bingo!

[Gość: siedem]

Eisler o "marcowych" emigrantach
22.05.2003 08:09
Kilkuset emigrantów z marca 1968 r. powinno odpowiadać za swe przestępstwa z
okresu stalinowskiego - ocenia historyk PRL, szef warszawskiego oddziału
Instytutu Pamięci Narodowej prof. Jerzy Eisler.

Wypowiadając się dla najnowszego, poświęconego Marcowi 1968 r. "Biuletynu
IPN" z marca-kwietnia br., Eisler powiedział m.in.: - Trzeba dopowiedzieć
jedną rzecz - to też jest temat wstydliwy - i doszedłem do tego po pewnym
czasie od wydania mojej pierwszej książki na ten temat. Wśród tych kilkunastu
tysięcy ludzi, którzy wtedy wyemigrowali z Polski, byli i tacy, którzy nie
powinni wyemigrować, ale powinni stawić się przed prokuratorem z racji swojej
działalności w aparacie bezpieczeństwa, Informacji Wojskowej, sądownictwie
wojskowym w okresie stalinowskim.

Według Eislera, takich osób było "prawdopodobnie kilkaset, ale to dopiero
należy dokładnie zbadać". - Były takie sytuacje, że ktoś padł ofiarą w 1968
r.; wtedy wyrzucono go z partii, usunięto z zajmowanego stanowiska i w
efekcie w atmosferze zaszczucia wyjechał z Polski, ale to nie przekreśliło
jego wcześniejszych "dokonań" - powiedział Eisler.

Wymienił przykład Heleny Wolińskiej, stalinowskiego prokuratora wojskowego, o
której ekstradycję Polska wystąpiła kilka lat temu do Wielkiej Brytanii
(ostatecznej odpowiedzi wciąż nie ma - red.). - Powinna ona odpowiadać za
swoją działalność z okresu stalinowskiego, ale to nie zmienia faktu, że w
1968 r. rzeczywiście była ofiarą nagonki antysemickiej - oświadczył Eisler.


5040

[gini]

Nr 50 z 1998 r.



Inkwizytor Wolińska



Jedną z prominentnych osób — typowych i reprezentatywnych dla partyjnej
oligarchii, architektów terroru i bratobójczych mordów, była i pozostaje Helena
Wolińska, prokurator wojskowy, pułkownik LWP. Żona Jóźwiaka — „Witolda”, szefa
sztabu Armii Ludowej i komendanta głównego Milicji Obywatelskiej, generała i
oczywiście wysokiego funkcjonariusza PZPR. Także agenta NKWD. Później żona
profesora Brusa, oficera politycznego z armii Berlinga.

Kobieta-inkwizytor, która „lekką, kobiecą ręką” kierowaną zajadłą nienawiścią,
tworzyła zastępy wdów i sierot, zrozpaczonych rodziców i przyjaciół, do dzisiaj
opłakujących tych, którzy byli dumą Polski.

Naszej Polski.

Inkwizytora, który z pogardą odmawiał widzeń z uwięzionymi, torturowanymi w
śledztwie więźniami politycznymi i dostarczenia im skromnych, biednych paczek
żywnościowych, o co prosili jak o łaskę... Który odmawiał skazanym na śmierć
ostatnich, przed egzekucją, pożegnań.

Aby potem, w 1968 roku — kiedy nie żył już od dawna generał „Nil” — Emil
Fieldorf i dziesiątki tych, do których śmierci się przyczyniła, tą samą ręką i
piórem, postanowiła wystąpić z prośbą do władz brytyjskich o prawo pobytu na
Wyspach, co uzasadniała prześladowaniami antysemickich Polaków.

Dostała to prawo pobytu, a z czasem i brytyjskie obywatelstwo.

Ona, wcześniej zapiekły wróg Zachodu i jego wartości.

Ona, która bezlitośnie niszczyła wszystkich tych, którzy nie godzili się z
komunistyczną administracją sprawowaną pod kuratelą Moskwy...

