przyczyny spadku temperatury

[e.globtrotuar]

Z uporem maniaka opieram sie opiniom, ze nieuchronna koleja rzeczy jest
znudzenie sie wieloletnim partnerem. Mysle, ze opadniecie temperatury w
sypialni nie jest spowodowane nuda, tylko poczuciem obcosci. Nowych partnerow
szukamy, gdy wydaje nam sie, ze dotychczasowy nas juz nie widzi. A ten nowy
taki wszystkiego ciekawy i my tacy nowi w jego/jej oczach. W stalych
zwiazkach zachodzi ciekawe zjawisko zeskorupienia w stadium pierwszych
kontaktow. Podswiadomie tkwimy w personie, ktora przyciagnela partnera i
obawiamy sie, ze zachodzace w nas zmiany nie wspolgraja z oczekiwaniami wobec
nas. Skrzetnie wiec je ukrywamy udajac te osobe sprzed lat. Dlaczego ta
nowa, ktora sie ciagle stajemy i ktora wywoluje bardzo zywe (:))))
zainteresowanie innych, mialaby znudzic lub odepchnac malzonka ? Moze wiec
wiecej odwagi w odkrywaniu siebie i walki z ta skorupa ? Co myslicie ?

[tomek_abc]

Patrząc na swoje małżenstwo nie mam wrażenia, że ktoś cokolwiek udaje.
Zmieniamy się, a że mamy "wyraźną tożsamość" uważamy, że każde z nas uważa, że
MA rację, ze JEGO zmiany są TYMI właściwymi.
Odnoszę wrażenie, że z wiekiem skłonność do kompromisów maleje.
Widzę, że chcę za wszelką cenę mieć odrobinę swojego niezależnego zycia (chyba
faceci przed 40ką tak mają). Kawałek prywatności, do którego wstęp nawet dla
kogoś najbliższego jest wzbroniony.
Co można na to poradzić? Zaakceptować. W końcu nawet jeśli 10% naszego zycia
będzie niezależna , pozostaje 90% , które można całkiem przyjemnie razem
spędzać.
Miłe Panie, zaakceptujcie zatem te nasze dziwactwa. Dajcie nam tę iluzję
wolności....W rzeczywistości i tak tkwimy w niewoli;)
i nic juz tego nie zmieni.

[e.globtrotuar]

Z tym "udawaniem" to prosze brac poprawke na licencje poetycka. Nie chodzi mi
tez o przebijanie sie racja, wlasciwoscia i slusznoscia. A juz Boze bron nie
chodzi mi o sjamska jakas symbioze ! Tomaszu uwierz, ze kobiety maja w rownym
stopniu wyksztalcona potrzebe niezaleznosci i prywatnosci, i nawet sie letko
brzydzom partnerami nie wykazujacymi lub nie szanujacymi takich potrzeb. Nie o
to szlo. Pewnie nie jestem w stanie zgrabnie wyrazic slowami o co - wiec watek
sobie umrze smiercia naturalna, chyba, ze ktos pojmie w lot i pomoze
zartykulowac zgrabniej.

[tomek_abc]

Bardzo zgrabnie to ujmujesz....
ale ja prosty chłop
i mnie trzeba łopatą

ps. moja wypowiedz to taka mała mysl rzucona, niekoniecznie na temat

[e.globtrotuar]

Nie kryguj sie "prosty" chlopie :)
A tu zobaczcie jak ktos zgrabnie mysli:

Raymond Queneau „Ćwiczenia stylistyczne” Drukuj E-mail
Grzegorz Jankowicz
......

W literaturze jak w miłości – warto zmieniać figury.

