ZWIERZĘTA W WASZEJ CHOROBIE ???

[obecna57]

Witam forumowiczów- starych i nowych znajomych! Pozdrowienia dla
wszystkich i życzenia zdrowia bądź tylko znośnego życia!
Pisałam tu dawno temu, więc się przypomnę :
Jestem na rencie z powodu CHAD od 7 lat, mam szczęśliwy dom i
wspaniałą rodzinę. Na przekór temu większość czasu jestem
zestresowana, przeżywam lęk wolno płynący, ostatnio ataki paniki i
poczucie bezsensu, miażdżący samokrytycyzm, wyłącznie niemiłe i
żenujące wspomnienia z przeszłści, fizyczne osłabienie, sennoś lub
bezsennoś na zmianę. Znacie to dobrze !?
A teraz najważniejsze:
Jako dziecko miałam kota, alergia nie powala mi aktualnie zbliżać
się do kotów.
Próbowałam z pieskiem- był kopotliwy i szkodził mi w domu (lubię
czystość i perfekcyjny porządek).
Wpadłam jednak na pomysł posiadania ZWIERZAKA KIESZONKOWEGO, miłego,
spokojnego, który będzie lubił głaskanie i przytulanie, da się
opanować i będzie stawiał małe wymagania.No i ....
wczoraj kupiłam ŚWINKĘ MORSKĄ.
Jest to miesięczna tzw. rozetka (fryzura na panka), przewaga rudego
futerka z brązową plamką wokół oczka (oczka jak czarne guziczki).
Po przyniesiemiu do domu była skarajnie zestresowana,ale już w nocy
zjadła furę jedzenia. Dziś da się podłaskać. Jutro wezmę ją na ręce.
Ale nie to jest ważne: MOJA DEPRESJA trwająca z górą pół roku znikła
beż śladu!!!! Świat jest piękny, ja pełna energii, nawet intelekt i
percepcja odżyły. Czuję się szczęśliwa.
Powiecie: wariatka wpadła w manię, wiemy jak to jest, to typowe
objawy i nic poza tym.
Ale ja was pragnę przekonać, ż tak nie jest- wierzę, że to znana mi
z przeszłości norma. Pragnę by tak już zostało.
Moja świnka PUSIA dopomoże mi w tym.
Napiszcie o WASZYCH ZWIERZAKACH, ich wpływie na Wasze samopoczucie.
Opiszcie Waszą ZWIERZAKO-TERAPIĘ. Całuję Was i caaały świat.
Czekam na odpowiedź.
P.S. Biorę Olanzapinę (neuroleptyk atypowy), żeby mnie nie poniosło+
Lamitrin stabilizująco.
P.S. Do Poetki: bardzo dziękuję za informację o możliwości
zrefundowania komputera z Funduszu Pomocy Rodzinie. W lutym mam
komisję rentową. Dotąd miałam orzeczoną całkowitą niepełnosprawność,
więc mam szansę na tą niezłą kasę. Bardzo Ci jeszcze raz dziękuję-
ta informacja jest warta ok.3000 złotych.Pozdrowienia.

[beatrix-kiddo]

Ja jestem/byłam (zaraz wyjaśnię) bardzo szczęśliwą posiadaczką cocker spaniela.
Stwór mocno absorbujący, bo spaniele są obłędnie energiczne, jako szczeniak
zdemolował mi mieszkanie kompletnie (ale jemu wolno!), ale wnosi w moje życie
mnóstwo ciepła i miłości.
Teraz co do jestem/ byłam: od 4 miesięcy niestety z racji nawału obowiązków
zawodowych zwierz przebywa u moich rodziców, a ja cierpię z tego powodu. Brakuje
mi jego szaleństw, chociaż czasem bywał wkurzający. Nie wiem jak się sprawa
potoczy, miał tu wrócić od lutego, no ale teraz szukam drugiego etatu więc
pewnie zostanie u rodziców na amen... w każdym razie jeśli chodzi o zwierzaki
jestem absolutnie na tak. No i dla mnie było ważne, że w depresji żeby nie wiem
co, musiałam się zwlec, żeby z nim wyjść. To naprawdę terapeutyczne.

