Czy mozna podzielic dzieci??

[justmaga]

Chlopcy wczoraj wrocili po tygodniu pobytu u matki. Starszy
naburmuszony,wyminal wszytskich bez slowa i walnal sie na lozko
obrazony. Mlodszy..chory.
Juz sily nie mam . za kazdym razem kiedy wracaja maly jest chory.
Cala noc kaslal i wymiotowal , w oskrzelach mu swiszcze..
Matka cala sobote do 11 w nocy siedzila z nimi w kosciele , w
niedziele tez kilka godzin i udaje,ze on zdrowy byl jak go
odbieralismy..

Wiec mojemu M przyszedl do glowy pomysl,zeby zostawic malego na
stale u nas. Wizyty tylko ew weekendowe a starszego na stale u niej
(ona sie bedzie bronic rekami i nogami) i tez mzoe w weekendy
przychodzic.
bo albo ona uszkodzi w koncu mlodszego ,albo my starszego...
On jest caly obrazony i zly,ze u nas musi byc. Nikogo nie slucha
wiec ojciec juz na skraju wytrzymalosci jest.

Co sadzicie o tym?

słyszałam o takich przypadkach

[ciociacesia]

ale zdaje mi sie ze wiekszosc sedziów raczej unika jak ognia rozdzielania
rodzeństwa. no i co z chlopakami, a raczej wiezia miedzy nimi. bo piszesz ze
jednemu lepiej u was drugiemu u mamy, ale jak wygladaja ich wzajemne stosunki?

[karolana]

"Nasze" Młode są podzielone nieoficjalnie (bo oficjalnie mają mieszkać z matką).
Młodsze jest z nami, starsze do tej pory głównie było z dziadkami (rodzice matki).
Widzę, że jest to baaardzo złe rozwiązanie dla dzieci. Dzieciaki za sobą tęsknią.
Rodzeństwo powinno wychowywać się razem, bo w momencie rozwodu rodziców,
brat/siostra są jedynym stałym elementem ich życia.
Moim zdaniem jeśli tylko jest szansa żeby dzieci wychowywały się razem, powinno
się do tego dążyć. No, chyba, że któreś z dzieci wpływa destrukcyjnie na to
drugie, wtedy to inna bajka.

[justmaga]

problem tylko taki,ze maly za kazdym razem po dluzszym (np
tygodniowym )pobycie u matki jest bardzo chory.
Naprawde sie zaczynamy martwic.
Dla niego to nie bedzie nic strasznego bo on nie pamieta ,ze rodzce
mieszkali kiedys razem

Kontakt z bratem..hmm brat siedzi sam w pokoju glownie, bo my cos
robimy zawsze wspolnie . Maly jak tylko ja sie obudze juz do nas
biegnie. Widywac sie i tak beda co niedziela. A co np 3 weekend
spedzac razem. Albo u nas albo u matki. Beda chodzic do tej samej
szkoly i godzinna przerwe moga spedzac razem.

[karolana]

Ja naprawdę rozumiem o co Ci chodzi, bo mam trochę podobną sytuację, ale
pamiętaj, że oni są dla siebie najbliższą rodziną i powinni być razem cały czas,
a nie w weekendy. Z tego co piszesz więź między braćmi już jest osłabiona.
Proponowane przez Ciebie rozwiązanie może ją całkowicie zniszczyć.
Mały, paradoksalnie, dzięki swojemu wiekowi jest w lepszej sytuacji, bo ma
szansę mieć rodzinę - ojca i Ciebie. Starszy jest z tym wszystkim sam, a
przecież to nadal dziecko, prawda?
Moje zdanie jest takie, że powinniście dążyć do tego, żeby bracia mieszkali
razem, wszystko jedno czy z Wami, czy z matką i żebyście jak najbardziej
włączali starszego w to, co robicie z małym. Ale to tylko moje zdanie.

[justmaga]

Wiesz, moze to zabrzmi okrutnie ,ale zaczynamy sie skupiac na
tym,zeby malego uratowac (on ma 5 lat) a co bedzie ze starszym...
Mnie to szczerze mowiac nie obchodzi a i ojciec juz cierpliwosci do
niego nie ma.
Zeby obaj mieszkali u matki to jest wykluczone bo chodzi o zdrowie
malego. Kazdy pobyt u matki niszczy jego zdrowie bardziej i bardziej.
taka smutna prawda
Wyspypki,zapalenia oskrzeli, poobijane cialo bo pzreciez jak chodzi w
butach o 3 numery za duzych to sie ciagle przewraca, zatrucia
pokarmowe, wymioty,biegunki ..z tym sie musimy borykac po
kazdorazowej wizycie u matki.

A starszy jest pod calkowitym matki wplywem i mimow ielu roznych
prosb,rozmow, spotkan nic nie przynosi efektu. Ma 9 lat i ciezko mu
sie u nas zyje. Siedzi tylko w malej sypialni na lozku clay dzien,
nie mzoe ogladac tv ani wyjsc na spacer ani bawic sie .. Moglby ale
nie chce bo wewnetrznie czuje ,ze musialby przeprosic a tego chce
uniknac . Wiec woli nas nie widywac . jak pzrebiega do lazienka to
najpierw wystawia glowe ,zeby sprawdzic czy go nikt nie widzi.Wie,ze
wychodzac z pokoju musialby sie podporzadkowac regulom. Musialby sie
ubrac,uczesac,wykapac. Musiaby odrobic lekcje,czy psprzatac swoje
buty..
widac to dla niego za wysoka cena , wiec nie chce.
Chowa sie za drzwi. Zachowuje sie co najmniej dziwnie i lepiej mu
bedzie u matki. W koncu nie bedzie sam tylko ze swoja mama.

[edw-ina]

A czy twój mąż zamiast wpadać na pomysły rozdzielenia rodzeństwa
mógłby przeprowadzić jedną, kilka ostrych dyskusji z kobitą, z którą
sobie to potomstwo zrobił? I dowiedzieć się skąd choroby, jak można
temu zapobiec. W dodatku zrobić to jeśli nie po dobroci to pod
przymusem. Tylko nie pisz mi, że z nią nie można się porozumieć i
takie tam, bo jakoś kiedy sobie facet trzaskał z nią dzieci to był w
stanie znaleźć wspólny język, więc jeśli się postara, to może dla
dobra tych dzieci też ten wspólny język znajdzie.
A rozdzielanie rodzeństwa to głupota. Nawet jeśli teraz nie są
blisko, nie znaczy to, że w przyszłości świadomość wspólnego
dzieciństwa nie będzie im potrzebna.

[justmaga]

Mozesz uwierzyc lub nie..ale nie sa w stanie sie porozumiec. Dzieci
trzaskali ponad 6 lat temu a od tametego czasu wiele sie zmienilo.
Bardzo wiele.
Kazdy telefon konczy sie jej wyzwiskami, jak ktos inny z nia rozmawia
to udaje,ze maly byl zdrowy jak wychodzil od niej z domu.
Nie sa w stanie porozumiec sie nawet co do odwiedzin.

