Bo matka kocha za bardzo

[meg758]

Oprócz prywatnych doświadczeń do rozpoczęcia tego wątku natchnęła mnie ostatnio czytana książka o interpretacji snów, w której cały rozdział jest poświęcony temu jak w snach manifestuje się "oddzielenie mężczyzny od zachłannej matki."

Bardziej po ludzku:) Są takie matki, które rodzą i wychowują synów jako swojego rodzaju zastępczego partnera. Zdarza się, że faktyczny mąż z jakichkolwiek powodów nie uszczęśliwia żony, a wtedy wrażliwy syn chce to biednej matce zrekompensować, a ona na to pozwala. Koniec końców potocznie mówiąc facet nie przecina pępowiny, która łączy go z matką, a ojciec mu w tym nie pomaga, bo np. jest w ogóle nieobecny. Nawet jeśli czasami w takim facecie pojawia się pragnienie bycia z kobietą i wchodzi w związek to jest z nią połowicznie, co np. objawia się brakiem seksu. Chłopa nie ciągnie do łóżka, bo tak naprawdę jest skupiony matce, a z nią seksu nie chce. Chce dać jej wszystko inne: swój czas, energię, uwagę.
Dochodzi do tego problem rozróżnienia powiedzmy zdrowej, wręcz pożądanej miłości od patologii emocjonalnej.
I nie mam na myśli molestowania seksualnego, a swego rodzaju układ uczuć.
Myślę, że ja mam do czynienia z podobnym człowiekiem, ale nie proszę o analizę właśnie jego. Piszę, bo jestem ciekawa doświadczeń innych kobiet. Czy ktoś zauważa takie zjawisko wokół siebie i czy jest to sytuacja wyjątkowa czy też problem bardziej rozpowszechniony, jeśli takowy problem widzicie?
Pozdrawiam

[gacusia1]

Moja tesciowa nie zyje.Nie zdazylam jej poznac.

[meg758]

Żałujesz?

[zamyslonaona]

To o czym piszesz określa się jako kompleks Edypa.Juz od lat
dziecięcych wzorem kobiecosci dla chłopca jest matka, podobnie w
przypadku córki, takim pierwszym wzorem mężczyzny jest ojciec.Stąd
czesto słyszy sie zapewnienia małych chłopców o tym jak bardzo
kochają mamusie i że ożenią się z nia jak urosną. Wszystko to jest
normalne, jest to nieodłaczny etap przez który większosc z nas
przechodzi. Sprawa sie komplikuje kiedy trwa on ciągle chłopiec, a
pózniej juz mężczyzna czuje wielki sentyment do swojej matki i
własciwie nie potrzebuje juz innej kobiety poza nią. W jego życiu
pojawiają się kobiety które zaspokajają go seksualnie, natomiast
emocjonalnie zaspokaja go jego własna matka, ktora seksu nie moze mu
ofiarowac. Czesto rownież przyczynia się do tego sama matka, ktora
za wszelką cenę chce swojego syna zatrzymac jak najdłuzej przy
sobie,budując z nim więzi które bardziej przypominaja więzi między
kobietą, a mężczyzną niż matką, a synem. Podobne sytuacje zdarzają
się miedzy córką a ojcem, czasem dochodzi do wręcz skrajnych
przypadków, kiedy to córka zaczyna uważac swoją matke za rywalkę o
względy ojca.Tu już następuje przekroczenie pewnych granic i
odbięgniecie od pewnych norm zachowan. Raczej sklaniałabym się do
wniosku, że męzczyzna bedacy w niezdrowych relacjach ze swoja
matką , bedzie wiązał się z kobietami własnie dla zaspokojenia
swoich potrzeb seksualnych, a nie badzie potrafił stworzyc zdrowego
emocjonalnego związku (ponieważ to zaangażowanie emocjonalne bedzie
dotyczlo własnie jego matki), cechowało go będzie wiele nieudanych
zwiazków, ktore zapewnie bedzie tłumaczył brakiem szczęscia do
kobiet. To wszystko jest jeszcze zależne od jego temperamentu, bo
byc moze seks nie stanie sie najwazniejszy w zwiazku z kobietą,ale
przyjazn bez zbytniego zaangażowania emocjonalnego jakie towarzyszy
normalnemu związkowi.

