połykacze książek!

[Gość: kaja1978]

Nie wiem jak wygląda to u was , ale ja im jestem starsza tym mi trudniej
skupić się nad czytaniem książki.Nie wiem czy to kwestia tego , że mam coraz
więcej problemów i myślę o nich podczas czytania ksiazki?Nie potrafię się
wyłączyć i do tego ogarnia mnie takie okropne zmęczenie wieczorem , że
zasypiam nad knigą!Co tu zrobić? Czy ja się już nigdy nie zatopie w książkę ,
wiecie tak dokumentnie!

[Gość: jaija]

Nie załamuj się, może po prostu czytaj po kilka stron, a wcześniej zrób sobie
przerwę w czytaniu w ogóle. Powolutku, nie spiesząc się, może wróć do klasyki i
tego, co się lubiło w liceum... potem co innego... taka moja rada.

[Gość: Marchewka]

U mnie troche podobnie-skupic sie moge,ale na czytanie mam czas tylko w lozku
wieczorem;co z\azwyczaj konczy sie przeczytaniem kilku(rzadziej kilkunastu)
stron i odlotem w objecia Morfeusza.
Poza tym zauwazylam,ze nie pamietam juz tak dobrze tersci ksiazek jak kiedys.
:-(

[Gość: TAK TAK!1.]

[Gość: KIKA]

TEZ TAK MIALAM!!MAM TERAZ NA TO SPOSOB. KSIAZKA KOJARZY MI SIE Z WIELKA
PRZYJEMNOSCIA, ZAWSZE TAK BYLO. TYM BARDZIEJ TERAZ KIEDY MIESZKAM ZA GRANICA I
NIE MAM DOSTEPU DO DUZYCH ZBIOROW. DLATEGO STARAM SIE ZROBIC WSZYSTKO CO MAM DO
ZROBIENIA- POSPRZATAC, ZADZWONIC , ZAPISAC ITD I DOPIERO ZABIERAM SIE ZA
KSIAZKE . CZYTAM TEZ W AUTOBUSIE I WTEDY PRZENOSZE SIE W CZASIE, A ZAZWYCZAJ
DROGA ROZCIAGA SIE CZY CO???

[meteorah]

Zgadza się!
Ja mam podobnie- mniejsza koncentracja, ale to na pewno syndrom życia w biegu,
w pośpiechu. Niestety dzisiejszy świat taki jest, że nie ma się czasu na takie
zajęcie, jak czytanie. Mam rodzinę, studiuję, pracuję, a przy tym jestem
uzależnionym maniakiem, jeśli chodzi o książki. Z rozrzewnieniem wspominam
czasy liceum, powrót ze szkoły, latem koc i ogród, zimą herbatka i czytanie do
późna(udawanie, że się uczę...)
Moje obecne wieczory to też kradzież czasu na czytanie, czasem też przysypiam,
a gdy przyjdzie sesja to juz zupełnie załamka...
Tez jestem rocznik 78, moze nasze pokolenie tak ma?
Mam nadzieję, że ten pośpiech minie, i znajdziemy kiedyś więcej czasu na
czytanie?
Tego życzę sobie i innym

"Z warg moich(...) purpurowe róże"

[squonk]

A ja mam inaczej. Jak bylam w liceum i na studiach strasznie duzo czytalam i to
przede wszystkim literature tzw. 'ambitniejsza'. W zasadzie przeczytalam
wiekszosc klasyki europejskiej i swiatowej. Ciesze sie, ze to zrobilam bo
obecnie czytam w zasadzie tylko jakies komercyjne glupoty (thrillery i horrory)
przetykane od czasu do czasu polskimi kryminalami milicyjnymi. Na widok czegos
powazniejszego (np. prozy iberoamerykanskiej, za ktora kiedys przepadalam)
otwiera mi sie scyzoryk w kieszeni. Chyba kretynieje na stare lata.

