Czy można kochać dwóch mężczyzn?

[lenka04091988]

Witam! Od 2 lat jestem mężatką. Mam cudownego męża, którego bardzo
kocham i wspaniałego synka. Moje życie było mało skomplikowane
dopóki w moim życiu nie pojawił się Artur. Spotykamy się od dwóch
miesięcy i zalezy mi na nim tak samo jak na moim mężu. On samotnie
wychowuje trzech synów. Jest dobrym ojcem i chce spędzic ze mną
resztę życia. Nie wiem juz co mam robić. Mam mętlik w głowie.
POmózcie bo sama sobie z tym nie poradzę. Czy może któraś z Was była
w takiej sytuacji?

[rhinbac]

Gdybyś była szczęśliwa, nie szukałabyś pocieszenia na boku. Masz w ogóle jakieś
zasady? Granice moralności, uczciwości itp.?
Nikt Ciebie nie uczył, że jak się z kimś jest to się z kim innym za plecami nie
spotyka?
Skoro kręcisz z tamtym na boku już 2 m-ce, to świadomie i z premedytacją sama
sobie komplikujesz życie, nie wspomnę już o swoim meżu, bo prawda kiedyś i tak
wyjdzie na jaw. Prawda o Tobie rzecz jasna.
Nie przyszło Ci do głowy, w chwili gdy podejmowałaś decyzję o poszerzeniu
znajomości z owym gachem, że ranisz męża? Że krzywdzisz Jego, siebie, właśnie
niszczysz rodzinę itd.?
O czym Ty myślałaś?
A teraz płaczesz na forum i prosisz o pomoc. Tutaj nikt Ci nie pomoże, bo to
Twój problem i Ty sama, tak czy siak, bez względu na to, co tu napiszemy - Ty
sama podejmiesz decyzję, co dalej.

Powiedz o romansie mężowi, odejdź i bądź sobie z tym kochankiem, nie rań niczemu
nie winnych ludzi. Czym sobie Twój mąż zasłużył na coś takiego?

Nie można kochać dwóch na raz. Jeśli tak myślisz, to Ci się to tylko wydaje.
Wybierz któregoś z nich, a nie ciągnich dwóch spraw na raz, bo będzie tylko gorzej.

[mala220]

czy ktos byl w takiej sytuacji? mysle ze ktos na pewno byl, ale kazda sytuacja
jest inna.

podzielam zdanie poprzedniczki. ranisz meza i synka, i sama komplikujesz sobie
zycie. po co w ogole wdawalas sie w znajomosc z tym drugin?? wiedzialas ze masz
meza, dziecko, a skoro chcialas sie z tamtym spotykac to chyba nie jestes
szczesliwa. albo mialas za bardzo poukladane zycie, brak Ci bylo rozrywki.

wiesz co ja mysle?? ze jak wybierzesz Artura, to bedziesz potem bardzo zalowac.
sama piszesz- masz poukladane zycie, a to pewnie przelotna, dluzsza lub krotsza
znajomosc.. bo po 2 miesiacach nie ma milosci, ale zakochanie i zauroczenie.. i
mysle ze jestes na tym etapie.

z tego co widziałem to nawet 3 jednoczesnie

[ryszard_mis_ochodzki]

przecietna kobieta potrafi kochac i zadowalac

no moze cycki miala troche ponad przecietna

panowie tez niczego sobie

[iamhier]

do rhinback-a dlaczego zakladasz,ze nie ma w tym winy meża? Może ja
zaniedbuje....

No,coz..prawda jest taka,ze w zyciu trzeba miec duzo IQ tego
emocjonalnego tez by sie nie rozwiesc.

Ja zawsze bardziej cenie singli anizeli rozwodnikow...W
szczegolnosci z dziecmi.Bo co to oznacza? Ano pokazuje ich wady i
braki w ulozeniu sobie zycia i szczytowa NIEODPOWIEDZIALNOSC...
Czy taka osoba np. bedzie wladna kierowac sprawami innych,zyciowymi
sprawami?? WATPIE GŁĘBOKO....

Tak samo zle oceniam podwojna oblude-czyli brak rozwodu,a..podwojne
zycie....Co czeste w Polsce ,w szczegolnosci u polskich
kobiet.Malzenstwo dla poprawienia statusu materialnego czy
zawodowego i dzieci ,a uczucia to gdzie indziej....

Chore.....

[roman512]

> do rhinback-a dlaczego zakladasz,ze nie ma w tym winy meża? Może ja
> zaniedbuje....

Ty chory lewaku! Bo malzenstwo to rzecz swieta! Jak ja zaniedbuje - to niech sie rozwiedzie i W****ALA!

Ludzie! Co sie z wami dzieje?

[nikodem_73]

> do rhinback-a dlaczego zakladasz,ze nie ma w tym winy meża? Może ja
> zaniedbuje....