Na wieczorze autorskim jeden z czytelników zapytał Raymonda Queneau, po co
opowiadać tę samą historię na 99 różnych sposobów. Czy nie wystarczy jeden
precyzyjny opis banalnej sytuacji (w godzinie szczytu narrator spotyka w
tramwaju młodego osobnika, który zaciekle awanturuje się z sąsiadem; tego samego
dnia narrator ponownie spotyka owego jegomościa – rozmawia z kolegą, który
sugeruje, że powinien zafundować sobie przy płaszczu jeszcze jeden guzik)? I
dlaczego w ogóle przedmiotem swojego dziełka uczynił Queneau tak prozaiczne
zdarzenie?
Autor odpowiedział serią pytań. Czy czytelnik kocha się zawsze w ten sam sposób?
Czy miłość fizyczna nie jest jedną z najbardziej prozaicznych rzeczy w naszym
życiu? Czy nie jest tak, że odmieniając figury miłości, narzucamy sobie i
kochance lub kochankowi określony rygor cielesnego spotkania? Czy ten rygor nie
zmienia czasem miłosnej relacji (czuły seks jako wyraz szacunku, seks szalony
jako wyraz pasji, przemoc w seksie jako ekspresja wyższości)? Dlaczego nie
spróbować czegoś podobnego w literaturze? Co się stanie, kiedy odmienimy styl
opowiadania? Czy nie pojawi się jakiś dodatkowy wymiar? Jaki jest związek
pomiędzy językiem a światem? Czy język zawsze przylega do rzeczywistości,
obejmuje ją w czułym geście? A może pasjami ją zdradza i szuka spełnienia w
samym sobie? Ile tracimy, zamawiając posiłki w restauracjach zawsze w ten sam
sposób, zamieniając z piękną kelnerką tylko kilka słów? Czy rzeczywiście są
poważniejsze sprawy dla literatury?
Po tej efektownej przemowie zapadła cisza, czytelnik nie zadał już żadnego
pytania, a Queneau zaczął czytać kolejne teksty ze swojej nadzwyczajnej książki,
co i my powinniśmy niezwłocznie uczynić!


Grzegorz Jankowicz

Raymond Queneau „Ćwiczenia stylistyczne”, przeł. Jan Gondowicz, Czuły
Barbarzyńca Press, Warszawa 2005

4/2006
Poprzedni >

[your_and]

Spadek temperatury z czasem jest sam z siebie nieuchronny.
Pojawia sie wiele nowych wyzwań, priotytetów, obowiązków, spraw celów które sa
ważniejsze od chwil we dwoje.
W tym gąszczu nie ma czasu na wzmacnianie więzi, natomiast konflity i negatywne
emocjer rozczarowania przychodzą same i gromadza się zawsze nieubłaganie. Jak
sie nie znajdzie czasu i checi nie wykaże inicjatywy żeby równoważyć je
pozytywnymi doznaniami we dwoje, któregoś dnia orientujemy sie że rachunek jest
dawno na minusie...

Okres narzeczeństwa i fascynacji to kapitał zakładowy pozytywnych emocji który
powoli roztwaniamy...

[woman-in-love]

a nawet powiedziałabym: KREDYT

[loppe]

Persona? Trzeba się rozwijać, w niektórych przypadkach - nie da się nie
rozwijać. Nie okazywać? Chyba się nawet nie da ukryć. Przyczyny spadku
temperatury? Najrozmaitsze.

[anais_nin666]

Z uporem maniaka opieram sie opiniom, ze nieuchronna koleja rzeczy jest
> znudzenie sie wieloletnim partnerem.

Ty sie temu opierasz, ja przyjęłam to do wiadomości, tylko że tej nudy nie
odbieram jako czegoś negatywnego. Znamy partnera tyle czasu, że trudno by nas
czymś zaskoczył. Potrafimy przewidzieć jego reakcje, jego słowa, ale w tym tez
jest urok. Nie tylko w nowości tkwi piekno.
Wiedząc czego moge spodziewac się po mężu nie odczuwam niepokoju na myśl o jego
zachowaniu w jakiejś sytuacji. Po prostu wiem, że mniej więcej będzie tak czy siak.
W seksie jest podobnie. Nie zaskakujemy się zbyt często pomysłami, za to
potrafimy płynnie przechodzić od pozycji do pozycji, od pieszczoty do
pieszczoty. Wiemy czego potrzebujemy i jakie są nasze preferencje.
Jasne, że czasem pragniemy odmiany, ale wówczas zawsze mozna zaryzykowac
wprowadzenie do alkowy jakiegoś novum, cokolwiek to będzie, chocby wyprowadznie
seksu z sypailni do kuchni, przedpokoju czy jakiegoklowiek innego miejsca.
Z każdą sztampą możemy sobie starać się radzić pod warunkiem, że dostrzeżemy tę
sztampę i znajdziemy wolę, by ja przełamać.
Czasem tak jesteśmy przyzwyczajeni do jakiegoś zachowania, że przez myśl nam nie
przechodzi, że możemy coś z tym zrobić. A nawet gdy w koncu dochodzimy do
wniosku, ze faktycznie w czyms jestesmy nudni nie chce nam sie kiwnac palcem, by
to zmienic.
"Jednym" slowem i w nudzie moze kryc sie urok, urok pewnosci, bezpieczenstwa,
pewnosci. A gdy stabilizacja zaczyna przeszadzać warto postarac się to zmienić
nie czekając aż partner/ka uczyni pierwszy krok, bo fakt, ze cos nam przeszkadza
nie oznacza, ze przeszkadza także drugiej stronie.

