chyba jednak NIE przeszlo

[sheila_take_a_bow]

Siedze w pracy i fizycznie odpadam. Czuje sie oslabiona, totalnie bez sil
fizycznych, a przeciez musze pracowac. Czuje oslabione miesnie. Gdybym teraz
znalazla sie w poblizu lozka - bez wahania bym sie polozyla. Do dupy z tym
wszystkim. Stres mnie zezre.
No to sie pouzalalam, tradycyjnie.

Cześć, mogę Ci potowarzyszyć

[blue_a]

Też teraz jestem w pracy
I tłumaczę to szewskim poniedziałkiem.
Że mi wszystko zwisa

Kawa? Z mlekiem?

[sheila_take_a_bow]

Czesc blue_a
Chcialabym to zwalic na poniedzialek.
Slabo sie czuje, moze jakichs tajemniczych skladnikow mi brakuje?
Chce do domu.

I co, kiedy idziesz do doktora?

pozdrowki

Co będziesz robić w domu?

[blue_a]

Spać? Może to...nie najlepsze wyjście?
Jest piękna pogoda.

Spacerkiem pójdę dziś do lekarza
Mądrzę się, w sobotę cieszyłam się piekną jesienią, wczoraj nie wyszłam nigdzie
i ... było strasznie. Mam czasem problem z wykopywaniem się z domu

Miłych masz ludzi w pracy?

(sensownych?)

[sheila_take_a_bow]

Ludzi w pracy mam sensownych, na szczescie.
I wyrozumialych.
A Ty?

Wiesz, ja nie lubie takiej pogody. Wole jak wieje i leje, serio.
Lubie spac i potrzebuje, w ten sposob sie regeneruje.
I nie biczuje sie z powodu zaszywania sie w domu. Lubie to. Innym razem lubie
wylazic.

Cześć we wtorek

[blue_a]

Uuuuuuuuuuu, never, wiatr i zacinający deszcz nazywam "pogodą samobójców". Żle
mi wtedy.

W pracy o mojej chorobie wie tylko najbliższa koleżanka.
Jakoś muszę akceptowac fakt, że jasna strona mnie (wesoła, energiczna) jest
akceptowana I DOSTAJE PREMIE (SIC!), ciemna dostaje w d...

Kiedyś, gdy jeszcze nie brałam chemii, zamykałam się w sobie. W pracy to
niepożądane. Co zrobić...

Wzięłam depakine i od razu mi od wczoraj lepiej.
Nie istnieję bez chemii.

Ty też?

[sheila_take_a_bow]

Czesc blue,
U mnie wiedza w pracy moze ze 4 osoby.
Boze, Ty uzywasz slowa "choroba". Do mnie to jeszcze nie chce dotrzec. Ze to
nie moja wina, ze tak mam. Czasem mysle, ze moja lekarka oszukuje mnie dajac mi
proszki na .....hipochondrie, a nie chorobe. No bo jak to brzmi - choroba.
Poplatalam sie, nawet zaczynam bzdury pisac. A robota w pracy lezy.

Okazuje sie, ze CHYBA nie istnieje bez chemii. Po prostu nie wiem, gdzie jestem
ja, a gdzie neuroprzekazniki pieprzone, ktore mioteja mnie miedzy hipo a
depresja totalna. Dopiero od niedawna pogodzilam sie z tym, ze musze brac leki.
Choc jeszcze dziwne mi sie to wydaje. No bo na kazda inna chorobe, ale na cos
takiego?
Ale belkocze bez skladu.

A co robisz w pracy ?

a jak bylo u lekarza?

[sheila_take_a_bow]

Co powiedzial lekarz wczoraj?

Nic

[blue_a]

Pani recepcjonistka wypisała mi rec. i sobie poszłam.

Nie chcę płacić 100 za wizytę...

A ta poradnia jest w stanie zapewnić mi "rozmowę" z lek. raz na dwa m-ce.
Funny.

[nevada_blue]

choroba..
nie, nie dociera do mnie..
cały czas mam wrażenie, że nic mi nie jest
że coś wymyślam, idę na łatwiznę..
a jednocześnie nie mogę przebić się przez własną bezwładność..
jakbym waliła głową w mur..
niby biore leki, ale..

i coraz niżej
coraz ciemniej
ciszej
słabiej
myśli..
nie dziś..
jeszcze jeden dzień..
może jutro bedzie lepiej..
gasnąca nadzieja..

do nevady

[sheila_take_a_bow]

Nevadka, ja tez tak mysle. Ze na latwizne ide.
Smutne co piszesz, ze coraz nizej i ciemniej...
Kurcze, zaczynam cholernie zalowac, ze nie pogadalysmy wiecej jak bylas w
Poznaniu. Glupio wyszlo.
Baseballowko Ty , mysle o Tobie, meczymy sie razem (razem z awanturka).
Pod kocem siedzisz? Tam najbezpieczniej, co?
Sciskam Cie omcno i delikatnie, zeby nie uszkodzic

[nevada_blue]

nie żałuj - nie ma czego..
ja się cieszę, że mogłam Cię poznać
chociaż na chwilkę..

teraz jest ciężko..
i jeszcze myśli..
powtarzam sobie, że jeszcze nie dziś..
że może jutro bedzie lepiej..
ale to bez sensu, bo nie jest..
i coraz niżej
coraz ciemniej
coraz mniej siły..

przepraszam..
chyba się lepiej zamknę..
dziękuję za uściski
odściskuję

Bierzesz leki?

