Nasi blizcy

[ditta12]

Jestem chora na CHAD z dużą górką.Przeczytałam wypowiedzi osoby z chorą matką
oraz żony której mąż grozi dokona samobójstwa.Odniosłam okropne wrażenie.Moja
rodzina też cierpiała.Ja zchowywałam się jak furia.Nie chciałam do
szpitala,nie oddali.Chcieli przytulić-przeklinałam ich.Nie chciałam ich
czułych gestów.Parzyły.W końcu mnie zostawili samą.Pomogło.Nie mam już na kim
się wyładowywac.Teraz cierpię z samotności ale za to oni są zdrowi i robią
swoje.Nie słuchają moich grózbsamobójczych .Nie muszą mnie obserwować

[poetkam]

Wiesz, mój mąż na obronę swoich prób samobójczych ma odpowiedź taką, że chciał
po prostu zwrócić na siebie uwagę. Ja nie wiem...Mnie się wydaje, że osoba,
która stoi na krześle a na szyi ma pętlę z grubego sznura zamocowanego do haka
na suficie, następnie pozbywa się tego krzesła strącając go nogą, po prostu
chce się zabić...
Ale z drugiej strony myślę, ze samobójstwo zawsze jest wołaniem, może prośbą o
zrozumienie, akceptację, nie wiem...
Wiesz, ważne jest, że teraz widzisz, że to co robiłaś swoim bliskim to była
krzywda.
Skontaktuj się z nimi, powiedz, że za nimi tęsknisz, że ich kochasz, że to
wszystko to z powodu Twojej choroby, że czasem nie panowałaś nad sobą.
Mój chory mąż czyta Twoje wpisy i bardzo Ci współczuje.

Ja również...
Trzymaj się. M.

[ditta12]

Dzięki Poetkam.Moi blizcy są ze mną.Odwiedzają mni często i kochają.Mam córkę
która studiuje.Mieszka z babcią.Przy mnie miałaby ciężkie życie.Musi mieć tylko
swoje sprawy.Kocham ją bardzo.Wiesz wszystko bym oddała aby być taka jak Ty.Żeby
nie mieć tej choroby.Nie zachowywać się jak zwierze jak potwór.Zapytaj kogoś kto
ma raka czy chce go mieć.Moje zachowanie jest moją chorobą.To ja
świr.PRZEPRASZAM!A swoją drogą izolacja mi pomaga.Pracuję i mogę utrzymywać moje
dziecko bom samotna matka.Mąż mnie opóścił.Pozdrawiam serdecznie Twojego męża.

[poetkam]

Trzymaj się!
Uważam, że jesteś bardzo dzielna.
A przepraszać naprawdę nie masz za co.
Twój mąż to tchórz. Moja mama na ChAD choruje od ponad 30 lat, mąż przy niej
był zawsze. Wspierał swoją obecnością, dobrym słowem, słowem ideał. Swoją drogą
to dziwny paradoks, że mam męża i mamę chorą na tę samą chorobę, no nie?
Odwiedzałam najpierw mamę w szpitalach psychiatrycznych, teraz męża, z mamą
chodziłam po lekarzach, teraz z mężem.
Nie jestes potworem, jesteś naprawdę bardzo dzielna.
Słuchaj, zażywasz jakieś leki? Masz z kim pogadać? Tak zwyczajnie od serca?
Trzymaj się mocno!
Magda

[denisber]

Jestem tutaj na forum od niedawna, czyli od momentu gdy okazało się, że moja
eks jest chora na chad. Chciałbym zabrać głos, gdyż własnie byłem taką bliską
osobą, ale niestety byłem też "tchórzem". Poetkam nie zgadzam się z Tobą, że ci
co odchodzą, to tchórze. Rozstałem się z moja żona gdy jeszcze nie wiedziałem,
że ona ma CHAD. Wiedziałem że coś nie gra, ale nie mogłem zakumać o co chodzi,
teraz już wiem, ale chyba dalej nie wiem jak to zjeść. Moja eks miała dwie
próby samobójcze (gdy już nie byliśmy razem) i dwa razy ją odratowałem. Będę
mówił za siebie tylko i wyłącznie. Ja gdy odchodziłem, a w zasadzie oddalałem
się, nie myślałem o chad (bo nie wiedziałem, że jest chora) tylko o fakcie, że
mnie nie kocha. Przynajmniej nie czułem, że mnie kocha. Teraz patrze na to
troszke innym okiem, bo nie miała wyjścia musiała iść do lekarza, a wcześniej
niestety nie chciała się zgodzić. pozdry miłego dnia życze