Podswiadomie tkwimy w personie, ktora przyciagnela partnera i
> obawiamy sie, ze zachodzace w nas zmiany nie wspolgraja z oczekiwaniami wobec
> nas. Skrzetnie wiec je ukrywamy udajac te osobe sprzed lat.

Serio? Udajesz kogoś przed mężem? Starasz się być ta dziewczyną, którą pozał x
lat temu? Sądzisz,że da się przed mężem ukryć fakt, że się zmieniasz, że
ewoluujesz?
Myślę, że zmiany w nas są tak nieuchronne, że trudno przed nimi uciec, a jeszcze
trudniej udawac przed kims bliskim, ze one nie zaszly. Jesli staralibysmy sie
stale grac przed wspolmalzonkiem kogos innego to wyszedlby cyrk zamiast malzenstwa.
W szczerości siła. I nie sugeruję małżeństw bluszczowych gdzie jedno drugie
oplata do zaduszenia (brr), gdzie nie ma miejsca na tajemnice i indywidualność,
nie. Fajnie się dzieje gdy pozwalamy sobie na rowój, nie ukrywając tego przed
partnerem , nie pozbwaiając sie jednak kawałka własnego świata, świata
zarezerwowanego ( o czym pisal Tomek) tylko dla nas, bez wstepu do niego
partnera (lub ze wstepem umierkowanym).

Wyszlo maslo maslane;-)

[e.globtrotuar]

Jasny gwint, pisarz ze mnie jak z koziej d. torba. Z Waszych wpisow miarkuje,
zem walnela niczym ten przyslowiowy lysy tymi wlosami o ten, panie ten tego, co
to ja mialam powiedziec ?

Chodzilo mi o cos bardzo trudnego do uchwycenia i nie oczywistego , a Wy zara z
grubej rury o staraniu sie i graniu, a juz tego nieszczesnego udawania tosta
sie czepili jak rzep - mowilam licencja poetycka !

Anais, bardzo ladnie o urokach nudy piszesz. Tez doceniam jej kojace aspekty i
troche tez chodzilo mi nasz podswiadomy lek jej burzenia. Dochodze do wniosku,
ze zaczynam rozszczepiac wlos na czworo i chyba czas wrocic do pracy, bo sie w
nie zajetym umyselku legna rozne takie subtelnosci, a jezyk wcale nie gietki ino
ze szczetem skolowacial.
A swoja droga, to bardzo ladnie tego swojego meza kochasz :-)
Pozdrawiam cieplo.

[anais_nin666]

Chodzilo mi o cos bardzo trudnego do uchwycenia i nie oczywistego , a Wy zara
> z
> grubej rury o staraniu sie i graniu, a juz tego nieszczesnego udawania tosta
> sie czepili jak rzep - mowilam licencja poetycka !
To ja chyba jestem tuman, bo ni w ząb nie kumam w czym rzecz ;-)
Może po prostu napisz na czym u Ciebie to nieudawanie polega, w jaki sposób się
objawia.
Pozdrawiam także:)

[nikt52]

Dlaczego nieuchronne jest opadnięcie temperatury związku? Ano dlatego,
zaczynając od końca łancuszka przyczyn , że boimy sie zostać zranieni. Wysoka
temperatura jest jednoznaczna z bliskoścą, z otwarciem się. Ale wtedy jesteśmy
(zwłaszcza kobiety) bardzo wrażliwe na doznania dnia codziennego. Jak sie tego
przez lata nazbiera ubieramy na siebie kolejne warstwy, tak by sie chonić przed
bólem. Zaczyna brakować miłości, przebaczenie "win" drobnych nie jest już tak
oczywiste i łatwe. Złączeni - odpychamy się ze strachu. Walczymy więc dalej nie
zauważając, że rezultaty są coraz gorsze. Jednocześnie, co powoduje dodatkowe
trudności, zmieniają się nasze cele życiowe, upodobania, priorytety, hierarchia
wartości, bo przejawem zycia jest właśnie zmienność. "Walczymy o miłość"
używając siły, a to budzi sprzeciw drugiej strony. Czujemy się nieważni, nasze
potrzeby sa nieważne, więc czujemy sie niekochani.. I wystarczy by pojawił się
ktoś, kto nas zauważy, zauważy naszą potrzebę miłości idziemy w tę stronę
wygłodniali i zziębnięci. Gdzies czytałam, że jeżeli jest w nas zdolność
kochania, to znajdzie się taki, który tę miłość zechce od nas "odebrać".
To takie sobie rozważania kobiety o życiu, będące bagażem przeżytych dni
Co zrobić by związek trwał i przynosi zadowolenie? Rozmawiać. Dopóki chcemy
rozmawiać ze sobą, dopóki jest wola OBU stron nic nie jest stracone. Pod jednym
wszakże warunkiem, że mówimy jeszcze tymi samymi językami