Wcale to nie jest dla mnie dziwne bo ja tez trzasnelam sobie z kims
dziecko i nie bylam sie z nim w stanie porozumiec zanim jeszcze ciaza
dobiegla konca. trzaskanie dzieci z rozmawianiem nie musi miec nic
wspolnego.
On chcial miec dzieci. Ona chciala miec gwarancje bycia w UK. Tyle,ze
on wtedy tego nie wiedzial. U niej nie ma takiego pojecia " dobro
dzieci" , liczy sie tylko ona i jej wlasne JA. I zeby moj M staral
sie do wypeku (tak jak zreszta sie stara) to ona ma to w ..gdzies.

pewnie,ze rozdzielanie nie jest najlepszym pomyslem ale chyba to
bedzie tak zwane mniejsze zlo

[karolana]

Kwestię dogadania się z ex, a raczej braku takiej możliwości doskonale rozumiem.
Ani ja, ani mój M nie dogadujemy się ze swoimi ex i też każda próba nawiązania
kontaktu kończyła się wielką awanturą, ale to nie powód żeby sobie odpuszczać
dziecko!

[edw-ina]

Jeżeli nie jest w stanie w żaden sposób porozumieć się z matką
swoich dzieci, to w jaki sposób załatwi ewentualne przeniesienie
chłopca do was? Sądownie? Wyśle policję, by małego przyprowadziła?
Jakby na to nie patrzeć będzie musiał porozmawiać z tą kobietą, moim
zdaniem lepiej od tego zacząć.
A dodatkowo jestem ciekawa w jaki sposób zamierza wyjaśnić starszemu
dziecku, że walczy o młodsze? Bo ty synu nie chorujesz, a on tak?
Kurczę, źle reaguję na pomysły rozdzielenia rodzeństwa. Między mną a
moją siostrą jest 10 lat różnicy, w czasach naszego dzieciństwa -
przepaść. Mimo to wciąż pamiętam rok, kiedy dzieliło nas kilka
tysięcy kilometrów. I te myśli - co robi, z kim rozmawia itp.
Teraz jesteśmy dorosłe i wiadomo - relacja jest inna. Ale wówczas
było nam trudno bez siebie, choć pewnie wiele osób z rodziny mogło
sądzić, że mamy niewiele ze sobą wspólnego.

[glasscraft]

justmaga napisała:

> Wiesz, moze to zabrzmi okrutnie ,ale zaczynamy sie skupiac na
tym,zeby malego uratowac (on ma 5 lat) a co bedzie ze starszym...
Mnie to szczerze mowiac nie obchodzi a i ojciec juz cierpliwosci do
niego nie ma.

Moze sie myle, ale wydaje mi sie, ze dzieciak to wyczuwa i moze
dlatego sie przed Wami chowa....

[justmaga]

No to chowanie to jest przyczyna naszego zniecierpliwienia a nie tego
wynikiem. Zaczelo sie duzo wczesniej. jak jeszcze mial szanse jak
mial przebaczane jak normalnie chcielismy,zeby z nami zyl.

wracla od matki i do nikogo sie nie odzywal ,ignorowal wszytskich
dokuczal batu etc.. najpierw rozmawialismy,prosilismy, zapraszalismy
do wsplnych zabaw ale on to ignorowal coraz skuteczniej.
w koncu machnelismy reka.

[karolana]

justmaga napisała:

> No to chowanie to jest przyczyna naszego zniecierpliwienia a nie tego
> wynikiem. Zaczelo sie duzo wczesniej. jak jeszcze mial szanse jak
> mial przebaczane jak normalnie chcielismy,zeby z nami zyl.

Wiesz co, Ty wymagasz od małego (powtarzam MAŁEGO) dziecka żeby rozumowało i
postępowało jak dorosły. Nie jesteś w stanie pojąć, że w jego percepcji nie ma
jeszcze związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jego zachowaniem a Waszą reakcją.
Dzieci do pewnego wieku działają trochę jak zwierzęta. Więcej widzą i odbierają
sygnałów niewerbalnych typu postawa ciała, ton głosu.
Podam Ci przykład, który pomoże zobrazować zaburzenia komunikacyjne między Wami.
Kiedy człowiek przywołuje psa i jego postawa oraz ton głosu wyrażają
zdenerwowanie, pies wysyła sygnały uspakajające - odwraca głowę, idzie po łuku
zamiast po prostej, zaczyna węszyć. Człowiek nieświadomy kodów stosowanych przez
psy odbierze to jako przejaw nieposłuszeństwa i będzie się coraz bardziej
irytował, co z kolei spowoduje jeszcze większe natężenie sygnałów uspakajających
ze strony psa. W końcu człowiek nie wytrzyma i uderzy "nieposłusznego" psa,
który skojarzy komendę przywołującą z agresją ze strony człowieka i będzie
unikał jak ognia przychodzenia na komendę.
Oczywiście nie ma tu przełożenia 1:1, ale Wy mieliście określone i nieadekwatne
oczekiwania wobec dziecka, któremu jak psu kość należy się bezpieczeństwo,
stabilizacja, miłość i akceptacja.
Nie sądzisz, że dziecko, któremu rodzice rozwalili dom ma prawo na początku
przeżywać bunt, podchodzić nieufnie do kolejnej próby stworzenia mu rodziny?
Zwłaszcza, jeśli nie ma tak naprawdę oparcia w żadnym z rodziców - matka, z tego
co piszesz, nie do końca wydolna wychowawczo, ojciec "nie ma cierpliwości", a
jeszcze do tego mały braciszek, nad którym się wszyscy rozczulają "bo taki
malutki".
Nie sądzisz, że to brocha rodziców dziecka, a więc i ojca (!), żeby pracować nad
jego zachowaniem? Wczuj się trochę w sytuację takiego malucha. Może nawet nie
tyle Ty powinnaś to robić, ale jego ojciec na pewno!

[glasscraft]

To zachowanie moze byc skutkiem tego, ze go olewacie i skupiacie nad
jego bratem, bo taki milutki, maly i chory... Wybacz, ale
zasmarkanym obowiazkiem ojca jest wychowywanie obydwu synow i
skupianie sie na obydwu w taki sam sposob a nie lanie sikiem
falistym ma starszego, bo zaczynaja sie problemy.
Z Twojego postu, (gdyby wieku dzieciaka nie doczytac) to moznaby sie
domyslac, ze macie lobuza 18 latka, ktory kradnie, pije i laduje
narkotyki, a nie malego chlopca, ktory emocjonalnie nie wie gdzie
jest i potrzebuje domu, rodziny i uporzadkowanego zycia a nie trojki
doroslych, ktory podrzucaja go sobie jak nie bardzo chciana paczke.

