młode-jeszcze-nie-mężatki :)

[shemreolin]

Hej! Mam 23 latka i z moim ch lopakiem jesteśmy razem ponad 3 lata. Niestety
nie mieszkamy razem, ale mam nadzieje, że to się szybko zmieni. Piszę do
dziewczyn, które pewnie tak jak ja nie maja mężów, ale buszuja po tym forum.
Napiszcie cos wiecej o swobie i swoich zwiazkach? Jak dochodzicie do tej
decyzji by sie pobrac? Ja ostatnio zaczynam sie powaznie nad tym zasatnawiac,
ale myślę, że dla mojego chłopaka to jeszcze za wcześnie. Jak wasza sytuacja
z pracą, ze szkołą? Ja myślę, że w tych czasach jest bardzo trudno rozpocząć
wspólne życie ze względu na pieniądze oczywiście i ze względu na naukę. Niby
stajemy się juz dorosli po 20 roku życia (oczywiście nie wszyscy)a tak
naprawde wszystko nas cofa. Co o tym myślicie?

[karo_lina79]

Shemreolin,
ja właśnie jestem młodą nie-mężatka i baaardzo mi z tym dobrze.
Co prawda mam silne ciągoty ślubne, ale uważam, że na razie jesteśmy za młodzi
na ślub. Poza tym nie mamy warunków finansowo-materialnych do założenia
własnego stadła.
Chociaż w sobotę stuknęło nam pięć lat, to minie chyba kolenych pięć nim razem
zamieszkamy.
Uważam, że jestem w bardzo komfortowej sytuacji, bo mogę w pełni cieszyć się z
życia: nie muszę zarabiać, bo utrzymują mnie rodzice, kończę drugi kierunek
studiów, mam czas na moje pasje. Związek jest stabilny, widujemy się jak na
moje potrzeby odpowiednio często, więc mamy okazję się poznać w różnych
sytuacjach, a zarazem się nie tłamsimy. Co prawda czasem obawiam się, że po
wspólnym zamieszkaniu okaże się, że nie jesteśmy w stanie na siebie patrzeć -
ale może to tylko moję głupie obawy.
Na razie nie zamierzam wyprowadzać się z domu, ani tym bardziej zaliczać ciąży.
Jestem zdania, że najpierw trzeba poznać życie, a potem bawić się w pieluchy.
Być może jestem świetnym przykładem tak potępianej postawy konsumpcyjnej, ale
mnie jest z tym świetnie:) Nie wiem, czy w ogóle dojdziemy z moim chłopakiem do
ślubu. Już wiele razy deklarowałam, że zaręczyny tak - ale ślub nie. Mój
chłopak na razie ani myśli się zaręczać, ale faceci wolniej dojrzewają ;)
Będzie co ma być, a szkoda młodość marnować na zmartwienia!

[shemreolin]

Ja mieszkam niby sama, ale u taty (w suterenie w jego domku, ale mam osobne
wejscie i za nic nie musze płacic). Jestem w bardzo komfortowej sytuacji. :)
Mój chłopak mieszka z rodzicami w tym z mamą, która każe mu wracac do domu o 22
(co i tak nie jest wcale przestrzegane... :>) Ja pracuje, on studiuje i raczej
nie ma szans na wspólne mieskzanie na razie. Ale nie o to mi chodzi... Chodzi
mi raczej o te młode pary, które chcą bardzo ułożyć sobie zycie, pragna dziecka
itd. ale nie daje sie im mozliwości by tak właśnie uczynili. Nasz kraj niestety
nie jest dobrym miejscem na wczesne założenie rodziny. Politycy wrzeszcza, że
sie dzieci nie rodzą, a tak naprawde to nie jest kwestia tego ze nam kobietom
sie nie chce dzieci tylko kariery, tylko raczej tego, że jakbysmy miały szansę
miec dziecko i jednocześnie prace, której nikt nam nie odbierze w miedzyczasie
to bysmy sie decydowały na pewno szybciej.

Wydaje mi sie że większosć kobiet nie chce miec dzieci i meza tak szybko, nie
dlatego, że ma taki foch, ale dlatego, że ma mózg i mysli o tym, że to po
prostu nie ma sensu ze względu na sytuacje materialna przyszłej rodziny.

Co wy na to?

I ja sie z Tobą zgadzam.

[chrisb004]

Ale po kolei.
Na razie nie placisz, ale gdybyscie mieszkali we dwoje, to wypadaloby cos
tatusiowi odpalic, bo w koncu kazdy z nas na zuzywa jakies media i ktos za to
musi placic. A to dodatkowo motywuje do aktywnosci, uczy odpowiedzialnosci.
Bo w zyciu swoje rachunki placi sie samemu.
Macie sytuacje podobna do naszej, kiedy zostalismy malzenstwem a mielismy 21
lat. Na trzecim roku zalozylem firme a moja zonka zaczela studia zaoczne.
Dzisiaj oboje mamy i wyksztalcenie i prace, wiec moglismy sobie pozowolic na
nasz domek i naszego malucha.