[e.globtrotuar]

Jak tak bedziesz pisac, to nici z mojego twardego postanowienia . Juz prawie
miesiac sie trzymam i dokucza glod i chlod...

[nikt52]

Bardzo Cię polubiłam "e.Glob". Twoje wypowiedzi stanowią dla mnie doskonałe
natchnienie. Jestem "wzrokowcem" i jak napiszę, to bardziej "rozumiem", siebie
zaczynam rozumieć. To wynika z tego, że pytania zadawane przez Ciebie budzą
refleksje i pomagają, a przynajmniej mnie. Przeciez ja też chodze tutaj w
poszukiwaniu drogi, a towarzystwo bardzo mi odpowiada. Tak jakbym widziała
serdeczne, obiektywne osoby.
Trzymaj się, jak ja to mówię, ułoży się...

[e.globtrotuar]

Z wzajemnoscia Niktosiu :). Ja tez pisze, zeby sie zmusic do klarownego
myslenia - z roznym jak widac powodzeniem.
Czy ty obu swoich kochasz ? Jak bylam mloda i glupia, to mi sie to wydawalo
zupelnie niemozliwe.

[nikt52]

Że tez nie mozna mieć dwóch w jednym, co?! Jeszcze kilka miesięcy temu
myślałam, że nie mozna kochać dwóch na raz. Więc dlaczego jeszcze nie
wyrzuciłam na amen ze swojego zycia męża? Kiedyś potrafiłam mu powiedzieć
prosto w oczy: nie kocham Cię. Przeszłam przez mękę odrzucenia (na rzecz
alkoholu) i wreszcie dotarło do mnie, że jest chory i on mnie na swój sposób
kochał. Nie mogłam się na nim oprzec, gdy umierała moja mama (jestem
jedynaczką). Nastał czas, że to ja, ta zawsze silna potrzebowałam rozpaczliwie
pomocy, a jego nie było przy mnie. Do tego niemożność ułożenia seksu (wiecznie
niezadowolony). Każda miłość ma jakies granice, a wyznacza ją poziom bólu
odrzucenia. Zamknął sie tak, że juz sił brakło.
No i serce poleciało gdzie czułość, uwaga, zainteresowanie i seks jak dojrzała
brzoskwinia. Ten drugi obudził we mnie kobietę, przestałam być babą do
sprzątania, prania, gotowania i budowy domu własnymi rękami (bo nauczyłam się
używac wszystkich warczących i ciężkich narzędzi budowlanych, bo "ślubnemu"
zapał przechodzi jak dziecku).
Nigdy w ten sposób nie myślałam, że kocham obu. Myślałam, ze tylko tego z
którym jestem ukradkiem od 4 lat, podtrzymuję na duchu (bardzo choruje,
operacje i takie tam). Rozumiem, że jest żonaty. Przeciez nie wyrzuci jej na
śmietnik po 30 latach małżeństwa, choć baba z piekła rodem. Wiem, bo znam. No i
cierpię, jak potępieniec.
I tylko modlę sie żebym nie była zmuszona dokonać wyboru pomiędzy jednym, a
drugim. Lepiej, żeby "coś" zdecydowało za mnie.
Czy to znaczy: kocham obu? A może znaczy: nie kocham siebie, bo sama uwikłałam
sie w taką sytuację? A może znaczy: kocham życie, takie jakie jest, bo zawsze
powiem "tak" na cos nowego, na nowe doświadczenie, bo tylko wtedy wiem, że
żyje. Jak sie juz tak udręczę, to wtedy sobie odpuszczam i zwalam to, jaka
jestem na moje "mocne" geny. Już gdzies kiedys o tym pisałam.
Często dochodze do wniosku, że jednego jestem pewna: NIC NIE WIADOMO. To, co do
mnie z zewnetrznego świata dochodzi jest w tak różny sposób w moich emocjach i
rozumie przetwarzane. Taki mam poziom wrażliwości. Duzo innym daję, z serca, z
samej przyjemności dawania. I dużo od życia dostaję.
Jestem tylko jednego pewna, faceci "tak nie mają", tzn myślę, że nie
roztrząsają tak swoich emocji na czworo. Inni są, i tyle
Ale sie rozpisałam, komu bedzie się chciało to czytać.. Nie szkodzi, pisać też
przyjemnie