[karolana]

justmaga napisała:
> A starszy jest pod calkowitym matki wplywem i mimow ielu roznych
> prosb,rozmow, spotkan nic nie przynosi efektu. Ma 9 lat i ciezko mu
> sie u nas zyje. Siedzi tylko w malej sypialni na lozku clay dzien,
> nie mzoe ogladac tv ani wyjsc na spacer ani bawic sie .. Moglby ale
> nie chce bo wewnetrznie czuje ,ze musialby przeprosic a tego chce
> uniknac . Wiec woli nas nie widywac . jak pzrebiega do lazienka to
> najpierw wystawia glowe ,zeby sprawdzic czy go nikt nie widzi.Wie,ze
> wychodzac z pokoju musialby sie podporzadkowac regulom. Musialby sie
> ubrac,uczesac,wykapac. Musiaby odrobic lekcje,czy psprzatac swoje
> buty..
> widac to dla niego za wysoka cena , wiec nie chce.
> Chowa sie za drzwi. Zachowuje sie co najmniej dziwnie i lepiej mu
> bedzie u matki. W koncu nie bedzie sam tylko ze swoja mama.

Wybacz, ale nie rozumiem Cię. Myślałam, że starszy chłopiec to nastolatek, a to
MAŁE DZIECKO!!!!!!!! Piszesz, że
> W koncu nie bedzie sam tylko ze swoja mama.
Ale przecież to też "mama" młodszego!
Wydaje Ci się, że 9-latek powinien potrafić sobie SAM poradzić z syfem, jaki z
jego życia zrobili dorośli??? Jak jego ojciec może na to pozwalać?? Nie ma
cierpliwości do swojego dziecka, które ma TYLKO 9 lat??? Rozpieprzył razem z
jego mamusią rodzinę i nie ma cierpliwości żeby pracować nad swoim dzieckiem???
Co z niego za ojciec?! Z małym łatwiej, bo nie ma jeszcze złych nawyków, a
starszego można sobie odpuścić, bo wymaga pracy?
Nie mam słów...

[justmaga]

jest fantastycznym ojcem i swietnym facetem
Wlozyl bardzo ,bardzo duzo pracy w to,zeby chlopcom bylo jak
najlepiej. I ciagle o to walczy.

Na dobra sparwe moglby zostawic dzieci matce jak sie wyprowadzal i
umyc rece jak wielu facetow robi.

Na poczatku to starszy byl slodki i kochany a maly spedzal wiekszowsc
czasu z babcia bo do niej byl przywiazany, i pracowalismy bardz,zeby
chlopcy razem mogli w nowej sytuacji zaistniec.

[chalsia]

> Wlozyl bardzo ,bardzo duzo pracy w to,zeby chlopcom bylo jak
> najlepiej. I ciagle o to walczy.

a konkretnie to co takiego?

[chalsia]

a ile chłopcy mają lat?

[mamba30]

9 i 5

Kurde, fundujecie starszakowi straszna traumę. Im bardziej go
odpychacie, angazujecie sie w mlodszego, tym bardziej dzieciak sie
alienuje. Ja doskonale rozumiem, że nie wszystkie dzieci sa idealne,
że jedne są fajniejsze, drugie mniej, a trzecie w ogóle
niesympatyczne, ale to jest rodzeństwo. I jeden patrzy jak skaczecie
nad drugim olewając go. Nie tędy droga, mnie troche przeraża Wasze
podejście do tematu.

[justmaga]

To podpowiedz ktoredy droga??

Bo my wydaje sie probowalismy wszytskiego. Oprocz wizyty u psychologa
na ktora nie zgadza sie matka.

Bylam dzieckiem. pamietam wiele rzeczy bo tez mialam traumatyczne
dziecinstwo i staralam sie z calych sil zapobiec temu.. Dlatego teraz
wydaje mi sie,ze jego zamieszkanie z matka mu pomoze wrocic do normy.
Zawsze moze do nas wrocic . Drzwi beda otwarte. Ale wrocic i zyc
normalnie ,nie z taka ziejaca nienawiscia do nas. (made by matka
,niestety)

[glasscraft]

Jezeli matka jest taka destruktywna i nie da sie z nia w zaden
sposob porozumiec, to czy nie mozecie tego droga prawna/sadowna
zalatwic? Jezeli dziecku/dzieciom (chociaz - wybacz, Wam chyba tez)
wizyta u psychologa by pomogla, to nie widze dlaczego nie daloby sie
tego przeprowadzic.
Nie rozumiem jak planujecie chlopcow rozdzielic skoro z eksia sie
nie da rozmawiac - policja zabierze jednego i ostawi do Was i to
samo zrobi z drugim w odwrotna strone?

[karolana]

glasscraft napisała:

> Jezeli matka jest taka destruktywna i nie da sie z nia w zaden
> sposob porozumiec, to czy nie mozecie tego droga prawna/sadowna
> zalatwic? Jezeli dziecku/dzieciom (chociaz - wybacz, Wam chyba tez)
> wizyta u psychologa by pomogla, to nie widze dlaczego nie daloby sie
> tego przeprowadzic.

No wiesz, co do sądownego ustalenia miejsca zamieszkania tak małego dziecka z
ojcem, jeśli matka ma pełne prawa rodzicielskie, może być akurat ciut ciężko

> Nie rozumiem jak planujecie chlopcow rozdzielic skoro z eksia sie
> nie da rozmawiac - policja zabierze jednego i ostawi do Was i to
> samo zrobi z drugim w odwrotna strone?

No i to mnie też zastanawia. Wg mnie to niewykonalne.

[justmaga]

To sa wlasciwie takie niesprecyzowane plany. Pisze to bo chce
wiedziec jaki to moze miec wplyw na nas, na niego i na wszytsko
wokol.
nie ma zadnycyh decyzji jeszcze, to raczej pomysl.

ja tez mam trudnosci w wyobrazeniu sobie tego bo matka jak np sie
nimi znudzi ich to ich nie odbiera ze szkoly i wtedy my musimy biec.
dodam,ze nigdy nie uprzedza nas o tym.

Dletego sad jest potrzebny jak najbardziej.
Rzecz dzieje sie w Uk wiec nie na az tak bardzo parcia na mieszkanie
z matka. bardziej tam gdzie dziecku moze byc lepiej w sensie ma
lepsze warunki lokalne,lepsza opieke w dome etc..
9 latka moga zwyczajnie sputac gdzie chce mieszkac i to tez bedzie
brane pod uwage.

Dla ans idealem by bylo,zeby ustalic stale godziny i dni kontaktow ,
miec z nia porozumienie etc.. Ale w tym wypadku- niemozliwe.

[glasscraft]

Moim zdaniem powinniscie udac sie do prawnika i dostac porade co z
tym zrobic. Oraz do psychologa, nie rozumiem co ma do rzeczy, ze
matka sie nie zgadza - na wizyte u dentysty tez by sie nie zgodzila?
Zdrowie psychiczne dzieci jest tak samo (a moze nawet bardziej)
wazne jak ich uzebienie :-0
Zakladam, ze ojciec dzieci byl w zwiazku malzenskim w momencie gdy
dzieci sie urodzily przez co nabyl w UK pelne prawa rodzicielskie i
te nie zotstaly mu odebrane.

