Pianistka

[Gość: wena]

"Jedynka" kilka dni temu wyemitowała film na podstawie powieści
Jelinek. Od niego zaczęłam. Baaaardzo mi się podobał, między innymi
dlatego, że zawierał znikomą ilość słów w stosunku do treści, jaką
przekazywał. Teraz czytam książkę i... hm, jest jeszcze lepsza, ale
wiem także, że film jeno w kilku procentach oddał głębię okaleczonej
przez niszczycielską działalność jej matki psychiki głównej
bohaterki.
Czy ktoś jeszcze pokusił się o takie porównania?
A co jeszcze tej autorki polecilibyście?
A inne książki o zgubnym wpływie matki na córkę?

(Z góry przepraszam za ewentualne zdublowanie wątku, ale jeśli chcę
się z kimś podzielić wrażeniami, robię to, nie przewertowawszy
uprzednio wyszukiwarki:-))

[pomme]

ja najpierw przeczytałam książkę. też bardzo mi sie podobała. Filmu
nie dałam rady obejrzeć. nie dlatego,że był słaby czy odbiegał
bardzo od tego co ja sobie "wyreżyserowałam" czytając ( choc
momentami odbiegał, był chyba łagodnieszy. Znajac finał, nie byłam w
stanie przezyć tego wszystkiego raz jeszcze, by dotrzeć do końca. To
było ponad moje siły...

[ofelia1982]

Jej, ja nie bylam w stanie przebrnac przez film..Za mocny jak dla
mnie i nie rozumiem co mial mi uswiadomic..Ze sa chorzy ludzie? Ze
mozna chciec uprawiac seks z wlasna matka? Ze mozna lubic ciac sobie
organy plciowe zyletka??
OK, sa chorzy ludzie, ale ja nigdy nie zrozumiem gehenny glownej
bohaterki, bo nie jestem w stanie wejsc w umysl osoby chorej
psychicznie..dla mnie za ciezkie, za mocne, nie wzbogacil mnie
jakkolwiek, a tylko zepsul mi wieczor..Tym bardziej nie mam zamiaru
czytac ksiazki.

[Gość: Opty..mista]

Nie lubię takich filmów i takich książek. Dla mnie książka powinna przekazywać
czytelnikowi jakąś opowieść, najbardziej taka która pozwoli mu odpocząć od
ponurej rzeczywistości, niż taką która zdołuje i wprowadzi w świat czerni i
bólu. Zresztą dla mnie świat ludzi chorych nie jest światem dla mnie przyjaznym,
znam go zbyt dobrze.
Nie piszę, że taka książka jest zła i niepotrzebna - rozumiem że są osoby które
lubią takie nastroje, ale one nie są dla mnie, a tutaj ja wypowiadam swoje zdanie.

[iluminacja256]

Eryka nie jest chora. Eryki nikt nie kocha i nikt nie nauczył jej
kochać - to ogromna róznica.

[Gość: Ofelia1982]

hmmm...czy nie jest chora? A czy degeneracja emocjonalna nie jest
juz choroba? O tym mozna dyskutowac.

[Gość: wena]

Dla mnie Eryka jest przede wszystkim psychicznie spacyfikowana przez
matkę, stąd jej problemy, fobie czy upodobania. Nie dane jej było
zaznać normalnego życia, uporać się ze swoją seksualnością.
Matka głównej bohaterki-ta to jest dopiero chora i emocjonalnie
pokręcona...

[jazzfoxy]

po lekturze "Pianistki", nie miałam już siły na film, ani inny tytuł...
ale kto wie, może jeszcze wrócę do Jelinek.

[Gość: julija_primic]

ja bylam pianistka zachwycona - fantastyczna ksiazka, nie tylko
historia, ale sam jezyk i sposob budowania zdan przez Jelinek.
Czytalam tez Pozadanie, ale jednak Pianistka podobala mi sie
bardziej, jezeli w kontekscie tej ksiazki mozna uzyc slwoa "podobala"

[easz]

Oglądałam film, b. mnie przygnębił. Trochę zniesmaczył też, ale to raczej na
drugim planie, mało istotne. Postać gł. bohaterki odpychająca, ale poczułam z
nią jakąś więź? było silne współodczuwanie, aż strach, żeby nie wejść głębiej.
Może lektura tym grozi?..

Film mnie nie zniechęcił do książki. Mam na półce - już b. długo, podobnie
Pożądanie, za które nawet się już zabierałam, tymczasem niedawno przeczytałam
Wykluczonych z bibl. Ks. jest ok, choć czytałam opinie, że jej najsłabsza. Nie
odrzuciła mnie, przejęła - tak, ale nie jakoś wyjątkowo. Po filmie, myślę, że z
Pianistką może być innaczej, bardziej niebezpiecznie? Mam na myśli kwestię zbyt
bliskiego utożsamiania się? przeżywania, kreację bohatera jednego,
zagarniającego świat przedstawiony, psychiczną? przestrzeń utworu, kumulację
cierpienia itd., czego nie ma w Wykluczonych (jest sytuacja z boku), a wyobrażam
sobie, że może być w Pianistce.

[Gość: wena]

Hm...Jeśli film Cię zniesmaczył, to proszę się psychicznie
przygotować na tysiąckroć większą dawkę zniesmaczenia podczas
lektury. Mimo wszystko warto, oj warto...