[zolteoczy]

Raczej sklaniałabym się do
> wniosku, że męzczyzna bedacy w niezdrowych relacjach ze swoja
> matką , bedzie wiązał się z kobietami własnie dla zaspokojenia
> swoich potrzeb seksualnych, a nie badzie potrafił stworzyc
zdrowego
> emocjonalnego związku (ponieważ to zaangażowanie emocjonalne
bedzie
> dotyczlo własnie jego matki), cechowało go będzie wiele
nieudanych
> zwiazków, ktore zapewnie bedzie tłumaczył brakiem szczęscia do
> kobiet.

Niekoniecznie.
Ja właśnie jestem z mężczyzną, który miał taką zaborczą matkę i
właśnie związek z nim jest świetny, ale seksu brak. On postawił
matce barierę, ale szuka podobnej kobiety, mam wrażenie, że we mnie
szuka trochę tej matki, podobnie się zachowuje wobec mnie, spełnia
moje wszystkie pragnienia, tak jak chyba spełniał jej, czego ona od
niego wymagała, natomiast ja nie bardzo wymagam, ale właśnie on w
mig orientuje się, czego mi brak i mi to daje. Poza seksem. Bo z
matką się nie kocha.
Myślę, że terapia może tu bardzo pomóc.

[markos28mr]

Potwierdzam, taka zależność jest niestety nieuleczalna , tylko śmierć matki może to zmienić,nie na odwrót , bo jeżeli syn by zmarł matka oszaleje. Jest to patologia nieuleczalna , przede wszystkim ze strony matki.

[meg758]

Naprawdę myślisz, że nieuleczalna? Jeśli o matkę, ok, ale facet? Czy
inteligentny facet nie powinien się w końcu zorientować, że to niezdrowe i coś z
tym zrobić?

[markos28mr]

Inteligentny facet nawet jeśli by nawet chciał się uwolnić , matka mu na to nie pozwoli. Musiałby ją chyba próbować przejechać samochodem (znam taki przykład z życia, matka nie chciała się od syna odczepić, zostawiła nawet męża, dopiero jak syn doprowadzony do ostateczności chciał ją przejechać traktorem, odczepiła się od niego i wrociła do męża, jest to autentyczna sprawa), ale rzadko który maminsynek jest zdolny do takich czynów wobec swojej toksycznej matki.

[metaxxa]

No właśnie nie. Facet nie zauważa, że taka silna więź z matką to coś złego, bo
dla niego to naturalne. Przecież to jego mamusia, co to urodziła, wykarmiła,
całe życie dba.. i teraz trzeba się jej odwdzięczyć tym samym.
Mam taki przykład w swoim otoczeniu. Moja przyjaciółka związała się z właśnie
takim gościem. Początkowo wszystko było wspaniale - ona nawet szanowała go za
ten stosunek do matki, bo uważała, że jeśli ktoś potrafi tak dbać o bliską
osobę, to i o nią tak zadba. Nic bardziej mylnego. Chłopak (27 lat) zostawał na
noc, czasami, był fantastyczny seks, ale wystarczył jeden telefon od mamy i już
gnał do domu. W końcu nastąpiły rozmowy o wspólnym zamieszkaniu i wtedy wszystko
się posypało. I to chłopak odszedł!
Dodam, że matka chłopaka ma męża, ale jako mężczyznę życia traktuje syna. Chore.

[zolteoczy]

I to w ogóle jest bardzo ciekawy wątek, bo myślę, że wiele facetów
mających problem z seksem z kobietą, miało problem z zaborczą lub
zbyt opiekuńczą matką. Niby się od niej uwalniają, ale potem
szukają jej w każdej kobiecie, w każdym związku. Bo bez mamy czują
się opuszczeni, bo mama jednak przecież tak kochała.. Było
bezpiecznie, ciepło.. Potem z związku starają się to podświadomie
odtworzyć i kobieta zaczyna im się zlewać z matką. No i jak mają ją
pożądać? Poza tym wydaje mi się, że mężczyźni, synowie takich
matek, bez terapii na zawsze pozostają chłopcami, bo nie mieli
kiedy dojrzeć, bo matka w nich tego dojrzewania nie wspierała,
tylko cały czas chciała w nich widzieć małego synka, którego by
mogła od siebie uzależnić i który by już zawsze z nią był.
Dlatego oni, nawet jeśli od tych matek odchodzą, potem szukają u
kobiety bardziej opieki niż seksu.
Tak mi się wydaje ostatnio.
Może jacyś mężczyźni się wypowiedzą, jak to u nich było...

