skąd się bierze CHAD - moje zdanie

[delibert]

Witam, od 1,5 roku "choruję" na CHAD, dwa razy byłem w szpitalu
psychiatrycznym, oczywiście pełen zakres doznań mania i depresja Z natury
jestem dociekliwym osobnikiem i chciałbym się podzielić moimi refleksjami na
temat "choroby".
Diagnoza: CHAD występuje u osób wrażliwych u których występuje ostry
wewnętrzny konflikt pomiędzy cierpieniem płynącym ze świata a własną wizją
pragnienia życia w miłości i radości - poczucie że coś z tym światem jest nie
w porządku, nie tak miało być. Dodatkowo obecny jest jakiś nieuświadomiony
uraz psychiczny (w moim przypadku poczucie winy zaszczepione przez matkę).
Recepta: CHAD to problem umysłu i tylko przez umysł może być rozwiązany,
tabletki tutaj nic nie pomogą. W mojej opinii mania to powrót dawno
zapomnianego dzieciństwa, radość i pełnia istnienia, moc działania - istota
bycia człowiekiem. Problem polega na tym że posiadamy EGO czyli zbiór
uwarunkowań, pojęć, programów mentalnych które zaburzają nam "widzenie"
świata. Rozwiązaniem problemu CHAD jest przystąpienie do uczciwej pracy nad
sobą, pozbycie się chaosu myśli, nawiązanie kontaktu z ciałem i obserwacja
reakcji - jakie pojawiają się uczucia i myśli. Człowiek nieświadomy siebie
jest tylko zaprogramowanym automatem, tak jak maszyna realizuje program
narzucony przez rodziców, społeczeństwo, religię itp i biernie reaguje na
zdarzenia zewnętrzne. Stan radości istnienia zostaje wypaczony przez EGO i to
jest mania - stąd potem są problemy w życiu, bo energia radości zasila EGO i
już nie kontrolujemy swojego postępowania ani myśli.
Refleksja: Jesteśmy wybrańcami na drodze ewolucji świadomości, dane nam było
poznać "królestwo niebieskie" . W życiu możemy wybierać tylko między
miłością i strachem, takie jest podstawowe prawo w relatywnym świecie dobra i
zła. Po raz pierwszy możemy dokonać w pełni świadomej decyzji jak chcemy żyć,
czy pozbyć się EGO, odbudować w sobie miłość do świata i powrócić do radości
istnienia czy dalej trwać w strachu. Na to pytanie każdy musi sobie
odpowiedzieć sam.

[veritas8]

Witam,
kompletnie się z takimi teoriami nie zgadzam. CHAD jest chorobą, a nie stanem
ducha. A twierdzenie, że "tabletki" są niepotrzebne, jest skrajnie
nieodpowiedzialne. Nie ma cudów - na tę chorobę nie pomoże nawet najwytrwalsza
praca nad sobą ani najlepsza psychoterapia. To jest tylko dodatek (aczkolwiek
cenny) do właściwej farmakoterapii.
Gdyby z manią i depresją można byłoby sobie poradzić siłą woli, szpitale
psychiatryczne byłyby puste.
Pozdrawiam,
Ola

[delibert]

Pamietaj, Jezus mówił: "Idź, Twoja wiara cię uzdrowiła". Nie ważne w co
wierzysz, ale Twoja choroba jest Twoim wyborem - musisz o tym pamiętać. Kiedyś
zadałeś pytanie sobie dlaczego ten świat taki jest i dostałeś odpowiedź .
Jeżeli wybierasz cierpienie to jest Twoja WOLA i nawet Bóg jej nie zmieni. Rzecz
w tym że Ty "kochasz" cierpienie, bez niego nie wiesz kim jesteś? Odpowiedz
sobie na to pytanie... kim jesteś? Może od dziecka cierpiałeś i po prostu nie
znasz innego świata, a teraz masz szansę dokonać SWIADOMEGO wyboru. Tylko Ty
możesz naprawić swoje życie ale leczyć trzeba przyczynę a nie skutki bo to
bezcelowe. A szpitale są pełne dlatego że wrażliwych ludzi niszczy Nasza
rzeczywistość i sami nie wiedzą, po prostu nie wiedzą co robić.

