Studia/praca

[bystrzacha85]

Jak wielu z Was ma wyższe wykształcenie i dobrą pracę ?
W jaki sposób choroba ta wpływa na proces uczenia się ?

[igepa]

Ja jestem obecnie na ukonczeniu studiow (dzienne); wprowadzam modyfikacje do
mojej pracy magisterskiej i niestety choroba zarzutowala w duzej mierze na jej
tworzenie. Absolutorium uzyskalam prawie 3 lata temu, a obronic winna bylam sie
poltora roku temu. Niestety 2 depresje i 2 manie plus 2 pobyty w szpitalu
zaprzepascily to. I prawde mowiac gdyby nie rodzina i przyjaciele
prawdopodobnie poprzestalabym na wyksztalceniu niepelnym wyzszym, czyli bez
obrony no i wciaz nie wyobrazam sobie jak obronie prace, bo czuje, ze mam
dziury w pamieci i procesy myslowe zostaly oslabione. Lekarka twierdzi, ze to
moje wrazenie li tylko, ale ja wiem, ze ongis "bylam bardziej inteligentna,
elokwentna i madrzejsza". Na szczescie moj promotor okazal sie bardzo ludzki.
wie o moich pobytach w szpitalu i problemach psychicznych, niestety bedac w
stanie manii wtajemniczylam go, oznajmiajac, ze rodzina chce mnie wsadzis do
psychiatryka - pozniej bylo mi glupio. Koniec koncow, zle na tym nie wyszlam,
bo wspiera moje wysilki, motywuje i zdaje sie, traktuje mnie z lekkim
przymruzeniem oka. Planuje wiec bronic sie w marcu lub w kwietniu (w sumie jest
to moj 7. rok studiowania). W trakcie studiow pracowalam i obecnie tez pracuje -
umowa zlecenie i nie narzekam. W poniedzialek mam rozmowe kwalifikacyjna i mam
nadzieje, ze dobrze na niej wybadne bez wzgledu na to, czy zdecyduja sie na ma
kandydature, czy nie.

Jakkolwiek, mam wrazenie, ze choroba mocno rzutuje. Moze nie bezposrednio, ale
w moim przypadku odjela mi wiare w siebie i pewnosc. Mam nadzieje, ze z czasem
odzyskam swoje "utracone" umiejetnosci, zdolnosci i wiare w "zwyciestwo", bo
przyznam, ze mam czesto wrazenie, ze to wszystko jest bez sensu. Ach, no i poza
tym zatracilam prawie zupelnie poczucie obowiazku. Z dnia na dzien jednak
odzyskuje poczucie humoru

pozdrawiam

[bystrzacha85]

Życzę powodzenia !
I dużo zdrowia !

[planasana]

Ja studoiw nie ukonczylam
Z roznych wzgledow.
Czasem mysle, ze to CHAD bylo wszystkiemu winne.
Innym razem mysle, ze to len mnie ogarnal.
Ostatnio doszlam do tego, ze studiowalam na sile i nie to, co lubie.

pzdr. bystrzacho a Ty jak sobie radzisz ?

[zolwio]

Ja koncze studia(dzienne magisterskie) w tym roku. Nie bylo latwo momentami, ale
dalem rade. Przewaznie przekladalem egzaminy jak zlapala mnie depresja.
Studiowalem bez zadnych przerw, bo tak sie skladalo, ze depresja przychodzila
tak miesiac przed wakacjami, wiec moglem sobie przez ten czas odpoczac i nie
byla czestrza niz raz w roku. Kierunek dosyc wymagajacy, nauki scisle. Na proces
uczenia rzutuje dosyc mocno, w trakcie trwania depresji siada wszystko, pamiec,
koncentracja itd., chociaz kilka egzaminow udalo mi sie zdac w takim stanie.

W trakcie hypomanii raczej nie mialem problemow z nauka, ani z koncentracja i
natlokiem mysli tak charakterystycznym dla tego stanu.

Az do ostatnich wakacji nie mialem pojecia, ze to CHAD. Myslalem ze to zwykla
depresja. Leki zaczalem lykac dopiero od 8 miesiecy, wczesniej nic, a problemy
zaczely sie, jak dobrze siegne pamiecia, juz na pierwszym roku.

Jak wiesz chorym pozostaje sie przez cale zycie, ale w trakcie remisji mozesz
prowadzic normalne, satysfakcjonujace zycie. Miec dobra prace i spelniac sie
zawodowo. Nie nalezy tylko zapominac o regularnym lykaniu lekow i nie
odstawianiu ich w przypadku poprawy.

[mirra]

Mój mężczyzna chory na ChAD - próbował studiować - na czterach różnych
kierunkach... jednak poprzez ChAD - niestety nic nie wyszło...
Pracował. Owszem - myślę, że na b. dobrym stanowisku;
Obecnie jednak jest na rencie; Mam szczerą nadzieję że wreszcie odpocznie;
Teraz myślimy raczej o wolnym zawodzie; Tak, żeby mógł realizować się, ale na
swoich warunkach i w domu...
To właśnie praca załatwiła mu dwa szpitale...

Pozdrawiam
m.