Powódź

[poetkam]

na południu Polski...
Jak na Was działa ta sytuacja?
Na mnie bardzo przygnębiająco... Siedzę w domu z anginą. Staram się spać, ale
zerkam od czasu do czasu na wiadomości telewizyjne i na ulicę za okno... Całe
szczęście, że już mniej pada deszcz.. Zawsze daje to jakąś nadzieję na poprawę
sytuacji. Taka sytuacja zewnętrzna plus kiepskie samopoczucie fizyczne i
psychiczne( mama w szpitalu, cały czas nastrój poniżej normy) to niefajna
mieszanka...
Pozdrowienia dla wszystkich z południa.

[poetkam]

No właśnie...
U mnie w pracy połowa pracowników nie dojechała...W pn, wczoraj (dziś nie wiem-
w domu leżę)... Strasznie dołujące to wszystko...
Poprawy pogody dla Twoich rodziców i wszystkich górali i nie tylko.

[skaka_anka]

U mnie też nie za fajnie, co prawda mieszkam na górce ale dołem, ulicą woda
płynie. Na szczęście mój kot zaopatrzony

[sapiencja]

Po wybuchu wulkanu Eyjafjoell wiadomo było, że nadejdą wielkie deszcze nad
Europę.(Nie tylko Polska walczy z powodzią).
Pytanie, co będzie jak wybuchnie Katla, o wiele groźniejszy wulkan od Eyjafjoell.

[skaka_anka]

czas budować arkę

[drugikoniecswiata]

www.youtube.com/watch?v=GzxeaC896mU
a zwłaszcza

Każdy z was jest łodzią w której
Może się z potopem mierzyć
Cało wyjść z burzowej chmury
Musi tylko w to uwierzyć!
Lecz w ulewie grzmot za grzmotem
I za późno krzyk na trwogę
I za późno usta z błotem
Wypluwają mą przestrogę!

[drugikoniecswiata]

i jeszcze drugie, coraz bardziej luźne te skojarzenia
www.youtube.com/watch?v=dc-Lj0xaeec&feature=related

[36.a]

Jak działa?
Ulga, że to gdzieś daleko. Współczuję i przyglądam się reakcjom
powodzian. Jedni dziarscy, z podwiniętymi nogawkami. Inni -
załamani, że stracili np. dobytek życia. Nie chcę myśleć, w której
grupie bym się znalazła.

I przypominam sobie Filifionkę z Muminków "Moja kochana
katastrofa"...

(nie zmartwiłabym się, gdybym pozbyła się w pień swoich książek np.;
ale to takie luźne rozważania, odległe od tragedii powodzian)

[drugikoniecswiata]

> (nie zmartwiłabym się, gdybym pozbyła się w pień swoich
> książek np.)

coś mi się nie wydaje, żeby się takie reakcje dało stwierdzić zaocznie

[36.a]

offuję i przepraszam, ale zapewniam Cię: czuję się, jakbym mieszkala
w bibliotece. nie nie nie. jestem bliska spakowania i oddania do
biblioteki tego dobra. od zawsze pociagały mnie wnętrza typu zen.
czyste linie, światło, dużo przestrzeni. rozkosz.

tych kilka(naście) książek, których potrzebuję - można zakupić raz
jeszcze

a dziś szkoda mi zwierzaków. nie wiem, na ile prawdą jest
przeczytane "szykujemy się do odstrzału dzikich zwierząt"

[drugikoniecswiata]

To oddaj! biblioteka się ucieszy, ty się ucieszysz...

