Tracę grunt pod nogami.

[czubata]

Wiem że biadolę w kółko o tym samym,ale naprawdę nie mam z kim o tym
pogadać,Misiek już nie chce tego słuchać.
Wracam za stary system pracy,dowiedziałam się o tym w sobotę.I znowu strach.Na
czterobrygadówce było dobrze,lekki dział,zawsze ci sami ludzie i względne
poczucie bezpieczeństwa.Teraz wracam na wzburzone morze,i znowu wszystko się
we mnie trzęsie,strach i paranoja.
Misiek oczekuje że będę zarabiać kasę,spodobało mu się.
Jak wspominam o rezygnacji to zaraz ostrzega ile mamy wydatków,że dzieci do
szkoły,książki,wyprawki...
Już moje samopoczucie nic tu nie znaczy,oraj traktorze puki silnik może...
Potem się rozłożę,i może to już nie będzie wyglądać tak kulturalnie jak
ostatnio.Dlaczego?Dlaczego ja nie potrafię utrzymać się w pracy,utrzymać się
między ludzmi,funkcjonować? Gdybym była sama,to zginęłabym. Marzę o tym by się
znowu odizolować od wszystkiego tego co po za domem. Wszystko co na
zewnątrz,jest nie lada przerażające.
Zawiodła mnie postawa Miśka. Kiedy się decydowałam na tą pracę była mowa o tym
że jak będzie ponad moje siły to w każdej chwili mogę zrezygnować.Teraz gadka
jest zupełnie inna,jest szantaż,bo jak przestane pracować to się świat zawali...

[ergo_pl]

Normalne, że człowiek boi się nowego. a co dopiero człowiek chory.
we mnie wyzwalają się w takich sytuacjach poklady lęku jak stąd do
Honolulu. I jakoś trzeba przez to przejść - czasem, a nawet bardzo często przy wydatnej pomocy uspokajacza.

A Twój Misiek...

Ściskam, dzielna jesteś

[beata-68130]

Marta spróbuj a jak nie dasz rady to zrezygnujesz. Nie daj się
szantażować.

[czubata]

Misiek został wychowany w duchu pracy,w jego rodzinie praca jest świętością
niezbędną a jak ktoś nie pracuje,to jest nikim. Jest leniem,a w moim przypadku
leniem zakrywającym się chorobą.
Misiek najwyrazniej ma taki sam tok myślenia i czasami mam wrażenie że
ochajtałam z jego mamusią,która ma 30 lat pracy na koncie,duże znajomości i
wtyki nawet na policji bo-jest sprzątaczką w podstawówce.

[ergo_pl]

Chrzanić tok rozumowania krewnych i powinowatych
Pilnować się swego.

[kebli]

Martuś, trzeba spróbować. A jeśli okaże się, że nie dajesz rady, to ja bym nie
rzucała wszystkiego od razu i zamykała się w domu, tylko szukała równolegle inne
pracy. Ale to ja.

[czubata]

Jest słuszne to co piszesz,tylko że ja się troche pogrążam w paranoi pt.-nie
chce wychylać czubka nosa po za próg domu-
Może jestem przemęczona. Gdybym miała w tej kwestii wsparcie ze strony
Miśka,łatwiej byłoby podjąć JAKĄKOLWIEK decyzję.Najgorzej jest tkwić w martwym
punkcie. Opcje są dwie,albo zrezygnuję świadomie,puki jestem jeszcze
świadoma,albo przymuszą mnie do tego urojenia,i może się nie obejść bez
skandalu. (typu porzucenie miejsca pracy,oskarżanie współpracowników o spiski,co
przerobiłam nie raz i dwa.)Nie martwiłabym się nadmiernie gdyby tam nie pracował
Misiek i półowe jego rodziny.

[matrioszka42]

A może się tylko nakręcasz? Wywołujesz samospełniające się proroctwo?
A może nie. Wyczuwa się, że praca zmianowa Ci nie leży, więc może powinnaś się porozgladać za czymś w normalnych godzinach?
A Misiek, choć generalnie kochany, może zwyczajnie być zmęczony. I pracą i odpowiedzialnością i bać się panicznie bycia jedynym żywicielem rodziny. Nasi faceci też są tylko ludźmi i targają nimi i emocje i strachy i niemoc.