[zakletawmarmur]

Czasami mam wrażenie, że kobiety z synami łączy bardziej zaborcza
więź niż z córkami. Moja matka nigdy nadopiekuńcza nie była (w
stosunku do mnie jak i do brata).
Widzę jednak, że o mojego brata bardziej się martwiła i martwi niż o
mnie, choć to ja stwarzałam więcej problemów wychowawczych. Tłumaczy
to tym, że ja od urodzenia byłam bardzo żywa, niezależna i
potrzebowałam więcej swobody. Jednak nie jestem pewna czy to
faktycznie o to chodzi:-)

[anoresk]

Byłam w takim związku...Wszystko było dobrze , dopóki razem nie
zamieszkaliśmy...Zaczęły się wtedy telefony od mamy o pierwszej w
nocy , przynoszenie przez nią zupek , bo przecież na pewno nic nie
mamy do jedzenia. Na początku cała sytuacja mi pasowała , bo nie
szukałam partnera a opiekuna tylko , a opiekunem mój były potrafił
być bardzo dobrym .
Potem poszłam na terapię , miałam nadzieję , że facet podąży za
mną , ale okazało się , że on nie potrzebował silnej, mającej swoje
potrzeby kobiety - potrzebował małej dziewczynki z dużymi
problemami , bo tylko przy niej czuł się wystarczająco męsko.
Oczywiscie w sferze seksualnej porażka kompletna - raz na tydzień ,
potem w miarę mojego " dorastania " coraz rzadfziej . W końcu zaczął
szukać kolejnych kobiet z problemami...

[meg758]

Od roku czytam to forum, ale nie pamiętam tego rodzaju wątku. A wydaje mi się,
że czasami trzeba właśnie pokopać głębiej niż np. to jakie ma upodobania w łóżku
nasza zimna połówka, bo problem leży gdzie indziej. Przychodzi mi na myśl żona
Avide- jeśli się nie mylę dopiero ostatnio wyszło na jaw,że jest DDA, a to
bardzo ważna info.
Wracając do tematu, mam taki pomysł, że mężczyzna związany w ten sposób z matką
może szukać przygodnego rozładowania napięcia, ale kiedy zwiąże się na poważnie
to właśnie ta kobieta zlewa się w jego wyobraźni z matką i wtedy seksualnie się
blokuje, a bardzo chce się nią opiekować i oczekuje tej opieki od niej. A
rozładowuje się oglądając panienki z internetu.

[meg758]

He, he...
To z zupką to dobre. Na szczęście bardzo rzadko spotykam matkę mojego faceta,
ale jeśli już się spotykamy to jak tylko przekroczę próg pyta mnie czy jadłam
śniadanie.Kiedy odpowiadam,że oczywiście to ona na to,że oszukuję:)) Bo
zrobienie sobie śniadania przez kobietę ponad trzydziestoletnią to nie lada
wyczyn. A potem przez resztę czasu pyta mnie co jakieś 20 min. czy chcę jeść. No
przesadzam, tak było na początku, teraz dała sobie na wstrzymanie, bo zazwyczaj
odmawiałam - ile można żreć, za przeproszeniem? Jak tak pomyślę o moich gachu,
to w sumie właśnie to robimy razem regularnie: zakupy i obiad. Na koncert ani na
japońską ceremonię parzenia herbaty ze mną nie pójdzie.
Miłego poniedziałku.

[urquhart]

Według strony przemocy w rodzinie 25% polskich matek stosuje przemoc
emocjonalną nadopiekuńczość, a w środowisku są oceniane jako
najbardziej poświecające się.

