Toksyczni rodzice

[poetkam]

Macie z takimi do czynienia?
Ja panicznie boję się taty. Jego oceniania mnie. Narzucania swojej woli.
Jestem już strasznie stara (33 lata), a boję się ojca jak nastolatka. Może
wiek nie gra tu zbytniej roli? Nie wiem. Psychoterapię mam za słabą, aby mogła
pomóc...
Czy to, że mieszkam z ojcem znaczy, że mam go we wszystkim słuchać?
Jak sobie radzicie z takim domowym tyranem, jeśli mieszkacie z nim pod jednym
dachem????

[dr.zabbon]

Nieustannie ćwiczyć wyrażanie własnego zdania. Wtedy tata będzie Cię szanował i
Ty siebie też.

[36.a]

Dokładnie tak. Walczyłam ze śmiechem ojca (owszem), głupim śmiechem.
Gdy widzi, że jestem mocna i że wiem, czego chcę, nie czepia się.
Ze słabościami sie chowam przed nim.

Kurde blaszka: irytuje mnie to pisanie: stara juz jestem. Chcesz
laskę?

[obecna_xyz]

Kochana! Nie rozumiem, wyprowadziłaś się od teścia i męża a
wprowadziłaś do Ojca. Możesz mi to wytłumaczyć?

[poetkam]

obecna_xyz napisała:

> Kochana! Nie rozumiem, wyprowadziłaś się od teścia i męża a
> wprowadziłaś do Ojca. Możesz mi to wytłumaczyć?

A co tu jest do tłumaczenia? Ot, po prostu wróciłam do rodziców,
własny dom sprzedaję, na wynajem mnie nie stać, bo mam ogrom długów..

[megan.k]

Zawsze można sprzedać dom i kupić mniejsze mieszkanie. Powrót do toksycznego ojca nie wróży nic dobrego.

[poetkam]

> Zawsze można sprzedać dom i kupić mniejsze mieszkanie.

Cholera!!!!!, za mniej niż 30 tyś. zł kupisz mieszkanie????? (tyle
mi zostanie po spłacie długów wymuszonych na mnie przez byłego!! ;-
(( )

Powrót do toksycznego oj
> ca nie wróży nic dobrego.

[megan.k]

Za taką cenę mogłam niedawno kupić mieszkanie 3-pokojowe w malutkiej miejscowości przy wschodniej granicy, więc nie jest to niemożliwe, ale wybór - narzekać na toksycznego ojca czy postarać się naprawdę usamodzielnić - należy do Ciebie.

[36.a]

Megan, wyjdź raz na jakiś czas z własnych butów. Sytuacja Poetki
jest przejściowa i mimo to chciałaby się w tej przejściowej sytuacji
czuć odrobinę bardziej komfortowo. Jeśli już.

Kurczę, bo zaczynasz mi wygladać na cyborga...

[megan.k]

Jeśli uważasz, że Poetka w swoim domu rodzinnym może czuć się komfortowo, to nie mam nic przeciwko temu. Z jej postu moim zdaniem wynikało jednak coś innego (NIESTETY).

[cul-pa]

Megan, zlituj się! Czy ty naprawdę uważasz, że w życiu wszystko jest takie
proste??? (pytanie oczywiście retoryczne). Najwidoczniej należysz
do tej części homo s., dla których wszystko jest albo białe, albo
czarne. A tak do qrwy nędzy nie jest! Przepraszam, ale już nie zdzierżyłam.

[poetkam]

> Kurde blaszka: irytuje mnie to pisanie: stara juz jestem. Chcesz
> laskę?

A., chodziło o to, że nadal boję się ojca (to już coś! zawsze
tylko "tatuję") mimo swojego jakby nie było bardzo "dorosłego" wieku.

[ka_an]

Jestem tylko 2 lata od Ciebie młodsza ale jakoś słowo stara tu nie pasuje. A jak
o sobie powiesz za 50 lat?
Z tym narzucaniem swojej woli to rodzice już tak mają. Często się im wydaje, że
ciągle jesteśmy małymi dziećmi i jak dzieje nam się krzywda to trzeba nas
osłaniać. Poza tym nie można wszystkiego zwalać na rodziców to jest nasze życie
i my nim kierujemy, jeśli się podporządkowujemy im to tylko z własnej woli, no i
dla wygody przede wszystkim.