[poetkam]

Witaj!
Jeśli widziałeś, że Twoja eks zachowuje się dziwnie, nie tak, to czemu nie
pomyślałeś, że by wziąć ją do lekarza, albo do psychologa?
Mnie mąż nie przyznał się do choroby, a kiedy po ślubie zaczął się dziwnie
zachowywać od razu postawiłam warunek: albo idziemy razem do lekarza, albo ja
odchodzę. Miesiąc miodowy miałam w domu, a mąż jeździł codziennie na oddział
dzienny. Zapytasz, co to znaczy dziwnie się zachowywać? Otóż w przypadku mojego
męża to: agresja (w noc poślubną wyrzucił z balkonu pościel i po raz pierwszy w
życiu widziałam kiedy ktoś sobie tnie rękę ), popychanie , klnięcie,
przeskakiwanie z jednej działalności gospodarczej w drugą. Itp.
Ja dałam mężowi szansę, nie zostawiłam go.
Pozdrowienia słoneczne

[esowx1]

Poetka, jesteś Wielka

Do esowx1

[poetkam]

esowx1 napisała:

> Poetka, jesteś Wielka

Dziękuję, ale mam tylko 164 cm wzrostu.
Trzymaj się. M.

[denisber]

Czy ja nie pomyślałem żeby ją wziąc do lekarza??? Rozmawiałem z nią na ten
temat i wiesz co usłyszałem??? NO zgadnij... "Chcesz ze mnie świra zrobić".
Moja eks nie wiedziała, że jest chora, więc nie musiała sie do niczego
przyznawać. Czy uważasz, że ja nie dałem szansy? Tego nie wiesz. Żebyś mogła
troszku bardziej cały obraz sytuacji musiałbym tu wypisac niezły elaborat. BYło
wiele czynników, które spowodowały że stało się jak sie stało. MOże też byłem
za słaby. Nie umiałem postawić takiego warunku jak ty leczenie, albo spadam
itd. Ciężko o tym pisać

[kotomysza]

bliscy, którzy ochodzą to paskudni tchórze! taki tchórz, który nazywał się moim
przyjacielem wolał stwierdzić, ze jestem podła, a nie spróbować nakłonić do
pójścia do lekarza.
tak robi osoba bliska, osoba, która delarowała przyjaźń, etc?
bo nagle człowiek zaczął się dziwnie zachowywać.
aż mnie zatrzęsło.
wspomnienia mnie zjadają.
dzięki wmawianiu mi, że jestem podłą egocentryczką, egoistką zamiast isć do
lekarza, gryzłam się sama ze sobą jeszcze 3 miesiące. fundując naprawde ciekawe
miesiące otoczeniu.

wrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

[denisber]

okej kotomysza. To jest twoje zdanie, bo jesteś z drugiej strony. Nie będę cie
namawiał żebyś staneła ze strony "zdrowych". ja byłem bezradny. Nie umiałem
przekonać jej, ani nikogo więcej. Tylko moi znajomi widzieli, że coś jest nie
tak, ale komentowali tylko "trudny charakter". trzymaj sie ciepło

[kotomysza]

nie jestem z drugiej strony. nie będę patrzeć ze strony zdrowych, ani chorych.
bo to nie zmieni mi perspektywy. uważam jednakowoż, że jeżeli znana Ci osoba
zaczyna się zmieniać, pojawia się "trudny charakter", nadmierna konfliktowość,
dziwaczne zachowania, a darzysz ją jakimś uczuciem to taka ucieczka to zwykłe
tchórzostwo.
przyjaciel/ partner powinien starać się ochronić taką osobę przed samą sobą.
niemożliwe jest (tak jak mi mój "przyjaciel" wmawiał) pracowite ukrywanie
potwora w sobie i nagłe go uwolnienie.
mam męża, który mnie obronił przede mną. najpierw wbił do głowy, że nie jestem
podła i wredna, potem namówił na lekarza. traktuje mnie jak osobę zdrową,
cieszy się tym, że mam taką pokręconą wrażliwość na różne rzeczy. wie, kiedy
zacząć interweniować.
ale nie ma podziału - on zdrowy, a ja chora. bo przy takim podziale bym
kompletnie zwariowała już.

