bellen75
25.02.09, 00:05
Ale tak, żeby do mnie dotarło. Kiedy czytam posty osób, które skarżą
się, że kochają się ze swoim partnerem raz na miesiąc lub dwa, to
chce mi się płakać. Trzy tygodnie temu kochałam się ze swoim mężem
pierwszy raz od półtora roku. Idiotycznie wierzyłam, że może teraz,
kiedy udało się nam (jemu) pokonać jakąś barierę, to wszysto pójdzie
już łatwiej i zacznie się powoli normalnie układać. Ale gdzie tam,
minęły trzy tygodnie i cicho i głucho. Mąż nie ma najmniejszej
ochoty na ponowny seks. Dla niego ten temat po prostu nie istnieje,
a właściwie nie istniałby, gdyby nie moje prośby, nagabywania, a
czasem niestety awantury z tym związane. Jestem mężatką, dość młodą
i atrakcyjną kobietą, a jestem praktycznie zupełnie pozbawiona
radości, jaką może dawać seks. Powoli czuję się coraz bardziej
nieszczęśliwa,nerwowa,zgorzkniała i odrzucona. Zaczyna mieć to wpływ
na moje zachowanie. Jednym słowem w stosunku do męża staję się zołzą
no i robi się takie zamknięte koło. Zdaję sobie z tego sprawę, ale
już naprawdę nie mogę. KIedy myślę o tym na spokojnie, to wiem, że
powinnam odejść, ale jakoś nie umiem podjąć tej ostatecznej decyzji,
chociaż coraz dobitniej zdaję sobie sprawę, że mój mąż się nie
zmieni. Nie chce pójść do seksuologa, uważa , że dobrze jest tak ja
jest, nie widzi problemu. Powiedzcie, czy to możliwe,żeby facet w
wieku 35 lat nie miał żadnych potrzeb seksualnych w stosunku do
żony, którą zapewnia o miłości? Czy dać sobie spokój i odejść?
Przepraszam, że takie to wszystko nieskładne, ale piszę przez łzy,
przerasta mnie to.
