Nie roznosić ChAD

[dr.zabba]

Ktoś kiedyś napisał na forum, że nie powinniśmy się rozmnażać, że by nie
powielać ChADowców. Czy nasza choroba jest aż takim upośledzeniem?
Ja się nie zgadzam i uważam swoje życie za sensowne i wartościowe. I piękne.

[ditta12]

Ja mam dziecko dorosłe bezchadowe

[lolinka2]

ja mam dwójkę, z tego jedno płodzone i rodzone z pełną świadomością
choroby - nie jestem inwalidą, mam pewien balast - obciążenie,
dzieciaki też (chociaż nie 100 procentowe ryzyko, możnaby się
pocieszać...)

i znam wiele innych przypadków z DSM i ICD, które się nie powinny
rozmnażać. Nie jesteśmy wybitnie wyjątkowi.

[stardusts]

Ja rozmnażac sie chyba bede...Dociera do mnie powoli ze mam to po ojcu...Tylko
on nic na temat choroby nie wie...Ostatnio w "mani" myslac ze jest mlodym bogiem
zostawił swoja kobiete wraz z moim rodzenstwem, zupełnie tak jak kiedys moja
mame i mnie...Zanim sie rozmnoze siezastanowie powaznie...

[stardusts]

Choc moj chlopak powiedział ze musi sie powaznie zastanowic nad dziecmi i
zwiazkiem ze mna, bo mi odpier pip....

[ditta12]

W moim przypadku to mąż-już nie żyje-zostawił mnie z dzieckiem bez
srodków do zycia.Jakoś nam się udało jenak przeżyć.

[nowako-wa]

A ja być może własnie ciąży zawdzięczm remisję, napewno mam teraz po
co żyć! Wogóle płodzenie dzieci jest nieekonomiczne, ryzykowne i nas
uziemia na długie lata, skąd więc ta potrzeba. Nasz stwórca wiedział
jednak ,że dla nas mam to zbawienne móc posiadać potomstwo.Słyszał
ktoś kiedyś o patologi którą spowodowała matka z CHAD? A jaka
starość bez dzieci i wnuków?A w razie choroby jest drugi rodziciel...

[lolinka2]

nihil novi - 80% ChADerek ma w ciązy remisję

ale trzeba też myśleć, co będzie po, bo ciąża się kończy -
patologicznie szybko

[awanturka]

nowako-wa napisała:
> Słyszał
> ktoś kiedyś o patologi którą spowodowała matka z CHAD?

Czy uważasz, że coś takiego jak głęboka depresja ojca pozostała bez wpływu na moją psychikę?




Nie tylko słyszałam ale widziałam na własne oczy. Znajomej chorej na CHAD w sierpniu coś odszczeliło (mania) i postanowiła rozpocząć nowe życie. Zniknęła z domu zabierając z sobą trochę ciuchów w reklamówce i 4 letnie dziecko. Znaleziono ją błąkającą się gdzieś daleko w Polsce po opuszczonym dworcu i w totalnym "odlocie". Na szczęście dziecka nie zgubiła po drodze, było z nią. Tyle, że skrajnie niedożywione, zawszone, brudne niemiłosiernie. Po powrocie ich do domu dziewczynką zajął się psycholog, istnije uzasadnione podejrzenie, że dziecko w czsie tej eskapady matki zostało wykorzystane seksualnie i to nie raz (oczywiście nie przez matkę tylko przez "wujków" z którymi matka się zadawała)! Czy uważasz, że to nie patologia?

Inna sytuacja. I inna znajoma (utrzymuję kontakt z paroma osobami z CHAD poznanymi w czasie moich wielu pobytów w szpitalach).

Wahania nastroju u tej znajomej i ich kompletna nieprzewidywalność, głupoty, które zdarza się jej robić w hipomanii(nie chcę myśleć o tym gdyby miała manię!), jej ataki niezrozumiałej dla otoczenia rozpaczy sprawiły że jej córka (obecnie lat 13) gdzieś w 8 roku życia przestała ją traktować poważnie. Traktuje ją z pobłażaniem, wyraża się o niej lekceważąco, czasem ironicznie... I to jest całkiem zrozumiałe! Ta dziewczynka nie ma w domu matki tylko osobę na którą należy patrzeć w najlepszym wypadku z wyrozumiałością. Matka nie jest dla niej ani wzorem ani autorytetem ani kimś kto daje poczucie bezpieczeństwa. No i już widać tego skutki...

To też nie patologia?

Nie podzielam absolutnie Twojego hurraoptymizmu jeżeli chodzi o posiadanie dzieci przez osobę chorą na CHAD. Nie jestem też przeciw, ale podjęcie decyzji w tej sprawie naprawdę wymaga bardzo, bardzo dużo odpowiedzialności.