Która dobijała dziesiątki oficerów i żołnierzy AK, NSZ, WiN, ROAK oraz
stronników organizacji narodowych, reprezentujących te same wartości i te same
cele co antykomunistyczny Zachód.

Jaką godność i o jakiej moralności może mówić dawny inkwizytor, który swoją
przynależność państwową gotów był przehandlować za to, co pozwalało mu uciec z
kraju popełnionych zbrodni i gdzie są — lub ich nie można odnaleźć do dzisiaj —
mogiły tych, których swoimi sądowymi wyrokami pozbawiła życia.

Należała do koszmarnej kameryli peerelowskich prawników i pseudooficerów,
którzy dzisiaj mówią, że „...) mieliśmy przecież, my UB-owcy, polskie orzełki
na czapkach”. Można zrozumieć, że postkomuniści robią dzisiaj wszystko, aby
pomniejszać swoją kolaborację i służalczość wobec ZSRR i ratować resztki
swojego narodowego sumienia, które kiedyś pozwalało im robić to, co utrwaliło
się w naszej pamięci i w naszych, żywych jeszcze dzisiaj, oczach. Oni, sprawcy
terroru lat 1944-49, kiedy wymordowano ponad 10 000 ludzi, a drugie tyle
wywieziono do kopalni Donbasu, gdzie umierali wyniszczeni nadludzką pracą...

Terroru, który w kilku powojennych latach zaowocował ponad 2000 wyroków śmierci
i uwięzieniem w aresztach, więzieniach i obozach przymusowej, pracy ponad 250
000 ludzi...

Czynili to polscy komuniści, dla których — co sami deklarowali — ZSRR
był „...) niedościgłym wzorem i przykładem”. Rzeczywiście niedościgłym. Bo
tam, w tym kraju „przywództwa walki o pokój i szczęśliwość narodów” w ciągu
kilkunastu miesięcy potrafiono wydać 650 000 wyroków śmierci. Unicestwiając w
strasznym umęczeniu, upodleniu i nieludzkiej poniewierce kilkadziesiąt milionów
ludzi, którzy rozpaczliwie chcieli żyć. Ale tu nie chodzi o licytację liczbami
trupów. I nie o przypominanie, jak umierał kapitan WP Józef Batory ps. „Argus”
oficer Armii Krajowej i WiN, aresztowany w 1947 roku i po trzyletnim (!!!)
śledztwie skazany na dwukrotną karę śmierci, stracony 1 marca 1951 roku w
więzieniu mokotowskim w Warszawie. Sześć lat po wojnie!

Czy Tadeusz Bejta, żołnierz AK, uczestnik Warszawskiego Powstania, kawaler
Krzyża Walecznych, otrzymanego z rąk Bora-Komorowskiego. Tadeusza porwano w
Berlinie w 1948 roku i stracono w Warszawie 11 lutego 1949 roku.

Jak umierał i co czuł stracony 14 kwietnia 1950 roku w więzieniu mokotowskim
porucznik Edmund Bukowski ps. „Zbyszek”, żołnierz SZP, ZWZ i AK, kawaler orderu
wojennego Virtuti Militari i dwukrotnego Krzyża Walecznych?

Albo kapitan Zygmunt Wolanin ps. „Zenon”, szef Akcji Specjalnej i PAS Okręgu
Lubelskiego Narodowych Sił Zbrojnych i NZW, stracony 19 marca 1946 roku w
więzieniu mokotowskim w Warszawie?

Czy pułkownik pilot Szczepan Ścibor, kawaler orderu VM z 305 Dywizjonu
Bombowego z Francji i Wielkiej Brytanii, skazany na karę śmierci i stracony 7
sierpnia 1952 roku w mokotowskiej katowni. Siedem lat po skończonej wojnie?

Czy major Ludwik Swider, aresztowany przez Sowietów w 1951 roku w Berlinie i
przekazany „polskim towarzyszom”, po to, aby być straconym, z wyroku
peerelowskiego sądu, 19 grudnia 1952 roku, tuż przed świętami Bożego
Narodzenia...

