Proszę o pomoc....

[mari_3]

Dopiero co zalogowałam się na forum... Jeśli jest już podobny wątek
do mojego to strasznie przepraszam...
Moja mama ma CHAD. Zdaję sobie sprawę, że ta sytuacja jest bardzo
trudna dla niej, ale ja też nie umiem sobie z nią radzić... Nie wiem
jak z mamą rozmawiać. Nigdy nie miałyśmy "wzorowych" kontaktów, ale
teraz sytuacja wygląda tragicznie. Czuję się winna i chyba nie
jestem zbyt dobrą córką.
Proszę o radę w mojej sprawie... bo kompletnie się pogubiłam.
Pozdrawiam serdecznie... mari_3

[kajka68]

Mari...nie wiem właściwie o co pytasz.co to znaczy "jak mam
rozmawiać?-normalnie.Mam męza chorego na chad- i wiadomo kiedy był w mani
rozmowa z nim to nie była rozmowa tylko jakiś ciąg dziwnych słów,ale poza tym
kiedy jest podleczony rozmawiam z nim normalnie.czy Twoja mama jest teraz w
manii i dlatego pytasz?czy sie leczy?napisz cos więcej. i broń boże nie czuj się
winna...niby czemu?Przecież nie choruje przez Ciebie.a kontakty cóz...nie jest
łatwe życ z kimś chorym-obojętnie na jaką chorobę.Kazda choroba niesie za sobą
jakies cierpienie i trudno czasem sie zachowac.A z drugiej strony nikt nie
wymaga od nikogo,żeby się z nim cackał jak z jajkiem- kazdy ma prawo do dobrych
i złych dni...trzymaj się dzielnietego Ci serdecznie życzę.

[poetkam]

Ja też mam mamę chorą od ponad 35 lat na ChAD. Twoja mama jest o
kiedy zdiagnozowana? Od kiedy wiesz o chorobie? Każda choroba jest
trudna dla chorego i jego rodziny. Chodzi regularnie do lekarza?
Zażywa leki? A Ty? Masz przyjaciółkę? Masz z kim pogadać? Jeśli nie,
to może warto skontaktować się z psychologiem?

Kajka ma rację, żeby Ci jakoś pomóc, wesprzeć, musimy mieć jakieś
informacje o Waszej sytuacji.

Trzymaj się cieplutko, nie jesteś sama.

Poetkam

[kajka68]

pozdrowienia i tulisie

[poetkam]

Kajko, a wiesz jak ja Cię podziwiam..? Za Twoją pogodę ducha,
wieczny optymizm i ciepło..Przy tylu problemach, jakie masz. Jesteś
bardzo dzielna. Dla Ciebie też tulisie

[allymabeal]

Tak właściwie to jest brodzenie niewidomego w czasie nocy polarnej...

[kajka68]

W pewnym sensie tak...ale wystarczy troche empatii..

[vinci28]

pojdz do psychiatry i psychologa nie win sie tak jej nie pomozesz
tylko pogorszysz swoj stan ,nikt nie jest winny w tej chorobie ,to
zmiany biochemiczne w mozgu ja powoduja ,powodzenia,bodz przy niej
ale pamietaj nie nalegaj jezeli nie mozesz z nia zlapac kontaktu,
leki systematycznie brane i powoli wszystko wroci do
normy,powodzenia moc ci sle

dopoki walczysz jestes zwyciezca
sw.augustyn

Do Mari

[obecna_xyz]

Podobnie jak Vinci twierdzę i powtarzam: NIE JESTEŚ WINNA,NIKT NIE
JEST WINNY. A gdyby Mama zachorowała na cukrzycę też obarczałabyś
się winą? Takie wyrzucanie sobie niezawinionych grzechów to równia
pochyła do depresji.
Z Mamą rozmawiaj możliwie najnaturalniej- tak jakby w ogóle nie była
chora. Nie bój się gdy wygaduje od rzeczy- to minie. Twoje dawne
sprawy z Mamą nnie odgrywają teraz żadnej roli: jesteś kiepską
córką? A może Mama była kiepską rodzicielką? Nie ma win- jest
choroba niezawiniona- jak traf na loterii i nie myśl o tym
inaczej.Trzymam kciuki, pisz na bierząco, wszyscy tu są z Tobą.