Bruachachacha. Muszę to zapamiętać. Jakby mi przyszło kiedyś do łba zmontować
rogi partnerce - będzie jak znalazł. "To Twoja wina - zaniedbujesz mnie". :D

O ile mnie pamięć nie myli to podczas ceremonii wygłasza się taką śmieszną
formułkę o "uczciwości" a i coś o "wierności" chyba jest. No chyba, że w tekście
jest gwiazdka i dopisek poniżej "no chyba, że mnie zaniedbujesz to wtedy mogę
być nieuczciwa/nieuczciwy i niewierny/niewierna (niepotrzebne skreślić)". W
sumie nie wiem - nie jestem żonaty i tekst znam tylko ze słyszenia.

[dajkes]

do lasu i zakopać

Mozna - o ile jest sie falszywa dziwka.

[roman512]

Tyle. Nie ma litosci dla falszywych bab!

[tychdanych]

Niedobrze się robi od nagromadzenia tych wszystkich "ty","ci", "tobie" napisanych wielką literą.

to było do rhinbaca

[tychdanych]

[deodyma]

a ja Ci napisze tak...
rozwalasz swoja rodzine, robisz krzywde temu, z ktorym romansujesz.
on mysli, ze odejdziesz od meza i wiaze z Toba pewne plany na
przyszlosc, tak?
i co teraz zrobisz?
znam przypadek pana, ktory mial zone, dzieci i zwiazal sie z mezatka.
myslal, ze tamta pani odejdzie od meza i gdy okazalo sie inaczej,
powiesil sie.
czasami dochodzi do tragedii nawet z takich powodow.
trzeba bylo nie zaczynac.

[trouble24]

jak czytam te wszystkie krytykanki tutaj to sie naprawde zastanawiam
czy kobiety musza byc takimi sukami. myslicie ze pozjadalyscie
wszystkie rozumy ? wyzywanie sie na kims to nie jest doradzanie, jak
ktos ma problem to jeszcze poprawic jakims pozadnym kopem co nie ?
fajna filozofia zyciowa i zycze wam wszystkim ktore z taka latwoscia
krytykuja zeby i was to spotkalo. A teraz sluchaj kobitko - NIE
ZOSTAWIAJ MEZA ! To co teraz sie dzieje miedzy toba a tym arturem to
banka mydlana ktora poprostu peknie. fajnie jest sie czasem
spotykac, wiem wtedy wszystko wydaje sie takie latwe, ale to minie !
Pomysl jak dlugo znasz meza, jego wady i zalety. skoro jestescie ze
soba tyle czasu to cos znaczy. A artur ? samotnie wychowuje 3
dzieci? to w co ty sie chcesz kobieto wpakowac ? chcesz byc
pelnoetatowa opiekunka ? I do tego darmowa. A moze on wlasnie kogos
takiego szuka, samotny, nic do stracenia. sluchaj moja rada jest
taka - chcesz to pospotykaj sie jeszcze chwile a sama zobaczysz ze
nie jest on idealny i ze z mezem bedziesz miala lepiej. bo pamietaj
zycie jest dlugie i sztuka polega na tym ze je cale przezyc
szczesliwie. aco najwazniejsze - masz synka, nie rozbijaj mu rodziny
przez jakas glupote jaka jest zauroczenie. a mezowi z w zyciu sie
nie przyznawaj, myslisz ze on by cos powiedzial ? a poza tym oni
wcale nie chca wiedziec. trzymaj sie cieplo, i daj znac na forum jak
to dalej sie rozwinelo. pozdrawiam

[mars225]

a dlaczego mąż ma się nie dowiedzieć o tym że żona go zdradza, nie szanuje i ma
gdzieś? niech wie z kim mieszka i niech ma szansę zdecydować czy być z kimś
takim kto wskakuje pierwszemu lepszemu do łóżka będąc w związku.
a po za tym wypadałoby badania na pewne choroby zrobić.

[pi-ne]

popieram

ps. 'popieram' bylo do trouble24

[pi-ne]

[siula5]

...nie sądze

[to_ja76]

idź do tego drugiego z trójką dzieci, za kolejne 2 miesiące będziesz płakać z
powodu dokonania niewłaściwego wyboru, w tej chwili z tamtym brak zobowiązań
spowodował zawirowania w poukładanym życiu, rany co za głupota z twojej strony,
za mało miałaś problemów najwidoczniej

[marzeka1]

W porywie serca i sytuacji niczym z harlequina koniecznie zwiąż się
z panem z 3 dzieci, tylko własnego synka zostaw mężowi. Na pewno z
nowym panem stworzycie rodzinę i związek niczym z reklamy proszku do
prania.
A tak w ogóle to zrób baranka, może oprzytomniejesz. A przynajmniej,
jak zechcesz z panem z 3 przychówku związać, to synka zostawisz
mężowi, sama sobie głupiej do woli.

[conspicuousfrom]

co to znaczy zrobic baranka? Naprawde nie wiem. Fiknac koziolka? Ale czy to cos zmieni? Mozesz mnie oswiecic?