O MATKACH, KTÓRE KRZYWDZĄ SWOJE DZIECI Agnieszka Widera-Wysoczańska

O takich zachowaniach kobiet zazwyczaj niechętnie się mówi. Są
bowiem sprzeczne z powszechnie akceptowanym obrazem kobiety, która
przecież nie krzywdzi, a wszystko, co czyni dziecku, czyni z miłości
do niego. Ten idealny wizerunek pozwala nadać jakiś sens światu
pełnemu przemocy i utrzymać poczucie względnego bezpieczeństwa.
Niestety, coraz częściej badacze i terapeuci wskazują na to, że
kobiety stosują przemoc wobec swoich dzieci, a zachowania te są
przekazywane z pokolenia na pokolenie. Oznacza to, że one także były
ofiarami swoich matek. Prawdopodobnie rodzaj kontaktu pomiędzy matką
a dzieckiem znacznie ułatwia krzywdzenie i jednocześnie skuteczne
ukrywanie tego przed światem.
„Wiem lepiej, co dla ciebie jest dobre, ponieważ jestem twoją matką”
albo „Kochanie, nie rób tego, ja to zrobię (lepiej) za ciebie”. Te i
podobne słowa zbyt często wypowiadają nadopiekuńcze matki. Taka
matka uzależnia dziecko od siebie, nadmiernie je kontroluje, odbiera
mu niezależność i autonomię. Jest nadmiernie krytyczna, zawstydza i
karze. Zachowuje się tak, bo odrzuca syna czy córkę. Adler uważał,
że dzieci nadopiekuńczych matek, pozbawione poczucia
odpowiedzialności za różne aspekty życia, nie mogą dokładnie
wypełniać swoich zadań. Nadmierna „ochrona” uniemożliwia im
samodzielne uczenie się rozmaitych zachowań i ich konsekwencji.

www.charaktery.eu/charaktery/2002/08/1634/O-MATKACH-KTORE-KRZYWDZA-SWOJE-DZIECI/

[przemek.plywak]

Oboje z żoną mamy problemy z matkami. Od obu naszych matek ojcowie
odeszli, o ile jednak mój ojciec mnie zupełnie wyparł ze swojej
świadomości (nigdy mnie nie zaakceptował, nalegał na aborcję, a gdy
matka się nie zgodziła, to ją zostawił, o tyle matka mojej żony
świadomie odizolowała ją od ojca, nie pozwoliła im na spotkania,
teraz po latach ojciec opowiada, jakim to było dla niego
cierpieniem. Moja matka mnie uzależniła emocjonalnie, nieustannie
mam wobec niej poczucie winy, to irracjonalne poczucie winy za ojca.
Teraz jest znacznie lepiej, bo przeszedłem psychoterapie, ale tak do
końca nie można sobie z tym poradzić. Natomiast matka żony jest
przeraźliwie zaborcza (co przeczy tezie, że w stosunku do córek
matki są mniej zaborcze, zresztą znam kilka innych toksycznych
układów matka-córka), co chyba mocno rzutuje na moje małżeństwo,
chyba też na seks, ale to tylko mój domysł: mam wrażenie, że niechęć
mojej żony do seksu po części bierze się z uprzedzenia wobec
mężczyzn, które w nią wpoiła matka, nistety żona absolutnie odmawia
udania się do psychoterapety czy seksuologa.

[urquhart]

przemek.plywak napisał:
> mojej żony do seksu po części bierze się z uprzedzenia wobec
> mężczyzn, które w nią wpoiła matka, nistety żona absolutnie
odmawia
> udania się do psychoterapety czy seksuologa.

Samo udanie się do psychoterapety czy seksuologa jest poniekąd
wewnetrznym uznaniem winy matki za swoje problemy i zdradą
podstawowej najświetszej relacji "czystej miłości".

______________________________
urquart - znachor teoretyk

[meg758]

Nie wiem jak wy, ale im jestem starsza tym częściej stwierdzam, że w potocznym
obiegu (gazety, telewizja, itp.) w wielu przypadkach funkcjonują banalne
ogólniki np. takie, że nadopiekuńcza matka to w gruncie rzeczy bardzo dobra
matka,która tak czy inaczej chce dobrze. Nie mówi się o tym,że taka
martyrologiczna Matka Polka może wyrządzić wiele krzywdy. To działa też w drugą
stronę: kobieta, która nie chce mieć dzieci-nieważne z jakiego powodu- musi być
ostatnią s**ką, albo gorzej. Żeby poznać życie lepiej trzeba spojrzeć o wiele
głębiej poza to, co serwują nam tak zwane mass media. Może to naiwny wniosek,ale
wkurzające jest to, że jesteśmy nieustannie atakowani przez wiele bzdur, które
nawet jeśli tego nie chcemy mają na nas jakiś wpływ- patrz obraz sielankowej
rodziny w reklamach, od których trudno się odgrodzić.

