AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA AAAAAAAAAAAAAAAAA

[poetkam]

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

[kotomysza]

co się dzieje dziewczyno?

[dalaj-lama]

Też jestem bardzo zaniepokojona Nie strasz nas.

[kajka68]

?????????!!!!!!!!!!!!!!!!!

[poetkam]

Krzyczę, wrzeszczę, ryczę, klnę................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nie wyrabiam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mąż straszy, a ja się utopię!!!!!!!
Jutro po pracy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kajka68]

Nie top się kobieto...lepiej wez dziecko i idź na spacer obu wam to dobrze
zrobi...zamiast słuchac straszenia...tym bardziej ,że dziecku takie rzeczy
mówi...ludzie trzymajcie mnie ...ma szczęscie ze daleko bo nie ręczę za
siebie,na punkcie straszenia dzieci mam świra i mogłabym zabic!!!nie musiałby
się wieszac...cholera nie wiem jak Ci pomóc...mnie spacer pomaga...chpoć na trochę..

[i_am_the_army]

Co jest do diaska? Odezwij się!

[35.a]

I jak? Żyje?

[drugikoniecswiata]

Magda, przepraszam, nie znam całej Waszej historii. Czy on ma na koncie
faktycznie próby samobójcze? Mój ojciec regularnie w czasie awantur oświadczał,
że idzie wpaść pod tramwaj, po czym wychodził z domu. Prostacki szantaż
emocjonalny - skupiłabym się na tym, żeby wtedy odizolować od tego małą, bo to
nie na jej barki. Jeśli groźby faktycznie groźne, nie wiem, ale to na pierwszy
rzut oka jest dosyć wyraźny mechanizm... może w takich chwilach
pogotowie/policja, a długofalowo to byście z tym na terapię małżeńską poszli? Im
bardziej mąż widzi, że Ty reagujesz na takie chwyty, tym bardziej będzie je
stosował. Po prostu wypracował sobie sposób komunikacji potrzeb, który działa -
po co miałby go w takim razie zmieniać? Rozumiem, że w jego stanie psychicznym
jest faktyczne zagrożenie, że może chcieć swoje groźby zrealizować. Ale taka
zależność jest patologiczna, zabójcza dla związku...

Wyjaśnienie

[poetkam]

Pokrótce wyjaśniam. Mąż mój choruje na zaburzenia schizoafektywne,
ja mam niedawno zdiagnozowaną ChAD, moja mama ma ChAD od ponad 35
lat, a od niedawna lekarka zastanawia się nad zaburzeniami
schizoafektywnymi również u niej.
Ja byłam na L-4 już dość długo. Mąż reaguje szantażem emocjonalnym
zawsze kiedy wracam do pracy. Zawsze jest albo ręka pocięta, albo
wieszanie.
Tak, mąż wieszał się trzy lata temu- było pogotowie, policja,
kaftan, szpital. Potem renta. Potem terapia psychologiczna.
Teraz nie wiem, czy go kocham. Li tylko czuję litość, ale
ponoć :"Liczy się się tylko miłość"...A co wtedy, gdy miłości już
nie ma?
To co się liczy? Co?
Nie wiem co robić?
Mąż tylko śpi. U nas jest białe małżeństwo. Raz na półroku seks.
Relacja: chory-opiekunka!
Kanał! Do dupy z takim życiem!
Ja chcę żyć intensywnie, pełnią. Mam marzenia, dziecko.
Zbrzydła mi rola opiekunki chorego męża. Nie wiem, jak długo jeszcze
pociągnę, nie wiem. On o tym wie. Ale mnie nie rozumie. Przeczytał
teraz te słowa i co....I nic...

[drugikoniecswiata]

Znam z forum część tej historii (ChaD męża i mamy, twoją diagnozę), choć na
pewno z dziurami. Pytałam wprost o realność groźby samobójstwa, bo bywa tak, że
jest zupełnie nierealna. Próbowaliście kiedyś terapii razem? Gdy role w związku
stają się nieruchome, a relacja jest skośna, wszystko jedno w którą stronę, nie
ma miejsca na partnerstwo. Wierzę, że z tych ról można wyjść, ale na pewno nie
jest to łatwe. Bez ChaDu i deprechy nie jest to łatwe, a co dopiero w takim
towarzystwie. Ale wierzę też, że terapia mogłaby pomóc to zmienić, wsparła was
oboje w obserwacji tego, jaki wkład macie w podtrzymywanie takiej a nie innej
relacji, i w ew. poszukiwaniu alternatyw. Teraz piszesz "do dupy z takim
życiem", ale w innych wątkach, że Ci z mężem dobrze i pomimo jego choroby nie
zamieniłabyś go na innego. Chęć zmiany jest pierwszym krokiem do zmiany, a
zmiana może być na lepsze... nie wiem czy wspiera to co piszę, chciałabym, żeby
choć trochę.

Ja w związku funkcjonuję trochę od tej strony, co twój mąż, choć emocjonalnie
staram się nie szantażować, nie wieszam się i nie stosuję przemocy, ogólnie
kaliber choroby nie taki. Choć obecnie ciężko bardzo. Chodzę na terapię od 1,5
roku i jasno widzę, że to co MNIE bardzo uwiera, to właśnie utrwalenie ról
"chory-opiekun" / "silny-słaby" / "żywiciel-karmiony". Moim zdaniem jest to też
przyczyna braku seksu - partner zaspokaja wtedy dziecinne potrzeby opieki,
bezpieczeństwa, wchodzi w rolę rodzica, a z rodzicem się przecież nie sypia.
Wbrew pozorom żadna z tych dwu ról nie jest wygodna, i każda zaspokaja jakieś
nasze potrzeby. Problem z tym, że zwykle są to potrzeby inne od tych, które
byśmy chcieli realizować w związku, co rodzi frustrację.

Pozdrawiam Cię ciepło, wierzę, że jest Ci bardzo ciężko. Wierzę też, że z tą
świadomością, jaką masz, pchniesz wasz związek w stronę zmiany. A jakiej, pewnie
czas pokaże.