Pozner i Dżygarchanian

[natalia_sankowska1]

W tej chwili rozmawiają. Oglądcie? Wasze zdanie?

[ruska-swolocz]

Bardzo ciekawa dyskusja, głęboka.
Ale najlepsza była mucha. Jedna na dwóch.

[natalia_sankowska1]

A jednak było "мухи отдельно, котлеты отдельно".

[ruska-swolocz]

Muchinowcy wszędzie mają swoich agentów.
Ale tak właściwie każdy ma swoją muchę. I na tym forum również.
Smucić się z tego powodu nie trzeba.

[natalia_sankowska1]

A poza muchą czy coś przywróciło twoją uwagę?

[airam.as]

A co chodzi z ta muchą? bo nie oglądałam...

[natalia_sankowska1]

W studiu latała.

[airam.as]

natalia_sankowska1 napisała:

> W studiu latała.

A poza tym?
Pytam, no bo zakładam, że coś ciekawego jednak powiedzieli?

[natalia_sankowska1]

Dżygarchanian w ogóle był zaskakujący. Powiedzmy, podzielam jego
zdanie, że teatr ma być panszczyźniany (chodziło o to, że teatr jest
sztuką reżyserską, więc dyskutowanie, tworzenie partii itp. ruchy, a
szczególnie gdy w tym wszystkim uczestniczą także pracownicy
techniczni, nie powinno mieć miejsca). Że wszystko w nim ma być
podporzadkowane woli rezysera i działac jak w zegarku, bo z
rozmamłanej masy nie da się wykrzesać iskry twórczości.
Natomiast mocno mnie zaskoczył twierdząc, że Rosja (i poniekąd inne
kraje - dawne składniki ZSRR)nie jest krajem filmowym, lecz krajem
teatru. Że wielkiej kultury teatralnej- tak, i to wszechstronnej
kultury. Natomiast moje zdanie na temat radzieckiej kinematografii
jest zupełnie inne. Może to, że A.B. uważa Rosję przede wszystkim za
kraj teatralny jest pochodna tego, że sam się określa jako - przede
wszystkim - człowiek teatru. Swój dorobek filmowy trochę lekceważy
(choć pamiętam epigramę Walentina Gafta: "На свете не найти стольких
армян,/ как фильмов, где сыграл Джигарханян").
No i dość jednoznaczne poglądy A.B., który Przez ostatnie 18 lat
więcej czasu spędził w USA, aniżeli a Moskwie: on uważa, że naród
Rosji jednoznacznie potrzebuje lidera, przywódcy, który ma wyraźną
wizję i mocną rękę, bo inaczej aktywność ludzi obraca się w chaos i
przysłowiową "smutę". Że jest tak dlatego, bo w ludziach nadal jest
mocny pierwiastek kolektywizmu, a więc grupa bez lidera staje się
niebezpiecznie rozedrgana. To tak w wielkim skrócie.

[airam.as]

natalia_sankowska1 napisała:

> Natomiast mocno mnie zaskoczył twierdząc, że Rosja (i poniekąd inne kraje - dawne składniki ZSRR)nie jest krajem filmowym, lecz krajem teatru.



Nie wiem , co powiedział dokładnie, bo nie oglądałam tego (żałuję), ale bym się z tym zgodziła.
Ja tez odbieram Rosję bardziej jako silna w teatrze, niz w filmie.
A o co chodzi. Moim zdaniem o to, że w Rosji w zasadzie wiekszość, jesli nie wszyscy (dziś znani aktorzy) - ale raczej to dotyczy dawnych czasów niz teraz - zaczynali w teatrze, a konczyli w kinie.
O dzisiejszych n ie mówię, bo to nieraz sieczka serialowa, ale mówię o takich aktorach jak Dżigarchanian, Tabakov itp, tamto pokolenie słowem.
Natomiast w Stanach - na odwrót. Każdy może zagrać w filmie , ale już do teatru nie każdy się nadaje. I tam niejeden aktor filmowy chciałby zagrać w teatrze, ale go nikt tam nie chce.
Myślę, że w tym sensie to mówił, że Rosja jest bardziej treatralna, niż filmowa, w odróznieniu od Stanów.

[airam.as]

I jeszcze tylko, wydaje mi się, że to w duzym stopniu związane z systemem
organizacji (włąsnie kołchoz i silna ręka) plus budżet.
Zauważ - w Stanach wszystko na sprzedaż. A na czym mozna zarobić bardziej - na
filmie, czy na teatrze? Oczywiście, że na filmie - bo dociera do milionów ludzi
na świecie. Osobny projekt, podyktowany kasą i zyskiem ( w wiekszości przypadków).