Do Przemka: mieszkacie oddzielnie czy z jej matką? Jeśli oddzielnie, to w tym
samym mieście?
Pytam, bo przypomniała mi się autentyczna historia. Kiedy nowożeńcy baraszkowali
w sypialni, jego matka właśnie wtedy myła podłogę przy oszklonych(!) drzwiach do
ich pokoju. Była 1.00 w nocy... Wszystkiego się odechciewa, seksu też. Po jakimś
czasie żona zaczęła chorować z powodu chorej sytuacji, ale w końcu się
zbuntowała i doprowadziła do tego, że oboje wyjechali do Anglii. Podobno
pomogło. Może i u was by to zadziałało.
Pozdrawiam

[markos28mr]

Musieliby zlikwidować telefony i pocztę , żeby nie dostarczała listów , a na koniec gołębie pocztowe i wszelką komunikację,żeby mamuśka nie miała jak do Angli przyjechać. Jakby wybrała się pieszo, a nie było promów między Francją , a Anglią, nieumiejąc pływać , może wróciłaby do domu.

[kachna79]

Z kontaktami na odległość można walczyć. Mój znajomy powiedział
teściowej, że jak będzie dzwonić co wieczór (te cholerne darmowe
rozmowy po 18-tej) to się nigdy wnuka nie doczeka (a zabiegała o to
m.in. poprzez pogadanki telefoniczne). Zrozumiała:)

[markos28mr]

W wyjątkowych sytuacjach, jeżeli nie jest już całkowicie toksyczna może pomóc, ale przeważnie zmienia godziny nadawania , na takie kiedy niema męża, żony w domu.

[aandzia43]

meg758 napisała:

> Nie wiem jak wy, ale im jestem starsza tym częściej stwierdzam, że
w potocznym
> obiegu (gazety, telewizja, itp.) w wielu przypadkach funkcjonują
banalne
> ogólniki np. takie, że nadopiekuńcza matka to w gruncie rzeczy
bardzo dobra
> matka,która tak czy inaczej chce dobrze. Nie mówi się o tym,że taka
> martyrologiczna Matka Polka może wyrządzić wiele krzywdy.

To co się pisze w Polsce w mediach, to tylko odbicie tego, co tkwi w
naszej kulturze od stuleci (może i dłużej). W kulturze patriachalnej
kobiety zyskują szacunek tylko jako matki. No, i zainteresowanie
jako świeżutkie dziewice;-) Nic dziwnego, że trzymają się kurczowo
tej jedynej pozycji, w jakiej zyskują miano człwieka (i mają
cokolwiek władzy, he, he;-) Im bardziej patriachalna kultura, tym
bardziej nienaturalne relacje między matkami i synami. I fala, i
używanie sobie na synowych. W Polsce aktualnie mamy tylko niedobitki
takich układów. Ale pamiętam układy rodzinne jakby zywcem
przeniesione z domu arabskiego, włoskeigo lub greckiego. Te panie
już wymarły, synowe odetchnęły, synowie... no cóż, ciężko im się
odnaleźć.
No nieee mogłam sobie darować, musiałam;-)

[urquhart]

aandzia43 napisała:
> używanie sobie na synowych. W Polsce aktualnie mamy tylko
niedobitki
> takich układów. Ale pamiętam układy rodzinne jakby zywcem
> przeniesione z domu arabskiego, włoskeigo lub greckiego. Te panie
> już wymarły, synowe odetchnęły, synowie... no cóż, ciężko im się
> odnaleźć.

Naprawdę sądzisz że to sie kończy i to jedynie niedobitki?
Bo we wszystkich publikacjach piszą że zjawisko się w Polsce nasila
i polaryzuje właśnie. Dawniej zwłaszcza w małych mieścinach bardziej
równoważyli je panowie, ojcowie, dziś bardziej masowo się wycofują
nie równoważąc nadopiekuńczości swoich żon wobec dzieci.
Poprawiła sie nieco sytuacja mieszkaniowa i synowe nie są na łasce
teściowych mieszkając w ich mieszkaniach jak dawniej i te
antagonizmy nie są tak silne. Ale ilość nadopiekuńczych matek i ich
dzieci nie radzacych sobie z tworzeniem stałych zwiazków (zime
córki, wycofani ojcowie) podobno statystycznie ciagle rośnie.

