wszystkie anegdotki znam na pamiec, i formy jego
blyskotliwosci denerwuja mnie do bolu. Wtedy przypominam sobie jak i
ja bylam kiedys zafascynowana ta osobowoscia, co doprawdzilo do
dlugoletniego zwiazku. Przypominam to sobie i odpuszczam
zniecierpliwienie Nawet jak slysze jak bezinteresownie roztacza
przed pania do sprzatania swoj ex - czar. Ten typ tak ma. Mnie juz
nie czaruje Ale rzetelnie dba o mnie i sprawy domowe - wiec chyba
cos za cos

[cest.la.vie]

znajomi mieli kiedyś taki własny kod - jeśli "ona" czuła sie
przez "niego" zaniedbywana w grupie stwierdzała głosno i
publicznie "miauuu" czy "kuukuryku" (czy coś w tym rodzaju -
skleroza), co dawało jemu mozliwość refleksji kto jest dla niego
najważniejszy - zaś poprawnośc ideologiczną rzeczonej refleksji
potwierdzał swoim "miauu"

ojjj, dawne kiedyś - ale wcale nie uwazam ze tylko małolatom wolno,
zresztą wszeljkie modyfikacje chyba dozwolone

[cest.la.vie]

mammaja - a moze jakbyś taktycznie "zapomniała" parę kawałków i
zaczęły by cie znowu śmieszyc to zobaczył by sens bajerowania ciebie
zamiast pani do sprzątania ? i może wtedy nawet nie
bezinteresownie

[lidajak]

Mammaja, piszesz"Ale rzetelnie dba o mnie i sprawy domowe - wiec chyba
cos za cos "
Mój też rzetelnie dba o sprawy domu.I to tyle. Nigdy natomiast nie był duszą
towarzystwa (przynajmniej przy mnie, kiedy byliśmy u znajomych). Dlatego
zaskakuje mnie jego gadulstwo z jego siostrą starą panną o naszych dzieciach na
przykład lub wczasach.
Dzisiaj natomiast stwierdziłam, że w pracy ma chyba koleżanki które lubią
pomieszać w małżeństwie, świetne manipulantki i kiedy z nimi tyle rozmawia i
żartuje, to w domu jest tak zmęczony, że nie ma już siły ani pomysłów na rozmowę
ze mną.
Czy to możliwe???

[mammaja]

Lidajak - to nie jest tak. To "zjawisko" znam z rozmow z rozmaitymi
paniami. Moja droga przyjaciolka, kiedy mnie zaprasza - mowi _ jak
ty przyjedziesz to przynajmniej posiedzimy i pogadamy w trojke. Jak
jestesmy sami to S.kladzie sie i oglada TV". A nie ma mowy o
jakimkolkwiek mieszaniu w malzenstwie z mojej strony. Poprostu w
pewnym momencie zony przestaja byc audytorium. Dlaczego tak jest, to
juz temat na niewielka powiesc
Selawi ( wybacz zpolszczenie) - przeciez ja nie daje do
zrozumienia, ze znam juz te anegdoty. A obecny uklad calkiem mi
odpowiada

[dado11]

Już wcześniej chciałam dorzucić swoje trzy grosze, ale niestety mnie
wciąż wywala z netu... pogadaliśmy z Arturem na zadany temat i
wyszło nam, że my też mamy swoje małe samotności w naszym "srebrnym"
związku. Ale nie są to przykre samotności, to bardziej takie sfery
jednoosobowe, w które nie włazimy sobie wzajemnie, ani tam siebie
nie zapraszamy. Nic wielkiego, takie malutkie offowe emocje, jakieś
nierozgryzione zagwozdki, czasem cienie przeszłości... Może jesteśmy
ciut nietypowi, bo od wielu lat pracujemy razem, na dodatek w
czterech ścianach i żeby było śmieszniej, to ja jestem "szefem", ale
wciąż się lubimy, gadamy ze sobą o wielu rzeczach, czasem też o
nieprzyjemnych. Czasem wycofujemy się w ciszę przy ostrzejszych
starciach, ale generalnie chyba jesteśmy sobie "drugą skórą"...
I, prawdę mówiąc, nie wiem, czy nam się poszczęściło, czy tak
dopasowało, czy był to serial małych i dużych kompromisów...
anyway... jest dobrze.
A tak patrząc na małżeństwa, które nic nie mają sobie do
powiedzenia... myślę, że w takiej duchocie długo bym nie wytrzymała,
chybabym zaczła budować swoje życie na nowo. Tak myślę.
Pozdrawiam.

