Marquez

[Gość: marple]

Czy nie kochacie G.G. Marqueza? Zaczęłam od opowiadań, przeczytałam ich
mnóstwo, najlepsze to chyba "Ślad twojej krwi na śniegu" i "Chciałam tylko
skorzystać z telefonu", potem wzięłam się za "Miłość w czasach zarazy"...
Piękne!! Chociaż opowiadania z początkowego okresu twórczości ciężkostrawne.

[ydorius]

Marquez jest magiczny. Nie spotkałem żadnej jego książki, która by mi się nie
podobała. Piękne są te z miłoścami ("miłość w czasach zarazy" i "o miłości i
innych demonach"), świetna jest "opowieść rozbitka" - to się czuje! No i "to
lat samotności"... czysta magia...

Co do opowiadań - to się zgadza - ale nawet te najbadziej okropne (boże, było
takie jedno, gdzie występowały pomarańcze i jakieś martwe dzieci chyba, lecz
zepchnąłem to do podświadomości - było rzeczywiście wstrząsające) mająw sobie
tę marquezowską magię. To jest pięknie pokazane, jak pojawiają się dziwne
zjawiska, które pięknie współgrają z opisanym - rzeczywistym - światem...

pozdrawiam,
.y.

[Gość: ryżymałp]

Pierwszą książką Marqueza którą przeczytałam było " O miłości i innych
demaonach". Dostałam ją od człowieka, który pokazał mi potem, że miłość
faktycznie potrafi byc demoniczna. Tak sie ładnie złożyło, że na zawsze
zostałam dla niego Siervą Marią.
Moją ukochana książka jest " Miłość w czasach zarazy".Jęst piękna. Jest
mądra. Gdy o niej mówię lub ja czytam przechodzi mnie dreszcz- takie jek przy
słuchaniu koncertów organowych.Dajemi ogromna nadzieję.

mhm. milosc w czasach zarazy.

[bukowski27]

chyba jedna z najpiekniejszych ksiazek jakie przeczytalem... kilka razy
zreszta... i moim zdaniem jego najlepsza... lepsza niz 100 lat samotnosci...
marquez fajnie pisze... irytuje mnie okreslenie realizm magiczny... choiciaz
przyznaje, że jakos tak trudno mi znalezc inne;) z jego krotkich rzeczy chyba
najbardziej mi padlo: nie ma kto pisac do pulkownika (za stwierdzenie jakos
tak: ze smutno jest umierac w pazdzierniku), oczy niebieskiego psa(?),
swieta... no i co tu duzo mówic... dla europejczyk ato litertura niezwykle
egzotyczna... co nie?:)

[Gość: moona]

A ja najbardziej cenię sobie "Złą godzinę" za niesłychanie sugestywne opisy.
Czytając ją nawet w srodku zimy czułam wszechogarniający upał. I ten strach...

[bird_man]

1. sto lat samotnosci
2. milosc w czasie zarazy
Marquez jest niezwykly, to po prostu magia..
best regads

wczoraj sobie swieta przeczytalem...

[bukowski27]

mhm. lubie. i przypomnialo mi to jak czytalem po raz pierwszy. bo tytul brzmi:
swieta. i ja myslalem,m że to cos o swietach... jak np. swieta bozego
narodzenia... a ten tytul jest jak: swieta magdlaena. powaznie. lubie marqueza.

[Gość: marple]

tak, swieta to bylo genialne opowiadanie, mnie tez zaskoczyla tresc. i jeszcze
bardzo niezwykle i smieszne, ale dlugie:- historia niewinnej erendiry i jej
niegodziwej babki. naprawde mi sie podobalo, pomimo niektorych srednio
estetycznych fragmentow.

[Gość: dina]

generalnie nie lubie opowiadań ale jedno Marqueza jest świetne:
" W tym mieście nie ma złodzieji".

[Gość: sullivan]

w "opowiadaniach tulaczych" fantastyczne bylo ostatnie, ktore nazywalo sie
bodaj "Slad Twojej krwi ne sniegu". cos wspanialego.
a z powiesci mi chyba najbardziej podobala sie "Kronika zapowiedzianej
smierci", nigdy w zyciu nie czytalem nic tak smutnego (poza moze "Piana dni"
Viana).

[ada08]

''100 lat samotności''.... Nie, to nie jest moja ulubiona powieść Marqueza, ale
są w niej takie fragmenty, które noszę ''z tyłu głowy''; na przykład ten o
zaniku pamięci (na skutek bezsenności), jaki zaczął nękac mieszkańców Macondo.
Przyczepianie karteczek do przedmiotów i zwierząt z napisami ich nazw i opisem
czynności, które należy wykonać (''Kowadełko'', ''To jest krowa. Krowa daje
mleko. Trzeba ją doić co rano...'').
I napis umieszczony u wjazdu do wioski: MACONDO a pod nim: BÓG ISTNIEJE.
Jest dla mnie w tym fragmencie ''100 lat ...'' cos głęboko poruszającego.
:-)

[Gość: A27]

Czytalam tylko 3 ksiazki markeza.
Sto lat samotnosci - Wspaniala rzecz!!! (Bardzo dobrze przetlumaczona, btw.)
Natomiast nie moglam zniesc "Zlej godziny" i "Nikt nie pisze do polkuwnika".
Moze tych ksiazek po prostu nie zrozumialam, bo bylam wtedy bardzo mloda.

[ada08]

Pamiętam, jakie silne wrażenie zrobilo na mnie pierwsze zdanie ze ''100 lat
samotności'' Cytuję z pamięci, ale chyba dokładnie :-)

''Wiele lat później, stojąc przed plutonem egzekucyjnym, pułkownik Aureliano
Buendia miał przypomnieć sobie to dalekie popołudnie, kiedy ojciec zabrał go do
obozu Cyganów, żeby mu pokazać lód.''

Mistrzostwo tego zdania polega na tym, ze po jego przeczytaniu, nie sposób
książke odłożyć; chce sie czytać dalej.

Ale ja i tak wolę ''Miłość w czasach zarazy'' :-)

A z opowiadań - to o kobiecie, która była tak samotna, że chciała nauczyć
psa, żeby po jej śmierci przychodził na jej grób. W ogóle samotnośc, jako
taka, to jedna z głównych bohaterek Marqueza.
Pozdr

[Gość: mimbla]

ada08 napisała:
>
> A z opowiadań - to o kobiecie, która była tak samotna, że chciała nauczyć
> psa, żeby po jej śmierci przychodził na jej grób. W ogóle samotnośc, jako
> taka, to jedna z głównych bohaterek Marqueza.

To opowiadanie do było, bodajże "Maria dos Prazeres". Też zrobiło na mnie
piorunujące wrażenie. Pozdr.

[Gość: A27]

Jezus, jak ja moglam zle przespelowac Marquez'a w popzrednim poscie.
Przebaczcie!!!!

[Gość: Krra]

Wszystkim, ktorzy kochaja Marqueza, doradzam jeszcze Mario Vargasa Llose. jest
tez doskonaly. A kto szyuka klimatow glownie magicznych - no to Fuentes, i
Allende.