[Gość: daria13]

Wyluzuj, to napewno nie skretynienie. Myślała, że ten syndrom tylko mnie
dopadł, a tu widzę, że to norma. Ale mam dla was wszystkich pocieszenie, jeśli
rządzi tu jakaś prawidłowość; to przechodzi!!
Miałam dokładnie tak jak Ty, liceum to głównie Sartre, Beckett, Kafka i inni, a
potem kiedy proza życia, praca, obowiązki zagłuszyły potrzebę rozwoju
intelektualnego zaczęłam sięgać po literaturę tzw. niższych lotów; u mnie
poszło to głównie w fantasy ale też i horrory się zdarzały:( Na szczęście w
pewnym momencie przychodzi coś w rodzaju opamiętania, uświadamiasz sobie, że
szkoda czasu na taki chłam, bo na świecie jest niezliczona ilość genialnych,
mądrych i autentycznie interesujących książek. U mnie takim przełomowym
momentem, dzięki któremu wróciłam do czytania literatury ambitnej było
przeczytamie Nieznośnej lekkości bytu Kundery, potem cały Kundera. To było w
jakimś sensie oczyszczające i niezwykle inspirujące. Teraz staram się sięgać po
książki rzeczywiście dobre, choć niekoniecznie wybitnie trudne, do tego pewnie
też dojdę, mam nadzieję:)
Na czytanie wykorzystuję każdą wolną chwilę, głównie w autobusie, bo o
wieczornym czytaniu w łóżku nie ma mowy z powodów wyżej przez was wymienionych.
Zdaję sobie sprawę, że należę do uprzywilejowanych, którzy są w stanie skupić
się na lekturze nawet w niesprzyjających warunkach, ale myślę, że jeśli sprawia
to trudność, to może trzeba ćwiczyć tę umiejętność, nie zrażając się
początkowymi trudnościami:)
Zastanawiam się, czy taki moment regresu w czytelnictwie jest może potrzebny,
żeby na nowo docenić literaturę naprawdę dobrą i myślę, że chyba lepiej jest w
takich okresach czytać nawet słabe pozycje (ja to nazywam potrzebą
rozreflektowania się intelektualnego), byle nie odsunąć się od książek na
dobre.Choć zachodzi obawa, że spaczy nam się gust literacki, u mnie to na
szczęście nie nastąpiło. Ciekawa jestem jaka jest Wasza opinia na ten temat.
Pozdrawiam:)

[Gość: gosc]

Usmialam sie ;-) ...z tego scyzoryka ;-)

[Gość: Vatzek]

squonk napisała:
> Ciesze sie, ze to zrobilam bo obecnie czytam w zasadzie tylko
> jakies komercyjne glupoty (thrillery i horrory) przetykane od czasu
> do czasu polskimi kryminalami milicyjnymi.
jesli literatura grozy to dla ciebie "komercyjne glupoty" to jej nie czytaj zamiast obrazac.

Do Vatzka

[squonk]

Vatzek, nie goraczkuj sie stary. Czytam powiesci grozy bo mi sie podoba i
dobrze sie przy tym bawie. A ze to w sumie glupoty - to zupelnie inna sprawa.
pa.

[rotkaeppchen1]

i jest to doskonaly przyklad samokrytyki obywatelskiej:-)

[adilberta]

Ja jestem rocznik 67 i takze po kilku stronach ksiazka wysuwa mi sie z
bezwladnych dloni... Podobnie jak Ty zaczytywalam sie w przeroznych autorach
bedac w liceum i na studiach (dzienne, bez pospiechu na UW... mhhhy; nie to co
teraz: praca, szkola, rodzina - szalenstwo).
Najlepiej czyta mi sie rano ale mam na to czas podczas popijania kawy -
przegladam wtedy czasopisma (Forum, Polityke albo cos kolorowego o modzie i
odchudzaniu - ciagle to samo ale trzeba :)) Na prawdziwa literature przychodzi
czas w weekendy i podczas urlopu. Ostatnio jadac sluzbowo do Wroclawia
"polknelam" Rozowe tabletki na uspokojenie K. Jandy. Polecam.
pozdrawiam

[olang]

a ja odwrotnie: im jestem starsza tym większą przyjemność sprawia mi
czytanie.Wykorzystuję każdą wolną chwilę i cieszę się,że daleko jeżdżę do
pracy, bo mam sporo czasu w autobusie.Nie czytam już ze snobizmu - jak czesto
bywało, kiedy byłam nastolatką -dlatego,żeby być "w temacie", uchodzić za
oczytaną czy z innych narcystyczntch pobudek. Po prostu dla przyjemności i z
ciekawości pochłaniam ksiażkę za książką. Bez czytania moje zycie byłoby
jakieś...bardziej puste
Paradoksalnie, od kiedy mam dziecko (czyli od osmiu miesięcy) czytam o wiele
więcej niż kiedykolwiek indziej, mimo iż teoretycznie mam dużo mniej czasu dla
siebie...Cóż, po prostu pewnie efektywniej go wykorzystuję.Myślę karma dla
umysłu i duszu jaką są ksiąki łagodzi różne uciążliwe i rutynowe czynności
których jest całe mnóstwo codziennie. Mówiąc krótko: czytam, bo czytanie czyni
mnie szczęśliwszą...