[skrzydlate]

Jako osoba samotna znam te rzeczy z podglądania z boku, widze jak to wyglada i
od razu wiem... wystarczy ze zobacze na chwile.. w końcu przerabiałam... o rany,
ludzie, toż każdemu może się coś znudzić ... w jednym związku tyle lat, to
trudne ale trzeba umieć mieć własne życie w taki sposób, żeby nie ranić partnera
i tyle... większość problemów bierze się stąd, że ktoś tego nie rozumie

ale te nudy i marudy to są rzeczy przejściowe, co jakiś czas to ulega zmianie i
może się zdarzyć, że coś znowu zaiskrzy albo nie zaiskrzy, ale się zmieni na
korzyść, życie tak ma i już... osobiście wolałam zawsze samotność w pojedynkę
niż we dwoje.. ale może byłam młoda i głupia, albo zbyt silna i niezależna, albo
oczekiwałam, że będzie cały czas jednakowo gorąco... nie wiem... chociaż, gdyby
się tak zastanowić, może fajniej by było być samotnym we dwoje? Przynajmniej od
czasu do czasu rytualnie można by poczuć jakąś więź? )))

[bo1234]

jesten mowy w temacie. Przeczytałem prawie wszystkie wypowiedzi i
się przestraszyłem. Szukałem forum gdzie o takich problemach
małżeńskich można pogadać i dowiedzieć od Was jak problemom
zaradzić, jak je pokonać,jak ludzie wychodzą na z nich zwycięsko. Z
treści wypowiedzi wynika że jedyne co można z tym zrobić to się
przyzwyczaić i żyć, a raczej dożyć. Znależć swój azyl i się w nim
zamknąć i czekać nie wiadomo na co. Wierzcie, wydaje mi się że
rozumię tych, których życie pokaleczyło, rozwody rozstania ,
pochodze z rozbitej rodziny i pomimo upływu czasu wiem że te sprawy
niestety się nie kończą.Dzieci wypuszczone w dorosłe życie po
takich doświadczeniach są biedne. Rozumię że mając ''przeszłość''
można i ma się dość, sam często uważam że będąc pokaleczonym lepiej
było zostać kawalerem. Nie chcę nikomu nic sugerować ale ja nie
mogę poddać się bez walki. Niesamowicie brakuje mi miłości, bo
przecięz to Ona łączyła nas w pary ( czy znowu jestem naiwny). Mamy
w domu większość opisanych objawów, mało lub zdecydowanie mniej ze
sobą rozmawiamy. Ja od kilunastu lat byłem ciągle '' w robocie'' i
to napewno wywarło zły wpływ na nasze stosunki, a wspólne tematy
zeszły na plan dalszy z braku czasu i siły. Męcze się strasznie,
ciężko mi się pogodzić z sytuacją, z której sprawę zdałem sobie juz
dawno ale myślałem że sam dam radę posprzatać i poukładać. Po
czterdziestce kiedy człowiek już mniej się szarpie i znajduje
wreszcie czas na rzeczy, które miały czekać na te lepsze czasy,
znajduje coś innego. Zawahałem się przed użyciem słowa pustka -
ciągle mam nadzieję. Sam już nie wiem czego chcę, napewno cofnąć
czas albo żeby choć było trochę jak dawniej.przepraszam ieśli
niecelnie w temat i zbyt naiwnie. Czesami muszę,mam cholerną
potrzebę pogadać.

[fedorczyk4]

Bo, nic nie jest przesadzone, nieuniknione. Ciazy Ci sytuacja,
cierpisz. Zastanow sie nad jedna podstawowa sprawa. Czy to z zona
chcesz milosci i porozumnienia. Jesli tak to walcz. Poderwija ja od
nowa, ale jako osobe dojrzala i na bazie wiedzy o niej. Jesli nie,
to zdechl Azorek i nikt nic Ci nie poradzi, bo sie nie da. Albo sie
przecina cumy i odplywa, albo trwa z odraza.