Polityczne gadanie o budowaniu rodziny, posiadaniu dzieci i itp to brednie i
frazesy. Zadna partia a juz zwlaszcza LPR nie ma pojecia o czym mowi.
Im chodzi tylko o glosy i swoje fundusze a nie o szczescie tych rodzin.
Kazdy z nas sam musi zadbac o swoja rodzine, o jej dobro i dlatego sam decyduje
kiedy zaklada rodzine, ile ma dzieci - opierajac sie o to co moze im dac.
Sorki ale na gadanie glupoli z TV nie da sie zbudowac rodziny.
Moze to i straszne, ale samą milością a juz na pewno nie gadaniem polityków
nie zapłaci się za mleko dla malucha.

Milosc jest pieknym stanem, milosc jest niezbedna, ale oprocz niej musi powstac
tez stabilny zwiazek i jakies oparcie finansowe. Coz, taki jest ten swiat.

Mogę tylko przytaknąć. Howgh!

[xapur]

Pieniądze szczęścia nie dają, ale bez pieniędzy trudno je mieć.

do chrisb004

[shemreolin]

Nie ma szans by zamieszkać razem u mnie ponieważ mam mały pokoj 16m2, bez
kuchni i tylko z umywalką.... Pracuje i do domku sie dokładam troche i
dodatkowo opłacam swoje studia. Staram sie jak moge, ale wiem, że na razie nie
ma szans na to zeby razem zamieszkać, choć prawde mówiąc chciałabym bardzo
sprónować jak to jest mieszkać razem. W końcu jestesmy ze sobą ponad 3 latka i
ciagle zyjemy jak para nastolatków. :/

zapomniałam dodać. że

[shemreolin]

mój tato mieszka ze swoją konkubina, która mnie nienawidzi i na każdym kroku
musi mi robic jakies świństwa. Często np. podstawia mi pod drzwi rózne rzeczy a
jako, że ja schodzę po schodach po ciemku to czasami niemalze sobie zęby
wybijam. Ojciec wie o tym jaka ona jestwredna, ale sam juz isły nie ma i wcale
mu się nie dziwie. Ja ja omijam szerokim łukiem. Grunt w tym, że ja musze
dzwonic zeby się z własnym ojcem umówić czy moge wejsć na góre, a korzystaniu z
kibla czy łazienki tak po prostu to mowy nie ma. :/ Na szczęście moja babcia
mieszka dwa kroki ode mnie i to mnie ratuje, bo tam sie kąpię i jem obiady.

Generalnie to nie ma szans żeby mój Jeszcze-Nie-Mąż zamieszkał ze mną, bo nie
chce go narażać na takie idiotyzmy. Mój ojciec jest naprawde fajnym, facetem,
ale przez babe i pewne niepowodzenia życiowe jest czasami zbyt bierny i po
prostu bezsilny. Rozumiem go i staram sie mu nie utrudniać, szczególnie że
obiecał, ze jak wygra proces o kase z firmy to kupi mi mieszkanie. Zależy mu
bardzo na tym żebym zamieszkała nowrmalnie, ale tylko na tyle go stać, ze moge
mieszkać w suterenie (która sama sobie slicznie urzadziłam tak poza tym :D).

Jako młoda osoba, chciałabym wreszcie zobaczyć jak to jest mieszkac z kims,
szczególnie że mieszkam w tej suterenie juz 4 lata i jest mi smutno i samotnie.
mój Jeszcze-NieMąż mieszka z rodzicami i siostra i życie rodzinne mu nie
ulatuje sprzed nosa. No a ja... heh... Ja chce miec w końcu normalna
rodzinkę... choćby dwuosobową.

[chrisb004]

I powiem Ci: mocno trzymam za Ciebie kciuki. twoj charakter dostaje niezlego
kopa od zycia i "najblizszych" ale badz twarda nie uginaj sie. A na pewno Ci
sie powiedzie. Wierze w Ciebie !
Ale jak tylko uda Ci sie z tym mieszkankiem uciekaj do niego w te pedy.

[chrisb004]

No to fakt warunki raczej polowe. Ale w koncu mozna wynajac cos na poczatek.
Najwazniejsze ze nienalezysz do osob "Mi sie należy". Z takim trudno ulozyc
sobie zycie, a i ich partnerom w kryzysie nie jest latwo.
Wiesz juz ile kosztuja studia, jaki jest koszt pracy itd. To jest duzo.
Poprostu przyjdzie kiedys taki dzien, kiedy ta mysl dojrzeje w Was i wtedy to
sie zacznie. Choc zycie jak para nastolatkow jest boskie. Wykorzystajcie je do
cna. Pozniej zcasami te wspomnienia bedą osladzac wam codzienne trudy.

[shemreolin]

no wiesz... z tym byciem nastolatkami to jest taki problem, że ja zarabiam i
mniej wiecej wiem o co chodzi w zyciu, ale mój chłopak jeszcze nie pracuje i
jest na garnuszku u rodziców. Z tego powodu często nie mamy gdzie wyjśc razem,
bo przeciez ja nie bede płacić za wszystko. Jego rodzice niestety nie są zbyt
pomocni, czasami potrafia nieźle mu nagadać zanim dostanie jakieś pieniądze
(typu 10 zł na cole)i to powoduje że mój mężczyzna popada w frustracje. Obecnie
pisze prace licencjacką, własciwie to juz skończył pisać i czeka na akceptacje.
Po tym bedzie miał prace, ale te 3 lata to nieźle się namęczyliśmy. Czekam z
utęsknieniem na ten czas kiedy przyniesie swoja pierwszą kase do domu. Myślę,
że to bardzo ważna sprawa dla każdego meżczyzny...