[skam43]

Toksyczni rodzice czy tacy jesteśmy istotnie tacy się stajemy gdy
dowiadujemy się, że nasz syn, córka jest chora. Nie akceptujemy
diagnozy zgodzimy się na wszystko tylko nie na chorobę
psychiczną.Takie zachowanie pozostało nam po realnym socjalizmie.
Dziś
ciesze się, że to tylko CHAD a nie coś gorszego tak naprawdę to nie
jest proste zrozumieć ból strach lęk drugiej osoby tego musiałem się
nauczyć i pozwolić synowi żyć własnym życiem a nie pod moje
dyktando.To WY uczycie mnie jakim mam być rodzicem i rozumieć
własnego
syna to Czareg pokazał mi jakie błedy popełniałem. Wszystkiego
dowiedziałem się czytając Was to przykre ale nadal lekarze nie
potrafią rodzinie wyjaśnić czytelnie na czym ta choroba polega i co
nam wolno a czego nie a domowemu tyranowi trzeba powiedzieć stop to
moje życie a nie twoje ty tato przeżyłeś je na swój sposób a ja na
swój, życzę ci poetkam jak najszybszego narzucenia swojej woli.

[ditta12]

Powiedz mu po prostu żeby się odpierdolił

[poetkam]

Dziękuję, Skam
Mój ojciec, kiedy dowiedział się, że mam taką samą diagnozę jak moja
mama zamknął się w sobie. Stwierdził, że mój lekarz jest do niczego,
poprawa stanu zdrowia powinna być natychmiastowa, leki źle dobrane,
etc. A tak w ogóle, to ponoć jestem wrzodem na dupie- słowa mojej
mamy...nieudacznikiem życiowym, który już nic w życiu nie osiągnie-
słowa mego taty...

[skam43]

Rozumiem ojca gdyż tak jest najwygodniej zamknąć się w sobie i
udawać, że problemu niema. To prawda można tak jak w jednym zdaniu
napisała ditta wiem, ze to nie jest proste ale nie raz tak trzeba.
Rodzinka mówi, że jestem adwokatem diabła może mają racje ale wiem
że ta choroba najpierw niszczy życie rodzinie a potem choremu myśmy
już to przeżyliśmy a on po wyjściu ze szpitala przeżywa to po raz
drugi to nie moje życie się posypało a jego problem w tym, ze
obciążamy się winą że to my gdzieś w przeszłości popełniliśmy błąd
i to jest przyczyną choroby i tego uczucia, że jest się winnym
trudno się pozbyć to jest przyczyną , że tak się właśnie zachowujemy.

[36.a]

zatkało...

jakie są osiągnięcia Twojego taty, poetko?

[poetkam]

Niech się zastanowię..
Zrobił trójkę dzieci. Licencjat z administracji. Siedzi na
stanowisku kierowniczym. Napisał jeden wiersz w życiu. Podejrzewam
(prawie na 99%) kochankę na Ukrainie i dziecko ok. 10-letnie

Więcej nie pamiętam...

[36.a]

NA BAMBUS.
Za tę drugą rodzinę.
Jestem bezlistosna.
Skończyłaś studia, masz dziecko, wyrwałaś się z rąk tyrana,
życie przed Tobą otworem. Jedź gdzieś dalej niż na Ukrainę,
dla niego to będzie osiągnięcie. Choćby takie.

[ditta12]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=86962&w=90213692&a=90237553
Niechcacy natknełam się na to forum i oniemiałam z zachwytuCo Wy
na to?

[megan.k]

"Jak sobie radzicie z takim domowym tyranem, jeśli mieszkacie z nim pod jednym dachem????"

Ja przestałam z nim mieszkać najwcześniej, jak to tylko było możliwe, ale skutki tego mieszkania odczuwam do dziś. Nie jestem cyborgiem, jak napisała 36.a, tylko kiedyś przeżywałam to samo, dlatego teraz nikomu tego nie życzę.