[karolana]

justmaga napisała:
> Rzecz dzieje sie w Uk wiec nie na az tak bardzo parcia na mieszkanie
> z matka. bardziej tam gdzie dziecku moze byc lepiej w sensie ma
> lepsze warunki lokalne,lepsza opieke w dome etc..
> 9 latka moga zwyczajnie sputac gdzie chce mieszkac i to tez bedzie
> brane pod uwage.

No to macie komfortową sytuację, której zazdroszczę.
Napiszę bardzo poważnie, co MOIM zdaniem powinno zostać zrobione.
1. Ustalenie miejsca zamieszkania OBU chłopców z Wami.
2. Bardzo dokładnie ustalane zasady wizyt u matki.
3. Wizyty u psychologa starszego dziecka.
4. Wizyty u psychologa całej czwórki.
5. Zainteresowanie starszego dziecka czymś, w czym byłby dobry i mógł przez to
podbudować poczucie własnej wartości, które od pewnego czasu jest systematycznie
niszczone.
To, co się teraz dzieje, sprawia, że starszy chłopiec czuje się pomijany,
odsuwany, ignorowany, niechciany i NIEKOCHANY, a to będzie powodowało agresję,
próby zwrócenia na siebie uwagi negatywnym zachowaniem, w późniejszym czasie
szukanie akceptacji w grupach nieformalnych, w tym destrukcyjnych, zaburzeniami
emocjonalnymi, nieumiejętnością nawiązywania głębokich relacji z innymi ludźmi,
problemy w związkach, itp.
W przypadku młodszego dziecka będzie to mogło mieć podwójne skutki - z jednej
strony syndrom beniaminka, przeświadczenie o własnej wyższości nad bratem,
przekonanie, że wszystko mu się należy, że jest "taki malutki, biedniutki" i
wszyscy powinni się nad nim trząść, z drugiej strony poczucie winy wobec brata,
że to on był tym wybranym, a brat tym odrzuconym.
Pomysł rozdzielenia dzieci na pewno byłby wygodny dla Was, ale dla dzieci
głęboko destrukcyjny. I jasne, ze starszym będą problemy, wymaga on czasu,
pracy, poświęcenia mu znacznej uwagi, na co TY możesz nie mieć ochoty. Ale Twój
mąż NIE MA PRAWA nie mieć na to siły, ochoty czy cierpliwości, bo to JEGO
DZIECKO i ma on OBOWIĄZEK to dziecko wychować najlepiej jak potrafi, nawet
kosztem własnej wygody.
Pozdrawiam.

[justmaga]

Nas jest 6 a nie czworka . Bycie beniaminkiem mlodszemu nie grozi bo
ma jeszcze dwie siostry w tym jedna mlodsza od niego.

Mozecie mi wierzyc albo nie ale kazdy u nas musi sie kapc ,uczyc etc
I kazdy dostaje za swoje jak to zaniedbuje i nagrody jak zrobi cos
dobrego.. Nie ma wyjatkow.Nikt sie nad nikim nie trzesie przesadnie
bo na to nie ma zwyczajnie czasu.
Staramy sie traktowac ich rowno i kazdy dosteje tyle samo porcji
pieszczot co inny. Ojciec wraca po 72 godzinach z pracy i zaczynaja
sie usciski, przytulanki podrzucanki,laskotki po kolei a czasem
zbiorowo. Starszy byl czescia tego.

Dzieki za rade/rady

[karolana]

justmaga napisała:

> Nas jest 6 a nie czworka .

Fakt umknęło mi, przeprasza,. A na marginesie - fajna taka duża rodzinka

> Bycie beniaminkiem mlodszemu nie grozi bo
> ma jeszcze dwie siostry w tym jedna mlodsza od niego.

Ale tu chodzi o relacje on-ojciec-brat. Poza tym nie doczytałam chyba,
dziewczynki to Twoje dzieci? Jeśli tak, to starszy tym bardziej musi się czuć
odtrącony widząc, że ojciec poświęca czas "obcym" dzieciom, mieszka z nimi, a
jego chce się pozbyć

> Staramy sie traktowac ich rowno i kazdy dosteje tyle samo porcji
> pieszczot co inny.

Oj, nie sądzę żeby było możliwe traktowanie "równo", ponieważ zawsze są jakieś
różnice w wymaganiach, w traktowaniu, w tonie głosu, w mowie ciała. Bo dzieci
się różnią między sobą i każde kocha się trochę inaczej.

> Starszy byl czescia tego.

Skoro był, to pytania są 2- co się stało, że przestał i co zrobić żeby znowu się
stał.

Powiem Ci w ten sposób. Trafiłam na to forum, bo miałam problem z akceptacją
starszego syna mojego męża (też 9 lat ma w tej chwili).
Młodsze dziecko wsiąkło we mnie, ja w nie, a ze starszym były zgrzyty.
Wiem, że "mamusia" opowiadała Mu jakieś totalne bzdury o mnie, o tym, że ojciec
przestał Go kochać, że ja Go nienawidzę, że nie chcę Go u siebie w domu widzieć,
itp.
Były skutki.
Miałam autentyczną alergię na to dziecko, którego wybory życiowe polegały na
ocenie - chcę mieszkać z tym, kto ma większy telewizor. Jedyną rozrywką była gra
na komputerze.
Zaczęliśmy z M orkę na ugorze.
Biorąc pod uwagę, że kontakty z dzieckiem były nam mocno limitowane, mieliśmy
cholernie pod górkę.
M odwalił cholernie ciężką robotę, nie raz płacząc z bezsilności.W pewnym
momencie syn mówił do Niego per "pan"!
Zapisaliśmy młodego na karate, bo wychowawczyni skarżyła się, że dziecko jest
nadpobudliwe. M zapisał Go też do klasy sportowej. I młody wsiąkł. Zaczął
wyjeżdżać na obozy sportowe, poznał dyscyplinę, poznał, co to znaczy ciężka
praca nad sobą i jak to jest, kiedy jest się w czymś dobrym.
Nadal są problemy, bo młody jest rzucany po różnych domach (dzięki naszym
yntelygentnym sędziom), nie ma poczucia przynależności, ale cholernie się stara,
a do mnie mówi "mama".
Masz dzieci, więc wiesz, że 9 lat to naprawdę niewiele, że dziecko w tym wieku
potrzebuje miłości, ciepła, akceptacji. A Wasz młody ma pod górkę. Szkoda
dzieciaka, naprawdę. Lepiej pracować nad nim teraz, niż za kilka lat płakać nad
jego zniszczonym życiem.