[chrisb004]

Tak to bardzo wazne.
A jeszcze najlepiej jak ma prace duzo lepiej platna. Ale i z tym roznie bywa.
Ja pamietam jak czekalem na stypendium. Zonka juz pracowala, ja tylko w wakacje,
ale przynajmniej zarobilem na pierwszy semestr w akademiku. :-)
Potem w sumie juz na 1 roku znalazlem prace i bylo lepiej.
ale tak naprawde to dopiero jak firma sie rozkrecila poszlo fajnie.
Z tymi rodzicami i u mnie bylo podobnie.
Ale co tam, to sa uroki poczatków bycia we dwoje. :-))

pozdrawiam
cieplo
Chris

Kobieta materialistka...

[shemreolin]

ja mam nadzieje, że jak on zacznie zarabiać to bedzie odbijał sobie te lata
krzywdy finansowej i bedzie mnie rozpieszczał i kupował kwiaty i zapraszał do
teatru czy do kina ;) hehehe A tak serio to uważam, że pieniadze to bardzo
ważna rzecz. Nie żebym była jakąś straszną materialistką, ale zauważyłam, że
mimo wszystko brak pieniędzy bardzo niekorzystnie wpływa na zwiazek.


Dziwi mnie to, że mężczyźni czesto naskakują na kobiety za to, że one wola byc
z tymi przy kasie. Jak dla mnie to zupełnie normalna sprawa. Po prostu
mężczyzna, który ma pieniadze moze zadbać o swoja rodzinę, lepiej sie czuje,
jest pewny siebie i stać go na różne "gesty". Niestety meżczyzna bez pieniedzy.
na utrzymaniu swojej kobiety jest w bardzo cięzkiej sytuacji. Prędzej czy
później żona zacznie mu wypominać to i owo i sie nakręci machina wspólnych
żali. Moim zdaniem facet powinien mieć kasę dla jego własnego dobra. :) Pisząc
o Paniach nie mam na myśli oczywiscie tych wrednych paskud- naciagaczek, ale
normalne kobiety, które chcą założyć rodzine. :)

[chrisb004]

No no, tylko to rozpieszczanie musi byc w granicach rozsadku. (żart)
Dziwi Cie ze mezczyzni chca byc tymi przy kasie, a piszesz ze to lepiej dla
nich. Cos mi tu nie gra.
W sumie to i tak najwazniejsze jest zeby kasa nie byla nigdy karta przetargową.
Czytalem tu o roznych propozycjach kto rzadzi. Zajrzyj w archiwum jest tan na
ten temat troche. My mamy wspolna kase, tyle ze wieksze wydatki ustalamy razem.

Rozczaruje Cie co do wypominania. To moze sie zdarzyc i kobeicie i facetowi,
niestety czasem kaska uderza do glowy i staje sie problemem.
Moja zonka zawsze mowi ze przez kase stalem sie kobieciarzem, stałem się pewny
siebie, bardziej otwarty itp. (czytaj bardziej rozgladam sie za kobietami).
Ale nawet wtedy kiedy zarabialem 10x tyle co moja kobieta nie odwazylem sie jej
tego wypomniec. Tak samo jak ona mi ze kiedy ja nie mialem jeszcze stypendium
to zylism z jej pensji.

Kaska jest bardzo wazna. A juz na pewno potrzebna jest wtedy kiedy pojawia sie
dziecko. Niestety, maluch kosztuje i kase na to trzeba miec. Ale w zwiazku
stabilnym pelnym milosci zawsze latwiej jest ja zdobyc.

[shemreolin]

>Dziwi Cie ze mezczyzni chca byc tymi przy kasie, a piszesz ze to lepiej dla
> nich. Cos mi tu nie gra.

Nie napisałam, że chcą tylko, że źle jak nie maja kasy. Uwazam, ze facet
powinien miec pieniądze i ze to jest dla niego dobre. O konsekwencjach nie
zarabiania pieniedzy przez faceta tez napisałam. Oczywiście nie jest tak
zawsze, ale jest duże prawdopodobieństwo że tak ise zdarzy...


> Moja zonka zawsze mowi ze przez kase stalem sie kobieciarzem, stałem się
pewny
> siebie, bardziej otwarty itp. (czytaj bardziej rozgladam sie za kobietami).

No to ja nie wiem czy to jest dobry pomysł żeby mój meżczyzna zaczął
zarabiać... ;)

Super wiadomosć! Mój miły napisał mi przed chwilka na gg, że zadzwonili do
niego z jakiejs ważnej firmy, gdzie kiedyś tam złożył cv i zaprosili go na
rozmowe i jakiś test. :D Normalnie chodzę po ścianach ze szczescia!! Trzymajcie
kciuki!


Do jutra! Lece do domku!

[chrisb004]

Co do kobieciarstwa, to tylko jej slowa, ja w to nie wierze. :-)))

A co do pracy trzymamy kciuki - jak sie wyjasni to opijamy na forum.

Czasem mysle ze nie pasuje do tego kraju, ja uwielbiam cieszyc sie z cudzego
szczescia.

Też myślę, że wspólne mieszkanie wiele wyjaśni.