[kachna79]

> Naprawdę sądzisz że to sie kończy i to jedynie niedobitki?
> Bo we wszystkich publikacjach piszą że zjawisko się w Polsce
nasila
> i polaryzuje właśnie.
Ale przyczyną tego zjawiska nie jest już patriarchat i fakt, że
zdanie kobiety jest ważne o ile mówi to do "uwiązanego" syna. Teraz
mamy kupę poradników, z których młoda mama dowieduje się, że musi
być super pod każdym względem. Dziecko to często to jedno - jedyne,
wyczekane wychuchane, na które czyhają wszystkie niebezpieczeństwa
tego świata. Stąd już niedaleko do skupienia się na nowej zyciowej
misji: super mama wychowa super potomka.
Natomiast wielkim problemem jest wycofujący się ojciec. Zauważ, że
nasi przodkowie Słowianie praktykowali podział obowiązków: najpierw
synem opiekowała się matka, a potem (chyba około 10 roku życia)
pieczę nad dzieckiem przejmował ojciec. Oczywiście ja postulowałabym
obecność równoczesną obojga rodziców w życiu dziecka, ale
przytoczony przykład pokazuje, że to właśnie ojciec
powinien "powstrzymać" nadopiekuńczą matkę.

[urquhart]

kachna79 napisała:
> przytoczony przykład pokazuje, że to właśnie ojciec
> powinien "powstrzymać" nadopiekuńczą matkę.

Zastanów się co sie zmieniło.
Kiedyś to było oczywiste prawo ojca, dziś nawet jeśli ma jaja jeżeli
sie sprzeciwi matce to nie ma szans ani w swoim środowsku, ani w
sądzie, matka zbiera wszysko, moze byc na jej warunkach, albo niech
płaci alimenty i niech spada. Dziecko automatycznie należy sie matce
przy jakimkolwiek konflicie.
Nie wspominając o tym że jeżeli sam jest synem nadopiekuńczej matki
tkwi psychicznie w roli dziecka i rzadko jest w stanie sie
zaangażować jako ojciec, bez wzorców, z zupełnie innymi potrzebami,
wycofuje się i unika odpowiedzalności.

[kachna79]

> Kiedyś to było oczywiste prawo ojca

Zgadzam się, że w tej kwestii występuje wiele sytuacji
patologicznych, ale zgodnie z prawem ojciec ma prawa i obowiązki
wobec dzieci dokładnie takie jak matka - przynajmniej dopóki sąd ich
nie ograniczy. Oczywiście wiem, że nie jest łatwo "wygrać" sprawę,
ale walczyć trzeba, bo o dobro dziecka tu chodzi.
Opinię ojcom psują tatusiowie, którym najwygodniej się wycofać. I tu
chyba problemem są obowiazki wobec dziecka:(

[urquhart]

kachna79 napisała:
> nie ograniczy. Oczywiście wiem, że nie jest łatwo "wygrać" sprawę,
> ale walczyć trzeba, bo o dobro dziecka tu chodzi.

Miłość ojcowska nie jest hormonalnie uwarunkowana i tak
automatyczna, czesto facet nie ma szans sie jej nauczyć jeśli sie
ralacje z matką nie układaja a dziecko zajmuje jego miejsce i
traktuje dziecko jako rywala i zbedny cieżar - nie bedzie walczył
dlatego ważna jest jakość relacji.
Oczywiście wielu jest nieczułych i zupełnie nieodpowiedzialnych, no
ale panie świadomie ładujac sie w taki zwiazek traktuja go jako
obiekt dawcy spermy i alimentów.
Wielu decyduje się na walke przed sadem a tam mają szanse jedynie
teoretycznie. Nawet jak mają prawa i chęci nie moga ich
wyegzekwować. Ostanio czytałem narzekania szefowej prokuratury w
gazecie że ostatni rok niesłuszne oskarżenia mezów o pedofilię w
celu odizolowania ich od dzieci i skompromitowania idą juz w setki i
utrudniają wyłapanie prawdziwych przypadków pedofilli.

[aandzia43]

> Natomiast wielkim problemem jest wycofujący się ojciec. Zauważ, że
> nasi przodkowie Słowianie praktykowali podział obowiązków:
najpierw
> synem opiekowała się matka, a potem (chyba około 10 roku życia)
> pieczę nad dzieckiem przejmował ojciec.