Z własnego doświadczenia - stwierdziłam kiedyś, że w czynie społecznym zaniosę
do biblioteki książki mocno deficytowe, z działki, którą chciałam się kiedyś
zajmować naukowo, a dziś wiem, że nie będę. Jedna (duża) półka, ale ta jedna
półka w Buwie bardzo, bardzo by się przydała (o wydziałowej bibliotece nie
wspominając), a i ja w sumie mogłabym sobie tam podejść zajrzeć gdyby mi coś
potrzebne było. Tja. Przymierzyłam się. Do wybrania i odłożenia. No way. Po
prostu no way. Dużo mnie z nimi łączy, nawet jeśli już nigdy nie będę sprawdzać
jakie są, powiedzmy, ormiańskie i łotewskie pozostałości indoeuropejskiego
pierwiastka *gHer

Rozmawiałam potem z koleżanką, która ma wnętrze typu zen. Z jednym wyjątkiem:
ściany z regałami z książkami (jednej). Ja jestem chomik i graciara, D. jest
zdecydowanie moim guru - to w jej domu zapragnęłam przewietrzyć swój i
uświadomiłam sobie, jaki u mnie chaos. No więc pytam, co ona na to. Co robi z
książkami, których nie używa i wie, że używać nie będzie, albo z literaturą
piękną, do której też codziennie nie wraca. D. odpowiada jasno: "w życiu! to
przecież moi dobrzy znajomi! Stoją sobie gdzieś z tyłu i mówię im cześć".

To, czego się pozbywam, to książki, z którymi żadnego związku nie czuję. Ale tę
kwestię też rozważałyśmy. Np. mam tonę książek o depresji (no, nie tonę, ale ze
4-5), które uważam za mocnośrednie, przeczytałam raz AD 2003 i więcej czytać nie
zamierzam. Myślałam o oddaniu - albo komuś, albo do biblioteki. Ale oddawać coś,
co uważam za mało wartościowe? A jako takie - czasem wręcz szkodliwe? Hm. Nie
klei mi się.

Ale jak chcesz oddawać, to czemu nie zrobić dobrego uczynku? Mój znajomy
porządkując mieszkanie po śmierci swojej mamy zaprosił panią bibliotekarkę z LO,
którego był absolwentem. Pani wybrała, Antek zawiózł. No czy to nie jest w
porządku? Jestem za oddawaniem. Tylko sceptycznie do wykonalności

[majagor]

Moja siostra ze swoim facetem mieszka w mieszkaniu po jego babci.
A że babcia była dziennikarką zajmującą się m.in. kulturą Pomorza i Kujaw miała w domu tysiące książek, albumów, figurek, rzeźb, obrazów itd.
Oni nie byli w stanie się tym porządnie zająć - więc większość zanieśli do muzeum - bardzo chętnie tam wszystkie materiały przyjęto.
W domu znajdowało się także bardzo dużo materiałów z czasów okupacji, wojny. Nie tylko dotyczące babci, ale także jej siostry. Te materiały będą znajdować się w Muzeum Powstania Warszawskiego w Wawie, ponieważ babcia z siostrą aktywnie tam działały - w umieszczeniu materiałów w owym muzeum pomagał nam osobiście prof. Bartoszewski, który chyba za młodego w babci się kochał

W domu zostawili sobie tylko kilka pamiątek po babci. Resztę oddali, bo by się tylko niszczyły. A w hołdzie babci w tym roku odbędzie się wystawa w muzeum - siostra właśnie jest na etapie organizacji tego. I są starania, aby jedna z ulic w Warszawie nazwana została jej nazwiskiem. Ulica z nazwiskiem jej siostry już w Warszawie istnieje.

Ja książek nie oddawałam nigdy. Ale np. zabawki to wywiozłam do pobliskiego domu dziecka.

[36.a]

Cudownie się czyta takie opowieści.
To się chyba fuga zwie. Chcę zacząć życie jeszcze raz. Trochę
uciekam, trochę po prostu chcę zmian. Brak identyfikacji z
literaturą którą mam, nie czytałam wszystkiego, przyznaję. Po co mi
np. lit. feministyczna obecnie? Poczytam sobie dziś, dobry pomysł
(czy w hipo też śmiejecie się same do siebie?

[znowusensi]

w zeszłym roku podczas ulewnych deszczy przez okienko przesączała
się woda do mojej piwnicy. wnerw i bezsilnośc były ogromne.a co tu
dopiero jak Ci mieszkanie pod dach zalewa. Woda-żywioł nie do
ujarzmienia Wrrrr