[adilberta]

To wspaniale co napisalas. Musze jednak zaripostowac: bedac mloda mama masz
ogromna sile w sobie bo hormony itd. po prostu - biologia. Moze nie harujesz po
10-12 godzin w jakiejs schierarchizowanej firmie i nie jestes tak wypompowana
jak ja. Czasem marzy mi sie kapsula i hibernacja na 10 lat.

[Gość: basia]

To wróci, naprawdę, przyjemności czytania po prostu się nie zapomina a jedynie
życie przynosi dożo nowych przeżyć i doznań.To zapewnie dlatego.Pozdrowienia.

[Gość: blue.berry]

cooz mysle ze na taki stan rzeczy ma wplyw wiele czynnikow:))))
nagle jakby doba ma mniej godzin niz kiedys i jak czlowiek juz popracuje, wroci
do domu, zadba o ten dom i rodzine, nakrami dzieci, wyjdzie z psem, posprzata
balagan po wspolmalzonku:)))) i zrobi jeszcze tysiac innych rzeczy nagle
okazuje sie ze na samego siebie ma kolo godziny a nie jak kiedys z 5:)))
poza tym moze go na przyklad dopasc luksus jakim jest samochod i juz koniec z
czytaniem w dordze do pracy (a przeciez czasem to sporo czasu na lekture:)))
mysle ze tez wplyw na to ma ze niektorzy z nas zamienili wgapianie sie w
tablice szkolna na wgapianie sie w monitor komputera - nie wiem jak inni ale u
mnie to bardzo rzutuje na czytanie - wieczorami i czas jest i checi sa - ale
oczy jakos nie chca wspolpracowac.
i nagle wszystko to sklada na na efekt ze kiedys 5 ksiazek tygodniowo zamienia
sie na 1 ksiazke miesiecznie.
to tyle o ilosci
a co z jakoscia?
cooz jakosc juz jakby idzie swoja droga i indywidualnymi potrzebami. rodzaj
pracy, potrzeba odpoczynku, innego myslenia, zmiana zainteresowan lub chec ich
braku - i tak raz odkrywamy ze z luboscia zaczytujemy sie w kryminalach a kiedy
indziej pojawia sie potrzeba przeczytania naprawde czegos wielkiego:) po sobie
widze ze u mnie ksztaltuje sie to okresami gdzie fantasy przeplata sie z
opowiesciami o prowansji, sf poprzedza harukamianie a miedzy czasie zawsze jest
niezastapiony team wolf/murdoch.
podsumowanie?
kiedys nie zdazylo mi sie posiadac na polce nieprzeczytanej ksiazki (pomijam
dzien zakupu lub wypozyczenia)
dzis czeka na mnie grzecznie kolejka takich ktora czasem ma dopiero szanse
kiedy zostanie zapakowana do wakacyjnej walizki:))

[bobofruit99]

Nie ma dramatu

[nikita181]

ja polykalam ksiązki od zawsze, gdzie się dalo i jakos pamietalam wszystkie.
Teraz niestety zdarza mi sie zapomnieć autora, tytul, szczególnie tych
dawniejszych. A jak pojawily sie klopoty z koncentracją, nie moglam jakos
przebrnąc przez książkę, to okazalo sie, że to depresja i zaburzenia tarczycy.
przez kilka miesiecy przeglądalam tylko gazety, ksiazki nie moglam strawic, nic
nie rozumialam. Lecze sie juz od ponad roku i znowu moge czytac ! tak wiec
czasem to po prostu oznaka choroby. Nie poddawajmy sie ! Kocham książki

[medyczka2]

Mam 38 lat. Studiuję, pracuję, normalnie funkcjonuję w rodzinie. Na czytanie
miałam i mam chęć i czas zawsze. To nie jest sprawa braku czasu. Czas można
znaleźć zawsze. W autobusie, wieczorem codziennie. Po co gapić się w
teleskrzynkę na przykład. To czy mamy chęć na czytanie książek to moim zdaniem
raczej sprawa otwartości umysłu, ciekawości świata i ludzi.

zgadzam się całkowicie

[Gość: asia_miko]

Masz absolutną rację. Wielokrotnie słyszałam,że ludzie nie czytają, bo nie mają
czsu. Nie ma takiego tłumaczenia,a przynajmniej być nie powinno. Ja czytam
wszędzie,nie jeżdże samochodem w wiele miejsc,bo w pociągu, czy autobusie moge
czytać. Każdy czas i miejsce jest dobre na czytanie, trzeba tylko chcieć.

