KŁOPOTY Z NASTOLATKĄ I JEJ MAMĄ

[ira36]

Potrzebuję porady! jestem z moim partnerem od 1,5 roku. Z byłą żona nie
mieszka od dwóch lat. mają 13-letnią córkę, która mieszka z mamą. Wszystko
było ok, w kontaktach jej z ojcem, dokąd nie doszło do sprawy rozwodowej.
mamusia w trosce o dobry wyrok, opowiedziała córce o mnie. No i zaczął się
dramat córki i ojca. córka nie chce go znać, nie chce z nim rozmawiać, a
matka skutecznie tę nienawiść podsyca. Mowi damy sobie radę bez tatusia, nie
jest nam do niczego potrzebny, ja cię nigdy nie zostawię. chce by córka
zeznawała w sądzie. Nie chodzi o to, ale poradźcie, co zrobić, żeby dotrzeć
do dziecka?Bardzo nam zależy żeby kontaktu ona z tata nie traciła.

[la.felina]

Ira,
może nie jestem najlepszym doradcą (nie byłam nigdy w takiej sytuacji), ale
wydaje mi się, że jeśli do tej pory ociec miał dobry kontakt z córką to musi
doprowadzić do spotkania z nią w cztery oczy i wyjaśnienia co nią tak
wstrząsnęło. Musi poprosić córkę o rozmowę, jeśli żona to utrudnia/
uniemożliwia (?) to może napisać liścik i dać małej przez koleżankę, ew.
przyjść do szkoły i poprosić wychowawczynię o umożliwienie rozmowy.
Trudno radzić nie znając szczegółów "logistycznych".
Skoro Twój partner nie mieszka z żoną i córką od 2 lat dziewczynka zdążyła się
już chyba do tego faktu przyzwyczaić. Wy też już od dłuższego czasu jesteście
razem i nie wpłynęło to porzecież na kontakty ojca z córką. Twój partner musi
jej to uzmysłowić. Trzynastolatka jest na tyle duża żeby takie sprawy
rozumiała. Trzeba tylko spokojnie z nią porozmawiać i upewnić, że Twoja
obecnośc w życiu jej taty nie zmieni układów pomiędzy nimi.
Pomysł żeby dziecko zeznawało w sądzie jest okropny i ojciec powinien starać
się wyperswadować to matce. Niech ona zastanowi się na ile zeznania córki mogą
jej pomóc (i konkretnie w czym), a jak bardzo mogą psychicznie obciążyć
dziewczynkę przechodząca przez i tak trudny w życiu każedgo małolata okres.
Bardzo możliwe, że w przyszłości będzie miała do matki żal jeśli ta ją zmusi do
zeznawania.
Hasło "damy sobie radę bez taty" jest prawdziwe do momentu kiedy mamy nagle
zabraknie (oby nie ! ale przecież tak różnie w życiu bywa). Czy nie jest lepiej
i mądrzej wznieść się ponad własne urazy i pozolić dziecku mieć ojca ?
Jeśli jest szansa - niech Twój partner SPOKOJNIE porozmawia z matką i
KONIECZNIE z córeczką.

Pozdrawiam serdecznie,
F.

[delecta]

Pomijając sytuacje czysto patologiczne - NIGDY nie powinno się przeszkadzać
kontaktom ojca z dzieckiem.
Dziewczynka zapewne jest bardzo rozchwiana emocjonalnie, nie dość, że wchodzi
w tzw. trudny wiek, to jeszcze ta rewelacja o tatusiu...
Z drugiej strony, jeśli rodzice uważali, że była na tyle dorosła, żeby
przełknąć ich rozstanie, to dlaczego nie powinna wiedzieć, że ojciec związał
się z kimś?