[xapur]

To jednak jest różnica. Pojawiają się nowe problemy i trzeba je rozwiązywać.
Jak czytam posty to widzę, że czasem z błahych spraw wyrastają duże kłopoty. Ja
bym to nazwał "docieraniem się".
Poza tym całkowicie zgadzam się z opinią o finansowych kwestiach wstrzymujących
decyzje o ślubie czy dziecku. Niestety wg mnie nie dotyczy to tylko Polski, ale
wielu krajów rozwiniętych. Współczesny model gospodarki przeważnie nie sprzyja
rodzeniu dzieci. Oczywiście jeśli ktoś poważnie myśli o zapewnieniu tym
dzieciom godziwego życia. Są przecież i tacy, co wychodzą z założenia, że jak
Bóg da to będzie. Potem marudzą, że nie starcza im na chleb, a za plecami
płacze spora gromadka darów bożych.

[inez_82]

Właśnie ja tak myślę.Nie mogę założyć rodziny tylko i wyłacznie przez te
okropne warunki.!

[chrisb004]

Powiem Ci na sowim przykładzie.
Ja skonczylem wtedy I rok dziennych, Ona - juz pracowała.
Mieskzalismy u jej tesciow. To jest/była naprawde wielka milość.
Ale w miedzyczasie zylismy na maxa, jezdzilismy podrozowalismy (tak jest do
dzis), bawilismy sie, korzystalismy z zycia.
Jedyny problem nie mieszkalismy sami - to naprawde bardzo ważne. wiele zmienia.
Szkrab urodzil sie po 7 latach i naprawde niczego nie zalujemy.
Cieszymy sie z naszej mlodosci, wspolnych wypraw, z naszego mlodego malzenstwa.
Choc tak naprawde malzonkami stalismy sie po wyprowadzce od tesciow.
wtedy tak naprawde sie dorasta. Docieraja do Ciebie te przyziemne sprawy.
Nie spieszcie sie, jesli Wasz zwiazek to jest to, to wytrzyma ten okres i bez
malzenstwa. Ale mimo wszytsko zanim zdecydujecie sie pobrac, zamieszkajcie
razem, wiele sie o sobie nauczycie nowego. A po co ryzykowac kolejne
nieszczesliwe malzenstwo.
Pozdrawiam
Chris

Panowie mają rację!

[karo_lina79]

I Chris, i Xapur - macie rację.
Ja też bym sobie chętnie założyła rodzinę, ale mnie na to nie stać.
Właśnie wczoraj miałam rozmowę z szefową. Co prawda wiem, że babsko jest durne
i patrzy tylko na swój zarobek kosztem młodych naiwnych, ale ja też nie jestem
bez winy. Inna kwestia, że nawet gdybym się zapracowywała po uszy, to nawet
500zł brutto nie zarobię - przynajmniej tu gdzie jestem teraz.
Mam ochotę pieprznąć te robotę i poszukać nowej...

Czasem się zastanawiam, czy wszystko ze mną w porządku, bo niektóre osoby w
moim wieku mają dobrą pracę i są w stanie na siebie zarobić, a ja na garnuszku
u rodziców i wieczna studentka.
Mój chłopak też niby dostał świetną pracę w swoim zawodzie, ale co z tego,
skoro już wisi widmo zamknięcia firmy, a o zarobkach nie wspomnę, takie sa
beznadziejne.
Zastanawiam się, jak ludzie to robią: mogą wynieść się z domu, mogą na siebie
zarobić, odłożyć coś.
Gdybym jeszcze była idiotką po zawodówce - to rozumiem.
A tymczasem wrzeszcy na mnie jakaś baba, która nie ma pojęcia o branży, w
której ja mam wykształcenie - no ale to jej firma i mogę jej skoczyć.

Zastanawiam się nad otwarciem jakiejś własnej firmy, ale co wpadnę na jakiś
genialny pomysł, to po analizie ryzyka okazuje się, że mój pomysł jest
nieżyciowy :/
Poza tym - jak pisałam - jestem zadowolona z mojego życia. Rodzice mnie nie
wyganiają, poza tym nie jestem rozpieszczona i staram się oraniczac wydatki,
jakie na mnie ponoszą. Umiem się cieszyć tym, co mam. Na razie.
W przyszłości, tej niedługiej, chcę zrobić wszystko, aby poprawić moją
sytuację. Wtedy może pomyślę o założeniu rodziny i o dziecku. Ale dopiero, jak
będzie mnie stać.
A politycy i nawoływania do prokreacji to nie jest taki durny pomysł:) Ostatnio
doszłam z moim chłopakiem do wniosku, że jak natrzaskamy 14-cioro dzieci, to
będziemy żyli z opieki społecznej!

Po prostu niektórym się udało.

