Rodzicielstwo doskonałe

[dr.zabbon]

Zainspirował mnie motyw, który pojawił się w temacie o życiu według planu. W
innych wątkach z resztą też często powraca rodzicielstwo, widać, że jest na
forum wiele mam.
Chcę postawić tezę, że rodzicielstwo doskonałe nie istnieje. Wszyscy - zdrowi
i chorzy - wychowując swoje dzieci, popełniają błędy. Czy ChAD sam w sobie
sprawia, że tych błędów jest więcej? Śmiem twierdzić, że tak nie można
powiedzieć. Przecież choroba nie definiuje naszej tożsamości. Nie myślimy o
osobach np. z cukrzycą, nadciśnieniem czy astmą, że są gorszymi rodzicami,
chociaż niekiedy bywają z powodu swoich przypadłości w szpitalu i zostawiają
wtedy swoje dzieci. Kiedy deprecha każe nam leżeć w łóżku, mamy po prostu atak
choroby, a nie powód do poczucia winy względem swoich dzieci.
Napiszcie, co myślicie. Ja popisałabym więcej, ale nie mogę, bo mi
trzymiesięczna Ania bardzo płacze...

[poetkam]

Zgadzam się z Tobą. RODZICIELSTWO DOSKONAŁE NIE ISTNIEJE! A dlaczego
tak sądzę? Z prostego powodu: żaden człowiek nie jest doskonały. To
w jaki sposób jego rodzicielstwo ma być doskonałe? Oczywiście może
być bliskie ideału, ale tylko bliskie. A co to jest doskonałość? To
jest pojęcie względne i dla każdego definicja tegoż może być inna. A
czy mając ChAD możemy wychowywać gorzej? Nie i jeszcze raz nie.
Zdrowy rodzic też miewa gorsze dni. Albo nie poświęca dziecku
należytej uwagi. Chorzy są bardzo wrażliwi, a dziecko jest bacznym
obserwatorem i zapewniam Cię, że chłonie tę wrażliwość od rodzica.

-a href="poetkowemyli.blox.pl/html"
target="_blank">poetkowemyli.blox.pl/html</a>

Wrażliwość

[dr.zabbon]

A jak to jest: czy nasza wrażliwość to wada czy zaleta?
Z jednej strony człowiek wrażliwy częściej dostrzega potrzeby innych, może
zauważyć niedostrzegane na ogół niuanse samopoczucia drugiej osoby. Ale z
drugiej strony wrażliwość to ogromna podatność na zranienia, brak odporności na
docierające bodźce.
Jeszcze jak do tego dochodzi introwertyzm, zamknięcie w sobie - to trudne.
Więc dobrze być wrażliwym czy źle?

[asiuniaa36]

Zgadzam sie z Wami drogie Panie.I dodam ze byc może staramy sie bardziej od
"zdrowych" mam,a juz na pewno dajemy w to większy wkład.Pozdrawiam

[asiuniaa36]

PS:miało być wysiłek-czasem niemal nadludzki.

Powód do dumy?

[dr.zabbon]

To chyba możemy być dumne, że jesteśmy mamami?
Taką dumą z szerokim uśmiechem

[asiuniaa36]

Moge być z siebie dumna...tak myślę.Zaciągnęłam dziś syna (17,5 l) do
psychiatry.Mial on zeszly rok ciężki...ciął sie miał myśli samobójcze był 2x w
szpitalu...Teraz nie brał leków i bestia zaczęła powracać...Uważa ze ma we
wszystkim racje,jest najmądrzejszy i najlepszy.Opryskliwy,kłótliwy i wybuchowy.W
szkole katastrofa same jedynki,a powtarza rok (w technikum).Ma przewlekle
zaburzenia depresyjne i podejrzenie o CHAD...Dzis doktor powiedział mu dość
ostro ze zapisze mu leki żeby mu sie "chciało"-ale niestety ma wykazać
inicjatywę od siebie tez i to "chcenie" nie kierować na kompa tylko na naukę.Mam
tez do WAS pytanie.Znacie może lek o nazwie-Moklar?.Bede wdzięczna za każdą
odpowiedz.Przepraszam ze nie za bardzo w temacie.Pozdrawiam