[illegal.alien]

Podpisze sie pod karolana rekami i nogami.
Dokladnie to samo bym Ci poradzila justmaga.
I dodam jeszcze cos, co jest bardzo przykre, ale niestety prawdziwe.
Poniewaz mlody jest czarny, to sa duze szanse, ze predzej czy pozniej wyladuje w
jakims gangu ulicznym, jezeli pozwolicie mu na zamieszkanie z matka. Biorac pod
uwage jego wiek, bedzie to raczej szybciutko.
Szkoda tego chlopaka! Naprawde.
Niestety Wielka Brytania ma idealne wrecz warunki, zeby takiego zagubionego
czarnego chlopca wepchnac do towarzystwa, ktore moze mu w piec minut zwichrowac
zyciorys na zawsze.
Mozna sie z tego smiac, mozna bagatelizowac, ale jest, jak jest.
Dzieciak bez akceptacji i wsparcia w domu, bez poczucia bezpieczenstwa i
komfortu, bedzie tego wszystkiego szukal na ulicy. I znajdzie sobie takich 'braci'.

[karolana]

justmaga napisała:

> To podpowiedz ktoredy droga??
>
> Bo my wydaje sie probowalismy wszytskiego. Oprocz wizyty u psychologa
> na ktora nie zgadza sie matka.

Jeśli ojciec ma pełne prawa rodzicielskie nie potrzebuje zgody matki na wizyty u
psychologa, tak samo jak na wizyty u kardiologa czy stomatologa.

>Dlatego teraz
> wydaje mi sie,ze jego zamieszkanie z matka mu pomoze wrocic do normy.

Świetnie, jak wg Ciebie ma pomóc mu w powrocie do "normy" mieszkanie z matką,
która nastawia go negatywnie do ojca i Ciebie plus rozłąka z bratem???

> Zawsze moze do nas wrocic .

Aha, jasne, uważasz, że to dziecko jest w stanie zrozumieć sytuację?
Ono widzi, że chcecie się go pozbyć (bo przecież chcecie) i jak Twoim zdaniem ma
sobie z tym radzić?

>Drzwi beda otwarte. Ale wrocic i zyc
> normalnie ,nie z taka ziejaca nienawiscia do nas. (made by matka
> ,niestety)

Czyli oczekujesz, że 9-latek sam ze sobą, w dodatku żyjąc w negatywnie
oddziałującym środowisku, będzie w stanie przepracować temat.
Gratuluję.

[justmaga]

Karolana. ironia naprawde w tym wszytskim niepotzrebna, ani twoje
gratulacje.
Nie oczekuje zeby sam przepracowywal tematy.

Gdyby nie bylo mi z tym ciezko i traktowalabym to jako rozrywkowe
znecanie sie nad dzieckiem pewnie bym tu nie pisala.

[chalsia]

> Bo my wydaje sie probowalismy wszytskiego. Oprocz wizyty u psychologa
> na ktora nie zgadza sie matka.

buahahhahahhaha
mój eks też się nie zgadzał na pójście z dzieckiem do psychologa.
soł łot, że zapytam? To jest dla odpowiedzialnego rodzica niby przeszkoda, by
zrobić to, co należy, czyli zwrócic się o fachową pomoc?

Ale przecież łatwiej spylić problem na innych i zasłaniać się niezgodą osoby, z
którą i tak nie ma porozumienia.

[tully.makker]

buahahhahahhaha

Otoz to.

Chalsia

[justmaga]

Chalsia. nie musisz byc niemila.
w UK wolimy miec zgode matki. bo ona jest wredna i klamliwa i gdyby
sprawa oparla sie o Social Service to ona odkreci kota ogonem , powie
ze nie umiemy sie nim zajac, ze go maltretujemy, jeszcze i jego
nastawi zeby klamal. A w UK Social jak cos takiego slyszy to zabiera
rodzicom dzieci.
naszym znajomym zabrali dzieci bo nastoletni syn naklamal,ze ojciec
go bije. poltora roku trwalo odkrecanie sprawy. A wym czasie i syn i
dwie znacznie mlodsze corki mieszkaly w rodzinie zastepczej. Zdajesz
sobie sprawe jak to byla trauma dla tych dziewczynek. ???

Dlatego moj M musi byc bardzo ostrozny.
Wiec ja przepraszam ale nikt problemu nie spyla na innych.
Ciesz sie,ze sie usmialas naszym kosztem ,ale nam nie do smiechu bo w
koncu wszyscy inni tez cierpia przez jednego 9 latka.

[karolana]

justmaga napisała:
> w koncu wszyscy inni tez cierpia przez jednego 9 latka.

Moje pytanie brzmi - przez kogo cierpi ten 9-latek? Bo raczej nie z własnej woli
ani z własnego powodu.

[justmaga]

Dlatego staramy sie robic wszytsko ,zeby mu pomoc.
Tu szukam rady i wsparcia. On nie jest spakowany i wyslany do matki. To
pomysl ,ktory przedyskutowac chcialam.
tyle.

[karolana]

justmaga napisała:

> Dlatego staramy sie robic wszytsko ,zeby mu pomoc.
> Tu szukam rady i wsparcia. On nie jest spakowany i wyslany do matki. To
> pomysl ,ktory przedyskutowac chcialam.
> tyle.

Justmaga, ale z Twoich postów przebija rozpaczliwie, że dla Was najwygodniejsze
byłoby gdyby ten 9-latek wrócił do matki i że tutaj szukasz poparcia dla tego
pomysłu.
Nie ma tutaj ani pół słowa na temat tego, co tak naprawdę zostało zrobione żeby
doprowadzić do wyprostowania drogo tego dziecka, natomiast zarzucasz nas
elaboratami na temat tego, ile on zła Wam wyrządza oraz enigmatycznymi
stwierdzeniami, że Twój mąż jest super ojcem, który robi wszystko dla dobra
dzieci i że Wy w ogóle to zrobiliście wszystko poza pójściem do psychologa.
No moja szanowna pani, od psychologa to Wy powinniście ZACZĄĆ. I nie wmawiaj
dorosłym ludziom, że opieka społeczna w UK miałaby Wam za złe, gdybyście
skorzystali z pomocy specjalisty, wręcz przeciwnie! Mielibyście przynajmniej
twarde dowody na ewentualne zarzuty matki.
Twoja dyskusja polega na ciągłym powtarzaniu, jak mantry, jakie to dziecko jest
złe, jaki ma destrukcyjny wpływ na całą rodzinę i jak byłoby super, gdyby
zamieszkał z matką, która nota bene, jak sama stwierdzasz, jest niewydolna
wychowawczo. Więc jak, wiesz, że matka nie zapewnia dziecku właściwej opieki,
ale aż się palisz, żeby dzieciaka do niej odesłać? To jest wg Ciebie pomoc?
Po raz kolejny i jaka kolejna zapytam - CO konkretnie zrobiliście żeby dziecku
pomóc? Poza nakazami i zakazami. Bo na razie nic na ten temat nie napisałaś.