[beatawr1]

Ja się dołączam na 100 procent

[mario74dz]

napisz do mnie, pogadamy.
Mariusz 34 lat

[gaudia]

och Mariuszu
a ze mną też pogadasz?
a ile masz wzrostu?

[fedorczyk4]

Gaudiencjo Ty potworze, jesteś niepoprawna))

[grzegorz961]

znam Mariusza, ma 164 cm wzrostu. Ja mam 180 i tez samotny w malzenstwie

[magnolia-3]

Hej! Masz racje...temat stary ale wciąz aktualny...
Nie wiem gdzie i kiedy to się zaczyna,ale jak juz zdałam sobie
sprawe że nie potrafimy rozmawiac ze sobą... jest juz chyba za późno
by cos naprawić.Cały czas mam nadzieje ale teraz żyje tylko
nadzieją.Tak myśle że nadejdzie dzień kiedy juz i jej nie będzie.To
pewnie będzie koniec...Nie potrafię życ obok-nie chcę-
Czujecie podobnie?

[duszka2]

No tak...temat który kazdy chyba posmakował ineczej. Ja przyznam, że
nie zdawałam sobie sprawy na poczatku małżeństwa z konieczności
istnienia pewnych stref osobistych w które siebie nie wprowadzamy.
Bylismy jak papużkli nierozłączki w złotej klatce. Zwłaszcza ja nie
miałam żadnych tajemnic, o wszystkim chciałam rozmawiac, wszystkim
dzielic się...wrecz oczekiwano tego ode mnie. Ale niestety jak sie
długo później okazało, były tajemnice przede mną i wcale nie
drobnostki. Inna sprawą był takt, że poza moim mężem i jego kolegami
nie miałam znajomego-faceta, którego on by nie znał. Odwrotna
sytuacja była, bo mój mazonek miał koleżanki, których ja nie znałam,
takie wręcz mamuśki-guruCo dużo gadać...klatka pękła, wszystko
sie rozsypało, ale jesteśmy razem: kazdy ze swoimi tajemnicami, ja
mam kumpli - a jak... jest zdrowiej, ale brak zaufania takiego
jak kiedyś.

[magnolia-3]

To masz z kim pogadać-to miłe.My mieliśmy wspólnych znajomych-teraz
się wykruszają...Nasze życie towarzyskie prawie umarło-ja nie chce
zostac sama ze śpiącym na kanapie mężem.To takie smutne

[duszka2]

MUUUSISZ starac się poznać nowych ludzi, koniecznie. Nasi wspólni
znajomi tez sie wykruszyli zostali tylko najbardziej wytrwali.
Większośc znajomości z czasem znika gdzies , z jakiegos powodu
dlatego zawsze trzeba zabiegac o "świezą krew"

[magnolia-3]

Hej!Wiesz-starac się a robić coś to dwie rózne sprawy...Staram się
ale to nie łatwe.Nie jestem może dość otwarta na nowych ludzi-
wiesz,każdy żyje w swoim świecie a kiedy ten świat zaczyna się walić
tracisz grunt pod nogami i zostajesz sama.Zresztą dawniej byłam
roześmianą kobieta teraz ten uśmiech gdzieś się podział.-To moja
ostatnia mina
Pozdrawiam!

[kluczyk22]

Hejże hola, 40 lat to pora na kryzys średniego wieku! Który się
chyba na różne sposoby może objawiać. (To znaczy niekoniecznie w
postaci romansu albo czerwonego sportowe auta). Na przykład poprzez
poczucie niespełnienia oczekiwań, przez ogólnie pojęte życie no albo
przez tą drugą osobę w mieszkaniu, która przecież za moje życie
odpowiada.

To jedna myśl, która mi przychodzi do głowy. Druga to ta, że czasem
nie zdajemy sobie jasno sprawy z tej więzi, która nas łączy w
małżeństwie i bardziej widzimy to co drażni. To oczywiscie było tu
powiedziane inaczej.

[magnolia-3]

Zdaje sobie sprawe z tego,że po iluś latach wspólnego życia ludzie
się zmieniają ale przecież trzeba sie z tym liczyć że cały czas nie
będzie rózowo.Przyjdzie czas kiedy trzeba być dla drugiej osoby
wsparciem-i tego samego oczekujemy od partnera...Jeśli wszystko się
wypaliło i czujemy że już nie możemy liczyć na nikogo wtedy jesteśmy
w takiej strasznej pustce.I co dalej?