[blue_a]

Pozdrawiam bardzo, bardzo ciepło i uśmiecham się dużo-dużo-dużo.

[nevada_blue]

biore..
od kilku dni znów antydepresant [mobemid] i depakine
wiem, trzeba czekać..
ale..
no właśnie, ale..

cholera...

[blue_a]

Nie przerywaj brania leków.

Ciepło o Tobie myślę.

Będzie dobrze.

[nevada_blue]

tak, już niedługo..
i już w końcu będzie dobrze..
cisza
spokój
żadnego smutku
bezsensu
myśli
nic..

Spoko, nie bełkoczesz

[blue_a]

BO TO JEST CHOROBA.

Kiedyś myślałam o sobie, że "mam słabszy niż inni UN", teraz myślę, że proteza
w postaci leków będzie niezbędna pewnie do końca życia.

Słyszałaś może, że w postaci plastrów (po hormonach) będą jako następne
wprowadzane właśnie antydepresanty? Będą lepiej tolerowane przez organizm.

Może nie stricte, ale sekretariat. Niecały etat (czasem jestem zmuszona tak
pracować, ale przyznaję, że 8 godzin to za długo...)

[sheila_take_a_bow]

A to odpowiedzialna masz prace. W tym sensie, ze musisz byc przytomna, ze tak
powiem, caly czas. Inwazja telefonow ??? 8:00 - 16:00 ??

Plastry antydepresyjne...Bylibysmy wtedy naznaczeni w jakis sposob.

Nic nie rozumiem - teraz czuje sie jakby lepiej, mam wiecej sily i juz nie
marze o lozku. Mam sile isc do bankomatu i zrobic zakupy. I nie chce mi sie
zrec. Musze stop overanalyzing, bo wtedy zwariuje na pewno. Pierdole to
wszystko. Mam ochote rzucac "kurwami". Z jakiejs przedziwnej zlosci. I za duzo
gadam.

Spoko, gadaj

[blue_a]

i rzucaj "kurwami". To lepsze niż przeżuwanie. CZEGOKOLWIEK
(słów, żarcia...)

Nie, na szczęście nie ma zbyt dużo telefonów.
Częściej ja podnoszę słuchawkę i mam gdzieś, po coś zadzwonić.
Nie jest źle.

Taki plaster można walnąć sobie np. na tyłek
Ja podskoczyłam do góry z radości, bo wreszcie zasiliło mi się konto (no tak,
odsiliło się w połowie października, bo wiesz - te książki były takie
fajne...to kupiłam

Co Cię właściwie złości?

[sheila_take_a_bow]

zlosci mnie....bezradnosc, wlasna memejowatosc- dupowatosc, nie wiem, nie wiem,
nie wiem, zlosci mnie, to ze taka jestem jaka jestem, zlosci mnie praca, nie
umiem tego nazwac....ze zjadlam juz dzisiaj 7 wafelkow w czekoladzie, zlosci
mnie, ze czegos nie wiem w pracy....czasem zlosci mnie moja szefowa (ona wie co
mi jest).......ze juz powinnam wychodzic, a jeszcze siedze....ech....pojechalam
spontanem. Nawijam bez wiekszego sensu.

Lubisz herbatę zieloną?

[blue_a]

Zalej nią te batoniki
Wlej w siebie.

Poczujesz się lżej.

Co robisz w pracy?

[sheila_take_a_bow]

Nie smakuje mi zielona, ale dziekuje za rade.

Moja praca wiaze sie siedzeniem przed kompem i wytezaniem umyslu. Robie
tlumaczenia na angielski - angielski techniczny. Dosc nuzace zajecie. Zeby nie
powiedziec wprost - nudne jak Diabli.

Jechalam do pracy tramwajem i poczulam wirowanie w zoladku. Poczulam n jak
niechec.