[veritas8]

Delibert,
jak cię czytam, to ręce mi opadają...

[miriam11]

Podobne podejście prezentuje Mskaiq, który uważa, że wystarczy "ignorować górki
i dołki", kontrolować swoje myśli i uprawiać sport. Zresztą Delibert też coś o
kontroli pisał...

[lolinka2]

ludzie, kontrola to jedno - tak jak się poziom cukru np kontroluje - żeby nie
zniszczyć życia wszystkim dookoła i żeby w pierdlu nie wylądować. Natomiast inna
historia to fakt, że choroba jest chorobą i tak jak badając sobie poziom cukru
co 60 sek nie wyleczy się cukrzycy, tak kontrolując samego siebie nie wyleczy
się CHAD. Można żyć normalnie, i ja sama o tym kiedyś pisałam, ale choroba
pozostanie chorobą.

[delibert]

Od tego jest forum aby każdy mógł wyrazić swoje poglądy. Mam nadzieje że moje
komu ś pomogą. Miarą prawdy jest ile gniewu w Tobie budzi, bo prawda boli. Jezus
głosił prawdę a ludzie go zabili bo nie wiedzieli co czynią, Ty też nie wiesz.
Zatem przestań wiedzieć a POCZUJ jak chcesz żyć. Dla Ciebie Bogiem jest
psychiatra, wierzysz w jego zalecenia i wciąż cierpisz... więc coś jest nie tak.
W przyrodzie mały ptak SAM musi rozbić skorupkę aby żyć. Każdy człowiek ma taką
skorupę, ale nikt o niej nie WIE bo ją się CZUJE. Ja zrobiłem pierwszą dziurę i
jestem szczęśliwy.

[miriam11]

Twoje poglądy nie budzą we mnie gniewu Po wyczynach Mskaiq nic mnie już po
prostu nie zdziwi ))

[sigma1101]

Skoro mania jest niebem, depresja jest piekłem.

[lolinka2]

a moje poglądy i opis prby rozwiązania problemu CHAD za pomocą umysłu znajdziesz tu:

Chore myśli, czyli świat widziany oczami osoby z CHAD

[veritas8]

To znowu ja,
błagam, nie piszcie, że do zwalczenia choroby wystarczy dobra wola i zdrowy tryb
życia, bo to wierutna bzdura. To tak, jak powiedzieć komuś w ciężkiej depresji
"weź się w garść".
A psychiatra to nie Bóg, ale kto wie - może jego narzędzie? Można spojrzeć na to
i tak, jeśli już się chce mieszać do sprawy religię...
Trzymajcie się ciepło,
Ola

[lena_744]

Nie dziw się, że Twoje słowa wzbudzają gniew.... , dorabiasz sobie wzniosłą
ideologię do tej CHOROBY ..., ja Tobie życzę wszystkiego dobrego, o ile Ci
pomaga to w życiu, wyznawaj sobie co chcesz, ale ciężko się słucha takich
rzeczy, po kilkuletnim (prawie nastu) życiu z osobą chorą..., przyłączam się do
opinii, że to bzdura, jesteś chory od 1,5 roku i już dwukrotny pobyt w
szpitalu..., oby Twoja nowa teoria przyczyniła się do dalszego leczenia bez
hospitalizacji, ale albo będziesz się motał..., albo w końcu się pogodzisz z
tym, jak inni, z Cadem można całkiem dobrze sobie radzić, żyć, jak słychać od
innych.
Co nie wyklucza, że Chad’owcy są często ludźmi wrażliwymi, ciekawszymi,
interesującymi, co można wyczytać w Waszych postach, bo akurat mój mąż jest
INNY w okresie manii, poza tym to taki misiek, bez inspiracji, nie doszukujący
się większego sensu...
Jeszcze raz wszystkiego dobrego...

[promocja_tys]

Rany julek. Napisałeś coś tak wspaniałego, że mi kapcie pospadały!!!!

Twoje myślenie jest tak zgodne z moją wizją, że aż mnie dziwi, że to Ty a nie
ja to napisałeś.