[fedorczyk4]

Dalej nalezaloby sie zastanowic kto nam te pustke posial w srodku.
Czy to jest normalne zeby po wypaleniu sie jakiegos zwiazku,
jakiegos uczucia, zostawala tylko pustka? Znaczy ze co, poza tym
zwiazkiem nic w nas, dookola nas, nie ma? Wszystko sie rozlazi bez
naszego udzialu, wspolpracy, a my potrafimy jedynie nie chciec, czy
niezgadzac sie na spotykanie sie na kanapie z "obcym" czlowiekiem,
ktory przez jakis tam czas byl naszym partnerem?
Nie rozumiem coponiektorych, jak Babcie Swietej Pamieci kocham.
Moje drugie malzenstwo jakos tam sobie leci od dwudziestu paru lat,
do szalonej milosci i zwiazku dusz ciezko byloby je porownac. Dzieci
podorastaly, albo wlasnie dorastanie koncza. Z sznownym slubnym
niewiele ze soba rozmawiamy, nie wiele robimy i dzielimy. Ale nie
nielubimy sie i jestesmy wobec siebie lojalni. To co mam teraz
mierzyc pustke miedzy nami na lokcie czy kilometry? A od czego ja
mam w zyciu przyjaciol, pasje, zainteresowania, dzialalnosci, prace
zawodowa, jak nie od zapelniania pustki i unikania samotnosci?
Kiedys Macma powtarzala mi do upojenia ze nudza sie tylko ludzie
nudni. Mysle ze mozna to rowniez zastosowac do ludzi odczuwajacy
samotnosc i pustke w malzenstwie. Odczuwaja je tylko ludzie
niezdolni niczym zapelnic pustki i celebrujacy te samotnosci.

[magnolia-3]

Moze masz racje-tylko że kazdy człowiek jest inny.Może niektórym
wystarcza to że jego partner jest lojalny i to ze jest na tej
kanapie.
Może jestem inna,nudna i przez to tak czuje a nie inaczej...Nie
potrafię się pogodzić z tym że zyjemy obok siebie .Jest mi z tym źle
i już.Mowie o tym -i nic.Ma mi wystarczać lojalność?

[fedorczyk4]

Moze samo mowienie nie wystarcza? Moze o to zeby bylo wiecej niz
lojalnosc trzeba walczyc i starac sie inaczej niz tylko uskarzajac
sie na to? Zgadzam sie z Toba ze kazdy jest inny. Mnie wystarcza to
co mam i tak jak jest. Natomiast w dniu w ktorym przestanie mi to
wystarczac rusze do walki. O siebie i o to czego chce.

[ortopedawawa]

Ciekawa dyskusja - mam w takich sytuacjach naprawde dość duze
doświadczenie - włąśnie rozwodzę sie po raz drugi - spojrzenie
kobiet i mężczyzn na ten problem podyktowane jest niesprawiedliwie
biegnącym czasem. Kobieta po wielu latach małżeństwa mając ok 40 lat
dużej szansy na nowy związek i związany z tym brak samotności nie ma
dużych szans - taka jest prawda. Facet tę szansę jeszcze ma i to
całkiem niemałą. Dlatego w tej dyskusji tak wiele kobiet a niewielu
mężczyzn. JEstem zwolennikiem szczęścia w życiu - nie, nie jestem
hedonista - uważam tylko, że rano stając przed lustrem należy sobie
powiedzieć czy czujemy sie szczęśliwi czy nie i jesli odpowiedź
brzmi NIE to należy coś ze swoim życiem zrobic. Poczucie szczęścia
jest różne i kazdy znajduje w nim zupełnie odmienne aspekty
szczęścia, lae pamietajcie ŻYJE SIE TYLKO RAZ TU I TERAZ - I TO
TYLKO RAZ DANY NAM CZAS.