[mari_3]

Po śmierci babci (było to jakieś 6 lat temu) mama wpadła w dziwny
stan... nie wiem czy już wtedy zdiagnozowano u niej ChAD bo miałam
wtedy 13 lat i tata mi nic nie mówił (teraz też od niego trudno coś
wyciągnąć. O tym, że mama ma ChAD "wyszpiegowałam" przez internet...
wedziałam, że bierze lit i doszłam jakoś jak jej choroba się
nazywa)... po jakimś czasie mama doszła do siebe... jednak pojawiły
się problemy z mową i chodzeniem... stwierdziła, że to przez leki i
nie brała ich... dokładnie nie wiem przez ile bo robiła to w
ukryciu, ale lekarz stwierdził, że jakiś tydzień) po tym wszystko
sie "rozlegulowało" mama wpadła w etap mani... to było dla mie coś
nowego i niepojętego... do tego doszły kłótnie pomiędzy moim tata, a
rodziną mamy... wszyscy zaczęli się oskarżać nawzajem.. eh... teraz
mame pilnujemy żeby brała leki. Przez jakieś 4 mieśiące jest już
dość stabilnie... przynajmniej mi się tak wydaje... ale mama nadal
nie może normalnie chodzić i mówić. Kiedy coś do mnie mówi... ja
staram się być cierpliwa, ale nie zawsze mi to wycvhodzi... chyba
nie pogodziłam się jeszcze z tym, że jest chora.
Jednak w tym wszystkim najgorsze jest to, że moja rodzina jest
pokłócona ze sobą, a ja jestem jakimś dziwnym "pośrednikiem". Już
nie wiem co komu mam mówić i jak się zachowywać. Z nikim nie mogę
porozmawiać. Traktują mnie raz jako 19-latkę, która nic nie rozumie,
a raz jako osobę wpełni dorosłą i oczekuja ode mnie, że to ja
wszystko pogodze i ponaprawiam. Gdzie tu w tym wszystkim moja matura
i studia? Nie mam pojęcia. ... No i tak to wszystko u mnie wygląda.

.pozdrawiam serdecznie.. Mari

[kajka68]

Mari...rzeczywiście niektóre leki powodują dziwny chód-obroty całym ciałem
trochę jak robot chyba się wygląda.chyba to masz na myśli- na to są leki ,które
troszke rozluźniają ciało- na pewno ktoś ci tu powie jak to wtglada.Mój mąż tak
miał jak wrócił ze szpitala-nie mógł usiedzieć ,ciągle chodził właśnie tak
dziwnie.Mowy nie pamietam na pewno była spowolniona.
To głupie ,ze ukrywa się chorobę przed Tobą- ja swoim dzieciom powiedziałam
jasno i wyraxnie ,wytłumaczyłam, na czym polega i czego można oczekiwac-i
żadałam normalnosći.
Niestety tak jak u Was cała rodzina męza zbuntowała sie przeciwko mi.Nie jest to
łatwe= myślę,że twojemu tacie też nie jest lekko.Mój mąz właśnie dochodzi do
siebie,po ostrej manii,jest na lekach i ...poparł mnie- podziekował,ze
wpakowałam do szpitala,ze jestem przy nim,że go nie zostawiłam i nie pozwoliłam
roztrwonić całego dorobku.
Mari ,ale przeciez mama nie trwała cały czas w mani jakies relacje musiały
między Wami być.
Marii...skup sie na sobie...mama jest pod opieka lekarza,bierze leki- wiec jest
ok,tata sam musi naprawic relacje- ale może wcale tego nie chcieć- moze czuć
zal-ja czuje nadal-nie potrafie wybaczyc ,że zamiast wsparcia tak mną
poiewierano.Marii niedługo matura jak mówisz- będę trzymała mocno oba
kciuki-zdasz i zdasz na studia= bo robisz to dla siebie!!!tylko i wyłącznie dla
siebie...taki prezent za te wszystkie nieprzyjemności ,które cię ostatnoiio
spotkały
tulisie posyłam

ratuj SIEBIE

[obecna_xyz]

Droga Mari! Padłaś ofiarą choroby psychicznej. Ten typ chorób dotyka
nie tylko konkretnych cierpiących, ale także ich rodziny. Dzieci
(także te duże) mają bardzo ciężko. Moja córka także przeżyła ze mną
gehennę. Twoja Mama nie chciałaby tego dla ciebie, ale to dzieje się
poza jej wolą. Staraj się maksymalnie zdystanoswać (nie przejmować
się). Wyzdrowienie Mamy nie jest w Twoich rękach, Ty musisz raczej
SIEBIE ratować. Nie rezygnuj z przyjemności, hobby i życia
towarzyskiego.

[ditta12]

Marii!Mama ma spowolnione reakcje lekami po przebytej manii i
dlatego tak dziwnie wygląda."Odkręcają ją".Jak odstawią leki to
wszystko wróci do normy.Ucz się dziewczyno i nie przejmuj tym co
rodzina sobie wydumała,to ich problem.Najlepiej się wyprowadz jak
masz dokąd bo Cię ten stan wykończy.Ja choruję już 30 lat tak jak
Twoja mama.Moja córka nie mieszka ze mną bo to byłby koszmar,nasi
blizcy mją wrażenie że muszą nas chorych obserwować i pilnować.To
bzdura,nie jesteśmy dziećmi i sami musimy sobie poradzić z naszą
chorobą.Serdecznie Cię pozdrawiam i życzę abyś zdała maturę na
bardzo dobrych stopniach