Nie tylko Słowianie. Chyba większość społeczeństw niegdyś. Facet
miał się zajmowac facetowskimi sprawami i robił to w meskim gronie.
Logiczne. Tak to funkcjonowało. I bardzo dobrze. Ale przejście w
męski świat rąbania drzewa, wroga na wojnie, czy prowadzenia
rodzinnego interesu nie zrywa chorej emocjonalnej więzi z matką,
jeśli taka jest. I nie uczy automatycznie dojrzałych relacji z płcią
przeciwną. Uczy tylko odnajdywania się w męskim swiecie - zarabianie
na życie, picie wódki lub palenie nargilli, świńskie pogaduchy i
chodzenie na dziwki. Nauka wchodzenia w relacjie damsko-męskie i
utrzymywania ich to obserwacja relacji między dorosłymi kobietami i
mężczyznami w swojej społeczności. A tu może być baaaardzo różnie.
Niezależnie od tego, czy się przeszło w ten "męski świat" czy nie
można pozostać wiecznym chłopczykiem w relacjach rodzinnych i damsko-
męskich. Znam takich kilkudziesięciolatków. Ludzi zdawałoby się z
innej, lepszej epoki. A ich związki były trwałe tylko i wyłącznie
dlatego, że rozwodów kiedys nie było.

[urquhart]

> Nie tylko Słowianie. Chyba większość społeczeństw niegdyś. Facet

Wszystkie społeczności na róznych kontynentach miały rózne obrzedy i
sprawdziany meskiej inicjacji. Wejście w swiat męski wiązało się ze
sprawdzianem z odpowiedzialności, radzenia sobie samemu, autonomii,
ryzyka i odwagi. Ci któryz tego testu nie przeszli automatycznie
byli nieatrakcyjni dla kobiet. Teraz tego nie ma.

[aandzia43]

Ci któryz tego testu nie przeszli automatycznie
> byli nieatrakcyjni dla kobiet. Teraz tego nie ma.

Nie ma, fakt. Życie się nieco skomplikowało. Pojawiło się za to
miejsce na półtony:-)

[aandzia43]

Ale ilość nadopiekuńczych matek i ich
> dzieci nie radzacych sobie z tworzeniem stałych zwiazków (zime
> córki, wycofani ojcowie) podobno statystycznie ciagle rośnie.

Ja nie byłabym taka pewna, czy rośnie ilość ludzi, którzy mają
kłopoty z tworzeniem stałych związków. Na moje oko, to ludzie są z
grubsza podobni (a nawet trochę bardziej świadomi siebie i jakby
normalniejsi). Jeszcze 20 lat temu ludzie sie po prostu nie
rozwodzili, bo nie było takiego powszechnie przyjętego obyczaju. A
jakość ich związków była na ogół delikatnie mówiąc do dupy.
Małżeństwa starej daty w mojej rodzinie i wsród znajomych są i były
(bo ludzie już nie żyją) w dużej części do dupy. Pogubieni,
niedojrzali do swych ról ludzie, którzy zresztą nigdy nie dojrzeli.
Było/jest kilka fajnych, nie powiem. Żeby nie było, że jakaś
patologia;-) Ale ja patrzę przez pryzmat osoby, która już trochę wie
i przede wszystkim wymaga jakiejś jakości. Trwałość to dla mnie
żadne kryterium. Wynikała ona (ta trwałosć) tylko i wyłącznie z
obyczajów wówczas panujących. Dzisiaj małżeństwo moich dziadków
rozpadłoby się po paru miesiącach. A może nawet po nocy poślubnej.
Smutne. A tak przetrwało 60 lat. Też smutne. I to, że ze sobą
zostali niczego nie zmieniło i nie rozwiązało ich głębokich
problemów. Tyle tylko, ze spłodzili dzieci i jakoś to życie obok
siebie spędzili, pielenując swoje schizy.

[markos28mr]

Dochodzi tu jeszcze sprawa pieniędzy , kto ich ma na tyle ,żeby móc zacząć od nowa , raczej się nie zastanawia , tylko się rozwodzi. Przykład premiera Marcinkiewicza, Pawlaka, Bieleckiego , Putina, i wielu innych, którzy dorobili się kasy.

[markos28mr]

Jeszcze jedno, toksyczna matka robi dobrze tylko sobie, zaspokajając toksyczne żądze, pozostałym tzn. dzieciom i mężowi robi krzywdę.