Pozdrawiam Cie blue,
pewnie jeszcze dzisiaj bede tu zagladac, zamiast pracowac

czekanie

[sheila_take_a_bow]

Pomyslalam sobie, ze najgorsze w tej dwubiegonowce jest to, zejak juz sie
sknczy depresja i wchodzi sie w hipo, to sie czlowiekowi wydaje, ze juz z tego
wyszedl, ze juz koniec z depresja na wieki wiekow. A depresja sobie spokojnie
po 3 miesiacach wraca, juz sie czai. To chorowanie jest ciaglym czekaniem. Bo
jak zaczyna sie depresja, no to rozpoczyna sie branie antydepresantow. No i
znowu CZEKANIE. Az zadziala i bedzie lekka hipo. I potem znowu.....Do dupy to
wszystko.

uciekam do Was

[sheila_take_a_bow]

Pisze tu i uciekam przed nudna praca. Zaraz do niej powroce.
Najchetniej przestalabym przychodzic do pracy. Wole siedziec w domu. Tam czuje
sie bezpieczniej. Zeby byc sama w domu, slyszec tylko tykanie zegara w cudownej
ciszy, zeby nikt nic do mnie nie mowil. Nie chce mi sie sluchac ludzi, sluchac
jak mowia, chce ciszy. Chyba bym sie najadla. Chyba mam dosyc. Chcialabym
zamknac sie w bezpiecznym domu i nie musiec wychodzic za duzo.

Tak samo, Sheila...

[blue_a]

Konieczność rozmawiania (ściślej: otwierania gęby) czasem dobija. Jeszcze
gorzej wpływa przymus słuchania rozmów w pracy, które obok mnie, jazda
autobusem, gdy nie mogę w żaden sposób odizolować się. Dziś patrzyłam w sufit,
w okno i głęboko oddychałam. Już nie mam lęków w środkach komunikacji
publicznej (były), ale zbyt wielka ze mnie indywidualistka, aby pogodnie to
znosić

Czy to oznacza,

[blue_a]

że robisz sobie przerwy w braniu leków, gdy jest lepiej (remisja, hipo-)?
Nie jestem lekarzem, ale to chyba błąd...

Ja...staram się nie czekać. Nie, nie chwalę się jakoś, jest b.różnie, ale
hipomanię staram się wykorzystać maksymalnie, robię wtedy więcej niż zwykle. W
depresji się wyciszam.

p.s. śmieszne, ale zauważyłam sprzatając łazienkę, że przy moim rozedrganiu
potrzebuję minimalnej ilości barw (i przedmiotów w ogóle). Czerwona -
wykluczona. Już nigdy nie kupię pasty do zębów w czerwonym opakowaniu

o, widzisz

[blue_a]

Masz świetną umiejętność w ręku. To znaczy w głowie. Potrafisz tłumaczyć.
Jeden z powodów, aby depresja była mniejsza.

Mój etap to "refreshing", czy jakiś Callan to a good idea?
Mówić muszę, mówić.

Co Cię cieszy?

[sheila_take_a_bow]

W zeszlym roku tak zrobilam - odstawilam leki jak bylo dobrze. Chyba nie musze
pisac co dzialo sie potem - zle bardzo. Teraz w czerwcu na hipo dostalam
stabilizator i mnie wyciszyl, niczego nie przestalam brac. Teraz juz jestem
madrzejsza i slucham pani doktor. Mam wiecej pokory.

Jak bys zobaczyla te moje tlumaczenia- nieudolne sa i na przecietnym poziomie.
Daleko im do profesjonalizmu.
Na mowienie - mowia, ze Callan jest dobry. Good idea.

Jezu, to dobrze, ze ktos jeszcze tak ma (z ta checia odizolowania sie od
ludzi). Balam sie, za ja jedna jestem takim dziwologiem. Egocentrycznym w
dodatku.

Wiesz, mysle, ze mania zmusza mnie do tego, bym chodzila w czerwonym. Czerwone
rajstopy, sweter, bluzeczka itp. Teraz czerwony mnie drazni.

Co mnie cieszy? Ostatnio - sen, swiety spokoj, cisza, serial w TV, ale przede
wszystkim sen mnie cieszy. I cos slodkiego do tego.
Cieszy mnie jak naszkicuje cos tam dlugopisem, jakas mala postac, Aniolka i to
podoba sie mojej wspollokatorce. Ona tak sie wtedy ciesze, ze i ja sie ciesze.
Ciesze sie jak rozmawiam z przyjaciolkami. Nie wiem co jeszcze.

A Ciebie co cieszy blue? Masz takiego smutnego nicka - blue...

co cieszy

[blue_a]

- siostrzeniczka, która dopiero zaczęła mówić (ma dwa lata) i nazwała kotka
moim imieniem (zwariowałam ze śmiechu, w hipo śmieję się dość donośnie

- czytanie,

- dobre filmy w kinie,

- słoneczna pogoda...

- gdy ładnie wyglądam (próżne? ludzkie)

- zarażona przez taką jedną Sheilę czytaniem o słodkościach, kupiłam wczoraj
czekoladę jeszcze nie zjadłam, wystarczy mi, że jest.

Ten smutny kolor po prostu b. mnie wycisza.