[xapur]

Od półtora roku usiłuję znaleźć pracę choć w przybliżeniu zgodną z moimi
zainteresowaniami. Owszem mam jedną, ale jak wyciągnę 7 stów miesięcznie to
święto (tyle, że przyjemna i niezbyt czasochłonna). Moja luba męczy się na
półtora etatu za dwa razy tyle. W dodatku jej szefowie to dramat.
Piszesz:
"A tymczasem wrzeszcy na mnie jakaś baba, która nie ma pojęcia o branży, w
której ja mam wykształcenie - no ale to jej firma i mogę jej skoczyć."
Skąd ja to znam? Jedyna różnica w tym, że budżetówka, a nie firma. Tam ciągle
tkwi pełno buraków (dotyczy obu płci) nie mających pojęcia o niczym, ale
mających odpowiednie znajomości. Niestety trzeba znosić głupie uwagi takich
szefów jeśli chce się coś zarobić.
Moje miejsce w szeregu tłumaczę sobie dość brutalnie. Skoro nikt mnie chce i
boję się ruszyć samemu na podbój gospodarki tzn. że widocznie jestem za słaby,
za mało umiem i za leniwy (przecież właśnie klepię coś na kompie zamiast wziąć
się do roboty). Mój ojciec wyciąga dużo więcej ode mnie ale w domu jest gościem
i nie ma siły na cokolwiek. Ja wolę ograniczać wydatki. Tylko czasem się
zastanawiam ile można żyć zastanawiając się czy kupić sobie knyszę czy nie, bo
5 zł to sporo.
Mimo to czuję się szczęśliwy. Głodem nie przymieram, mam gdzie mieszkać i co
najważniejsze - mam swoją ukochaną, z którą świetnie się rozumiem. Na razie
dobre i to, a wierzę, że w końcu będzie lepiej z finansami.

[anula36]

Wszystko jest tak naprawde kwestia priorytetow i wiary w bycie razem.
My tez zarabiamy przecietnie, mamy malutkie mieszkanko, ale jakbysmy chcieli
sobie mowic "nie stac nas na razie na bycie razem"to nie bylibysmy pewnie nigdy.
Takei problemy zawodowe o jakich piszesz to ma prawie kazdy- my tez oboje w
ciagu ostanich 2 lat zmienilismy prace,moja firma sie zamknela z dnia na dzieni
nawet Uniwersytet nie okazal sei az tak laskawy dla swoich pracownikow zeby im
zapewnic dozywotnia umowe o prace.
Ale ja wiem,ze sobie poradze. Jak trzeba bedzie to schowam dyplom do szuflady i
bede sie opiekowac jakims czlowiekiem z Alzhaimerem bo za to w miare placa.A we
dwoje poradzimy sobei na pewno, skoro radzilismy sobie na wlasna reke przez 10
lat nim sie poznalismy.
Teraz juz nikt nie ma szans przepracowac calego zycia w jednym zakladzie pracy,
trzeba bedzie skakac od fuchy do fuchy. Bedzie niepewnie.
I trzeba sie jakos bedzie odnalezc w takiej a nei innej rzeczywistosci.
Niekoniecznie z 14 "drobiazgu" jak sie kiedys mowilo:)Ale przynajmneij we
dwoje:)

[kolunia1]

Witajcie:-)
Różne tutaj są posty&ja napiszę także swój:)Mam 23 lata, studiuję dziennie w
Wawie, pracuję dorywczo,tak samo mój mąż.Znaliśmy się 3 lata, zanim wzieliśmy
ślub ponad dwa miesiące temu.Do decyzji dojrzeliśmy oboje, oboje tego bardzo
pragnęliśmy&nie żałujemy ani jednego dnia RAZEM!Nie mamy bogatych rodziców,
domu pod Warszawą z ogrodem,ani auta...wynajmujemy mieszkanie, jeżdzimy metrem,
studiujemy,prackujemy,odwiedzamy kina,teatry,spacerujemy...przede
wszystkim...możemy jadać razem śniadania, zasypiać w swoich ramionach i to jest
dla nas najważniejsze...oboje myślimy że wszystko co materialne,nie konieczne
jest na zawsze, dlatego staramy się mieć coś innego, choćby każdego dnia
rozwijać miłość do siebie...

[chrisb004]

I takie posty powinny tu isc wielkimi literami.
Ci ktorym sie udalo, bo rozumieja siebie, swoje potrzeby i to co moga drugiej
osobie dac: SIEBIE !
I mam nadzieje ze jesli to forum przetrwa, to za jakies dziesiec lat napiszesz
to samo.
tego Wam i takim zaczynajacym jak Wy - życze.

Chris

Wiwat! Aż się życie zrobiło jaśniejsze po takiej..

[xapur]

dawce szczęścia. Oby tak dalej. Zresztą co ja mówię - OBY JESZCZE LEPIEJ!!!

[jenny1]

Xapur przeczytałam Two wczesniejszy post:)i... nie zamartwiaj się tak:), na
pewno znajdziesz wcześniej czy później dobrze płatną pracę:D piszę to
dlatego ,ze mimo, iż oboje z męzem skończyliśmy ciężkie studia nie było dla nas
pracy przez ponad rok:/ z racji tego ,że mąż jest tzw. złotą rączką co to i
stworzy nowy program komputerowy i położy flizy jesli taka fucha się trafi to
na ślub mieliśmy pieniądze, bo ja dorabiałam mało i z moich pieniążków ledwo na
ubrania ślubne starczyło...ale tuż po ślubie mąż przeszedł wszystkie etapy i
rozmowy kwalifikacyjne w jednej z zachodnich firm i zaproponowali mu etat z
pensja o jakiej nam się nie śniło:D Dziś mamy własne "M", sporo podróżujemy ale
nie szalejemy, bo zbyt dobrze pamiętamy jak było wcześniej cieżko, cieszymy się
finansową swobodą lecz mamy świadomość,ze nikt niczego w czasach jakie mamy
nam nie zagwarantuje, grunt to jednak wierzyć i nie poddawać sie tylko szukać
cały czas innej i lepszej pracy:D może i w Twoim przypadku okaże się ,ze po
chudszych latach nadciągną tłuste czego Tobie i Twej połówce serdecznie życzę:D