[lemuriza]

Czytam w wannie, przy jedzeniu, w łóżku:).
nie narzekam, że mam zbyt mało czasu na czytanie.
Rzadko ogarnia mnie zniechęcenie, ale bywa tak - w jakichś bardzo trudnych
momentach życiowych, ze czytać się nie da, bo mysli uciekają i nie można się
skoncentrować.
Lubię czytać, bez tego moje życie byłoby chyba trochę bardziej puste.

[adilberta]

Ale ja jestem otwarta i ciekawa swiata. Czytam jednoczesnie kilka pozycji (rozne
gatunki). Czuje, ze musze je wszystkie przeczytac bo sa wazne. Jednak po dniu
pracy w fabryce drutu kolczastego jestem wyssana, bez ducha, moj umysl
skompresowany do rozmiarow rodzynki sultanskiej nie chce slyszec o pracy/wysilku
intelektualnym.
Najgorsze jest to, ze bezmyslnie wlaczam TV i bawie sie pilotem az trafie na
jakis "ladny" film. Nie cierpie siebie za to. Wyrzucic telewizor?

[faustino]

Ha, rocznik'78. W sumie podobne problemy. Ksiazki uwielbiam czytac,
kolekcjonowac, posiadac.
Ale... mieszkam za granica, pracuje i czasu i jakos koncentracji brakuje
na 'pochloniecie' takiej ilosci ksiazek jaka bym chcial. Jedyne wolne chwile to
poznym wieczorem i w weekendy, ale tak na prawde to w niedziele, jezeli nic nie
mam w planach.

[rotkaeppchen1]

Ja mam podobnie. kiedys dzien bez ksiazki byl dniem straconym, a raczej w ogole
takich dni nie bylo. Oprocz lektur szkolnych zawsze czytalam dodatkowe ksiazki,
niezaleznie od miejsca i czasu, w autobusie, czasem nawet bo wyjsciu z niego
doczytywalam do konca rozdzialu, zeby tylko wykozystac maksymalnie czas na
czytanie. Czytalam bardzo duzo, w zaleznosci od trudnosci i grubosci ksiazki
nawet 2-3 tygodniowo (mam na mysli ksiazki dodatkowe, poza lektura szkolna i
podrecznikami) Teraz czytam znacznie mniej, w drodze autobusem jestem zamyslona
i jezeli mam przy sobie ksiazke, czesto trzymam ja przed soba, zamiast czytac.
Bardzo tesknie za obcowaniem z literatura...

Proust

[rotkaeppchen1]

Poza tym mam problem z Proustem. Zaczelam czytac "W strone Swanna", przeczytalam
polowe, bardzo ciezko mi to szlo, dalej nie dalam rady...poprostu przyszyly inne
ksiazki. Tego nieszczestnego Prousta chcialabym jednak przeczytac (cale siedem
tomow) i to nie z poczucia obowiazku czy ze snobizmu, ale naprawde, ZAFASCYNOWAL
mnie klimat tej ksiazki...gorzej ze struktura, te kilometrowe
zdania...zlozone...i to wielkokrotne;-)
Moze ktos ma podobne odczucia?
Pozdrawiam

[Gość: daria13]

Nie podobne, a identyczne.Mnie też Proust fascynuje i pociąga, ale nijak nie
jestem w stanie przez niego przebrnąć,zwłaszcza w autobusie, mimo że spędzam w
nim sporo czasu i umiem skupić się na lekturze w najgorszym nawet tłoku, ale
nie na książkach Prousta. Ostatnio znów skapitulowałam niestety, ale ktoś mnie
pocieszył, że uda mi się podczas jakichś dłuższych wakacji, albo w jakiejś
przewlekłej, a nie męczącej chorobie (takiej, która wymusi pozostawanie na
dłużej w domu).Szczerze wierzę, że w dogodnych warunkach uda nam się przeczytać
całego Prousta, czego Tobie i sobie gorąco życzę. A jak u Ciebie z Czrodziejską
górą Manna?
Pozdrawiam:)