[anais_nin666]

Mi się chciało czytać:)
Smutna ta Twa opowieść, ale świetnie Cię rozumiem (jestem DDA, a mąż też miał
problemy z alkoholem). Rozumiem ból, zniechęcenie, smutek, zawód i drugą
miłośc. Co więcej - wiem z doświadczenia, że można kochać dwóch mężczyzn w tym
samym czasie. Każdego kocha się inaczej, ale obu kocha się tak mocno,że trudno
wybrać z którym żyć. I tez czasem lubie poczuć życie do bólu, do obłędu,
poczuć, że sięgam w tak głębokie pokłady smutku, że w zasadzie gorzej byc nie
moze, a potem odbic sie od dna i znowu wpasc w jakis labirynt i z pasja z niego
wychodzic. I z siniakami. Ale tylko gdy nie jest monotonnie czuję, ze zyje.
Stagnacja jest moim wrogiem.
I zgodzę się tez ze stwierdzeniem, ze faceci tak nie maja, nie analizuja, nie
rozkladaja na czynniki pierwsze, przyjmuja raczej do wiadomosci i staraja sie z
ta wiedza oswoic, my kazdego dnia na nowo rozszarpujemyrane, rozmyslamy,
kombinujemy co nie daje zadnych rezulatatow, za to powoduje, ze bol nie znika,
bo jest zbyt pielegnowany, by odszedl.
Pozdrawiam cieplo:)

[e.globtrotuar]

Mnie tez!

Po uwaznej analizie romantycznych rozdzialow mojego zycia doszlam do wniosku, ze
sama jestem sobie winna. Niestety, nie pociagaja mnie panowie letcy, latwi i
przyjemni, a wrecz na odwrot. Samowiedza w temacie nie zmienia faktu. Wychodzi
na to, ze albo sie nudzic, albo meczyc do konca swoich dni - czyli d... w
szafie. Z cicha nadzieja czekalam, ze menopauza zalatwi sprawe, a tu Niktos mi
tu te nadzeje jak balonik igielka - brzydka TY ! :)

No i wychodzi na to, ze w naszym gronie "jaki kon jest kazdy widzi" i co tu
dalej gadac...
Poszloby sie gdzes na winko i pogadalo o czym innym. Co robicie jako nie
zony/kochanki?
Gdzie znajdujecie odskocznie od tego wszystkiego ?

[nikt52]

Ja pracuję i baaardzo lubie swoja prace (grzebie w papierach, bardzo ogólnie
mówiąc). To jest to, co powinnam w zyciu robic, czyli dobrze spędzam czas, a
jeszcze mi za to płacą. Żeby tylko coś sie nie zawaliło, bo to zycie, no i
te... niespodzianki.
Chodzę na koncerty różniaste (kocham muzykę), czytam, słucham radia, załatwiam
sprawy "urzędowe" moim starym koniom, czyli synom. Zajmuję sie moim własnym
domem w weekendy (a jest duży), ogrodem i mieszkaniem, w którym mieszkam od pon-
pt. Pływam (jak lato), jeżdżę na nartach (to kocham najbardziej!!!). No i pisze
do Was przemyslenia o życiu...
A Wy co robicie?