[justmaga]

ech.. bo to mi sie wydawalo oczywiste.

po pierwsze staralismy sie ustalic stale godziny/dni odwiedzin ,zeby
wprowadzic stabilizacje w ich zycie. Wydalismy mnostwo kasy na
adwokata ,ktorego matka dzieci ignoruje. Rozmwailasmy w Pomoca
spoleczna. (i oni i adwokat radza zgodze matki na psychologa)
Zorganizowalsmy pomoc pedagoga w szkole. mamy( a raczej mielsmy zanim
z tego nie zrezygnowal) specjalny czas tylko dla niego. Codziennie co
najmniej godzine . Angazowalismy go we wspolne zycie.Dawalismy wybory
. on wymyslam co bedziemy robic nastepnego dnia na
przyklad.Zapisalismy na basen (musielismy zrezygnowac bo go matka nie
prowadzala, i to byly wyrzucone pieniadze.
Ojciec prosi innych ,zeby z nim porozmawaiali, np pastora ,ktory jest
w ich spolecznosci cos a la mediator .
Nie wiem co sie stalo,ze chlopiec tak sie zmienil i staramy sie
dowiedziec.
Jest?byl dopoki sie nie zamknal w swojej nienawisci- wyrozniany,
przytulany. Nawet potem staralismy sie rozmawiac, pomagac.
wadomo,ze czasem potzrebuje czasu zeby sie zaadaptowac do nas po
powrocie do matki i zawsze mial wsparcie i ojca i babki.

Pewnie,ze bylo by dla nas wygodnie, ale nie o wygode tu chodzi i
gdybym sie do tego az tak palila to dzieciak juz by byl u matki.
A mi jednak mimo wszytsko zalezy na jego dobru.
A jedyny nakaz to koniecznosc wykapania sie, umycia zebow i
odrobienia lekcji.
zakaz tez jest jeden . Zakaz kradziezy.

[karolana]

Naprawdę nie widzę innego wyjścia niż stałe zamieszkanie chłopca z Wami i
terapia całej rodziny. Jeśli dziecko zostanie z matką, jest wielce
prawdopodobne, że niebawem będziecie go odwiedzać w więzieniu... albo na cmentarzu.

[edw-ina]

Ciesz sie,ze sie usmialas naszym kosztem ,ale nam nie do smiechu bo
w
> koncu wszyscy inni tez cierpia przez jednego 9 latka. - to jakiś
antychryst chyba! Pewnie pod stertą samochodzików ukrywa skrzynkę
granatów i dwa uzi, a wieczorami wychodzi zabijać wampiry...
Justmaga, zastanów się dwa razy co piszesz. K***wa mać, ja nie mam
instynktów macierzyńskich, do matki-Polki dalej mi niż w Himalaje,
ale zgrzytam zębami po przeczytaniu takiego tekstu. Strasznie szkoda
mi tego chłopaka.

[justmaga]

Nie. Nie napisalam az tak.
Nadinterpretacja twoja.
Ojciec cierpi bardzo bo go kocha.
Babka cierpi bo przez niego nie moze np wyjsc na spacer bo on odmawia
wychodzenia a sam nie zostanie. Tez go kocha i tez jej smutno i
przykro.
Rodzenstwo cierpi bo tez go kochaja chcieliby sie z nim bawic a on im
dokucza, brata wysmiewa do siostry sie nie odzywa.
ja tez swoje przezywam

Cierpimy bo widzimy,ze ktos w naszym domu jest tak strasznie
nieszczeliwy i nas nienawidzi.

Dzieciak od piatego roku (zanim nawet rodzice sie rozstali) kradnie
,klamie dokucza innym. Ale nikt sie go z tego powodu nie wyrzekl,
wiec tez nie jest tak,ze jak sa problemy to sie go chcemy pozbyc.
Problemy sa jego czescia.

[karolana]

> Dzieciak od piatego roku (zanim nawet rodzice sie rozstali) kradnie
> ,klamie dokucza innym.

No i właśnie - CO zrobił jego ojciec żeby naprawić tę sytuację?
To, że kłamie... cóż, dzieci w tym wieku często jeszcze nie potrafią rozróżnić
własnych fantazji od rzeczywistości. Że dokucza innym... dzieci sobie na wzajem
dokuczają. Że kradnie... Mam w domu 4-latka, znajomi mają 5-latkę. Jakoś ciężko
mi sobie wyobrazić KRADZIEŻ w wykonaniu takiego dziecka...
I ponownie pytanie - DLACZEGO już wtedy ojciec nie skorzystał z pomocy specjalisty?

[edw-ina]

a może on zwyczajnie, po ludzku potrzebuje miłości a nie współczucia
i cierpienia otoczenia? I co to za słowa, że nikt się go nie
wyrzekł? Matki nie wyrzekają się często synów, którzy w amoku
wymordowali pół wioski, więc faktycznie złe zachowanie, drobne
kradzieże i niechęć do bawienia się z rodzeństwem to powód by
dziecko skreślić?
Jak głośno ma jeszcze wołać o miłość, by ktoś go wreszcie usłyszał?
Wystarczy jeśli łyknie opakowanie tabletek nasennych, czy dodatkowo
powinien jeszcze przystawić komuś pistolet do głowy?

mamba ma racje

[tully.makker]

Dodam, ze odlozylabym wymuszanie dyscyplny na pozniej, nadrzednym
celem jest nawiazanie wiezi z dzieckiem. On jest toche tak, jak
niemowle, ktore urodzilo sie w wwaszym domu - na poczatku je
cholubisz, potem stopniowo, nie zaprzestajac holubienia, zaczynasz
stawiac wymagania wraz ze wzrostem kompetencji dziecka.

[justmaga]

I tak wlasnie bylo. Dokladnie tak. Tyle,ze na wymagania on powiedzial
NIE bo matka wymagan nie stawia.

[mamba30]

Paradoksalnie w tym przypadku to starszy potrzebuje wiecej uwagi z
Waszej strony!

Nie rozumiem co to znaczy NIE od małego dziecka i akceptacja tego
NIE od doroslego opiekuna. Czy jak Młody powie, że nie bedzie
chodzil do szkoly np. to tez sie na to zgodzicie?

[justmaga]

no toz sie przeciez nie zgadzamy i w tym problem.
Chcemy,zeby umyl zeby i zalozyl czysty mundurek. I tego wymagamy.ma
dbac o higiene osobista i odrabiac lekcje. Tyle. To wszytsko.
a przepraszam jeszcze jedno,zeby umial powiedziec dziekuje i
przepraszam.

Mial tej uwagi bardzo duzo , ale zaczal to wykorzystywac. Podkradac
rzeczy, znecac sie nad bratem, klamac etc..
A poniewaz my sie na to nie godzimy jest problem

[tully.makker]

bo matka wymagan nie stawia.

Wybacz, ale nie wierze.

Z zastanawialiscie sie nad tym, czy wy stosujecie wymagania
dostosowane do wieku i mozliwosci chlopca?

A moze on po prostu kocha matke i chce z nia byc?