Myśmy się z mężem na dzieci nie zdecydowali. I bardzo dobrze się stało, tak myślę. Wyobrażasz sobie dzieci patrzące na koszmarnie ciężką, ponad 4 letnią depresję matki? Przecież 4,5 roku to dla dziecka wieki całe, prawie 1/3 całego dzieciństwa! A gdybym popełniła samobójstwo to co? Jak myślisz jak by się to odbiło na moich dzieciach? To było całkiem realne i jest niestety bardzo prawdopodobne, że któraś z moich kolejnych depresji będzie miała taki finał...

Dorastałam w rodzinie w której ojciec chorował. Wiesz jaką ogromną traumą jest dla dziecka patrzeć jak ukochany ojciec, zamyka się w sobie, przestaje się kimkolwiek interesować (w tytm również mną) i widać, że bardzo, bardzo cierpi? I nic nie można na to poradzić! Nic z tego nie rozumiałam ale już jako pięcioletnie dziecko miałam poczucie winy, obwiniałam się o ten stan!

Czy uważasz, że coś takiego jak głęboka depresja ojca pozostała bez wpływu na moją psychikę?

Na koniec jeszcze inna sprawa. Uważam, że powoływanie na świat dzieci po to by były wsparciem na starość czy dały nam poczucie satysfakcji czy spełnienia w życiu to ich instrumentalne traktowanie. Dzieci powinny być powoływane na świat dla nich samych, one same w sobie są wartością!

Mimo tego co tu napisałam ciesze się, że spodziewasz się dziecka, oby wszysko ułożyło się jak naj lepiej a Twoja choroba miała na dziecko jak najmniej negatywny wpływ (bo to, że go w ogóle mieć nie będzie należy włożyć między bajki, niestety!)

Pozdrawiam Ciebie i Twojego maluszka.
A który to miesiąc?

awanturka

[matrioszka42]

Jestem CHAD-erką w 3 pokoleniu. Mam nadzieję, że ostatnią. Syn wygląda zdrowo

Nie wiem czy ktoś badał patologię w rodzinach z CHAD-em, ale pewne jest że w skrajnych przypadkach ataków choroby dzieci bardzo cierpią.

Do szału doprowadza mnie wmawianie kobietom, że są w pełni tylko jeśli dadzą się skutecznie zapłodnić. Bzdura! Dzieci nie są lekarstwem na chorobę psychiczną. A i ich posiadanie nie gwarantuje starości w gronie rodzinnym.

[ditta12]

Dzieci rodzi się dla swiata a nie dla siebie.Trzeba uwierzyć w
nie,sama zresztą nie wiem jak to jest,moja corka jest dorosła,niech
działa jak dorosła,bo ja wiem?

[nowako-wa]

Fakt - posiadanie dzieci nie gwarantuje starości w gronie rodzinnym,
ale ich brak uniemożliwia to. Relacje z dziećmi to już całkiem
odrębna sprawa- na dobre trzeba sobie zapracować. Nie ma większej
pociechy na starość, niż obserwować ,iż trud włożony w wychowanie
się opłaca i odwrotnie- staczanie sie dziecka to najwieksza porazka-
wiem z doświadczenia, moze dlatego tak bardzo doceniam możliwośc
macierzyństwa po tylu latach.I nikt nikomu nie wmawia ,że wartość
kobiety wzrasta po zapłodnieniu. Posiadanie dziecka powinno być
świadomym wyborem, cała patologia jest efektem często niechcianych
ciąż.
Fakt też ,że dzieci nie są lekarstwem na chorobę , ale każdy lekarz
to potwierdzi ,że sa motywacją do walki , szczególnie przy depresji.
Zresztą kazda matka kiedy słyszy : kocham cię mamo, wie co mam na
myśli...
I jeszcze jedna rzecz - życie jest nieobliczalne.I-wsza żona męża
zginęła mając 23 lata, a za miesiąc miała urodzić zdrową córeczkę .
Może CHAD " nie zdązy" mnie złapać, bo co innego mnie wcześniej
dopadnie. Mam mu się dać sterroryzować i siedzieć cicho jak mysz pod
miotłą i patrzeć jak moje życie przecieka przez palce? A jak nie
wróci to sobie będę pluła w brodę ,że mogłam jednak zaryzykować?
Mamy jeszcze coś takiego jak intuicję , a ona mi podpowiada ,że
postąpiłam słusznie, a co będzie dalej- czas pokaze...

[awanturka]

dr.zabba napisała:

> Ktoś kiedyś napisał na forum, że nie powinniśmy się rozmnażać, że by nie
> powielać ChADowców. Czy nasza choroba jest aż takim upośledzeniem?
> Ja się nie zgadzam i uważam swoje życie za sensowne i wartościowe. I piękne.

Dyskusja w tym wątku, chyba wbrew Twoim intencjom, zeszła z podjętego przez Ciebie tematu. Więc chyba trzeba do niego wrócić.

Jak dobrze rozumiem to co piszesz to chodzi Ci o to, czy zwiększone ryzyko (kilkudziesięciokrotnie!) zachorowania na CHAD przez nasze dzieci to silny argument za tym by ich nie mieć.