[fedorczyk4]

Ze zyje sie tylko raz to my, nieszczesne kobiety po czterdziestce,
tez wiemy, Ameryki nie odkryles naszym slepkom. A twierdzenie ze
kobieta po ... ma nikle szanse na ulozenie sobie zycia jest
kretynizmem. Wyobraz sobie pare rozodnikow po 40, ona zaniedbana,
zatuczona, z pensyjka kasjerki w supermarkecie. On w polowie
bezzebny, z brzuszkiem, ale za to bez miesni i z niewielka iloscia
owlosienia, na zasilku. Co pozwala Ci utrzymywac ze on latwiej
znajdzie sobie partnerke?
Osobiscie snam przypadki ulozenia sobie i nieulozenia sobie zycia
ktore rowno rozkladaja sie pol na pol. Mam przyjaciolke, z dobrze
dzwieknieta piecdziesiatka, ktora nie chce sie wiazac na stale
(propozycje byly, zeby mi tu nie wskoczyl argument ze nie niechce
tylko nie moze). Chlopy leca na nia jak szafy na trzech nogach. A
nie jest specjalnie majetna, ma dziecko i wyzsze, a nawet jeszcze
wyzsze wyksztalcenie, co jak wiadomo nie zwieksza szans kobiety w
oczach mezczyzn. I znam faceta, przystojnego, majetnego, przed
piedziesiatka, ktorego zycie usiane jest wylacznie porazkami w
temacie ulozenia sobie zycia.
Osobiscie rozwiodlam sie raz, za maz wyszlam dwa i jakos dziwnie nie
boje sie samotnosci w ewentualnym przypadku drugiego rozwodu pomimo
posiadania potomstwa nawet w drugiej generacji. Cos w rodzaju
kolejki istnieje od lat!
Wszystko zalezy od nas, niezaleznie od plci, wieku, koloru oczu i
rozmiaru butow.

[dobra-kobieta]

..."uważam tylko, że rano stając przed lustrem należy sobie
powiedzieć czy czujemy sie szczęśliwi czy nie i jesli odpowiedź
brzmi NIE to należy coś ze swoim życiem zrobic."
Tak, to byłoby rozwiązanie najprostsze. Tylko kobieta zazwyczaj jest
osobą odpowiedzialną i obowiązkową i niełatwo jej rzucic wszystko,
zostawic dom i zacząć zyc tak , zeby była szczęsliwa. Czasem
wymagałoby to zbyt duzych wyrzeczeń. Jesli jest wolna i bez
zobowiązań, to oczywiscie moze robic co chce, a nawet powinna!

[green-aria]

Chciałabym mieć tyle siły aby zacząć wszystko od nowa.I tego sobie
życzę na Nowy Rok.Wolę chyba być sama niż samotna w małżeństwie.Nie
jestem już w stanie walczyć ,chcę mieć tylko święty spokój.

[witekjs]

green-aria napisała:

/.../Wolę chyba być sama niż samotna w małżeństwie. /... /

Wydaje mi się, że masz rację...

Witek

[bo1234]

szanowna Pani my (mężczyżni) przy wszysykich naszych wadach nie
jesteśmy nieodpowiedzialni i nieobowiązkowi jak piszesz i nie
preskakujemy na inny kwiatek beztrosko (po 40) nie tylko dlatego że
przeszkadzają nam nadmiernie rozwinięte mięśnie piwne. Łysiny
przeciez poprawiają aerodynamikę a nie każdy to zaraz łajdak pijak
i ham. a może niech każdy mówi za siebie

[elahan3]

Mężczyzna po 40 - tce uważa, że wszystko musi być takie w
małżeństwie jak kiedyś, nie bierze pod uwagę zmieniającej sie
sytuacji życiowej np dodatkowa praca żony, studia. Mimo tylu
obowiązków mężczyzna nie poczuwa się do pomocy w rzadnym zakresie,
gdyż uważa, że to twoje ,,widzimisie", dzieci jak sobie wychowałaś
to masz, teraz to one powinny pomagać. Powiedz mi proszę pana, czy
to tak naprawdę trudno zaangażować się w imię wspólnego dobra a nie
uważać, że obowiązki domowe są dla faceta poniżające a ty kobieto
jak sobie chcesz dokładać obowiązkow to twoja rzecz ale nie mam
zamiaru angażować sie w nic, co nie należy do moich obowiązków.
Powidzcie mi panowie, gdzie w przysiędze małżeńskiej pisze, że żona
ma być niewolnicą was - mężczyzn, dzieci, kto powiedział, że ma mieć
poczucie winy, że dziecko chodzi z kluczem na szyi. Dlaczego
meżczyźni są zwolnieni z tego poczucia wspólnej odpowiedzialności