[denisber]

Okej jestem tchórzem. nie mam więcej pytań

[com_sui]

Tak, jesteś tchórzem...
A prawidłowo postawione pytanie brzmi nie: czy ona mnie kocha, tylko

Czy ja ją kocham?

Zauważ różnicę.
I witaj na forum, bo jeśli pisał nawet nie będziesz, podczytywał będziesz.

U mnie było o tyle inaczej, że izolację wykazywałam już w dzieciństwie. Wesołe
zdolne dziecko, które uciekało w swój własny świat. Potem okres dojrzewania i
coraz większy smutek. Od rodziców słyszałam, że może dobrze byłoby pójść do
lekarza. Z troską. Pomocy zresztą szukałam potem na własną rękę. Drzewiej
nie było Internetu, lata 80-90. Teraz jest znacznie łatwiej i znaleźć pomoc, i
ludzi podobnych nam samym etc.

Dlaczego tak bardzo uderza, policzkuje Ciebie słowo "tchórz"? Co w tym słowie
obraźliwego? Nie zostałeś. Nie przytuliłeś. Oddaliłeś się. Taką miłość - wybacz
- można sobie schować w buty.

[coffola]

A pomyślałaś o tym, że (z tego co piszesz według mnie tak właśnie wynika), że
Ty jestreś świadoma choroby i chcesz się leczyć? I że na tym może polegać
różnica?
A kiedy interwencje, jak najlepsze chęci, niespanie dniami i nocami i
martwienie się nie pomagają? Ile czasu można tak wytrzymać?
Oczywiście że nie jest to regułą ale chyba stosunkowo często zdarza się, że
chorzy "na własną prośbę" przyczyniają się do odejścia bliskich.

Nic nie mam do choroby, jest niezależna od człowieka. Ale chęć leczenia się -
myślę że jest jak najbarzdziej zależna.
I nie ośmieliłabym się powiedzieć o osobie, która odeszła od osoby chorej na
CHAD (która uważała, że jest zupełnie zdrowa i nie zamierzała się leczyć
bo "nie jest wariatką") nazwać tchórzem.

Na dodatek - strata (czy ukochanego, czy pracy, czy czegokolwiek innego ważnego
w życiu) pozwala czasami chorym "obudzić się" i dostrzec swoją chorobę.

W każdym razie - różnie bywa.
I jeszcze raz - nie odważyłabym się (nie znając bardzo dobrze sytuacji) nazwać
kogoś kto odszedł tchórzem

[ditta12]

Dziękuję za słowa otuchy.Gadam w domu z kotem i z Wami z czego bardzo się
cieszę.W pracy też ale nie o wszystkim nie o CHAD.Kiedyś stracilam pracę przez
to.Biorę tylko lit.Mam długie okresy remisji.Nawet 6 lat.)

[allan122]

Jeśli chodzi o grożby prób samobójczych to zastanawiam śie czy nie jest to
wykorzystywane jako celowy szantaż wobec swoich bliskich.Jeśli ktoś tak
postępuje to jest dla mnie żałosny.Pozdrawiam.