[justmaga]

Masz prawo nie wierzyc.
Z ich wlasnych opowiesci to wiem. Moga ogladac tv 24 na dobe , nie ma
pory snu, kapac sie nie musza, zeby im mozna po tygodniu skrobac.
Prace domowe ( o ile w ogole do matki wezma) wracaja nie odrobione.

te same wymagania ma tez 5 latek. I on sobie z tym radzi. kapie sie
,myje zeby mowi dziekuje i prosze.
Nie mowie,ze nie zapominaja
wszytskie notorycznie czasem zapomna, czasem kiwna glowa ,ze zeby
umyte choc szczoteczka sucha. Ale jesli reszcie to powiesz i kazesz
isc myc zeby to najwyzej pomamrocza pod nosem ale pojda. a on w
zaparte nie pojdzie . Nikt go na sile wpychac od lazienki nie bedzie
bo to juz przemoc. Wszyscy odrabiaja lekcje a on siedzi z zamknieta
ksiazka na kolanach i wzrokiem wbitym w sciane.


ja jak najbardziej uwazam,ze on matke kocha i z nia chce byc. ja nie
mam nic przeciwko tej milosci . To jego mama. Niezaleznie od tego
jaka jest.

[glasscraft]

Jedna koncowa uwaga - moze niesprawiedliwa, ale z czytania calego
watku mi sie nasuwa - a jak ten mlodszy zamieszka u Was, zacznie
podrastac i zaczna sie problemy z nastolatkiem, to go po prostu do
matki odeslecie, tak jak teraz chcecie starszego?

[konstancja16]

rozdzielanie rodzenstwa to ostatecznosc.

z przeczytanego watku widac, ze sytuacja nie jest latwa. nie mam
pomyslu na dobre rozwiazanie i chwilowo nie mam czasu sie doczytac
wszystkiego i przemyslec, ale mam wrazenie ze niesprawiedliwie
atakujecie autorke watku.

latwo tworzyc rodzine zastepcza dla trudnych dzieci cudzymi rekami.

Justmaga, jestescie zabezpieczeni dowodowo na okolicznosc tych
zaniedban zdrowia Mlodszego (jakies papiery z wizyt u lekarza?).
jakby co moga sie przydac.

[justmaga]

niesprawiedliwa. To z pewnoscia

Nie chcemy zeby mieszkal z matka bo sprawia nam problem.Przyczyna
jest bardziej jego alienacja i wyrazne dawanie nam do zrozumienia,ze
chce byc z matka,ze kazda jego komorka tego pragnie, ze jest u nas
nieszczesliwy a u niej szczesliwy.

Problemy to jest czesc. Ale mamy jeszcze 3 dzieci oprocz niego i
ciezko by bylo wszytskie wygonic jak sie nastolectwo zacznie.

[glasscraft]

Wiem i nie bede Cie wiecej bila...
Chodzi mi tylko o to, ze maly jest i tak rozerwany pomiedzy dwoma
swiatami. W idealnym ukladzie mama i tata po rozwodzie robia
wszystko, zeby dzieci na tym nie ucierpialy, zaczynajac od
nienastawiania dzieci przeciwko bylemu partnerowi. Tylko, ze to
utopia, ktora chyba nieczesto sie sprawdza. Skoro matka jest taka,
jaka jest, to moim zdaniem nie macie wyboru tylko zalatwic sadownie
i z wizytami u psychologa zamieszkanie obydwu chlopcow z Wami.
Jezeli mozecie udowodnic, ze matka nie opiekuje sie dziecmi, ze to
wszystko powoduje u mlodszego problemy zdrowotne a u starszego
psychologiczne, to powinniscie miec z tym latwiej.
Starszy jest pewnie w tym wieku, ze matka robic mu moze wiecej wody
z mozgu, bo on wiecej rozumie i zaczyna sie nad wieksza iloscia
rzeczy zastanawiac. Skoro u Was sa obowiazki (ktore mlodszy wykona
bez odpowiadania) a u matki nie - to wiadomo gdzie bedzie wygodniej
(nie znaczy lepiej). Jezeli na dodatek matka bedzie mu przytakiwac,
ze ojciej sie tylko czepia i wymaga, to wiadomo z kim bedzie wolal
byc. Tylko, ze Wy wiecie, ze dla niego to nie jest lepsze... Pomysl
tez, czy nie moze sie okazac, ze po takim skolowanym pseudo-
wychowywaniu, chlopak nie zamienic sie w prawdziwego rozwydrzonego
nastolatka, ktorego matka Wam podrzuci na stale bo sama sobie
przestanie z nim dawac rade... tylko wtedy, chyba bedzie na
wychowywanie za pozno.

Dziekuje wam bardzo za pomoc.

[justmaga]

Podjelismy wczoraj z M decyzje co dalej.
Nie bez waszej pomocy musze przyznac wiec dziekuje.

Ja i moj M mielsimy bardzo traumatyczne dziecinstwa. pewnie bardziej
niz wszystkie nasze pasierbiatka razem wziete. ja jako 6 latka
marzylam tylko i wylacznie o smierci a potem bylo jeszcze gorzej
Obydwoje bardzo chcielismy miec dzieci ,moze po to,ze by je bardzo
kochac i dac im to czego nie dostalismy my w zyciu. Niestety tak
bardzo chcielismy byc kochani,ze nie potrafilismy zaczekac na kogos
wlasciwego. I obydwoje za pierwszym razem trafilismy zle.
Ale traktujemy to jako zrzadznie losu i w pewnym sensie dar od Boga.
Moze gdyby nie to ja nia mialabym nigdy synow a on corek ??


Dlatego umiem rozpoznac jak dziecko cierpi, wiem ,ze dzieci czuja sie
niepewnie, wiem ze klamia na potege, wiem ze czasem trudno im sie
odnalezc w swiecie doroslych, a nawet w swoim wlasnym swiecie.

Pomysl wyslania go do matki wzial sie nie z checi umycia rak a
raczej z checi uszczesliwienia go. Bo matka to jest matka. Wizyty
weekenowe mialy byc proba monitorowania czy krzywda mu sie jednak nie
dzieje .
Pomysl zrodzony z rozpaczy bo najbardziej mi zalezy na tym zeby kazdy
w moim domu byl szczesliwy. A jak nie szczesliwy to przynajmniej
spokojny.

Decyzje pojelismy wiec.
Jad ktory wylalyscie na mnie poboli i przestanie.
Ale mam nadzieje,ze jednak bedzie lepiej.
Dziekuje.

[karolana]

Pomysl wyslania go do matki wzial sie nie z checi umycia rak a
raczej z checi uszczesliwienia go. Bo matka to jest matka.

Hmmm czyli ja też powinnam odesłać "swoje" dzieciaki do ich matki? Bo matka to
matka i nie ma znaczenia co robi? Ehhh prędzej sobie łapę odgryzę
Ale Wasza decyzja jest Waszą decyzją. Mam tylko nadzieję, że za kilka lat nie
okaże się, że popełniliście najgorszy z możliwych błędów.
Powodzenia.