[shemreolin]

>tuż po ślubie mąż przeszedł wszystkie etapy i
> rozmowy kwalifikacyjne w jednej z zachodnich firm i zaproponowali mu etat z
> pensja o jakiej nam się nie śniło:D

jenny1, mój Jeszcze-Nie-Mąż ma właśnie możliwość pracy w takiej właśnie firmie
zagranicznej. Ponoć trzeba przejść jakieś testy i rozmowę w języku angielskim.
No, ale jak się przez to przejdzie to ponoć na sam poczatek ma się jakieś 4000
na rękę. @.@ SZOK!!! Strasznie bym chciała żeby mu ise udało... O rany! Dodam,
że mój Jeszcze-Nie-Mąż właśnie kończy fizykę na UW. :)

Nawiązując jeszcze do postu chrisb004 dotyczącego cieszenia sie ze szcześcia
innych, chciałabym napisać, że zastanawia mnie to, że czasami w zwiazkach jest
jakaś chora rywalizacja o to kto więcej zarabia. Ja nie mam absolutnie nic
przeciwko temu by mój mężczyzna zarabiał wiecej ode mnie. Na samą myśl o tym,
że mógłby osiagnać sukces i zarabiać tyle by nie martwił sie o nasza przyszłośc
powoduje, ze wzbiera we mnie radość. :) I chciałabym oczywiscie, że gdyby było
odwrotnie to zeby on też cieszył sie tak jak ja...

[chrisb004]

Z ta rywalizacja to jest ludzkie.
Od wiekow to facet utrzymywal rodzine, zywil ja , bronil i niestety w genach
cos zostało z tych prehistorycznych czasow. Poza tym faceci tez maja ambicje i
ona czasem jest chora. :-)

A u kobiety to moze byc i ambicja i jakies feministyczne dazenia, i proba
nadrobienia wlasnej wartosci.

U nas w domciu na szczescie nie ma takich postaw. Cieszymy sie z tego co mamy i
zawsze skladamy sobie zyczenia: byle nie bylo gorzej. lepiej tez nie musi byc,
bo ta nadwyzka niech idzie do kogos kto ma duzo gorzej niz my !

[jenny1]

Ja zarabiam grosze:)i nie gniewam się o to ,że mój mąż kilkakrotnie więcej:D
ciesze się z jego sukcesów:D i zadnej konkurencji u nas nie ma:D dokładnie taką
samą brał pensję na początek o jakiej piszesz:D gdy szefostwo odryło jego
talent zaproponowali mu jeszcze więcej , by go konkurencja nie podkupiła:D
minęło już sporo czasu odkąd tam pracuje i obecnie zarabia jeszcze więcej:D
dodam ,ze ma laptop, telefony kom. i inne rzeczy gratis:D jedyny minus to
to ,że pracuje niekiedy po 12 godzin:( całe szczęście,ze weekendy ma wolne:)
trzymam bardzo mocno kciuki , by i Twój kochany przebrnął prze to "pole minowe"
jakim są rozmowy kwalifikacyjne:D niech nie da się sprowokować, zachowa luz i
poczucie humoru:D mój miał od początku prowadzone rozmowy po angielsku bez
żadnych testów, bo jego szefowie nie znają polskiego:)musicie wierzyć,ze się
Wam uda:D jak nie tu to gdzie indziej:D zawsze wspierałam męża, gdy kiedyś
wracał przybity po odmownej rozmowie:( a było ich sporo:( ale nie podddawaliśmy
się i w końcu się udało:)czego i Wam z całego serca życzę:) aha mój jest po
informatyce:D

Nie zamartwiam się tak bardzo.

[xapur]

Dzięki za odzew - miło, że ktoś czyta moje posty.
Nie wydaje mi się bym się zamartwiał. Chociaż wczoraj moja luba z troską
zapytała co się ze mną dzieje, że tak chudnę. Stres czy co? Sam nie wiem.
Nieszczególna sytuacja rodzinno/mieszkaniowa i finansowa mogą być przyczyną,
ale nie wiem czy tak jest w istocie.
Nawiążę jeszcze do wątku rywalizacji zarobkowej w małżeństwie. Nie wiem skąd
się to bierze, może z tradycyjnego wychowania, ale dla mnie to porażka, jeśli
mężczyzna nie może zapewnić utrzymania swojej kobiecie. Nie mam nic przeciwko
temu, że moja ukochana zarabia więcej, ale gdy patrzę jak jest zmęczona to
czuję się winny. Zawsze powtarzałem, iż powinienem tyle zarabiać, by druga
połówka mogła pracować dla przyjemności, a nie z musu. Ale cóż - nie zawsze
wychodzi tak jak chcemy.
Przytoczę jeszcze pewną myśl wychwyconą w jakimś artykule we "WPROST". Autor
stwierdzał tam, że "problem z ludźmi w Europie Środkowo-Wschodniej polega na
tym, iż w przypadku gdy zmniejszają się ich dochody oni ograniczają swoje
wydatki i potrzeby (tak jak ja). Tymczasem powinni wziąć przykład z zachodu
gdzie w takiej sytuacji ludzie kombinują jak by tu więcej pracować i powrócić
do poprzednich zarobków". Nie wiem czy to prawda, aczkolwiek na takie dictum
nasuwa mi się jedno powiedzenie: człowiek pracuje by żyć, a nie odwrotnie.
Tylko czy to właśnie nie jest syndrom "leniwych wschodnich Europejczyków"?