Do deniber

[poetkam]

Nie denerwuj się, po co. Szkoda zdrowia. Zrobiłeś co zrobiłeś-Twoja sprawa. Ale
zadałeś sobie pytanie: czy zrobiłem wszystko, aby ratować moją żonę, nasz
związek? Odpowiedź zostaw dla siebie.
Po co szukałeś tego forum? Chciałeś usprawiedliwić siebie? Przed kim? Przed
sobą, byłą żoną, innymi chorymi?
Ja Cię nie oceniam.
Dlaczego nie szukałeś pomocy dla siebie? Psychologicznej pomocy. Być może
psycholog pomógłby Ci rozwiązać problem zaprowadzenia żony do lekarza, radzenia
sobie z trudnymi sytuacjami wynikającymi z choroby żony, etc...
Pierwszą rzeczą którą zrobiłam-zaprowadziłam męża do lekarza, poszliśmy razem
do psychologa.
Moje subiektywne zdanie: Nie ma usprawiedliwienia.

do poetkam

[kotomysza]

Do kotomyszy

[poetkam]

Również )))))))))))))))))))))))))))))

[com_sui]

PoetkaM, dołączam z uśmiechami.

Do com_sui

[poetkam]

Dziękuję.

[denisber]

jestem spokojnym człowiekiem, ale jak każdy do czasu. Czy zrobiłem wszystko?
Jak widac nie zrobiłem wszsytkiego, bo siem zzwiązek rozpadł. Po co jestem tu
na forum? Żeby zrozumieć o co chodzi w takich przyapdkach. Ja mam cały czas
kontakt z moja "eks". Ciężko zaprowadzić kogoś do psychologa osoba, która nie
wierzy w takich specjalistów, a także osobę, która zjadła wszsytkie rozumy. Nie
szukam usprawiedliwienia, bo osądzi mnie kto inny, a ja będę żył z tym all.

[poetkam]

Jeszcze raz piszę: ja Cię nie osądzam.
Ja rozumiem, że kiedy osoba którą kochamy źle się czuje, dziwnie się zachowuje,
czasem nie wiemy co robić. Jesteśmy bezsilni. Dlatego właśnie są takie
instytucje jak Ośrodki Interwencji Kryzysowej, Zespół czy Centrum Pomocy
Rodzinie, etc. One po to są, aby pomagać.
Ja dzwoniłam, jeździłam, szukałam pomocy wszędzie, bo rodzina nie bardzo mogła
mi pomóc.
Trzymaj się.

[kassa10]

Cześć!
Bardzo czułe struny we mnie poruszył ten wątek. Mó mąż choruje od ośmiu lat.
Jeteśmy małżeństwem od 15. Jestem ostatnią osobą, która nazwałaby Cię tchórzem,
rozumiem Cię. Może nie będzie to politycznie poprawne, ale uważam, że faceci w
takich sytuacjach mają trudniej. Coby nie mówić to zwykle kobieta jest
kooordynatorem życia rodzinnego - mężczyzna musi sobie w tej sytuacji poradzić
i z chorobą bliskiej osoby i z całą codziennością.
Z tego co piszesz nie zerwałeś z nią całkowicie kontaktów - to dobrze niech w
razie czego wie,że może na Ciebie liczyć.
Ja również wciąż w większym stopniu staram się zrozumieć męża i jego chorobę,
ciężka to sprawa ,ale jak powiedział jego lekarz nie jestem nim, nie wszystko
da się zrozumieć, czasami mozna tylko być.
Nie jesteśmy potworami ani my, ani nasi bliscy. Potworem jest ta choroba
pożerająca czasem wzajemne relacje.
Pozdrawiam, trzymaj się.

[denisber]

Nie ukrywam, że ciezko mi z tym wszystkim. Starałem sie, było cięzko i niestety
każdy materiał ma swoją wytrzymałość. Najgorsze jest to, że ta choroba wypala w
drugiej osobie wszystko, gdy czujesz sie odrzucony, niepotrzebny. NIe wiem czy
w tym wypadku to efekt choroby??? Tego nie wiem, ale tak było. Oddalanie sie,
oddalanie, coraz wieksze zamknięcie. Aż w pewnym momencie zadajesz sobie
pytanie "co ja robie tu". Powiem otwarcie kazdy kto jest z chadowcem powinien
otrzymać medal, a chadowcy którzy "walczą" powinni dostać drugi. U mojej eks
choroba wyszła niedawno (miesiąc). W tym czasie dwie próby samobójcze. Ciężko
to ogarnąć, a wiem ze jej chyba jeszcze ciężej. W tej chorobie nie tylko
chadowcy potrzebują pomocy. Choroba narazie jest mało "popularna" i nie
słyszałem, żeby gdzieś były grupy wsparcia. Jeśli coś wiecie na ten temat.
dajcie znać. pozdry. Do niedzieli. Jade powdychać swieżego powietrza w góry.
MOże mi sie z głowie troche rozjaśni.