A teatr, co? Co najwyżej do tysięcy dociera. Jak na tym zarobić? Nawet w
Stanach... A więc tam to się stało rzeczą ekskluzywną - nie dla wszystkich. W
Rosji - na odwrót. Przynajmniej tak bylo do pewnego czasu. W Polsce zresztą
podobnie.

[natalia_sankowska1]

Masz rację. Poza tym jest tradycja europejska - teatr repertuarowy.
Ambitny teatr MUSI byc repertuarowy, mieć trupę, program. Natomiast
zarobkowanie odbywa się w teatrze antrepryzowym, gdy zbiera się
grupa dla jednego-jedynego projektu. Ale tu mniej ambicji, więcej
tego co się podoba publiczności lub ją bulwersuje.

Niezupełnie się zgadzam.

[natalia_sankowska1]

Zacznę od uściślenia. Pozner zapytał o to, czy się rózni film
zachodni (!?) od radzieckiego/rosyjskiego i dlaczego zachodnia
kinematografia jest lepsza (???). Otóż ja kategorycznie się nie
zgadzam z Poznerem w tej kwestii. Po pierwsze, wszystkie wielkie
światowe kinematografie miały swoje wzloty i upadki, nie ma czegoś
takiego jak jednolita kinematografia "zachodnia". A jeżeli miał on
na uwadze film produkcji USA, to jest to poziom tak różnorodny, że w
żadnym wypadku nie wolno twierdzić, że jest to kinematografia
najlepsza. Są pewne gatunki, w których studia z USA zdecydowanie się
wyspecjalizowały i mają ogromne osiągnięcia, ale nie oznacza to, że
każdy genre w amerykańskim wydaniu jest arcydziełem.
Zgadzam się co do twej uwagi o tym, że radzieccy aktorzy przede
wszystkim grali w teatrze. Ważne jest nie tyle to, co szkoła, którą
otrzymywali: wszyscy - z rzadkimi wyjątkami - ukończyli uczelnie
aktorskie (a nie najwyżej prywatne szkółki lub kursy). Później nie
wszyscy grywali w teatrze (tenże Nikita Michałkow, Nonna Mordiukowa,
Jewgienij Matwiejew i wielu innych). W swoim czasie nawet wymyślono
tzw. Teatry aktorów filmowych, by aktorzy filmowi w chwilach
przestoju mieli gdzie zarabiać. Ale tak czy inaczej - niezależnie od
tego czy drali w teatrze, czy nie - aktorzy radzieccy (i rozyjscy
obecnie też) mają dobre przygotowanie w swym rzemiośle.

Ale A.B. jednak miał na myśli chyba to, że się zgadza z Poznerem. I
to mnie zasmuciło. Potem wspomniałam o zabawnej anegdocie
opowiedzianej przez władimira Mieńszowa. Kiedyś zadzwonił do niego
Dżygarchanian, który akurat był w Moskwie. Było to parę lat po
ukazaniu się "Szyrli-myrli", gdzie A.B. grał wcale nie najmniejszą
rolę. No więc zadzwonił i mówi: - "Włączyłem telewizor, a tu coś
ciekawego leci. Patrzę, a to ten twój film, no ten, w którym grałem
(tu Mieńszow wytłumaczył, że Dzygarchanian uczestniczył w "Sz.-m."
bardzo niechętnie, uwazał, że to jakieś głupoty, bufonada i nic
więcej). I wiesz co? Genialną rzecz nakręciliśmy!"
No i pomyślałam sobie: nawet najlepszy aktor nie był w stanie
rozpoznać wagi filmu. Bo aktor to raczej narzędzie, delikatne,
wrażliwe, ale narzędzie w rękach reżysera. Więc dobry aktor może się
mylić, znaczy, że i w swym twierdzeniu odnośnie charakteru kraju też
wyrocznią nie jest.

[airam.as]

Wiesz, nie oglądałam więc ciężko się wypowiadać co do szczegółów, odnośnie tego konkretnego programu.

> Zacznę od uściślenia. Pozner zapytał o to, czy się rózni film
> zachodni (!?) od radzieckiego/rosyjskiego i dlaczego zachodnia
> kinematografia jest lepsza (???)

To samo. Czy zapytal twierdząco "czy lepsza", czy tylko pytająco?
A może chodziło nie o jakość filmów, tylko o ich popularność, masowość, siłę promocji, rozpowszechniania itp...

Co do wzlotów i upadków światowych kinematografii, to oczywiste.