[i_am_the_army]

a jam miłośniczka kotów obłędna, ze mną w doli i niedoli zawsze czarna wielka
kocica

[poetkam]

obecna57 napisała:

> Witam forumowiczów- starych i nowych znajomych! Pozdrowienia dla
> wszystkich i życzenia zdrowia bądź tylko znośnego życia!

Witaj ponownie po długim czasie swego niebytu aktywnego na forum
Z tymi zwierzakami to faktycznie jest dziwnie... Mnie jako dziecko
nie wolno było mieć w domu żadnego zwierzaka, w związku z tym miłość
męża do zwierząt wszelakiego typu zadziwiała mnie i podziwiałam go
za to. Uważam się w tym zwględzie za upośledzoną i gorszą...Teraz
mam za to zwierzaków domowych w nadmiarze: 4 koty, psa i
papugę...Zaczynam lubić te cholerne zwierzaki....Najbardziej i tak
lubię papugę. I tak ja muszę pitrasić jedzonko dla tego sporego
inwentarza. Kurka wodna, muszęCi się przyznać, że przyzwyczaiłam się
do tych zwierząt...Ale nie przytulę, nie pogłaszczę...Nie wiem
czemu. Gadaćz nimi gadam, ba, kłócę się z nimi...Papugę proszę o
śpiew- śpiewa tylko dla mnie. Kiedy mąż w nerwach kopnie psa, staję
w obronie psa, złoszczę się na ordynarne i niedopuszczalne
zachowanie męża.

> > P.S. Do Poetki: bardzo dziękuję za informację o możliwości
> zrefundowania komputera z Funduszu Pomocy Rodzinie. W lutym mam
> komisję rentową. Dotąd miałam orzeczoną całkowitą
niepełnosprawność,
> więc mam szansę na tą niezłą kasę. Bardzo Ci jeszcze raz dziękuję-
> ta informacja jest warta ok.3000 złotych.Pozdrowienia.

Matko, jakże się cieszę!
Pozdrowienia!

[ditta12]

Ze mna mieszka kotka znajdka.Zawsze na mnie czeka w domuTeraz
kiedy mam urojenia spi na mojej glowie,pomaga zasnac a ja slysze
bicie jej serca.To wspaniale zwierze.Zawsze przy mnie byly
zwierzeta:psy,koty,papugi,rybki,swinka morska tez

[i_am_the_army]

bicie kociego serduszka w połączeniu z jego cieplutkim, milutkim, pachnącym
futerkiem - cholera, nie ma nic cudowniejszego!

[maciusiko]

To prawda-nie ma to jak mój czarny kocurek!Jego mruczenie i "ugniatanie ciasta"-boskie...

[dziewczyneczka08]

coś w tym jest...Mój CHADowy chłopak ma swojego ukochanego kotka
Maksia. Właściwie to było tak, że dostała go w prezencie jego
siostra, ale kot wybrał sobie właśnie jego na przyjaciela...Chodzi
za nim, pozwala mu na więcej niż komukolwiek. Mam wrażenie, że
bardzo dobrze się rozumieją...Dziewczyny w jego życiu pojawiały się
i znikały, każda wytrzymywała nie dłużej niż 3 miesiące, a
zwierzątko zawsze przy nim jest. W okresach depresji, podwyższonego
nastroju...Myślę, że to pomaga, taka terapia

[matrioszka42]

Przez 12 lat towarzyszyła mi w mojej chorobie sunia, owczarek
szkocki colli. Była ze mną i w manii i w depresji. Jej czarny nos
przyciśnięty do mojego policzka wiele razy powstrzymał mnie od
nieprzemyślanych decyzji. Była bardzo mądra i kochana. I bardzo za
nią tęsknię

[trajlajlaj]

Mruczenia kota nikt nie zastąpi.Ja mam olbrzyma - angora turecka.Wabi się
Oleczek.Muszę chodzić na biało.Bo on jest biały.Reszta ubrań jest do
skasowania.Białe kudły są wszędzie.

[beatrix-kiddo]

trajlajlaj napisała:

>Muszę chodzić na biało.Bo on jest biały.Reszta ubrań jest do
> skasowania.Białe kudły są wszędzie.