[ditta12]

Denisber zgadzam się z Toba ze Ci którzy są z CHADowcem mają przechlapane.Możn
być ale krótko.Trzeba co jakiś czas odpoczywać.Każdy ma jakąś tam odporność.To
nie od nas zależy.Taka konstrukcja.Ja zdaję sobie sprawę jaka jestem w chorobie
ale nie potrafię zwalczyć.

[miriam11]

A ja się nie zgadzam z tą opinią. Niby dlaczego mają "przechlapane"? Po
pierwsze, samego chad są bodajże 4 typy, po drugie, różne może być natężenie
objawów. Jeśli chory ma np. łagodniejszy przebieg choroby, bierze leki, nie
miewa manii tylko hipomanie, i to krótkie, pracuje, to też znaczy, że jego
partner ma "przechlapane"?
A partner kogoś, kto zachoruje na raka, to co, też ma sobie "odpocząć"?
To może od razu umówmy się, że należy się wiązać wyłącznie z osobą młodą, zdrową
i bogatą, co?
Sorry, ale dobijają mnie takie opinie.

[miriam11]

Zapomniałam dodać, nie tylko z osobą młodą, zdrową i bogatą, ale koniecznie
również piękną i zgrabną (w przypadku mężczyzn - muskularną). Osoby nie
spełniające powyższych kryteriów odpadają. Nawet grypa wykluczona.

od mojego męża

[kotomysza]

[kotomysza]

moja córa postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce i wysłała pusty list.

dobrze, że zauważyłam, ponizej jest to co pisałam

ditta12 napisała:

> Denisber zgadzam się z Toba ze Ci którzy są z CHADowcem mają przechlapane.Możn
> być ale krótko.Trzeba co jakiś czas odpoczywać.Każdy ma jakąś tam odporność.To
> nie od nas zależy.Taka konstrukcja.Ja zdaję sobie sprawę jaka jestem w
chorobie
> ale nie potrafię zwalczyć.

mój mąż przeczytał to i twierdzi, że to nie jest przechlapanie. on nie ma.
miał, jak schizowałam i nie brałam leków. teraz nie. to jest życie z osobą
chorą, tylko, ze ta choroba dotyka psyche.
a najgorsza jest niewiedza.
choć może my nie jesteśmy przykładem typowym, bo u mnie ten ChAD zdiagnozowano
mimo wszystko dosć szybko(mąż ma koleżankę z ChADE-em i ona wskazała na
możliwość tej choroby), a ja zaczęłąm się leczyć i mam dobrze dobrane leki.
teraz jestem taka jak zawsze, tylko mąż i znajomi wiedzą, że trzeba uważać na
gwałtowne zmiany mojego nastroju i mają zapowiedziane, żeby mówić wprost, jak
zaczynam schizować.
wiem jak czasami irracjonalnie potrafię reagować, ale w końcu znam przyczynę. i
wyjaśnienie/ poznanie przyczyny, że moje reakcje spowodowane są czysto
fizjologicznymi zaburzeniami sprawiło ulgę mężowi.

choć czasami wg niego takie irracjonalne postrzeganie świata jest urocze - bo
zwracam mu uwagę na szczególy, których nigdy w życiu by nie zauważył.

z drugiej strony - mój mąż ma coś śmiesznego z pamięcią. czasami wydaje mi się,
że zgubi własną głowę. często muszę mówić wielkimi literami, żeby zapaiętał,
przypominać, wyjaśniać. to też bywa wkurzające i męczące, szczególnie, że ja
mam pamięć fotograficzną. mam go zostawić? bo mnie męczy?
wie, że bywam kreatywna do bólu i dlatego część życia związana z rozrywką,
kulturą jest przerzucona na mnie. a ja marzę i mówię, żeby on czasami coś
wymyślił. jakoś zapomina . mnie to wkurza/ męczy. co mam zrobić ?