[rotkaeppchen1]

Wstyd sie przyznac, ale Czarodziejskiej góry nie czytalam. Moja przygoda z
Mannem skonczyla sie wraz z Buddenbookami, czynanymi czesciowo w oryginale.
Flaki z olejem, chociaz jak sadze dobrze oddaje rzeczywistosc minionej epoki...
Wracajac do Prousta. Czytalam "go" wlasnie bedac na wakacjach i to do tego za
granica, nie majac innej powiesci!!! Szczerze mowiac dzieki temu "przerobilam"
od deski do deski gramatyke jez. niemieckiego.
Nie wiem dlaczego to tak trudno mi "wchodzi" a raczej "nie wchodzi"
Pare lat temu, takze podczas wakacji za granica, jedyna ksiazka jaka mialam byla
cegla - Wahadla Foucaulta - Eco. I o dziwo, przeczytalam ja, mimo ze nie bylam
zbyt dobrze przygotowana pod wzgledem historycznym. Bylo mi ciezko, moze wiele
nie zrozumialam, ale przeczytalam. A tego nieszczesnego, jakze "klimatycznego"
nie moge... <sciana> ;-)
Pozdrawiam.
Ps A jak Imie rozy?? Czytalam 3 razy, raz dla kryminalu, drugi, skupiajac sie na
watkach filozoficzno-historycznych, a trzeci dla klimatu i przyjemnosci:-)

[Gość: gośka]

czytałam, ech... i urodziłam dziecko; teraz czekam kiedy trochę dorośnie, znów
wrócę do książek, muszę mieć wolną głowę i święty spokój, nie potrafie w
przerwie mędzy jedną pieluchą a drugą, pomiędzy butelkami z mlekiem,
spacerami....

[omega999]

Ja czttam od zawsze, dla przyjemnosci. Jak dopada mnie kryzys, cieprienie, nie
radze sobie...wtedy wpadam w nalog. Czytam i znikam z tego swiata. Koncentruje
sie tylko na tym. Tak...to ucieczka, lepsza jednak od alkoholu. Ktos mi
powiedzial, ze to kupa g. takie podejscie....a ja nie znam lepszego sposobu

[chiara76]

zauważyłam u siebie podobny objaw. Stres i od razu sięgam po książki. Tak, czy
siak, jednak zdrowsze od alkoholu, co?;)

[Gość: daria13]

Do Rotkaeppechen 1:
Imię róży przeczytałam stosunkowo niedawno, z wielką przyjemnością i
satysfakcją. Ma ona moje ulubione cechy, jakie powinna posiadać dobra książka;
jest ciekawa, wciągająca, a jednocześnie wartościowa i dająca satysfakcję
intelektualną i poznawczą. Prowadziłam kiedyś na tym forum zażartą dyskusję z
osoba, która umieściła Imię róży w wątku o książkach, których przeczytanie
uważa za stratę czasu, bo uważam, że oczywiście nie każdemu może się ona
podobać, ale odbierać jej wartości nie powinno się, moim zdaniem.Swoja drogą
masz strasznie ciężkiego nika. Skądże on?

Do Gośki:
A dla mnie okres, kiedy dzieci były malutkie był w sumie świetnym czasem na
czytanie, bo to i okresy snu, a wtedy nie można w domu hałasować i czytanie
jest najlepszą formą relaksu, po za tym, jeśli zdołasz nie dać się wciągnąć w
pogawędki z innymi mamusiami, to czas przy piaskowicy też jest świetna okazją,
a już niedługo zrobi się ciepło i hajda do piasku. Ja wtedy potrafiłam czytać
trzy książki tygodniowo, ale przyznam, że były to głównie książki bardzo
lekkie, bo na innych nie mogłam się za bardzo skupić.
Powodzenia!

