koty i pies

[katka76]

Za dwa miesiące przeprowadzam sie do wolnostojącego domu męża. Razem z dwoma
kotami wychowanymi w małym mieszkaniu, po kastracji i sterylizacji. Mąż ma w
domu, a w zasadzie przed domem owczarka podhalańskiego, raczej nie
przepadającego za kotami. Bardzo się boję tej przeprowadzki. Koty co prawda
będą mieszkały w domu, ale wiadomo że i na ogród wyjdą. Czy są jakieś sposoby,
żeby pies nie zjadł moich kotów? Strasznie bym nie chciała się z nimi
rozstawać, ale niektórzy straszą ze może sie to tragicznie skończyć. Może ktoś
miał podobne doświadczenia?

[przeciwcialo]

Ja mam psa wzietego ze schroniska o którym wiedziałam że lubi koty.
I tak jest. Może to jest rozwiązanie?

[rezurekcja]

katka76 napisała:

> w zasadzie przed domem owczarka podhalańskiego, raczej nie
> przepadającego za kotami. Bardzo się boję tej przeprowadzki. Koty
co prawda
> będą mieszkały w domu, ale wiadomo że i na ogród wyjdą. Czy są
jakieś sposoby,
> żeby pies nie zjadł moich kotów?

Czarno widze.
MAm psa ze schroniska, ktory nie mogl zostac w domu tymczasowym,
mimo ze opiekunka chciala go zatrzymac, bo koty byly dla niego
obiektem co najmniej do gonienia jesli nie do zjedzenia.
Musieli sie rozstac, dziewczyna z zalem, pies - trudno wyczuc.
Do dzis - a jest u mnie ponad 3 lata - musze go starannie izolowac
od wszelkich kotow i innych malych zwierzat. Moge sie tylko
domyslac, co by zrobil, gdyby dopadl. Na spcerze mam oczy dookola
glowy, bo okolica mocno zakocona. Pies oczywiscie zawsze na smyczy.
Oczywiscie, moze sie okazac, ze w przyapdku Waszych zwierzat dobrze
sie skonczy, w koncu przyjaznie miedzy psem i kotem sie zdarzaja
(mielismy i taka pare), ale przygotuj sie raczej na ciezkie chwile.

[mist3]

a nie możesz kotom zrobić woliery? żeby mogły wyjść ale pies do nich nie miał
dostępu?
no i może psa daloby się wyszkolić?

[111majka]

Widzę, że już tu jesteś :)
Miałam dwie suczki wilkowate, jedna przybłęda, druga ze schroniska. Pierwsza
miała już 11 lat, druga ze 4.
Wzięliśmy kota młodego. Pokazywaliśmy go pomału suczkom. Starsza nie była do
niego miło nastawiona, ale nic mu nie robiła. Mlodsza nie odstępowała go na
krok, patrzyli sobie godzinami w oczy. Po miesiącu zaczęły się razem bawić i
była wielka miłość.
Tu są na ostatnim zdjęciu. Wcześniejsze już z nowym kotem
fotoforum.gazeta.pl/72,2,631,77742292.html
Gdy starsza suczka odeszła - wzięliśmy inną ze schroniska, podobną do posokowca
bawarskiego, bardzo szybką i trochę agresywną. Niestety gdy ją przywieźliśmy,
kot akurat miał "wychodne", wracal na ogół po 2-3 dniach. Niestety - bo nie
mogliśmy jakoś ich ze sobą poznać. Gdy wrócił, nowa sunia już czuła się "u
siebie". Kot oczywiście też wrócił do "swojego" domu niczego się nie
spodziewając. Spotkanie było straszne, suka się na niego rzuciła. Kot zdążył
uciec, a ja zostalam z wyrzutem sumienia, że sprowadziłam do domu kociego
mordercę...
Po jakimś czasie kot zaczął przychodzić, ale tylko na piętro domku przez okno.
Mieszkał na gorze, gdzie psy nigdy nie miały wstępu. Mimo, że psy biegaly sobie
zawsze też po dworze - nigdy nie doszło do spotkania. "Nowa" suczka gdy słyszała
kota na górze dostawala furii.
Ale kot wybral towarzystwo sąsiadow, którzy mieli inne koty, zamieszkał w końcu
u nich, a my się przeprowadziliśmy.
Niedawno syn przyniósł mlodego kociaka do domu. Nie chciałam się zgodzić na
niego, bo przecież mieliśmy "kociego mordercę". Obiecywał, że będzie mieszkał
tylko na górze, był mróz i nie miałam serca odmowić.
Cały czas mi było szkoda, że trzy stworzenia nie będą nigdy mogły przebywać ze sobą.
Ale kot czasem sam otwieral drzwi pokoju i z gory patrzył na psie towarzystwo,
które oczywiście z zadartymi łebkami gapiło się na niego. Suki nie wchodzą tutaj
też na piętro. Czasem kot zszedł cicho na dół niezauważony nawet przez nie...
Od czasu do czasu zaczęliśmy brać go na rękach na dół, żeby jednak nie było
kiedyś niespodzianki. Suczki oczywiście go obwąchiwaly, kociamorderczyni
zachowywała się wyjątkowo spokojnie.
Teraz kot chodzi już wszędzie. Pierwsza suczka się w niego wpatruje (jak na
zdjęciach), czasem dostanie od niego leciutko po pyszczku, on się przed nią
nawqet kładzie na plecach, machając łapkami...
A ta druga na początku go omijała, nie podchodziła do niego. Teraz go czasem
dość nachalnie obwąchuje (kot ma to w nosie).

Oj, ale się rozpisałam :)
Ale chciałam pokazać, że chyba największego kociego wroga można jakoś do kota
przyzwyczaić.
O, mieliśmy jeszcze jednego kotka. Wzięliśmy go, gdy była tylko tamta napierwsza
suczka. To było dziwne, bo kiedy tylko kot (mały był) schodził z mebli na
podłogę - ona brała jego lepek do pyska. Kot nie miał chyba instynktu
samozachowawczego że na to pozwalał. Puszczała go jak zapiszczal, albo jej się
znudziło. Potem chodził taki obśliniony jak mokry szczur. Znaleźliśmy go kiedyś
już nieżywego w ogrodzie. Możliwe, że za długo go trzymała... Ale on się wcale
nie bronił, nigdy nie dał jej łapką po pyszczku, ona też nie reagowała na niego
jakoś niespokojnie. Może to tak z miłości....

Myślę, że uda Ci się jakoś pogodzić Wasze towarzystwo. Tylko trzeba pokazać, że
i pies i koty są u siebie, że mieszkają tu razem. Pokazać oczywiście z daleka,
żeby nie spotkały się po raz pierwszy przypadkowo. Niech wiedzą o sobie, niech
się wyczuwają.
I nie dawać powodow do zazdrości.

Powodzenia Wam życzę :)