[rozkojarzonaaa]

No właśnie mnie też to określenie zaintrygowało, a google wypluwa info tylko o
barankach z masła, masy solnej czy patyczków do uszu..

[vouyou]

najprawdopodobniej chodzi o walnięcie głową w coś

[panistrusia]

Aby zrobić baranka należy: stanąć w niedalekiej, ale jednak pewnej
odległości od jakiejś ściany, muru itp. po czym nachylić się i biec, co
sił w nogach.

[rozkojarzonaaa]

OMG, czemu sama na to nie wpadłam? Dziękuję ;)

[conspicuousfrom]

Tez cos kojarzylem w oderzeniem w glowe bo w przedszkolu bawilismy sie z chlopakami w baranki, trykalismy sie wzajemnie (bez aluzji prosze, mielismy po 6 lat) glowami przed poduszki

[aneta-skarpeta]

2 m-ce to bardzo krótko, zeby ocenić czy artur to jest ten.
Tymbardzije ze w zwiazku nie ma problemów ( jakis wiekszych)
Radzę szybciutko to zakończyć, bo tylko więcej porblemów z tego
będzie dla wszystkich- dla Twojej ordziny, dla Ciebie , dla artura

nie ma co sie pakowac w romanse mając rodzinę, bo możesz tego bardzo
żałować

[majaa]

Nie rozumiem, skoro tak bardzo kochasz męża, to dlaczego wdałaś się
w romans??? Z nudów, czy co? To, co czujesz do Artura to
zauroczenie, a nie miłość. Wycofaj się z tego jak najprędzej, póki
jeszcze jest co ratować. Artur jakoś to przeżyje, w końcu spotykacie
się dopiero 2 miesiące, jest sporo wolnych kobiet, na pewno da sobie
radę.

[romi81]

Można. Jestem w podobnej sytuacji. Jestem w związku (konkubinat:) od 9 lat. Mam 3,5 letnią córkę. 2,5 roku temu wspólny znajomy mój i partnera wyznał mi miłosc. Powiedział, ze jest zakochany we mnie od kilku lat. Że juz dłużej nie może tak życ. Wtedy jeszcze i On był w związku. Ma syna o rok starszego od mojej córki. Przez pól roku zdobywał mnie na smsy. Walczyłam sama ze sobą. Jak to, On-kolega mojego faceta, jego kobieta-moja kolezanka. Razem na imprezy, na wczasy. Tłumaczył, ze im dłużej mi się przysłuchiwał, obserwował to dochodził do wniosku, ze z taką kobietą chce spędzic życie. Fakt, zawsze dobrze nam się rozmawiało, podobne gusta, podobne charaktery (niech mi ktos powie jeszcze raz, ze przeciwności sie przyciagają! bla bla)Przyznam, ze nigdy nie byłam dowartościowana przez własnego "męża", częsciej mnie irytowało jego zachowanie, nie czułam w nim wsparcia. Pewnie dlatego dałam się ponieśc emocjom. Doszło między nami do czegos więcej w końcu. Potem była mała wpadka na smsy, kontakty się trochę oziębiły, bardziej pomiędzy mną a jego kobietą. Tylko na spotkaniach wśród wspólnych znajomych, gdy nasze oczy się spotykały... Od pól roku On juz nie jest z nią. Od pól roku to się nasiliło. Wiem, ze mnie kocha. Czuję, ze moglibysmy stworzyc mocny związek. Od pól roku prowadzę równolegle 2 życia..Męcze się psychicznie, nie wiem co robić. Nie potrafie wziąc dziecko pod pachę i skończyc 10 lat wspólnego życia. Mój "mąz" jest dobrym człowiekiem. Ale nie ma tego czegoś. Nie ma namiętności, iskry. Mam stabilizacje, mamy wspólny kredyt na mieszkanie, żyjemy sobie na średnim poziomie. Ale nie jestem szczęśliwa. Nie mamy wspólnych tematów do rozmów, wspólnych zainteresowań. Seks przeciętny. Całkowite przeciwieństwo tego co mam z NIM. Sumienie gryzie okropnie, ale.. Możecie doradzac, też bym doradziła NIE ZOSTAWIAJ MĘŻA! Ale żadna z Was, która nie była w podobnej sytuacji nie zrozumie. Serce nie sługa. Przekonałam się. Wybaczcie mi ten referat:-) uff, trochę mi ulżyło:-)

[pi-ne]

No coz, ja tez przezylam fascynacje bedac w malzenstwie. Moze to
byla milosc? Na poczatku znajomosci nawet mi sie nie snilo ze ktos
mnie moze od meza oderwac, wrecz niefrasobliwie sobie chodzialm na
rozmowy, spotkania, wyjazdy z tym nowym... Nigdy wczesniej nikt
mojemu malzenstwu nie zagrozil.

Potem jednak nowy zwiazek sprawil ze w domu stalam sie nieobecna,
mialam mniej ochoty na intymnosc, i tak sie potoczylo... az do
rozpadu malzenstwa... Teraz z perspektywy czasu mam troche zal do
faceta ktory mnei 'uwiodl.' Pisze to w cudzyslowiu, bo jednak czuje
sie odpowiedzialna za swoje wybory.