Nie widzę związku między wyrokiem, a wiedzą córki o sytuacji. Nie sądzę, żeby
jej zeznanie miały znaczenie w sprawie, tym bardziej, że wcześniej nie
wiedziała o Twoim istnieniu, a zakładam, że ojciec nie zrobił córce nic złego.
Niezbyt jasno określasz, czy chodzi o "byłą żonę", czy też dopiero ma miejsce
sprawa rozwodowa. Dla dorosłych nie ma to specjalnego znaczenia, ale
dziewczynka może /w tym momencie/ mieć szalone pretensje do ojca. Do Ciebie
również, niezależnie od tego, czy byłaś przyczyną rozpadu małżeństwa rodziców.

Wydaje mi się, że jedyne, co możesz zrobić, to po prostu nie przeszkadzać. Po
jakimś czasie kontakty między Twoim partnerem a jego dzieckiem jakoś się
unormują. Zresztą z czasem będzie mniej Ci na nich zależało.

JEDYNA RADA - UCIEKAJ jak najdalej

[jutro6]

Powiedz, żeby wrócił do Ciebie kiedy będzie gotów, po ślubie córki.
Czy chcesz ciągle myśleć, gdzie będziesz, jak on ją będzie prowadził do
ołtarza?
W międzyczasie poszukaj partnera bez przeszłości.
I nie słuchaj, że coś się ułoży.
Na pewno spotka Cię wiele przykrości, i to przez całe lata.
Od najróżniejszych osób.

A na wstępie zapamiętaj: w jego rodzinie będziesz tylko żoną, a tamta będzie
ważną matką jego dziecka.


To jest schemat z "prawdziwego życia wzięte".

Nie ma takiej miłości, która jest tego warta. W końcu zostają dwie obce osoby
ze swoimi priorytetami, gotowe do ponownego rozwodu, jeśli tylko nadarzy się
kolejna okazja na trochę szczęscia.

Mylę się?

[dona29]

..no chyba jednak się mylisz...
strasznie schematycznie podchodzisz do sytuacji,która może różnie się
rozwijac ,różnie wyglądać.
Nie sadzę,zeby pozycja "bycia tylko żoną " w rodzinie a nie matką
pierworodnego dziecka,miała jakiekolwiek znaczenie dla WSZYSTKICH.
Myśle,że mówisz przez pryzmat jakiś własnych doświadczeń i niestety nie jest
to obiektywne spojrzenie na tę,konkretną sytuację.
Nie neguję - to może być Twoje doświadczenie ,albo znana Ci obserwacja - li i
wyłącznie pośród tych ludzi,wśród któych się wydarza.
Ale na litosć Boską - nie jest normą,mantrą czy Bóg raczy woedziec czym
jeszcze we wszystkich powstających rodzinach po przejściach!
Zbyt pochopna rada (uciekaj) i zbyt osobiste i unikalne
doświadczenia,przepaltane smutkiem i goryczą,które rzecz jasna
rozumiem.Pozdrawiam
Dona

[wikki121]

re:jedyna rada uciekaj jak najdalej - odpowiadam na tenze list : jesli sie
psychicznie pewnych rzeczy nie wytrzymuje to sie ucieka i jest to zrozumiale
natomiast jesli sie tych dwoje naprawde kocha to zawsze sie znajdzie jakis
kompromis - np. taki zeby corke pozostawic w spokoju i nie przejmowac sie jej
fanaberiami ktore i tak beda podsycane przez jej mamusie, nigdy sie nie
jest "tylko zona" a juz szczegolnie gdy sie rodzi wlasne dziecko w swoim
WLASNYM małżenstwie i WLASNYM zyciu a jesliby partner tak traktowal to
faktycznie pozostaje uciekac albo pozostac meczennikiem......a przeciez
wystarczy POROZMAWIAC i sprawdzic jak czyny sie maja do słów. A tamta corka
sama zrozumie i wybierze za pare lat, niech sie uczy zycia, oczywiscie jesli
faktycznie kocha ojca a nie chodzi jej wyłącznie o forse na drogie ciuchy to
warto jej kontakty z ojcem ułatwiac i podtrzymywac, pozdrawiam WIKKI