[poetkam]

Denisber!
Nie bój się, już nie będę się z Tobą sprzeczać.
Piszesz o Grupie Wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi i ich rodzin? A
skąd jesteś? Ja jestem z Żywca. Pytałeś w swojej miejscowości o taką grupę?
Ja na razie zakładam w Żywcu taką grupę. Na razie czekam na decyzję z
Minisrestwa Polityki Społecznej-pisałam tam o dofinansowanie, oraz ze Starostwa
Powiatowego. Formalności jest sporo, ale jakoś wytrwam.
Chciałabym wspólnie z panią psycholog z Centrum Pomocy Rodzinie spotykać się z
bliskimi i ich rodzinami, wysłuchać, w miarę możliwości pomóc.
Udanej wyprawy w góry!
Magda.

[com_sui]

Kasso, to co piszesz, często wzbudza we mnie wewnętrzny sprzeciw.
Mówię o tym bez ogródek. Teraz postanowiłam nie wkurzać się, ale opowiem Ci
dowcip, chcesz?

- Dlaczego wdowcy to najszybciej wymierająca grupa społeczna?
- BO NIE POTRAFIĄ UKROIĆ SOBIE CHLEBA!

podpisano: com_sui, niewojująca, ale jednak zdecydowana feministka

I powiem tak: do dupy z partnerem, który nie potrafi trwać, gdy jest gorzej. Na
drzewo, pompować liście.
Miłego dnia.
Uffff....

[aurelia_aurita]

dokładnie.
NIC nie usprawiedliwia faceta, który nie potrafi trwać przy swojej kobiecie "w
zdrowiu i chorobie".
(tak samo jak nic nie usprawiedliwia odwrotnej sytuacji).

[kassa10]

Ten dowcip to piękna egzemplifikacja tego o czym pisałam.
Ludzie są różni: słabsi, silniejsi, mocarni. Tak jak Wy rozmaicie radzicie
sobie ze swoją chorobą (wynika to zapewne z indywidualnych różnic
osobowościowych), z tego samego powodu różnie radzą sobie wasi bliscy.
Jeden facet wreszcie nauczy się kroić, inny umrze, a jeszcze inny poszuka sobie
nastepnej do krojenia, a kobieta najczęściej ukroić umie i dlatego jest jej
łatwiej.
I wcale nie twierdzę, że mi się to podoba - ja staram się zrozumieć dlaczego
pewne fakty istnieją.
Rozmawiałam o tym z mężem - powiedział, że to byłaby tragedia, gdyby sytuacja
się odwróciła.
Nie żeby mi nie pomagał, ale domowa logistyka to zawsze była moja broszka.

[ditta12]

Miriam to dlaczego ja cierpię z samotności?Tylko ja CHAD i kot?Nie wiem co
wypada mi powiedzieć a co nie.Jak mam się zachować?Co robić aby nie zrazić do
siebie ukochanej osoby.Bo ta osoba wcześniej czy póżniej się zraża.Może nie tak
sie ubieram albo cos jeszcze?

[miriam11]

Ditta, ale nie Ty jedna, ja mam dokładnie to samo! Mój "wspaniały mężczyzna"
zwiał, bo byłam "zbyt emocjonalna". Przekonany, że mam wredny charakter i jestem
histeryczką (wtedy jeszcze nie miałam diagnozy). Paradoksalnie, diagnoza mnie
uspokoiła, bo zrozumiałam, że nie byłam wredna, zła i podła, rozhisteryzowana i
nie panująca nad emocjami, tylko po prostu chora (co oczywiście nie oznacza, że
charakter mam idealny).
Teraz na lekach nie mam "jazd", bo mam świetnie dobrany stabilizator, ale
szczerze mówiąc mam totalną blokadę i uciekam,jeśli ktoś mi okazuje
zainteresowanie - bo boję się, że związek zakończyłby się tak samo jak
poprzedni. Chyba jakiś uraz pozostał

[ditta12]