Choruje 8my rok i udało mi się w początkowej fazie choroby - rozpierdzielic
całe życie: straciłam męża, pracę godnośc. Spadłam na dno dna i tylko dzięki
miłości mojego męża wyszłam na prostą.

Zgadzam się że CHAD jest chorobą duszy. O rany, tak się cieszę, że przeczytałam
Twojego posta. Wspaniała jest świadomośc, że inni ludzie też już to wiedzą.
Dzięki temu jest szansa, że zmnieni się to paskudne leczenie, po którym stajemy
się grubymi, zniewolonymi roslinkami; że odzyskamy swoje naturalne sylwetki i
podniesione czołóa.

Dziękuję Ci Delibert i życzę jak najlepiej

Poruszona i szczęśliwa
PR

dodam od siebie

[promocja_tys]

Uważam, że dwubiegunówka jest chorobą artystów. Ja nie jestem jakoś szczególnie
utalentowana, ale od kiedy zajęłam się pracą twórczą w manii - mam sukcesy (tak
zdrowotne jak i finansowe - tworzę strony www i publikuję w sieci).

Masz rację, że depresja to było "obrażenie się" na świat zastany - swoista
katatonia, byle sie odciąc od tego syfu, który otaczał mnie kiedyś. Teraz mam
dobre, spokojne życie i jak przychodzi depresja: leże sobie w wygodnym łóżeczku
i dbaja o mnie. W szpitalu nie ma tak, więc ze szpitala już nie korzystam.
Depre4sje przechodzę na "trzeźwo" (bez antydepresantów) i tra ona ok. 1,5
miesiąca. Moje manie trwają ok 2-3 miesięcy ale są one już kontrolowane.

Dzięki systematycznemu braniu stabilizatora - te huśtawki nie są tak
makabryczne jak kiedys. Głosy miewam, zale wtedy zajmuję się "czymś przyjemnym"
i tworzę (wykorzystuję głosy do pisania o nich lub tworzenia prezentacji o
swoich odjazdach - nazbierało sie tego że hej). Jak mam reemisję obniżam dawkę
do 600 i jakos to jest.

Dzięki mojej chorobie odkryłam, że jestem w duszy artystą. Nie wiedziałam tego,
bo pochodzę z rodziny, która nie szanowała dziecka i raczej łamała młodego
człowieka zamiast do budowac. Potem szybko zostałam matką i musiałam sprosta
roli. Życie leciało a ja nie miałam czasu na siebie.

Teraz jestem na rencie, dziecko odchowane i uposażone. Mąż dobry i kochany, 23
m kw. mojego świata. Piszę, śpiewam, torzę... Jestem szczęśliwą cyklofreniczką
i dziękuję Bogu za ten dar.

Czego i Wam życzę

PR

[suchyxxx2]

ja mogę dodać że zgadzam się z autorem tematu-sam jestem wrażliwy i sam
przechodzę/przechodziłem ostry konflikt moich marzeń a szarego i okrutnego
świata.Sam też przeszedłem traumę i wtedy moje marzenia i myślenie o świecie
jako o czym przyjaznym legły w gruzach.Od tego też zaczęła się choroba i
zaczynała coraz bardziej postępować Dodatkowo mam zmiany w mózgu które też
wpływają na moją chad.Dodam jeszcze od siebie że w manii łatwiej wykonuje się
różne czynności nawet te nudne bo czas tak jakoś szybko płynie i człowiek może
być wielozadaniowy-nie tylko skupiać się na pracy ale przy okazji gadać z kimś
lub coś czytać Nie zauważyłem u siebie zdolności artystycznych nawet w okresie
manii ale skoro mówicie że takie się czasami pokazują to wypróbuję to i zobaczę
czy u mnie owe zdolności są Chociaż zauważyłem że w manii gotuję tak dobrze że
sam jestem pod wrażeniem np. udanej jajecznicy,udanej cebuli duszonej
itp.Poprostu wtedy odkrywa się moja zdolność do gotowania i jeszcze często
śpiewam i wydaje mi się że robię to ładnie ale tak naprawdę to kompletnie nie
mam głosu do tego;d

[efam1]

ja 8 i do połowy myslę podobnie jak Ty...ale ta praca nad soba...samemu nie da
rady ja juz przerobiłam wszytko teraz znowu umieram