>Ale tak czy inaczej - niezależnie od
> tego czy drali w teatrze, czy nie - aktorzy radzieccy (i rozyjscy
> obecnie też) mają dobre przygotowanie w swym rzemiośle.

Myślę, że do czasu. Mechanizmy wszędzie sa wszędzie te same. Im bogatsze państwo i im bardziej rynek jest wolny - tym jakość ... gorsza - ogolnie. I pojawia się specjalizacja. Wąska.

Kinematografia rosyjska też kiedyś dojdzie do tego stadium (oby nie! a jesli już - byle nie za szybko). Wszak przerywniki dla aktorów teatralnych wymyślono juz dawno (w sensie, by sobie w kinie dorobili). A przygotowanie aktorskie dlatego maja dobre, że wiekszość z nich zaczynała od źródeł, w przenośni "od szatni teatralnej", więc zawód swój zanją od podszewki. Ale to się skończy, wydaje mi się niebawerm. Juz powoli sytuacja się zmienia.

> No i pomyślałam sobie: nawet najlepszy aktor nie był w stanie
> rozpoznać wagi filmu. Bo aktor to raczej narzędzie, delikatne,
> wrażliwe, ale narzędzie w rękach reżysera. Więc dobry aktor może się mylić, znaczy, że i w swym twierdzeniu odnośnie charakteru kraju też wyrocznią nie jest


Reżyser też może się mylić

[natalia_sankowska1]

Tylko że w przypadku anegdoty Mieńszowa to nie on zaczął mówić o
filmie, lecz Dżygarchanian, który w trakcie zdjęć nie zorientował
się w czym gra, na premierze nie był, później filmu nie oglądał,
więc go na poczatku osądził jedynie na podstawie fragmentów, w
których sam występował. I dopiero po obejrzeniu całości zrozumiał co
to za rzecz.

I znów muszę się z Toba nie zgodzić. W Stanach nie istnieje system
szkół aktorskich tej klasy i sposobu organizacji co w Rosji, w
Polsce, na tejże Ukrainie. Poza tym wspomniana przeze mnie
europejska tradycja teatrów repertuarowych stwarza możliwości grania
sztuk ambitnych. A sztuka grania w teatrze nie jest w niczym podobna
do zdjęc filmowych. I jedynie aktorzy łączą te 2 sztuki: film i
teatr. A aktorzy po dobrej szkole raczej nie bywają naturszczykami.
A więc nie w bogactwie/biedzie rzecz: inna tradycja. Łamie ją system
doboru z castingów. Ale na razie nawet w serialowej sieczce
produkcji Rosji, Ukrainy, Białorusi widać tylko zawodowych aktorów,
i nienajgorszych.

A Pozner o kinematografii tak raczej twierdząco, że niby lepsza z
założenia.

[airam.as]

natalia_sankowska1 napisała:

> I dopiero po obejrzeniu całości zrozumiał co to za rzecz.

Ok, teraz załapałam

>
> A Pozner o kinematografii tak raczej twierdząco, że niby lepsza z
> założenia.


Rozumiem. No...szkoda, ze nie ogladałam. musialo byc ciekawie.
Może się zrobil bardziej "zaoceaniczny" po prostu, więc i sposób myslenia i
postrzegania się zmienił.

[natalia_sankowska1]

Niestety, jest taki rodzaj "zaoceaniczności bez języka" gdy z powodu
braku wiedzy językowej nastepuje wykrzywienie rozumienia
rzeczywistości. Skutek: mitologizacja tego, co nie byłoby takie
atrakcyjne gdyby człowiek do końca był w stanie zrozumieć. a A.B.
niejednokrotnie się przyznawał w tym programie, że jest beztalenciem
językowym i angielskiego - mimo 18 lat życia "na 2 doma" - nie zna w
ogóle (poza, oczywiście, jakimiś bardzo rozpowszechnionymi zwrotami).

[ruska-swolocz]

Właśnie, przywróciło. Rozmowa przywróciła mi wiarę w to, że telewizja może być
jeszcze ciekawa. Niestety, te ciekawy programy zaczynają się po 23-ej, kiedy
każdy normalny człowiek na etacie kładzie się spać. W polskiej telewizji chyba
jest podobnie.
A panowie bardzo ciekawie rozmawiali także o życiu, o śmierci, o tęsknocie do ZSRR.
Poza tym, dość dawno nie widziałem muchy w telewizji.

Bo muchy z tęsknoty wymarły

[natalia_sankowska1]

No właśnie! Chyba z tęsknoty do ZSRR