Witold Gombrowicz

[Gość: janusz]

Najbardziej pamiętam "Bakakaj". Finezyjne i zaskakujące.
Opowiadania "morskie" z tego tomu zaszczyciła swoją uwagą Maria
Janion. Znalazła tam taką głębię, której chyba sam Gombrowicz nie
widział.

A "Ferydurke" warto czytać po trzydziestce. Gdy się ma lat
dwadzieścia nie można odczuć tych problemów.

[grenzoid]

"Bakakaj" to pierwsza rzecz Gombrowicza, którą przeczytałem. Bardzo mi się
spodobał i do teraz chętnie wracam. Nastawił mi też swoisty "kurs" na
odczytywanie tego pisarza, przez co - może - łatwiej przychodziło mi
zaznajamianie się z jego kolejnymi dziełami.

Z tym co kiedy czytać, to nie generalizowałbym. Różnie można to odczuwać. W
każdym razie uważam, że Gombrowicz jest na tyle uniwersalne, że wiele osób może
go czytać, dochodzić do różnych wniosków i to nawet przy wielokrotnej lekturze.

[Gość: b.sz]

Lekkie zachwianie proporcji widze, "Bakakaj"? To
jakby "Dublinczykow" stawiac ponad "Ulissesem".
Poza tym smiesznie brzmi uwaga "Janion zaszczycila Gombrowicza" -
nauczyciel fizyki zaszczyca Newtona, przedstawiajac jego osiagniecia
dzieciom w szkole?

[Gość: janusz]

Jednakowoż wtedy - w roku 1982 - oficjalnie w Polsce ukazały się
tylko te dwa opowiadania. W kręgach znawców, ranga Gombrowicza była
oczywista, wśród czytelników mniej. Maria Janion znana była wtedy
najbardziej ze swoich interpretacji twórczości romantycznej. A
zatem dzięki jej tekstowi, Gombrowicz dołączył do wieszczów.