Albo los podporucznika Zygmunta Lercela, żołnierza września 1939 roku, członka
Armii Krajowej w oddziale mjr. „Skali” w Obwodzie Kraków. Aresztowanego przez
NKWD. Potem — po ucieczce w II Korpusie Polskim we Włoszech w 3 Dywizji
Strzelców Karpackich, u „Andersa”. Po powrocie do swojego kraju, aresztowanego,
skazanego na karę śmierci i straconego 1 czerwca 1950 roku, pięć lat po wojnie,
w której walczył od pierwszego dnia o Polskę. Przeżył, aby zginąć z rąk
komunistycznych rodaków. Rodaków?

Czy Władysław Lisiecki, od „szkolnych lat” — jak sam pisał — działacz
Stronnictwa Narodowego. Więzień gestapo. I obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu
i Buchenwaldzie, które przeżył. Później redaktor Orła Białego — pisma II
Korpusu Polskiego we Włoszech. W 1946 roku decyduje się wrócić do swojego
kraju, zaczyna studiować prawo. 29 listopada 1951 roku zostaje aresztowany i
następnie skazany na karę śmierci za „...) działalność polityczną” — jak to
formułuje wyrok. Wyrok wykonano 24 października 1952 roku. Siedem lat po
wojnie...

I kapitan — lekarz medycyny Witold Kalicki, w czasie okupacji lekarz AK
ps. „Marian II” leczący partyzantów i ukrywających się w Kielcach Żydów...
Wcielony do KBW — LWP, aresztowany 7 grudnia 1946 roku jako żołnierz WiN ps. „A
25” zostaje skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie na karę
śmierci i mimo błagań matki u Bieruta stracony 24 lutego 1947 roku w
mokotowskiej katowni. Katowni, gdzie ginęły również ofiary prokurator Heleny
Wolińskiej.

Ginęli dzień po dniu.

Miesiąc po miesiącu.

Rok po roku...

Aresztowanie — śledztwo — tortury — morderstwo.

Aresztowanie — śledztwo — tortury — morderstwo.

Aresztowanie — śledztwo — tortury — morderstwo. Zdawało się bez końca...

W roku 1948, kiedy byłem — po przybyciu II Korpusu Polskiego z Włoch do Anglii —
żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, staliśmy przed problemem: co
robić dalej? Z jałtańskiego wyroku, którego nie chcieliśmy uznać, Polska była
okupowana przez dywizje Armii Czerwonej i oddziały NKWD, pod osłoną których
marionetkowe władze PKWN, a potem Rządu Tymczasowego, zwanego „warszawskim”
realizowały, dany im scenariusz pacyfikacji. Pacyfikacji przeciwników „nowego,
komunistycznego ładu”, de facto i de jure, rozbioru.

W moim kraju, w którym nie miałem już nikogo i gdzie pozostały ruiny domu
rodzinnego, rządzili komuniści, którzy — po moich lwowskich doświadczeniach
roku 1939 — byli, ostatnimi ludźmi, z którymi chciałbym mieć cokolwiek do
czynienia, oprócz, z nimi walki.

Anglia roku 1948 nie była już krajem nam przychylnym. Sympatie społeczne
przesunęły się na korzyść lewicowej Labour Party premiera Clementa Attlee, a
Wyspy Brytyjskie zalewały setki tysięcy wracających do domu żołnierzy, lotników
i marynarzy, z

znowu wyszło na moje

[Gość: siedem]

od jakiegos czasu głosze terie kolejnej bitwy miedzy żydokomuną i polokomuną.
afera rywina, dziesiatki incydentów, których nie potrafimy zrozumieć nie
wiedząc, że pod X w równaniu kryje się własnie kolejne starcie w obozie
zbrodniczej komuny. a gloszenie koniecznosci osadzenia kilkuset moskow z makabi
w szortach i czerwonych chustach to tez jeden z elemetów tej walki.


5040