Ten nowy kochal, rozumial, snul plany na przyszlosc, i przez 1.5
roku bylo dobrze a potem coraz gorzej. Teraz sadze ze trzeba gdzies
dwoch lat zeby naprawde wiedziec na czym sie stoi. Wczesniej to
jeszcze luski na oczach i banki mydlane.

Teraz mija 7 lat od tamtego romansu. Choc tyle wtedy czulam,
wszystko rozwialo sie jak dym, nawet kontakt 'z tamtym' mam
praktycznie zerowy. Tymczasem partner z malzenstwa nadal jest dla
mnie najwazniejsza osoba w zyciu. Nadal go kocham choc nie jestesmy
juz razem. Od tamtego mojego odejscia oboje mielismy rozne zwiazki,
z ktorych zaden na dluzsza mete nie dorownal temu co mielismy razem.

Tylko ze tego sie nie da wiedziec dopoki czlowiek nie odejdzie i nie
straci.

do pi-ne

[zielony_kasiczek]

pi-ne, a mogę cię o coś zapytać?
czy z twoim bylym mezem nie jestescie razem, bo on nie chce czy dla was obojga to sie skonczylo z twoim odejsciem?

ja szarpie sie w takiej sytuacji od bardzo dawna (az starch napisac jak dawna)...
i sama zadaję sobie pytanie z tematu (chociaz sama w zyciu nie zadalabym go na tym forum pełnym niewistnych ludzi dla których świat jest totalnie czarnobiały, mimo że życie - choć bardzo bym teraz chciała, żeby było inaczej - jest duuuużo bardziej złożone. ale rozumiem że niektórym łatwiej nawyzywać od kurew niż spóbować się głebiej zastanowić. zresztą to święta racja, że nikt kto czegoś takiego nie przeżył, nie zrozumie. nie zrozumie jak to jest chcieć uszczęśliwić dwie osoby, co w tej sytuacji jest skazane na porażkę już na wstępie, tęsknić za dwoma osobami i być ranionym przez dwie osoby, które też czują się zranione, z czego powodu ma się notoryczne poczucie winy. nawet moja najlepsza przyjaciółka, mimo że wiem że dobrze mi życzy, nie jest w stanie zrozumieć. i wcale nie życzę jej, żeby było jej dane zrozumieć, jej ani nikomu. no, może tylko najgłośniejszym krzykaczom na tym forum :-)
w każdym razie ja po jakimś czasie odeszłam wręcz od obydwu żeby to wszystko przemyśleć (chociaz z tym "drugim" to nigdy nie byl zwiazek, raczej proby wyrwania sie ze "szpon" tego uczucia, ktore tak pogmatwalo mi zycie), obaj wiedza o tej sytuacji. i na razie nic z tego nie wynikło. mimo to nawet zycie nie chce tego jakos "samo rozwiazac" pewnie tak byloby latwiej, czy lepiej w ostatecznym rozrachunku - inna sprawa. w moim przypadku jest tak ze facet z ktorym bylam, jest dla mnie najblizsza osoba na świecie, ja dla niego również, pomimo całej tej sytuacji. I strasznie się boję, że popełniam błąd i za jakiś czas tak jak ty poczuję, że z nikim nie jestem w stanie zbudować takiej relacji. tylko, ludzie, czy strategia pod tytułem "lepszy wróbel w garści niż gołab na dachu" naprawdę jest dużo uczciwsza niż zdrada?? Bycie z kims bo to stabilniejsze i bezpieczniejsze? bo dziecko? a jesli tak naprawde w glebi duszy bede potem zalowac tego wyboru i podswiadomie obarczac wina mojego meza? podsiwadomie go karac? czy naprawde bedzie szczesliwszy? czy bedzie szczesliwsze dziecko? tych, ktorzy zaraz krzykna ze trzeba bylo nic nie zaczynac - odsylam do poczatku mojego postu - i tak nic nie zrozumiecie dopoki nie trafi was grom z jasnego nieba. zreszta dla mnie, jak dla pi-ne, przez 10 lat naszego zwiazku nie istnial nikt inny i w zyciu bym nie uwierzyla ze cos takiego moze mi sie przytrafic.
co do odpowiedzi na tytulowe pytanie... czasem wydaje mi sie ze tak, bo to co czuję do nich obydwu, jest równie głebokie. ze tak samo mocno chcialabym zeby byli szczesliwi (nie umiejac tego rozwiazac probowalam juz nawet ich obu wrecz popchnac w inne, zdrowsze zwiazki, poki co bezskutecznie, znajac zycie pewnie odnajda je jak ja sie na cos zdecyduje) ze roznice w uczuciach wynikaja z tego ze kazda relacje jest najzwyczajniej w swiecie inna. zreszta, jak mozna tyle czasu nie umiec podjac decyzji? a czasem wydaje mi sie ze to po prostu sposob usprawiedliwienia mojej nieumiejetnosci wgladu w moje uczucia i potrzeby. ze juz może sama nie widzę granicy między przyjaźnią i kochaniem. i w zasadzie juz naprawde sama nie wiem...