[drugikoniecswiata]

W jednym twoja intuicja ma na pewno rację, zmianowy system pracy (nocki) i chad
się nie lubią. Co do reszty to panikujesz przed sobotą, pozwól sobie popanikować
i poczekaj, aż przejdzie. I jeśli jesteś zdeterminowana, to zaczynaj, już,
szukanie nowej pracy. Równolegle, jak radzi kebli. Jak będziesz miała
alternatywę to zmiana pójdzie gładko, to zupełnie co innego niż rezygnacja i
zostanie na lodzie.

A nie możesz ty ponegocjować w tej robocie, żeby jednak zostać tu gdzie jesteś
teraz?

[czubata]

> A nie możesz ty ponegocjować w tej robocie, żeby jednak zostać tu gdzie jesteś
> teraz?

System czterobrygadowy się po prostu skończył.
Decyzja zapadła,dzisiaj złożyłam wymówienie.Przesądziła o tym moja wczorajsza
rozmowa z Miśkiem.
Nie dajemy sobie rady,z moim ojcem.Zaczął starsznie pić.Do tego po alkoholu jest
strasznie upierdliwy i mąci między nami,stwarza nerwową atmosfere w domu,irytuje
swoim bełkotem.Misiek wypluł to z siebie,powiedział że nie wie co robić,po prostu.
Dla mnie to oczywiste,zrezygnowałam z pracy a tatusia dziś odesłałam do jego
domu,na amen.
Wiem że zrobiłam najsłuszniejszą rzecz pod słońcem.Ojciec dostał ostrzeżenia,ale
przestał się stosować do zasad.
Jak widzicie problem nie leżał tylko w pracy.(ale o tym pisać nie chciałam).
Tylko nie wiem dlaczego czuję się jakbym zawiodła cały świat.
Misiek sprawy nie skomentował.Miał dośc mego ojca,ale wyczuwam u niego pretensje
o to że zrezygnowałam.
Po raz kolejny musiałam wziąśc sprawy w swoje ręce i sama brać na siebie
wszystkie winy tego świata,a także konsekwencje. Przy ważnych sprawach i
decyzjach nagle zostaje sama,Misiek mówi- nie wiem,rób jak chcesz,-ale nie
omieszka mi wypomnieć jeżeli pogorszy się nasza sytuacja finansowa.
Jestem zmęczona,nie przespałam całej nocy,a rano o czwartej wyruszyłam do
pracy,po raz ostatni.
W pracy słyszałam tylko-czy ci nie szkoda?
A czego mam się szkodować? Nie zarobionych pieniędzy czy odpowiednie warunki dla
moich dzieci,dla mojej rodziny a także dla mojego zdrowia?
Teraz będę polować na etat w szkole u moich dzieci,żeby nie potrzebować nikogo
do pomocy.

[czubata]

Powiem tylko że pomijając chorobę,trudno jest być kobietą w ogóle.

[kebli]

> Teraz będę polować na etat w szkole u moich dzieci,żeby nie potrzebować nikogo
> do pomocy.

Ważne, że duch w tobie nie ginie Zgadzam się z dziewczynami - szukaj pracy jednozmianowej. Ja osobiście marzę o nocnej Ale tak zdrowo to powinnaś mieć jedną, dzienną. Poza tym, możesz tez szukać pracy w biurze, tam się zwykle pracuje (nawet sprzątaczki) od 6 do 18 (w zależności od stanowiska). Jeśli masz stopień niepełnosprawności to na ochronie takich ludzi szukają. Kiedyś to się zwyczajnie nazywało portier Koleżanka tak pracuje i jest całkiem zadowolona - chwali sobie nocki, cisza, spokój.
W dzień jeśli już ma zmianę to tylko drzwi i bramę otwiera

[czubata]

Duch nie ginie.
Tylko się chyba do lekarza muszę prędzej wybrać niż puzniej,żebym się nie dała
do końca zdołować.A w torebce znalazłam właśnie calusienkie opakowanie
wenla,mniam.Może by tu depresji zapobiec?
Nie,nie mogę się tak sama kurować.Na pewno moje złe samopoczucie jest
spowodowane tą sytuacją i zmęczeniem a jutro będzie nowy,leniwy,mam nadzieje że
słoneczny dzień który spędzę z moją miniaturką,Klaudią,bo starszy to sobie
wyemigrował do babci.