Kiedyś wyleciałam z pracy bo głupia przyznałam się do choroby.Może lepiej nic
nie mówić iudawać zdrową?Nie wiem Miriam.Jak myślisz?Ale to też żle bo mój były
mąż powiedział w sadzie na sprawie rozwodowej że go oklamałam.Skłamnał
oczywiście gdyż wiedzial o mojej chorobie od początku naszej
znajomości.Pozdrawiam

[miriam11]

U mnie w pracy wie przyjaciółka - żeby mnie w razie czego szybko zastąpić, wie
szef - ale on tylko b. ogólnie, że "coś mi jest", ale nie wie jaka choroba. No
zorientował się bo po pierwsze nie piję na imprezach pracowych a jak nalegał to
powiedziałam że biorę leki, przy których nie wolno (i dziwił się bo to trwa już
długo i w końcu powiedziałam, że jestem chora przewlekle, ale nic więcej), a raz
jak bardzo się źle czułam, nie mogłam się skoncentrować, on coś chciał,to moja
przyjaciółka go ochrzaniła, że przecież widzi, że ja nie rozumiem co do mnie
mówi i ma mi dać spokój.
Ja bym się w pracy raczej nie przyznawała, jeśli nie ma konieczności, ludzie
niestety wciąż dziwnie reagują na hasło "choroba psychiczna", "psychiatra" itp.

[ditta12]

Ja tez w pracy nie mówię niech wszyscy myślą że to taki temperament.Czasem
słyszę że ja dusz artystyczna

[esowx1]

jeśli chodzi o bliskich, to każdy wie, że choruję
chłopakowi powiedziałam jeszcze zanim zaczęliśmy być razem, bo nie dawało mi to
spokoju i jak powiedziałam to mi kamień spadł z serca
z reguły jak z kimś zaczynam bliżej, czy to z facetem czy z jakąś koleżanką itp,
to czuję potrzebę poinformowania ich o chorobie, żeby móc czuć się swobodnie

nie jest jednak tak, że nie mam oporów mówienia, jak już pisałam nie raz
moje opory są... umiarkowane.

jestem pewna, że w pracy za chiny ludowe bym się nie przyznała... ze strachu.

[inwyt]

Hej, akurat zastanawiałam się mocno nad tym wszystkim o czym tu mowa, więc
postanowiłam się dopisać. chociaż nie wiem czy dobry pomysł, bo ostatnio bardzo
zmieniam i jak za jakiś czas wejdę i przeczytam co napisałam to mogę się za
głowę schwycić tylko

Jeśli chodzi o związki, to każdy ma jakiś fanaberie/odchyły/itp do których
trzeba przywyknąć będąc razem. Z chad chyba taka różnica że bywają większe
Ale tak naprawdę wszystko zależy od ludzi. Ja z moim partnerem jesteśmy razem
już 8 lat, choć z krótką przerwą, ale to był olbrzymi wysiłek. Nie wiem jak z
jego strony, ale z mojej na pewno. Dopiero teraz, jak trafiłam do psychiatry i
dostałam leki uświadomiłam sobie że żyłam jak w klatce, ten związek był dla mnie
ucieczką od świata. A teraz nie wiem co z tym począć... Chociaż równie dobrze
może być tak, że wieczorem/jutro/za tydzień zajrzę tu i stwierdzę że to właśnie
po lekach mi odwaliło że tak myślałam i wtedy tak samo nie będę wiedziała co
zrobić. Ale czy "zdrowe" osoby mają inaczej? Co najwyżej nie mają dodatkowej
zagwozdki czy to co czują
nie jest przez leki, a innych powodów żeby mieć w związku kryzys jest
przecież mnóstwo. I na końcu sprowadza się to tylko do tego kim jesteśmy i kim
jest ta druga osoba - albo jesteśmy dla siebie stworzeni albo nie. Tak ja to
widzę. Teraz

[denisber]

Wróciłem z gór i co zastałem? górkę eks. Ja już sie przyzwyczajam i mówie
sobie. No cóż, to jest choroba. pozdrawiam

Do denisber

[poetkam]

Wysłałam Ci maila na Twój adres gazetowy. Pozdrawiam.

[denisber]

Dzięki za maila. Jak znajde chwilkę, to odpiszę. pozdrawiam