jesli chodzi o rade dla autorki tematu... recepty na ocenę uczuć niestety nie posiadam. z mojego doswiadczenia - jak doprowadzisz do takiego zblizenia z tym drugim facetem, kochankiem, ze stanie sie dla Ciebie rownie wazny co maz (seks nie ma tu nic do rzeczy), to zrobi sie naprawde skomplikowane. im wczesniej podejmiesz jakas konkretna decyzje, tym lepiej. chyba ze JUŻ jest za pozno. ja chyba za dlugo z nia czekalam i nie umiem sie z tego wyplatac. wydaje mi sie, ze kiedys kazda decyzja bylaby bardziej odwracalna. a z czasem watpliwosci sie tylko mnoza.

Co do dziecka... jesli przyczyna twojego zakochania jest faktycznie to, ze miedzy toba a twoim mezem cos nie do konca gra, to moim zdaniem niekoniecznie najlepszym rozwiązaniem jest pozostanie w małżeństwie. Bo dziecko musi mieć przede wszystkim szczęśliwych rodziców. znam trochę ludzi, których rodzice zostali ze sobą z ich powodu, i oni zawsze twierdzili, że naprawdę byłoby dużo lepiej, gdyby się jednak rozstali. i niekoniecznie były to rodziny, w których kłótnie były na porządku dziennym. w moim zwiazku chyba też w pewnym sensie coś nie grało, chociaż bardzo długo tego nie widziałam, bo była to chyba właśnie wątpliwość, przyjaźń czy kochanie, a to niestety cos co przychodzi z czasem i to raczej dłuższym niż 2 lata. bo jeśli ta przyjaźń istnieje w związku to naprawdę możemy sami nie wiedzieć kiedy zacznie czegoś brakować, bo obiektywnie nic złego się nie dzieje, bo się dogadujemy, dbamy o siebie. no ale to tylko moje doświadczenia. wazne jest w tym moemencie chyab tez to, czego tak naprawde ozekujemy od ziwazku i od zycia... niestety, z taką decyzją jest się zawsze samemu. nikt nie weźmie odpowiedzialności za Twoje (czy moje) życie. I w dodatku życie ma się tylko jedno...

[pi-ne]

> pi-ne, a mogę cię o coś zapytać?
> czy z twoim bylym mezem nie jestescie razem, bo on nie chce
> czy dla was obojga to sie skonczylo z twoim odejsciem?

Trudno powiedziec kiedy co sie skonczylo...Odeszlam bo czegos mi w
dotychczasowym (malzenskim) zwiazku zabraklo, teraz widze ze OBOJE
przekladalismy bezpieczenstwo nad konieczne zmiany.

Odeszlam bo na horyzoncie pojawil sie inny czlowiek ktory to
oferowal, a wraz z nim perspektywa na fascynacje, rozwoj, a nawet na
doroslejsze uklady niz te ktore mialam z moim ukochanym mezem.

W koncu sie wyporowadzilam. Maz bolal nad tym przez dlugi czas,
wlasciwie byl nieszczesliwy latami i probowal sobie jakos ulozyc
zycie od nowa. Jak o malo co nie ulozyc to doznalam takiego
otrzezwienia jakiego nikomu nie zycze - pare miesiecy panicznego
strachu co ja nawyrabialam. I ze nigdy nie bedzie mi pbojetne jesli
bede swiadkiem jak darzy czuloscia inna kobiete i jest z nia
szczesliwy tak jak my bylismy szczesliwi razem.

Moge albo sie zupelnie oddalic i 'zapomniec', albo czekac a potem
patrzec jak On znowu zacznie budowac zycie z kims innym (co jest dla
mnie nie do zneisienia, choc przeciez On musial byc swiadkiem jak ja
robilam dokladnie to samo), albo - starac sie wrocic.

A powrot po tylu latach wcale nie jest latwym zadaneim nawet jesli
sie ludzie bardzo kochaja i zaluja ze im za pierwszym razem nie
wyszlo.

[zielony_kasiczek]

Dzięki za odpowiedź...
To w zasadzie u mnie jest bardzo podobnie...

Tylko czasem wydaje mi się, że najgorsze w tym wszystkim jest to, że mnie ten
paniczny strach paraliżuje jeszcze zanim tak naprawdę zrobiłam cokolwiek (nie
jestem z tamtym, jak pisałam).
Ze to chyba gorsze niż zrobić coś szybko a potem żałować. Bo w takim
długotrwałym wahaniu to w ogóle można stracić pewność własnych uczuć. a ja
naiwnie jakoś nie jestem w stanie przyznać jednoznacznej wyższości rozumu nad
sercem... zresztą już sama czasem nie wiem rozumu nad czym...? może to po prostu
pragnienie czegoś nowego? tylko coraz częściej wydaje mi się, że nie uda mi się
tego przeczekać, mimo, że na pewno byłoby bezpieczniej i z różnych względów dla
wielu dziedzin mojego życia - lepiej.