[justmaga]

Nie wysylamy go do matki

[karolana]

Aaaa to przepraszam, bo jakoś tak zrozumiałam.
W takim razie życzę z całego serca powodzenia i cierpliwości, bo praca będzie na
pewno ciężka, ale chyba to jedyna opcja żeby móc sobie spokojnie co rano patrzeć
w oczy w lustrze.
pozdrawiam.

[chalsia]

> Nie wysylamy go do matki

i na Boga żywego, nie czekajcie na czyjekolwiek zgody na pójście do psychologa
dziecięcego. Nie ma sądu - w UK też - który jako minus potraktuje szukanie
fachowej pomocy nawet bez zgody drugiego rodzica.
Na poczatek zresztą i tak możecie do tego psychologa chodzić z mężem sami bez
dziecka.

[13monique_n]

Nie można. Znam blisko dorosłą (prawie 50-letnią) kobietę, którą wziął ojciec, a jej siostrę - mama. Odbiło się to na nich obu strasznie mocno, na wyborac życiowych, na poczuciu/braku poczucia wartości, na poczuciu odrzucenia i krzywdy.
Zatem, to wniosek z przeczytanych ton artykułów oraz własnych obserwacji. A profesjonalniej, to radziłabym konsultację u psychologa rodzinnego/dziecięcego, jeśli to, co wami kieruje to naprawdę dobro OBU chłopców. Oni mają prawo na swój sposób odreagowywać rpzstanie rodziców i zawirowania w swoim życiu. Potrzebuję OBAJ wsparcia i bliskości.
A jeszcze z innej beczki - masz rodzeństwo?

[konstancja16]

hm. jak sie zastanawilam czy znam jakas osobe w takiej sytuacji to doszlam do wniosku, ze w pewnym sensie znam. mamusia Malego... czyli Ex mojego faceta...

ma dwoch braci. kazdy z nich zostal ze swoim ojcem (kazdy z innym), a ona najmlodsza przy mamusi. dosc ekstremalna sytuacja. nie wyszla nikomu na zdrowie. z tego co mowil mi NM to jego Ex zaluje ze nie zostala z ojcem (tym od sredniego brata, tu wyjatkowo byl ten sam). ten mial cos najbardziej zblizonego do normalnego domu.

[justmaga]

Wlasnie ma 4 braci z ktorymi bylam podzielona.

[13monique_n]

Moim zdaniem - takim emocjonalnie laickim zupełnie - to okrucieństwo. Dana para (czy większa liczba dzieciaków) w sytuacji, gdy sypie im się rodzina, ma tylko siebie. Mogą się wspierać i na sobie polegać. Rozdzieleni - zostaną sami z dziecięcymi strachami, lękami, o których nie zawsze powiedzą rodzicom, czy jednemu rodzicowi.

[magdmaz]

justmaga
Przeczytałam wszystko bardzo uważnie, co ni8e oznacza, ze już wszystko o Was wiem. Wręcz przeciwnie, wciąż wiem mało.
Ale sytuacja wasza przypomina mi moja własną (w pewnym sensie). I jazdy, jakie miałam z moją własną, rodzoną córką. Zastanawiam się, czy nie najgorzej było właśnie w okolicy tych 9 lat. A może nawet wcześniej, 7 - 8 lat. Tyle, ze to moja własna córka i nie miałam możliwości oddania jej... choć mi się to naprawdę marzyło!!!
Bunt i upór oraz zawziętość, jakie reprezentowała powodowały, ze czasem wręcz można było zapomnieć, ze to takie małe dziecko. Naprawdę sprawiał wrażenie zbuntowanego nastolatka. A poza tym - spróbuj zmusić do mycia zębów dziecko bez zastosowania siły (no bo zawsze można wziać pod pachę, prawda? A zęby rozewrzeć na siłę i wcisnąć szczoteczkę), która prędzej czy później odbije sie rykoszetem i uderzy w ciebie. Bo nakręca sie spiralę agresji - ono się zatnie, ja nie ustąpię, ono jeszcze bardziej się uprze, ja już poczuję się zmuszona do postawienia na swoim...Mnóstwo nerwów, frustracji, bezsilnej szarpaniny, popełnionych błędów.
A czasem w środku najgorszej furii warto zatrzymać sie, policzyć do dziesięciu, pomyśleć, ze to mały, zagubiony szczeniak, szalejący z powodu zagubienia i utraty poczucia bezpieczeństwa, a wtedy cmoknąć w czółko, powiedzieć "wkurzasz mnie, ale i tak cie bardzo kocham", odwrócić sie na pięcie i pójść sobie. Że niby dzieciak pomyśli, ze wygrał? Tylko że takie jazdy sprawiają zasadniczo dzieciaki bardzo inteligentne.
U mnie jest o tyle prościej, ze moja córka nie ma w zasadzie nikogo naprawdę bliskiego prócz mnie, więc choc sie ciska i wścieka to i tak prędzej czy później musi dojść do porozumienia. Bo emocjonalnie to jednak wciąż dzieciak. Tyle, ze ja NIGDY nie żądam przepraszania, przyznawania sie do błędu, kajania. Mnie to by poniżało. I ponieważ dziecko mam inteligentne, to czasem przeprasza z własnej potrzeby. A czasem godzimy się jakos tak pośrodku, bez wywlekania wzajemnych win.
I choć sądzę, ze w Waszym przypadku starszy syn moze i tak kiedyś zabrać się i pójść do matki, to nie znaczy, ze nie warto jeszcze raz spróbować. Bo żal dzieciaka.
Pozdrawiam,
M.

[justmaga]

U nas w domu nie ma przemocy , bicia czy nawet przeklenstw. sami tego doswiadczylismy bardzo duzo i chyba by reka uschla ktoremus z nas gdyby uderzyl dziecko..

Niesty u nas w domu istnieje pewna koniecznosc wymawiania tych magicznych slow : prosze, przeprasza, dziekuje w moim slowniku sa konieczne. Dla mnie to slowa wytrychy. Mozna sie gniewac, zloscic ale ja chce uslyszec przepraszam. Mamy 4 dzieci i mam wrazenie ,ze bez tego bysmy sie zagubili troche.
Tak samo jak uwazam,ze nalezy sie prywitac po przyjsciu do domu..

W zasadzie zreszta sprawa jest teraz w zawieszeniu bo probujemy wszytsko ulozyc od nowa od jakichs dwoch tygodni i poki co mamy w domu znowu 4 halasujacych rozbrykanych i smiejacych sie dzieci. razem broja, ucza sie i bawia. To w zasadzie jest tak naprawde to o co nam chodzilo.
maly zaczyna psychologa od przyszlego tygodnia ,zapislaismy go na specjalny program traktujacy o bezpiecznstwie swoim i spolecznosci (zeby sie czym zajal i poczul sie wazny) i zobaczymy jak to sie rozwinie.

[magdmaz]

Trzymam kciuki i życzę powodzenia. Wierzę, że się jakoś ułoży.