[reirei]

witam, to ja młoda-jeszcze-nie-mężatka :)
mam 20 lat, mój luby tyle samo, oboje studiujemy dziennie i pracujemy dorywczo,
każde z nas mieszka z rodzicami, a jesteśmy razem ponad 1,5 roku. Uff.. :)
Planujemy zamieszkać razem, mój chłopak ma własnościowe mieszkanie, które
zapsali mu rodzice; tylko na razie nie ma kasy na dokończenie remontu, który
wykonujemy sami, no i na późniejsze utrzymanie się w ponad 100m kwadratowych
mieszkanka. Na razie nie było ani słowa o ślubie, myślę, że jesteśmy za młodzi
no i zwyczajnie nas nie stać. Na razie jest jak jest, czas pokaże jak się ułoży
nasze życie. :)

[chrisb004]

Fajnie ze macie wlasne lokum, to duzo wnosi w doroslym zyciu.
No i dobrze ze sami podchodzicie do tego dosc powaznie.
Pewno ze mozna sie juz hajtnac jak w serialu (mjm) i mieszkac osobno
ale czy o to chodzi ?
Korzystajcie z zycia, bawcie sie, odnajdujcie rozne uciechy swiata,
chocby po to zeby miec o czym rozmawiac do starosci, albo opowiadac dzieciom.
Nasze Panstwo i obecne zycie nie sprzyja MłMałz. dostaja w kosc tak samo jak
inni a kto wie czy nie bardziej.
Zreszta i tak najwazniejsze jest w zyciu - KOCHAĆ !

[karo_lina79]

Chris,nawet mi nie mów, że nie lubisz Mjakmilosc!!!

[chrisb004]

Po pierwsze nie ogladam, ale za to wszystkie kobiety w rodzinie (oprocz tej
najmlodszej), w pracy i wsrod znajomych to ogladaja, wiec dociera do mnie co
jest grane.
Lubisz/nie lubisz - to nie te kategorie.

[shemreolin]

ja czasami oglądam u dziadków... ale ten serial jest naprawde boski w
porównaniu do "Mody na sukces". :P Codziennie po pracy gdy jem obiadek u
dziadków, jestem świadkiem tego boskiego amerykańskiego serialu i zazwyczaj
psuje dziadkom radohce bo kompentuję ile wlezie... :)

Dziewczyny! A właśnie! Widziałyście tego Rich'a (Ridża czy jakos tak)? Czy
waszym zdaniem on jest przystojny? (widziałyście go wogóle?). Ten serial
epatuje seksem jego owłosionej żylastej klaty, gdy co kilka odcinków obściskuje
coraz to inna babe... :P

Dodam, ze ja osobiscie w domku tv nie mam i dzięki bogu, ale co sie u dziadków
naogladam to moje :)

[chrisb004]

Moda na sukces to serial mojej miłości.
Tzn. czasu mojej miłości.
Bo pamietam jak przyjezdzalem do mojej obecnie Zonki
i wtedy rozpoczynala sie jego emisja.
Razem z tesciem ogladalismy kawalki i komentowalismy
ku oczywiscie dezaprobacie tesciowej. :-)

Dzisiaj tescia juz nawet TU nie ma, a ten serial dalej meczy ludzi.
To juz chyba milinowe odcinki. :-))

[shemreolin]

ostatnio o ile dobrze pamiętam to był odcinek 2700-coś tam. :) A tak serio to
czasami wystarczy że obejrze to raz na tydzien a i tak nadążam nad akcja bo tam
wydłuzają te odcinki do grnic możliwości kompletnie idiotycznymi tekstami i
tymi SPOJRZENIAMI! :D

Odnośnie "The bald, the beautiful..."

[xapur]

Mam na myśli "Modę na sukces".Tyuł oryginalny jak zwykle nie ma nic wspólnego z
polskim tłumaczeniem. Zawsze mnie to irytuje w filmach. Ale nie o tym chcę
pisać. Moja luba oglądała to niegdyś od czasu do czasu. Zapytałem ją dla żartu
czy to już czasem nie 2000 odcinek. Zdębiałem gdy mi powiedziała, że TEN JUŻ
BYŁ!!! Rany, jak można oglądać coś takiego. Mnie nuży nawet najbardziej
wciągający serial (np. "Przystanek Alaska") tylko dlatego, że jest serialem.
Nie znoszę czekać do następnego odcinka. Zawsze go przegapiam. Stąd wolę
normalne filmy.
Reszta rodziny namiętnie ogląda wszystkie te mydła i powidła w TV więc czasem
też mam okazję zobaczyć. Bawi mnie więc, jak widzę w kółko te ploty serialowych
bohaterów w pracy ("Na dobre i złe" - ten o szpitalu). Komentuję wtedy - "Czy
oni w ogóle pracują, czy tylko gadają w pracy?". Albo te klony doktora Judyma -
ciekawe gdzie się pochowali ci oddani lekarze przejmujący się pacjentem? Chyba
tylko na ekranie.