Moklar

[dr.zabbon]

Moklar to moklobemid (inne nazwy to Aurorix, Mobemid, Mocloxil), antydepresant z
grupy inhibitorów monoaminooksydazy. Rzeczywiście dobrze powiedziane, ma działać
tak, żeby się chciało. Poprawia aktywność, nastrój, sen; zmniejsza drażliwość,
apatię, trudności w koncentracji i uczucie zmęczenia. Wiadomości te czerpię z
posiadanego przeze mnie lekospisu. Ja kiedyś brałam Aurorix, ale nie był dla
mnie odpowiedni, niemniej mogę zaświadczyć, że nie odczułam żadnych skutków
ubocznych, choć brałam dość długo.
Asia, podziwiam Cię!
Ja też mam dzieci, ale jeszcze małe... A jak to mówią: małe dzieci - małe
kłopoty, duże dzieci - duże kłopoty. Trzymaj się dzielnie z tym wszystkim!
Trzymam kciuki!

[asiuniaa36]

Dziękuję Ci Jesteś kochana.I nie będę Ci cukrować,ale bardzo Jesteś mądra

[dr.zabbon]

Miło o sobie takie rzeczy usłyszeć )))))

[poetkam]

Od paru dni zastanawiałam się nad sobą jako matką. Też męczą mnie
dylematy nad doskonałym rodzicielstwem. Szczególnie wtedy, kiedy
zauważam u siebie błędy wychowawcze. Ostatnio też irytuję się łatwo
i niestety przez to cierpi moja mała. Sama mnie stopuje: mamo, nie
bądź na mnie zła, proszę...Ja wtedy tonę w wyrzutach sumienia. Sama
też często siebie stopuję, aby słowem nie zadać komuś bólu. Ale dziś
mnie naszło: nie nadaję się na matkę...Też macie takie kiepskie
zdanie o sobie czasami?

[chysia7]

Mój syn ma 5 lat dopiero teraz staram się być dla niego mamą. Mam nadzieję,że
wynagradzam mu to co się działo. Ciągle o tym myślę i boję się ,żeby "to" nie
wróciło.Mam potworne wyrzuty sumieniaale walczę z tym bo on jest dla mnie
wszystkim.Nadajesz się!Pozdrawiam wszystkie mamy

[dr.zabbon]

Trzymam mocno kciuki, żeby wszystko ułożyło Ci się jak najlepiej! Na pewno synek
cieszy się, że z nim jesteś!

[dr.zabbon]

Kiepskie zdanie o sobie samym ma od czasu do czasu chyba każdy myślący i
odpowiedzialny rodzic. Sama pisałaś wcześniej, że nie ma ludzi doskonałych, więc
jeśli każdy popełnia błędy, to każdy ma czasem złe zdanie o sobie. Ja mam
wyrzuty sumienia względem moich dzieci. Dzieciaki są postrzegane przez ludzi
jako szczęśliwe, ale ja tylko wiem, ile razy zdarzyło mi się stracić panowanie
nad sobą, wściec się lub zareagować zupełnie nieadekwatnie do sytuacji... Moja
rezolutna córka (4,5roku) mówi: teraz, Mamusiu, musisz mnie przeprosić, bo na
mnie krzyczałaś. Synek nie ma trzech latek i potrafi nieźle broić, ale zamiast
mu spokojnie a stanowczo tłumaczyć, nieraz krzyknę albo dam klapsa...
Kiedyś słyszałam opinię psychologa dziecięcego, że tyle ile nam puszczają nerwy,
to tyle ile dziecko strofowania powinno dostać. Oczywiście jeśli sytuacja nie
jest patologiczna i nie wściekamy się non stop...
A z innej beczki: jest jesień i łatwo o ponure myśli. Bardzo widzę jak mi się od
tej szarzyzny na dworze waha nastrój. Więc myśli o rzeczach, które są w nas
niedoskonałe, mogą być teraz potęgowane w nieskończoność. (To także u siebie
widzę, chlip, chlip) Nie dajmy się! Jesteśmy fajnymi i wyjątkowymi ludźmi - i
supermamami też