[anais_nin666]

Pracuję, to zajmuję mi 3/4 dnia. Uwielbiam to co robię. Jestem w tym niezła i
doceniana (żyć nie umierać). A po pracy, pomijając pożeracz czasu jakim jest net
- czytam (ogromne ilości), słucham muzyki (koncerty też mile widziane),
fotografuję, oglądam mase filmów (kino to mój konik) i walczę z kotami w domu,
na które dzielnie pracuje mój futrzasty pies. Poza tym jeśli mam czas szlajam
się po knajpach (ćma barowa), spijam wino i dyskutuję.
Latem nogi przegrywaja z kołami roweru, a zimą z kołami samochodu. W ramach
ćwiczeń zimowych - hula-hoop. W wolnych chwilach najchętniej poćwiczyłabym z
mężem w sypailni tudzież w każdym dostępnym miejscu, ale to niestety nie jest mi
zbyt często dane. Dla równowagi ćwiczę flirt z pubach i różnej maści spelunkach,
za którymi przepadam;)

[nikt52]

Wiecie co, kobitki?? Bo ja wiem. Powiem mało skromnie i sie zaczerwienię. Fajne
jesteśmy niesłychanie. Trudno za nami nadążyć leniwym stworzeniom pilotującym
telewizory

[ewolwenta]

:)

[anais_nin666]

o! dolaczyl sie do nas moj ulubiony wyczynowiec zwany Ewolwenta, witaj w zacnym
gronie:)

[anais_nin666]

Masz racje - fajne z nas kobitki. Ja sie nie zaczerwienie, bo jestem spowita w
czerwone dresiki (dresiara, hehe) i gdybym jeszcze splonela rumiencem to efekt
bylby przedobrzony. Meza by porazilo od kolorow i musialby oderwac wzrok od TV!
A wowczas przegapilby skok Malysza nie daj Boze i ja bym byla wszystkiemu wina i
za kare musialabym isc z futrzakiem na spacer, a zimno jak jasna cholera:)!

[ewolwenta]

zimno? tylko -5, akurat idealnie na bieganie!

[anais_nin666]

-10 u mnie, idealny czas na stepperek w domu:)

[e.globtrotuar]

Czesc dziewczyny !
Musialam Was opuscic w interesujacym momencie - Zycie sie wtracilo :).

Jasne, ze jestesmy fajne, i na dodatek jak wino i skrzypce: z kazdym rokiem
fajniejemy .
Ja tez po paru falstartach robie to co lubie. Wprawdzie nie do konca, ale widac
juz swiatlo w tunelu. Wracajac "do siebie" pomalu zaczynam wracac tez do mojej
najwiekszej (po mezczyznach :) ) pasji - sztuki. Poki co, maluje dzielnie
nowobogackim antyczne freski, falszywe marmury, anioly z harfami - nie do konca
jelenie na rykowisku, ale czasem niebezpiecznie blisko... Na moje jeki, ze sie
prostytulujem, znajomi pocieszaja, ze w sumie to jestem czyms na ksztalt Robin
Hooda skrzyzowanego z Janosikiem -bogatym odbieram, a biednym (czyli sobie) daje.

Poza tym, tez wracam do nart. Durna, kupe lat zmarnowalam, na usilowaniach
przekonania mojego opornika jaka to frajda. A teraz biore syna za lape i
jestesmy najbardziej niebezpieczna para na stoku, a juz napewno na wyciagu - syn
husta krzeselkiem, mamusia wrzeszczy na synka, synek sie wierci - mamuska scinka
w lepetyne - ciekawe kiedy spadniemy ?
Jestem tez nieprzytomna kinomanka i czytelnikiem, chociaz z tym czytaniem, to
roznie ostatnio bywa. Wiecej zaczynam, niz koncze. Nie wiem czy to pierwsze
oznaki zwapnienia szarej masy, czy wieksza niz za "pierwszego mlodu" wybiorczosc.
Jestem tez sfrustrowanym architektem ( ach, ta matematyka...) i cale zycie
buduje w glowie ten wspanialy dom. Zamiast, przerabiam znajomym chalupy, walac
biedakom sciany i przesuwajac schody - jeszcze mi sie klaniaja :). Tez Niktosiu
uwielbiam warczace maszyny ! W napadach udomowienia gotuje i ogrodnicze (nie
sprzatam :( ), ale, ze udomowienie nie jest moim stanem naturalnym, to od
frykasow do ryzu z fasola, od rajskich ogrodow do perzowiska po szyje.
Takom se lalurkie wymalowala, ze jeszcze dodam: czasami potrafie byc zolzowata -
takie hobby :).

[anais_nin666]

czasami potrafie byc zolzowata
> -
> takie hobby :).
No popatrz:) Ja tez sie w tym nieraz świetnie realizuję;)