[karo_lina79]

To ten serial jeszcze leci?
Pamiętam jak moje koleżanki w podstawówce komentowały każdy odcinek. No ale one
były z popegeerowskich wioch i miały mentalność kurczaków...
A ja namietnie oglądam M jak milosc, chociaz czasem to mi rece opadaja na te
malo zyciowe zachowania bohaterow.
O, jak chocby wczoraj wypadek Filarskiego. Jasne, w życiu ludzie zaraz zostają
ukarani za swoje wredne zachowanie...

[inez_82]

Ja mam 22 lata i czuję się w pełni dojrzała do założenia rodziny.Mój chłopak
jest moim rówieśnikiem i jesteśmy razem ponad dwa lata.Często mówimy o ślubie,
zaręczynach, wspólnym mieszkaniu i dzieciach.Niestety warunki nam na to nie
pozwalają.Obydwoje studiujemy zaocznie, ja nie pracuję a on nie zarabia
dużo.Nie chcemy mieszkać z rodzicami więc pozostaje nam czekać aż sytuacja
zmieni się na lepsze.Masz rację wszystko nas cofa.Obydwoje bardzo chcemy wziąć
ślub ale nie mamy na to warunków.Ja osobiście boje się że będziemy tak długo
czekać że zostanę matką w wieku 30 lat czego nie chce zawsze pragnęłam mieć
pierwsze dziecko w wieku około24. Ale nie tracę nadzei może jeszcze się
poprawi:)pozdrawiam

Wiesz, matką zostać łatwo, gorzej później wychować

[xapur]

Niemniej życzę powodzenia, może wkrótce twa sytuacja się poprawi umożliwiająć
realizację zamierzeń. Pozdrawiam.

kolejna młoda/jeszcze/nie

[yahannah]

My z eMem (przyszłym) mamy lepszą sytuację: mamy mieszkanie, nie musimy
wynajmować, dużo płacić..
Gorzej z pracą - bo mąż ma zlecenia i to nie jest stały i pewny dochód, ja
dostaję z mojej pracy jakieś śmieszne grosze..
Ale myślimy, co możemy zrobić, żeby było lepiej.
W marcu ślub...Skromny, bez 300 gości i mega-wesela (nie lubię takich imprez..).
Na razie pomieszkujemy razem i sprawdzamy się w nowych rolach :)
pozdrawiam i życzę powodzenia w rozwiązywaniu małych i dużych problemów
Hanka

[oxygen100]

w tych czasach jest bardzo trudno rozpocząć wspólne życie ze względu na
pieniądze

Pozwol ze zacytuje "Piniondze to nie wszytsko ale wszystko bez piniendzy to
chuj"
I to jest chyba prawda

[martyna1985]

Hej! Ja mam 19 lat, z chlopakiem jestem od 4 lat, mieszkamy 2 m-ce razem i jest
nam baaardzooo dobrze. Ślub owszem planujemy, ale dopiero za rok.
Dziecko...hhmmm drazliwy dla mnie temat, a to dlatego ze mam okropnie silny
instynkt, o czym pisalam jakis czas temu, no ale niestety, wszyscy prawie na
mnie "najechali":( Trudno. Pomecze sie jeszcze ze 2 lata pozniej sie moze cos
zadziala:)

pewnie mi pozazdroscicie... moze jestem glupia?

[winogroneczka]

ja mam 20 lat, studiuje dziennie w wawie, z moim chlopakiem jestem 1,5 roku. On
ma mieszkanie i chcialby ze mna zamieszkac w nim (teraz stoi puste) jego
rodzice tez cieszyliby sie gdyby tak sie stalo. A ja... moze to glupie ale
czuje sie za mloda i mysle ze brakowaloby mi moich rodzicow :) Poza tym nie
chce byc na utrzymaniu jego rodzicow bo mi zwyczajnie glupio a na razie sama
nie zarabiam. Co o tym sadzicie?

[shemreolin]

Ja nie uwazam, że to głupie. Skoro nie chcesz jeszcze wyleciec z gniazda to
nikt cię nie moze zmusic. Do tego trzeba dorosnać i naprawdę tego chciec. A
skoro nie masz pracy i studiujesz dziennie (a to własciwie wyklucza jakas stałą
robote) to rzeczywiscie jest bez sensu. Lepiej poczekac troche, zatesknić za
wspólnym mieszkaniem i po studiach znaleźć prace. Nic na siłę.

A ja jesczze dokończe co w koncu z pracą mojego nie-męża. Niestety nie udało mu
sie dostać pracy, ale dzisiaj za to broni licencjata z fizyki, wiec trzymajcie
kciuki! Ja natomiast szukam nowej pracy, bo umowa w urzędzie kończy mi sie z
końcem roku. Nie lubie tej pracy i chciałabym jak najszybciej się sta wynieść.
miałam już trzy propozycje, ale na razie to nic pewnego. Zależy mi bardzo na
jednej z nich i cały czas czekam na odpowiedź. A co z nie-mężem bedzie to
zobaczymy. Jak tylko dostanie papier, ze ma wyższe wykształcenie to będzie
intensywnie szukal pracy. I kto wie, może pomoze mu wujek, który coś tam ponoć
dla niego znalazł. My tak bardzo chcemy juz mieszkac razem...