Różnica przede wszystkim taka, że ja to wszystko przeżywam czasie przyszłym, ty
- w przeszłym.
Np. nie daje mi spokoju myśl, jak on będzie się czuł, kiedy będzie patrzył jak
układam sobie życie z kim innym. jakie to będzie okropne jak nie będę mogła być
przy nim w gorszych chwilach, wspierać go. a i myśl o tym, że kogoś mógłby
obdarzać czułością kogoś innego, że mógłby traktować mnie zupełnie obojętnie,
mnie dręczy. I chyba to trochę egoistyczne...
I też mam wrażenie że brakuje nam odwagi na zmiany.
Ale szczerze mówiąc mam ciągle (naiwne) poczucie, że gdybym tylko poczuła, że to
było to, chciałabym walczyć o odbudowanie tego. ale może to kwestia tego, że
mniej czasu minęło w moim przypadku i żadne z nas w żaden inny związek jeszcze
nie weszło, nie wiem.

[pi-ne]

Jesli ktos mowi o wyzszosci rozumu nad sercem to chyba go nigdy
jeszcze zycie (i uczucie) nie zlapalo za przyslowiowe 'cochones'.

W zasadzie kasiczku to sadze ze moje dazenie do czegos nowego to byl
wlasciwy trop. Oboje bylismy 'zasiedziali' ze soba i czegos na
brakowalo. Blad polegal na tym ze zamiast ryzykowac zmiany *z* moim
mezem znalazlam niejako gotowca poza zwiazkiem. Tak bylo latwiej i
poczatkowo bezpieczniej dla zwiazku. Kazdy wybor, tak sobie mysle, w
momencie jego podejmowania wydaje sie byc tym najlepszym. Albo tylko
tymczasowym rozwiazaniem. Dopiero czas pokazuje jego konsekwencje.

Nawet nie moge powiedziec ze zaluje rozejscia sie, bo wtedy - pare
lat temu - nie znalismy zadnej innej mozliwosci zmiany. Gdybym nie
odeszla to moze zanudzilibysmy sie na smierc, moze nie moglibysmy na
siebie juz patrzec, kto wie. A tak rozeszlismy sie, sprobowalismy
zycia poza zwiazkiem, i jestesmy o te doswiadczenia madrzejsi. Zeby
od razu bylo jasnie - uwazam ze to NIC nie ulatwia, teraz jest ogrom
rzeczy 'do odkrecenia' i nawet nie wiem czy damy rade temu podolac.
Czy ja bede chciala i czy on bedzie chcial. Ale nie wiem czy dla nas
byla inna droga. Przykro mi ze sie tak potoczylo, mam ogromne
poczucie straty, a nasza wzajemna naiwnosc i niewinnosc sa nie do
odzyskania. Ale nie wiem jak moglo byc inaczej biorac pod uwage
ze... inaczej nie umielismy. Paradoksalnie, stalo sie tak bo oboje
unikalismy mowienia o problemach i oboje nie chcelismy sie ranic ani
naciskac.

Przeczekanie moim zdaniem nic nie daje. Jezeli cos moze pomoc to
swaidomosc ze jesli nie popatrzycie na to czego Wasz zwiazek
potrzebuje, to potoczy sie on az do rozkladu. Jezeli to Was
wystarczajaco nie zmobilizuje teraz lub wkrotce to... No coz... Moze
sie stac tak jak u mnie.

Jesli sie rozejdziecie to raczej nie bedzie tak ze Twoj ex- bedzie
Cie traktowal obojetnie. Nie wiem czy tak sie da. Moze byc pelen
zalu i chcec sie oddalic zupelnie, moze chcec zapomniec zeby sobie
jakos ulozyc zycie bez Ciebie, moze tez sie szarpac miesiacami.
Wszystkie powyzsze stany sa mi znane.

Tak jak i zludzenie ze jestem gotowa na to by moj ex- zapoznal mnie
ze swoja nowa kobieta. Im bardziej sie okazywala w porzadku, tym
bardziej zwalalo mnie z nog. Mrzonki o zintegrowaniu sie szybko sie
rozwialy, bo to po prostu bylo dla mnie emocjonalnie niemozliwe.

Nawet nie potrafie opisac jakie to uczucie gdy czlowiek ktorego
kochasz od lat zaczyna ze znana Tobie czuloscia i opiekunczoscia
wyrazac sie o kim innym.

Ze pod inna kobiete ustawia swoj czas, z nia wiaze nadzieje, to ona
spedza czas z Nim i Jego przyjaciolmi, ona sie zastanawia czy chce
miec z nim dziecko...

Swiat sie wtedy przewraca do gory nogami.

a co do egoizmu

[pi-ne]

to mysle ze wlasnie nam go wobec siebie zabraklo. tego pozytecznego
egoizmu ktory kaze sie domagac zmian na ktorym nam zalezy.