Mój spaniel jest biało-czarny, przy czym bardziej kłaczy kudłami białymi.
Niestety, białych ciuchów nie znoszę, wolę kolory ciemne. Efekt: był czas, kiedy
po przyjściu do pracy, jak wchodziłam do pokoju, koledzy mówili "a teraz stań
spokojnie" i zabierali się do obierania mnie z białych kłaków )))
Nie wspomnę już o minach panów na myjni samochodowej, po wysprzątaniu wnętrza
mojego auta (dostają wedle cennika tyle samo niezależnie od czasu poświęconego).
Jeden tylko kiedyś spytał żałośnie: jakie zwierzątko pani tam woziła?!

[matrioszka42]

Moja sunia lniała na rudo-biało, a że włos miała długi to bardzo ślicznie wyglądał na tle czarnych spodni, że o czarnych swetrach nie wspomnę
Teraz marzę o owczarku staroangielskim, który podobno, mimo długiej sierści, lnieje raz w życiu zmieniając sierść szczenięcą na dorosłą. Resztę martwego włosa trzeba raz w tygodniu wyczesać bo sam nie wypadnie.

[35.a]

Hm, to wygląda tak. W depresji pamiętam tylko, aby zerknąć czy moje faliste mają co pić i jeść. I słyszę, że czują iż ze mną coś nie tak - jedna specyficznie popiskuje. I gapią się zaniepokojone. One na mnie, ja na nie. Wychodzenie z dołu polaga na tym, że nagle słyszą "kochanie" albo "cześć, łepki". Rybki zaś są mało kontaktowe i mają mnie w nosie Brakuje mi psa, on by rozumiał jeszcze więcej niż papugi.

[litigate]

ja mam psa
wariata prawdziwego
jak mam dola to jest spokojniejszy ale i tak zmusza mnie do ruchu
wbija mi np pilke w plecy, albo drapie lapa i mowi hmmm
i zawsze w nocy ze mna spi choc mial nie spac
tak postanowilam, ze ja mam lozko a on swoje poslanie
ale i tak spi ze mna od poczatku
on jest taki kochany, madry
mysle ze wie co ja czuje, ze dostosowywuje sie do mojego nastroju
ale raz przez moja glupote zjadl opakowanie zyprexy
myslalam ze umrze, nie mogl wstac i bardzo skomlal
wiozlam go w nocy do weta i prosilam zeby go ratowal
to byla dla mnie nauczka
kocham go bardziej niz moja rodzine
jest dla mnie wazniejszy

[kotomysza]

cztery koty syberyjskie o wdzięcznych imionach: Ta Barnaba, Bazyl,
Angara i Hiena. u Rodziców męża jest jeszcze syn Barnaby i Bazyla -
Ambroży, kot mojego nieżyjącego Taty zamieszkał z Teściami. są
niesamowite, wielkie, futrzane i bardzo przyjacielskie. nie miauczą
tylko skrzypią, gruchają. w nocy się wtulają. a najważniejszy jest
ich wzrok, patrzą bardzo mądrze.

Dwa tygodnie po urodzeniu własnej córy odbierałam poród u Angary. i
mieszkaliśmy z 10 futrzakami . pielęgniarka środowiskowa lekko
zdębiała widząc kołyskę z dzieckiem i skrzynię z 6 kocimi oseskami
karmionymi przez dwie kocice (matkę i ciotkę).

a wszystko zaczęło się od kociaka, którego przywieźliśmy z Roztocza.
nazwaliśmy go Onufry (a wołaliśmy Pan Futro). okazało się, że jest
żbikotem (krzyżówką kota ze żbikiem), ważył około 12 kg. był wielki,
jowialny, niesamowicie lojalny i mądry. "kot co się zowie". umarł w
miesiąc po śmierci mojej Mamy. rodzinnie stwierdziliśmy, że Matce w
zaświatach brakowało Pana Futra i go zaprosiła(bo byli nieźle
zakumplowani), wiedząc, że nam zostaną inne futra. rolę Onufrego,
czyli samca alfa przejęła kocica Barnaba (wychowana przez
Onufrego) .

Pan Futro leży pochowany pod ponad 200-letnim dębem na Roztoczu.
---
"Niektórzy nigdy nie świrują. Ale ich życie musi być okropne."
Ch.Bukowski

[poetkam]

Wzruszyłam się Twoją opowieścią, Kotomyszo....
Udanej niedzieli.