[mammaja]

A kto mowi, ze sa zwolnieni? nie sa i trzeba im to uswiadamiac od samego
poczatku malzenstwa, bo potem, kiedy wejda w wygodne uklady, to rzeczywiscie
trudno ich zmieniac. A moze przed malzenstwem warto ustalic zasady wychowywania
dzieci? Co oczywiscie na Forum 40+ jest juz raczej nieaktualne

[monia.i]

Post elahan3 brzmiał...rozgorycznie. Cóż - czasem dobrze jest jest
po prostu się wyżalić. Na pewno dobrze jest od początku wprowadzić
zdrowe, partnerskie zasady - tyle, że w początkowym "zaczadzeniu
uczuciowym" jakoś sie o tym nie myśli - a potem trudno jest zmienić
wygodne dla jednej strony zasady.

[monia.i]

Właśnie zdałam sobie spawę z tego, że powinnam jeszcze raz,
uważniej, przeczytać ten wątek - a potem się zastanowić poważnie,
nad sobą, swoim życiem, małżeństwem i nad sobą.

[elahan3]

No masz rację - rozgoryczenie, zły dzień itd. czasami dobrze komuś się wyżalić,
a najlepiej prawie anonimowo. Dzisiaj już jest lepszy dzień i chociaż problemów
nie ubyło, patrzę na domowników trochę inaczej.Pozdro

[4wilk]

to straszne, co piszecie
dojrzewanie do starości - starość to mit, jeśli nie powali choroba, do ostatnich
dni można zapieprzać jak motorek
sfery osobne - jak można nie interesować się tym, co lubi Wybranka/Wybraniec?
Dwoje staje się jednym, znacie to?
jak można "przyzwyczaić" się do kogoś, przecież każdej sekundy jesteśmy innym
człowiekiem

no dobra, można, zawsze te same gadające głowy w telewizji, myślenie nie dalej
niż co zrobić jutro na obiad, czucie się najlepiej samej
tylko po co za mnie wychodziła?

[joujou]

Już kilkakrotnie zamierzałam odezwać się w tej sprawie,ale
wraz ze zmianą nastroju ulatniała się też chęć dzielenia się
własnymi doświadczeniami i zmiennymi emocjami.
Mam za sobą ponad 20 lat wspólnego życia i mam nadzieję na
wiele kolejnych ,chociaż nie raz chodzę jakby z granatem
w kieszeni...Myślę,że nasze zapotrzebowanie na tzw. samotność
w małżeństwie ma jakieś odniesienie do zapotrzebowania na
samotność ogólnie pojętą.Akurat mnie nadmierne wychłodzenie,
zniechęcenie,bylejakość bardzo męczą i irytują.
Nigdy nie przypominaliśmy papużek nierozłączek,co to tylko
z dziobka sobie spijają.Nigdy też nie było szczególnych
zawirowań w naszym życiu,ot przeciętna rodzina.
Nie ograniczaliśmy sobie tzw. wolności,ale też nie korzystaliśmy
z niej nadmiernie.Jednak z upływem lat pojęcie samotności we
dwoje jest mi dosyć bliskie.W moim wypadku,to chyba nie jest
tak,że nie potrafię o siebie zadbać.Walczę z tym od kiedy
syn nam zaczął dorastać i mamy coraz więcej wolnego czasu,zwłaszcza
w okresie póżnojesiennym i zimowym.
Najpierw była terapia wstrząsowa w postaci zrzucenia wielu
zbędnych kg,nagłe wyrywanie się z domu:sauna,basen,aerobik,spotkania
z których nawiązały się trwałe przyjażnie.Nie powiem,że
nie poskutkowało-na jakiś czas.Potem z pewnych rzeczy zrezygnowałam
na rzecz innych.Książki towarzyszyły mi zawsze,doszedł
internet,działka,fotografia i zawsze bliskie przyjaciółki.
Nie mam obaw by samotnie pójść na spacer,do kina,czy na
koncert.Jak trafia się okazja wyjazdu,to korzystam:razem lub
osobno.Coraz częściej odnoszę wrażenie,że to wszystko za
przeproszeniem o kant dupy,jeśli nie możesz się tym wszystkim
podzielić z tą najbliższą osobą,bo żeby się dzielić,to musisz
zauważyć chociażby cień zainteresowania.Tak więc niezmordowanie
wyciągam mojego pana i ganiam go po lesie lub po polach,żeby
całkowicie nie zesztywniał na tej kanapie z pilotem w dłoni.
Przyznaję się,że co jakiś czas robię małą domową rewolucję,gdy
poobiednie drzemki przeradzają się w przesypianie całych
wieczorów.On coraz rzadziej sięga po książki i tylko ta
pieprzona polityka,gadające głowy i długie, długie nic.
Poza tym jest wszystko w porządku,mżonek uważa,że nawet
bardzo normalnie he,he i często się dziwi,o co tak naprawdę
mi chodzi?
Chciałabym jednak dodać,że nie oczekuję żadnych porad,bo z
tym zawsze musimy sami się uporać.Zapewne też nigdy nie odbezpieczę
owego 'granatu noszonego w kieszeni',bo jednak jeszcze nam
zależy,a najbardziej to widać,gdy pojawia się zagrożenie
np.zdrowia,a i godzenie bywa bardzo przyjemne
Jednego z całą pewnością mżonek mnie nauczył i pewnie
teraz tego żałuje:obrażania i milczenia.Mnie to bardzo męczy,ale
po wielu latach potrafię przeistaczać się w głaz,co kiedyś
było zupełnie niemożliwe.To pewnie nie jest dobre,ale ileż
można być tą,co zawsze pierwsza wyciąga dłoń-wszystko się
kiedyś przeje więc niech i on czasami okaże 'żal za
grzechy' Poza wszystkim,co tu napisałam,przyznam,że
to całkiem sympatyczny facet,lubiany przez dalsze i bliższe
otoczenie,a charakterki to my oboje mamy,oj mamy...