[iamhier]

Separacja albo rozwód,chociaż wcześniej możnaby skorzystać z terapii
małżeńskiej,choć nie wiem czy chciałabyś aż tak bardzo zawracać
sobie głowę mężem i dziećmi.....

Tobie brak kwalifikacji do związków .....No i będą problemy.....

[kruk51]

Kochać można ! I owszem ! Ale nic mądrego z tego nie wyjdzie ! Czy
wcześniej czy później wszyscy będziecie cierpieli i wszyscy będziecie czuli, że
jesteście skrzywdzeni. W życiu nie można mieć wszystkiego !
Zawsze z czegoś rezygnujemy na rzecz, która mam się widzi wartościow
sza. Wybory pod wpływem uczuć i emocji rzadko bywają roztropne ! No i
zastanów się. Stare przysłowie mówi; lepszy wróbel w garści niż gołąb
na dachu !

[gtygty]

Totalny bezsens jak dla mnie i bełkot. Od dwóch lat jesteś mężatką a
już zdążyłaś wdać się w romans? Nie kupuję tego - tym bardziej
pisania,że masz cudownego męża. Jak ktoś wcześniej napisał - jeśli
jest dobrze w związku to się nie szuka niczego na boku, a juz na
pewno nie czegoś,co jest dłuższym romansem "z perspektywami"...
Pytanie tylko - jakie to perspektywy? Facet szuka sobie niańki dla
swoich dzieci, jak pasuje Ci taki układ to leć. Za 10 lat obudzisz
się jako sterana życiem kobieta, której dorastające dzieci
konkubenta/drugiego męża powiedzą,że nic ci do ich spraw, bo nie
jesteś ich matką, a Twojego syna (o ile będzie przy tobie) będą
traktowac jak kukułczego podrzutka.
Głowa i rozsądek - podstawa udanego życia. Emocje i działanie pod
wpływem impulsu są dobre dla 15-latek.

[iamhier]

Ja zawsze twierdzilam,ze szanuje bardziej prostytutki anizeli takie
mezatki.....

[borys996]

Jasne, że można. Męża i syna można kochać równocześnie. Jeżeli jednak masz męża
i go zdradzasz z innym, to na pewno go nie kochasz. Jesteś z nim tylko z
przyzwyczajenia lub(i) wygody. Wmawiasz sobie, że go kochasz żeby zagłuszyć
sumienie.

[iamhier]

Dokladnie tak....

[misself]

Nie można. Można czuć fascynację i mylić ją z miłością.
Nie mieści mi się w głowie, że chcesz zostawić męża, z którym łączy Cię co
najmniej dwuletni związek (bo chyba nie wyszłaś za niego zaraz jak się
poznaliście) dla faceta, którego znasz od 2 miesięcy. POMYŚL.

[iamhier]

dwuletnie malzenstwo cha cha cha!zabawne...
najlepszy przyklad umiejetnosci spolecznych dajemy wlasnym zyciem,a
raczej ich braku.....
w zderzeniu z niskim IQ ogolnym mozemy miec z tego niezly
pasztet..toksyczny pasztet niebywale dla reszty....

tylko dlaczego jeszcze znajauja sie tacy ,ktorzy niepowaznych
traktuja powaznie i z przywilejami,ktorych reszta nie ma?
no coz patrzec nie dla kazdego znaczy widziec....

wzruszające;)

[vouyou]

Nie bardzo wierzę w tę historyjkę. Skąd Wy, tzn Ty i Artur, bierzecie czas na
te amory? Podsumujmy: praca, dom, małe dzieci. Ktoś inny to wszystko za Was
robi? Może kilka spotkań w ciągu dwóch miesięcy udałoby się wykroić, a tu widzę
intensywny romans, i jaki serio, serio:)))) Nie. Nie chce mi się już na to
odpisywać. Mogę się zajmować w miarę poważnym tematem, a nie snem wariata.

Dojrzałość to sztuka dokonywania wyborów.

[krzywelustro]

A mądre wybieranie, to sztuka rezygnacji. Nie da się równocześnie
wykąpać i nie zamoczyć. Jeśli nie dokonasz wyboru, życie zrobi to za
Ciebie, ale na Twój rachunek. Pomyśl o sobie za kilka lat i
zrezygnuj z tego, czego w przyszłości będziesz mniej żałowała. Nie
zapominaj, że odpowiedzialność to konieczność ponoszenia
konsekwencji nie tylko za to, co się zrobiło, ale także za to, czego
się nie zrobiło lub zrobiło zbyt późno. Świadomość dokonania
właściwego wyboru zmniejszy gorycz ceny, którą za to zapłacisz. Nie
bój się być kowalem własnego losu. Głowa do góry!

[akle2]

Można. Ale lepiej nie ryzykować. Skończy się to kacem moralnym, rozpadem dotychczasowego świata i z pewnością kogoś skrzywdzi.
Tu nie będzie wygranych.