[poetkam]

czubata napisała:

> Duch nie ginie.

I tak trzymaj! Nie wiem, czy mogę tak napisać, ale... jestem dumna z
Ciebie. Twardo postawiłaś na swoim dając do zrozumienia ojcu, że
niańczenie jego może wybić sobie z głowy. Racjonalnie podeszłaś
również do sprawy z pracą. Jestem pod wrażeniem. Naprawdę.
Podziawiam ludzi, którzy nie tkwią twrado przy swoim zdaniu, są
elastyczni i próbują wciąż czegoś nowego. Będzie dobrze, Marto.

> Tylko się chyba do lekarza muszę prędzej wybrać niż puzniej,żebym
się nie dała
> do końca zdołować.

Dobry pomysł.

A w torebce znalazłam właśnie calusienkie opakowanie
> wenla,mniam.Może by tu depresji zapobiec?

Ani się waż zosiosamosiować !

a jutro będzie nowy,leniwy,mam nadzieje że
> słoneczny dzień który spędzę z moją miniaturką,Klaudią,

Miłego dnia w takim razie

[ergo_pl]

Czubatko, wiesz co, na początku terapii usłyszałam:
ma pani prawo i obowiązek dbać o siebie.

Przekonałam się też, że jeśli robię coś ponad siły (psychiczne głównie, a one przecież z kolei rządzą fizycznymi), to później ląduję na betonie, i to z hukiem...

Trzymaj się

[lolinka2]

nie posyp się teraz przypadkiem, u mnie reakcją na zmiany okołopracowe
jest dół wielowarzywny....

[kamyczek_0]

Jak ja cię rozumiem Zawsze pięknie wsiąkałam w towarzystwo w pracy, w życiu.
Niestety chyba zrobiłam się troszkę aspołeczna Boję się ludzi. Wolę nie
wyściubiać nosa z domu, chyba że M. jest ze mną. Co do pracy to szukam, co nie
jest łatwe biorąc pod uwagę zdrowie nie tylko psychiczne (już o tym pisałam). Z
drugiej strony tak bardzo boję się chodzenia do pracy... ludzi się boję. Nic
na to nie poradzę. Unikam imprez jak ognia. Wolę swoje towarzystwo.

[czubata]

Fakt,własne towarzystwo jest zawsze najlepsze.

[kebli]

Wiadomo, towarzystwo ludzi inteligentnych cieszy najbardziej

[czubata]

Nie posypałam się specjalnie.Cieszę się że mogę spędzać z dzieciakami wakacyjny
czas.Że mam siłę na wieczorne pogaduchy z nimi,na śmiechy i chichy,bez obawy,że
o,zaraz muszę wychodzić do pracy.Praca dowartościowuje,daje poczucie
samodzielności,ale coś za coś.Też wiedziałam,że jak będę robić coś ponad moje
siły,to się rozsypie.
Teraz mam przynajmniej czas żeby się udać do lekarza.

[lolinka2]

no niestety, coś za coś...

zresztą - nie wiem czy pamiętasz - ja też przesiedziałam 3 pełne m-ce
w domu, w momentach gdy się źle czułam (wtedy kiedy chłop pracował -
zresztą on tę pracę wziął po to, żebym ja mogła się na nogi
postawić...). I był czas na terapię, i pojeździłam z chłopem po
Polsce w międzyczasie...

A potem ruszyłam do dzieła

[czubata]

więc niema tego złego co by na dobre nie wyszło A jak to się mówi,praca nie
zając,jak dzieci wrócą do szkoły,ja poszukam pracy,najlepiej w mieście.Przyjęcia
widzę,tu i ówdzie są,ale ja czatuje na posadkę w szkolę,to bym wszystko pod
kontrolą miała,i nie potrzebowała nianiek.(w postaci mojego tatusia).