Rodzinne święta

[obecna_xyz]

Czuję się fatalnie: wczoraj u rodziny, na proszonym obiedzie,
myślałam że w dobrej intencji, zrobiłam furiacką scenę.Na skype
znajomemu też puściłam niezłego bąka.To nie miało związku z fazą- po
prostu brak elementarnej powściągliwości.Wczoraj po zajściu pożarłam
Relanium i Hydroxy- bez efektu: obijam się jak ćma i nic nie mogę
robić (czeka nauka).Chce mi się palić papierosy (wywaliłam,bo
dostawałam ataku astmy).No a waga przekroczyła wszelkie normy- jak
dotąd w święta + 3kg.Super. Czym zmywacie takie winy?Rodzinę trzy
razy przeprosiłam, znajomemu zaproponowałam coć dla niego fajnego
pocztą (takie zadośćuczynienie).Córka (z Irlandii) pyskuje mi
niesamowicie- twierdzi,że to ja pierwsza. Kanał.Słowem rodzinne
święta. Jak sobie z takimi chwilami radzicie? Poradźcie

[singapurkaa]

Nie radzę sobie w takich chwilach...
W święta zupełnie nie czułam rodzinnej atmosfery... mam wrażenie, że nikt z
bliskich mnie nie rozumie. Rodzina męża - uważam, że są fałszywi. Nie potrafiłam
cieszyc się z ich naciąganych, kupowanych na siłę i kompletnie bez sensu
prezentów. Zresztą ja chyba zawsze będę dla nich kimś obcym... Z trudem
spędziłam tam 3/4 drugiego dnia świąt, obyło się bez kąśliwości z mojej strony
ale robiłam po prostu dobrą minę do złej gry. Długoby pisac...
Staram się życ ze wszystkimi w zgodzie ale czasem mam wielką ochotę wykrzyczec
innym prawdę prosto w oczy, powiedziec co myślę itd.
Kontakty są okey kiedy mam górkę, kiedy przychodzi niż mało kto zainteresuje się
co mnie boli i co czuję... Obecnie czuję się obco wśród bliskich.
Nie potrafię nic doradzic niestety ale pozdrawiam ciepło.

[anetta1773]

Przepraszam,że będę wulgarna:olewać ciepłym moczem.

[singapurkaa]

Masz rację. Olewac i miec duży dystans.
Nie napisałaś nic wulgarnego
Ja chyba z olewaniem mam jednak problemy... Chciałabym czuc się w rodzinie
akceptowana, doceniania, zauważana. Sama przejawiam akceptację i zauważam innych
oraz staram się ich zrozumiec, co nie zawsze działa w drugą stronę. Muszę chyba
w końcu dorosnąc i przestac bezwarunkowo wierzyc, że dobro zawsze wraca
Już mi zdecydowanie lepiej i przestawiłam się na olewanie dla swojego dobra

[wariackie_papiery]

jak sobie radziłam?
było tak dużo ludzi, że co nieco się przeraziłam. myliły mi się imiona. wyhaczyłam sobie 3 osoby i z nimi sobie rozmawiałam. z jedną złośliwie komentowałyśmy, taka sobie Loża Szyderców

Gdy zaczynam rozrabiać:

czekam aż przejdzie
odizolowuję się, aby siebie i innych nie porozbijać
leki...
staram się przepraszać od razu po ochłonięciu. i widzę też, że
ludzie niezdiagnozowani mają jakiś swój udział w aferach nie
tylko ja

[lolinka2]

mówię: potrzebuję oddechu i robię dwie rzeczy alternatywnie: wychodzę
z domu gdziekolwiek po cokolwiek albo idę spać spacyfikowana jakimś
mocnym usypiaczem (najlepiej na 24 godz).

Gorzej, jeśli w tym wszystkim muszę pracować - wtedy najczęściej
wychodzę pracować do jakiejś knajpy - gniazdko, kawa i dużo ludzi
zaspokajających moją potrzebę ruchu, hałasu i mrygających światełek

[singapurkaa]

Lolinko!
A mnie to Vichy! Genialne! Zaczynam stosowac natychmiast
Szkoda, że tak poźno wyczaiłam tę sygnaturkę

dzięki

[obecna_xyz]

Widzę,że nie tylko ja mam potknięcia.
Wariackim Papierom złotą czcionkę za "ludzi niezdiagnozowanych"- po
prostu perła.Może i zapożyczenie, ale słyszę pierwszy raz.
Singapurce:..akceptacja,docenianie, zauważanie...- prosty test
troski: kto dzwoni do Ciebie sam, pierwszy i pyta jak się czujesz
oraz jest skłonny wysłuchać odpowiedzi. U mnie tylko jedna osoba,
także chora, a i tak mam wrażenie, że dzwoni bardziej z chęci
kontroli niż z zatroskania ( to już pewnie paranoja).
Po prostu samotność wśród tłumu.Tak jest i zostanie- może jak
dziecko wymyślić sobie jakiegoś niewidzialnego przyjaciela ( nie
żartuję)? Uściski

[wariackie_papiery]

"niezdiagnozowani" - to dosyć znane, więc honory nie do mnie

wiecie co? a ja myślę, że bardzo wielu ludzi choruje, tylko nie
mówią o tym. w Warszawie choruje około 15.000... sporo. ocieramy
się o tych ludzi w autobusach, tramwajach. przyglądam się pacjentom
w poradni, do której uczęszczam szczególnie babki i to w różnym
wieku wyglądają często fajnie. nie wiem, jak dużo wśród nich chadowców,
pewnie sporo. nie demonizowałabym choroby. leki (dobrze
dobrane) wygaszają sporo objawów.

kurczę, nie chcę się mądrzyć, ale to MY mamy także pytać innych
jak się czują, jak im leci, jak im się wiedzie... powtórzę za lolinką
- w dobrych dniach trzeba sobie jakkolwiek by to nie brzmiało
nałapać punktów, coś wpłacić na konto. doskonale zdaję sobie zdaję
sprawę z tego, że depresja zamyka na świat, ale depresja nie trwa
wiecznie.

pozdrowienia dla zdepresjonowanych.