Amenek.

[foxie777]

Ja tez uwazam, ze kazdy musi sie uporac z takimi roznymi
sytuacjami w malzenstwie.
Jestem juz ponad 20 lat z drugim mezem.Czy zawsze
sielanka?.Oczywiscie ze nie i jak mowisz czasami granat jest w
kieszeni,ale
uwazam ze sprawa istotna w malzenstwie musi byc samowystarczalnosc
partnera.Jesli moj maz nie chce np dzisiaj isc na koncert to ja nie
robie problemu tylko ide z kupmelka,to samo dotyczy jego np footbalu.
Oczywiscie, ze nie znaczy to aby wszedzie chodzic oddzielnie, ale
musi byc tzw "obszar".
Musze tez dodac, ze czasem kobieta musi moim zdaniem
miec tzw przyslowiowe "jaja".
W sumie mam fajnego Meza, ale ja tez jestem fajna.
pozdr

[fedorczyk4]

Jou, Foxie. Ładnie i mądrze napisałyście. Bynalmniej, ale mi się
podoba

[joujou]

>Na ten temat pewnie wszyscy moglibyśmy długo pisać
Ja jakoś tak ze strachem rozglądam się wokół i boję się,że
coraz mniej nam czasu zostaje.Patrząc po znajomych,człowiek
myśli:tego już nie ma,tamta gdzieś w chmurkach więc staram
się uświadamiać memu chłopu,że szkoda tych dni straconych,
przemilczanych.Ponieważ sama jestem narwańcem z dość ciętym
językiem,ciągle pracuję nad tym,by się bardziej kontrolować
i chwilę zastanowić,zanim chlapnę ozorem

Co do wypowiedzi jednego z panów,chciałabym dodać,że
fajny sms,wysłany ukradkiem żonie, też może sprawić dużo radości,albo
kwiatek zerwany na łące podczas rowerowej wycieczki.
To takie miłe akcenty,prze wielu panów uznawane za zbędne
duperele-przez mojego niestety też

Paniom natomiast polecam książkę Krystyny Kofty "Gdyby zamilkły
kobiety"-można się pośmiać,a jednocześnie przekonasz się,że
Twoje problemy,często nie odbiegają od problemów Twojej
koleżanki z pracy,sąsiadki zza ściany...Panowie też
mogli by przeczytać,by zrozumieć,co nam-kobietom w duszy gra

[deszczyk0]

Niestety, widzę że potrzebna jest Wam pilnie małżeńska superwizja, bo w tym
związku jest zbyt duże wypalenie.