Do Omegi999 i Chiary76:
Odreagowanie stresu poprzez czytanie książek jest bezwzględnie najleszym
sposobem z wszystkich możliwych i nie daj sobie nigdy wmówić, że jest inaczej.
Spróbowałam sobie własnie wyobrazić, jaki świat byłby piękny, gdyby wszyscy
stosowali taki sposób na rozładowanie stresu.
Ja czytam głównie po to, żeby zapomnieć o monotonii i szarości codziennego
życia, to obejmuje pewnie też i stres. Może spróbujmy rozpropagować taki sposób
wśród znanych nam osób. Na stres - KSIĄŻKA!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Pozdrawiam goraco wszystkich połykaczy książek i tych, którzy łykają
bezustannie i tych, którzy miewają przestoje!!

[adilberta]

Albo stworzmy liste ksiazek, ktore nam nie wypadly z rak mimo wieczornego
zmeczenia. Moze kogos one rowniez pobudza do myslenia i dzialania?

[maja114]

Ostatnio ukazala sie dobra ksiazka, mozna poplakac nad losem chorej kobiety,
warto poczytac, Tytul W CIENIU TYRANA, Autor Iwona Berezowska Wyd, My Book

[Gość: daria13]

Nawiązując do propozycji zrobienia listy książek pochłaniających bez reszty, to
muszę się przyznać, że ostatnio powróciwszy z pracy, mimo że zawsze staram się
przeznaczyć cały wieczór dzieciom, olałam wszelkie zasady, włączyłam im
telewizor i siedząc obok nich (żeby nie było, że mama całkiem o nich
zapomniała) kończyłam Dzieci Północy Salmana Rushdiego. Po prostu nie byłam z w
stanie się oderwać nawet na moment. Absolutna rewelacja. To właśnie jest rodzaj
literatury, który rzeczywiście może oderwać człowieka od szarości dnia
powszedniego. Gorąco polecam.

[miss.didi]

a ja mam tak dziwnie- jak nie czytam to nie. ale jak zaczne to jest tragedia- kazda chwile spedzam nad ksiazka;p wczoraj "zajrzalam" do wiernosci w stereo i odlozylam jak skonczylam..:P
a tak wogole to rodzina sie ze mnie smieje, bo jak czytam to sie wylaczam totalnie- mozna do mnie mowic a ja nic:) bez kitu, lubie sie tak zaczytac:)

[Gość: naja]

ja też tak mam
trudno mi się skupić, nie wsiąkam na 100 stron tylko po kilkunastu odkładam ale
mam nadzieję że to chwilowe bo brakuje mi tego zatopienia

[pulma]

No,to widzę,Drodzy ludzie,że wszyscy macie tak jak ja.
W czasach liceum i studiów "połknęłam" wszystko to ,co wtedy istniało
interesującego-do czytania.
Czas minął-szereg książek pamiętam a resztę zapomniałam .
Wszystkie na coś mi się przydały.
To,że tak trudno znaleźć mi teraz pozycje które trzymałyby mnie na nogach od
początku do końca książki z przerwami na jedzenie i łazienkę,nie dzieje się bez
przyczyny:jestem po prostu dużo bardziej wybredna i trudno zwieźć mnie byle
czym.
Nie mam pretensji o to do siebie ale do autorów.
W tej sytuacji wolę wracać do książek sprawdzonych,o których wiem,że działają
zawsze i wiem jak mnie "ustawią" na potem.
Podstawą od kiedy miałam 14 lat jest była i będzie na zawsze Musierowiczowa.
Czy ktoś wie cokolwiek na jej temat?
A.

[maks15]

"Nie mam pretensji do siebie tylko do autorów..." Naprawde zabawne, tym
bardziej, że za wzór wielkiej literatury stawiasz, skądinad b. sympatyczne,
utwory M. Musierowicz. Nie mam czasu sie rozwodzić, ale ze swojej strony
polecam ksiazkę która onegdaj wywarła na mnie wielkie wrażenie: "Kontrapunkt"
A. Huxleya. Pozdrawiam i życzę nieco wiecej dystansu na przyszłość.

[Gość: echtom]

A co konkretnie chcesz wiedzieć? Ja przeczytałam całą "Jeżycjadę" oraz zbiór
jej felietonów "Frywolitki" - autobiogafii nie udało mi się złapać w
bibliotece. Mieszka w Poznaniu przy Słowackiego 18. Byłam u niej w domu w 1987
roku, kiedy nie była jeszcze taka sławna, ale teraz mąż chroni ją przed
natrętnymi fanami. Szkoda, bo moje dzieci też czytają jej książki i chciałam,
żeby ją poznały osobiście.