-------------
Zwycięzca bierze wszystko.

[janatur]

Trzeba koniecznie,aby twa przyjaciółka,koleżanka zdobyła
przychylność twego męża i utworzyć kwartet seksualno przyjacielski
pozbawiony zazdrości na zasadzie wzajemnej miłości, i bez żadnych
nie odmówień.

Sformułowanie "bez nie odmówień" zasługuje na...

[krzywelustro]

Sformułowanie "bez nie odmówień" zasługuje na literackiego Nobla,
zwłaszcza w tym konkretnym kontekście. Szczerze i bez ironii.

[vouyou]

Kontekst jest zrozumiały i dowcipny. Ale logicznie "bez nie odmówień" = z
odmówieniami. Podwójne przeczenie. Twój cytat nie jest jednak dokładny, bo było
"bez żadnych nie odmówień". Potrójne przeczenie. Czyli jednak bez odmówień, co
jest zgodne z kontekstem;)

[iamhier]

do janatur-tez mialam jej tak doradzic.Prawda jest smutna,dopoki sie
nie przeleca to im nie przejdzie....Czasami dla utrzymania
malzenstwa to bardzo dobra rada....mimo swej przewrotnosci....

[kiterunner]

Tak jak można kochać dwójkę swoich dzieci jednocześnie, pewnie i można
w Twoim przypadku dwóch mężczyzn. W opisywanej sytuacji raczej na happy
end się nie zanosi, więc radziłbym Ci skończyć z Arturem i siedzieć
cicho mając nadzieję, że się nie wyda. Jak mówi stare dobre powiedzenie
"Czego oczy nie widziały, tego sercu nie żal".

[iamhier]

To tylko nic nie znaczący frazes.

[leew1]

oczywiście można kochać równocześnie więcej niż jedną osobę! jeżeli
jest to miłość bezinteresowna, tylko czy Twój przyjaciel Cię kocha, czy
raczej potrzebuje opiekunki dla swoich synów?

[yulija]

Hm... a ja myślę, że gdyby wszystko w małżeństwie było ok, to nie szukałabyś
niczego innego... Codzienne życie, troski (dziecko, rodzina, braki finansowe,
oziębienie uczuć) potrafią nam na tyle obrzydzić poranne wstawanie, ze na siłę
szukamy jakiegoś bodźca, który nas pobudzi... a może to właśnie PRAWDZIWA MIŁOŚĆ
zapukała do CIEBIE?

Decyzję musisz podjąć sama ....

[ebsd]

rżnij sie ile wlezie co cie obchodzi zdanie innych jakichś zakompleksionych mezatek czy zdradzonych nieudaczników

[agrafka111]

naukowcy obliczyli, że średnio w życiu zakochujemy się o ile dobrze pamiętam 11-12(!) razy. Prawdziwa miłość to umiejętność trwania przy człowieku którego się wybrało na życiowego partnera nawet jeśli akurat jest gorzej. Zeby umieć kochać, trzeba umieć postępować przyzwoicie, wybierać myśląc o dobru drugiej osoby, rezygnować z czegoś w imię wspólnego dobra... nie wszyscy umieją być przyzwoitymi ludźmi, nie każdy umie kochać, nie każdemu zdarzy się w życiu miłość... przykre.

można kochać nawet 3 naraz:

[brakteat]

1 w paszczu
2 w żopu
3 w ruku :)

piekne :)) n/t

[justytka]

brakteat napisał:

> 1 w paszczu
> 2 w żopu
> 3 w ruku :)

:))

5-ciu..

[senseiek]

> brakteat napisał:
>
> > 1 w paszczu
> > 2 w żopu
> > 3 w ruku :)
>
> :))

5-ciu, bo ma jeszcze 2 rece wolne.. :P

[baalsaack]

Fizycznie jest to możliwe.

[vouyou]

nawet jednocześnie, jeśli ktoś tak lubi

[coppermind]

skąd się biorą koorwy, które niszczą swoje dzieci nie
widząc zupełnie nic oprócz własnej doopy ?

dlaczego kolejna młoda koorewka nie pomyślała ani przez chwilę,
że rani własne dziecko nie mówiąc już o mężu ?

doopocentryczne samice nazywają rządzę miłością i próbują jakoś
sobie wytłumaczyć własne koorewstwo :(

[agrafka111]

pewnie, z tego samego miejsca skąd biorą się faceci olewający swoje rodziny i zdradzający swoje żony czy kobiety... czysty egoizm.

[pacio]

Zanim zaczniesz kochać kogokolwiek, zadaj sobie pytanie czy kochasz siebie.
Jeśli nie, nadal będziesz tkwiła jako abstrakcja w dwóch związkach rozerwana
pomiędzy rodziną i facetem który ma 3 synów, jeżeli ten się zakończy, będzie
kolejny. Nie znajdziesz odpowiedzi na forum, nikt za Ciebie nie weźmie
odpowiedzialności.