stare fotografie

[sabba]

Lubie robic zdjecia a jeszcze bardziej ogladac, nawet
kogos kogo nie znam. Ale fotografie te prawdziwe, a nie
zdjecia w gazecie:)) Przebieralam wlasnie niedzielnie w
moich zdjeciach, tych nigdzie nie wklejonych, do nikogo
nie wyslanych, czasem z jakimis dawno nie widzianymi
czasem nieznajomymi twarzami. Znalazlam tez dwa
niewywolane filmy. Za cholewke nie wiem skad, gdzie i
kiedy ja ten film zrobilam, wiec pedze w poniedzialek
do fotografa zeby je dac do wywolania, ciekaswa jestem
strasznie!
Lubicie zatrzymawac przeszlosc na papierze w formie zdjec?

[jutka1]

mam tysiace, zalegaja wszystkie szuflady w biurku i juz od tylu lat obiecuje
sobie, ze cos z tym zrobie, album czycus, ze stal sie ten temat juz smieszny.

a mowiac o starych, najstarsza fotografia jaka mam to fotka babci z 1921 roku,
z dedykacja jakiejs przyjaciolce. I wot mysterium: jesli zadedykowane, to
czemu nie dostarczone (bo fotke dostalam od babci)? A moze byla Wielka Wojna
Psiapsiolkowa, i kolezanka gestem oddala listy/fotografie/zasuszone kwiaty??
Nigdy babci nie zapytalam, teraz juz po ptokach.

nie zdjecia...

[sabba]

ale psiapsiolki mi sie skojarzyly. kilka miesiecy temu
slyszalam w radio, ze dawno dawno temu, jeszcze przed
wojna kilka kolezanek pisalo do siebie listy. Pisalo,
pislao, przez wiele lat, w czasie wojny i po wojnie....i
teraz wydaja te listy w formie ksiazki. O tyle jest to
ciekawe bo to byl tak jakby lancuszek, jedna pisala
drugiej i tamta jeszcze innej i opowiadala sie historia
zycia. Fascynujace.

[luiza-w-ogrodzie]

Jezeli cos bede ratowac z plonacego domu, to wlasnie fotografie - mam
dziesiatki albumow, wielkie pudlo negatywow, teczke z przezroczami, wszystko
poukladane i czesto przegladane. Stare i nowe zdjecia w czarno-bialym formacie
wisza jako galeria portretow u mnie w domu.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·...¸><((((º>¸.
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸.·´¯`·...¸><((((º>

[sabba]

mnie wlasnie zawsze zastanawial fakt ktory
zaobserowowalam na filmach (rowniez dokumentalnych) wiec
nie w rzeczywistosci, ale ludzie, ktorzy byli
deportowani, musieli uciekac, w czasie wojny, wlasnie
procz zlot, sreber i innych waznych do zycia rzeczy
wlasnie zabierali fotografie...w ramach, bez ram...a
przeciez nikomu one na wypedzeniu zycia nie ulatwialy...

[jutka1]

to, kim jestem, to nie tylko terazniejszosc i co robie teraz (i z kim
przebywam), ale tez w duzej mierze cale moje dotychczasowe zycie, wspomnienia,
nauczki, lekcje. Wspomnienia ludzi i miejsc, sytuacji, podrozy, nawet
przemyslen. Pamiec jest zawodna, twarze sie po jakims czasie stopniowo
rozmywaja, obrazy jakby bledna, ale mozna spojrzec na fotografie...

poniedzialkowo pozdrawiam wsiech :)

[jan.kran]

Mamusia ma zdjec multum , nawet z przelomu wiekow. Ogladamy je z Mloda i im jestesmy starsze tym bardziej nas one interesuja.:-))) Ja mam tez albumow kilka i zdjecia luzem w pudelku co je waze po calej Europie , bo jestem Kran niestabilny. Lubie raz na rok wyciagnc stare zdjecia , przezrocza i zobaczyc jak bylam piekna i moloda , jak wygladaly moje dzieci jak byly male. Jednak niestety coraz wiecej na tych zdjeciach osob ,ktorych juz nigdy w rzezywistosci nie zobacze. Kran.

[akawill]

Bardzo lubie zdjecia w ogole, a stare maja szczegolna wartosc. Jednymi z
ciekawszych sa np. zdjecia mojego taty, gdy byl mlodziencem. Jestem troche
inny od rodzicow i dlatego zaskoczeniem bylo zobaczyc w takim zdjeciu moje
rysy, ten sam grymas. Niby nic szczegolnego, ale daje do myslenia. Albo
zdjecia siebie bedac dzieckiem - to troche jak zobaczyc siebie z zaswiatow. A
zobaczyc stare zdjecia zapomnianych prawie ludzi jest ich przywolaniem do
zycia w nas.

[waldek.usa]

Moze troche nie w tym kierunku, ktory obraliscie, ale powyzszy tytul przyszedl
mi na mysl. Mowie o ksiazce Wiktora Zina, goraca polecam, jezeli jest jeszcze
gdziekolwiek osiagalna. Profesor Zin zaszczepil we mnie uwielbienie dla
architektury i humanizmu w sensie ogolnym. Gdy wyjezdzalem z Polski, ksiazka ta
znalazla s bagazu w towarzystwie innych "na bezludna wyspe".

www.wiktorzin.pl/