Jeżeli chodzi o ten problem to żyję w ciągłym rozdarciu (nie mającym już nijakiego przełożenia na nasze, z mężem, decyzje bo mój okres "reprodukcyjny" już za mną).

Z jednej strony nie chciałabym absolutnie powoływać na świat istoty, której udziałem miałoby być cierpienie podobne do mojego.

Ale z drugiej strony odmówić sobie posiadania potomstwa ze względu na obciążenia genetyczne to tak jakby stwierdzić, że ja sama nie powinnam była się na świecie pojawić! I to budzi mój wewnętrzny sprzeciw.

Nie wiem jak pogodzić te dwa sposoby myślenia. No, nie wiem...


Myśmy się z mężem na dziecko nie zdecydowali, ale nie ze względów "genetycznych", zadecydowały inne względy, widać było, niestety, że z dużym, bardzo dużym prawdopodobieństwem choroba nie pozwoli mi chociaż w części wywiązywać się z roli matki.

awanturka

[tlenoterapia]

W imie jakiego egoizmu powolywac do zycia dzieci ,by zaspokoic
instynkt maciezynstwa? Tylko po to? To jakies hormony nam dyktuja
zeby miec dzieci?Dzizus!
O co tu chodzi?Moze tylko o presje spoleczna ,ze wszyscy maja
dzieci?

Wszyscy zyjacy cierpia choruja i umieraja .

To nie ma znaczenia czy nowy czlowiek zachoruje na ChAD,bo moze
zachorowac na wszystko inne-raka mozgu,toxoplazmoze,miec wade
serca, Moze ulec wypadkowi i byc sparalizowany, i tak dalej...nie
bede wymieniac calej encyklopedii chorob.

Zapewne kazdy z nas nawet jesli nie mial rodzica chorego ma
poczucie toxycznosci domu rodzinnego na swoje zycie.

Jestem zwolenniczka "rozmnazania "sie jedynie przez adopcje....

[nowako-wa]

Dochodzimy do sedna: głodny z pojedzonym się nie nagada...
Osoba ,która się nie zdecydowała na posiadanie dziecka nigdy nie
będzie wiedziała jak to jest. Ale mamy wolny kraj i mnóstwo singli,
można tak i tak.Tylko egoizm , to raczej niechęć posiadania dziecka,
bo to się zawsze wiąże z poświęceniem. Wiem co mówie , bo własnie
mój egoizm i chęć wygodnego życia powstrzymywała mnie przed decyzją.
I jeszcze jedno- do zwolenniczki adopcji- te dzieci ktoś musiał
począć i urodzić...
Gdyby wszyscy reprezentowali ten pogląd skończyliśmy jak mamuty.
A presję społeczną to ja mam w d...

[nowako-wa]

> Zapewne kazdy z nas nawet jesli nie mial rodzica chorego ma
> poczucie toxycznosci domu rodzinnego na swoje zycie.

No to mamy nową teorię: toxycznośc domu rodzinnego wywołuje CHAD,
w takim razie ta choroba musiałaby mieć 1-wsze miejsce...
A co w przypadku rodzeństwa- jedno choruje, a drugie ma normalne
życie.

[matrioszka42]

CHAD jest chorobą endogenną. Czynniki zewnętrzne mogą ją pogłębić, zaostrzyć, ale też złagodzić jej objawy. Nie moga jej stworzyć. Właśnie dlatego w rodzinie może chorować jedno z dzieci, a drugie być wolne od zaburzeń.

PS prywata: Nowako-wa odpisałam na komentarz

[ditta12]

portalwiedzy.onet.pl/43,,,,splatanie,haslo.html
Jak sie rozplątuje przewody?
Co to znaczy choroba endogenna?

[matrioszka42]

endogenny - pochodzący z wewnątrz

[ditta12]

Matrioszka napisała:
<CHAD jest chorobą endogenną. Czynniki zewnętrzne mogą ją pogłębić,
zaostrzyć, ale też złagodzić jej objawy. Nie moga jej stworzyć.
Właśnie dlatego w rodzinie może chorować jedno z dzieci, a drugie
być wolne od zaburzeń. >

Ciekawe spostrzezenie.Moze to ja byłam ta brzydka a mój brat ten
ładny.Kazdy ma swoje przeznaczenie.

[matrioszka42]

U mnie siostra jest zdrowa, a ja jestem ładna

[nowako-wa]

Sprawdziłam co mówią zródła na temat depresji endogennej i znalazłam
np.
Depresja endogenna (inaczej: depresja właściwa, depresja kliniczna,
depresja ciężka) nie ma przyczyny zewnętrznej, uważa się, że nie
jest następstwem żadnego konkretnego wydarzenia życiowego (choć
rozwój medycyny być może zada kiedyś temu twierdzeniu kłam).
Depresja endogenna wywoływana jest przez bliżej niesprecyzowane
zaburzenia funkcjonowania mózgu, szczególnie systemu hormonalnego
lub nerwowego, wskazuje się tu m.in. niedobór amin biogenicznych,
spadek poziomu norepinefryny (inaczej noradrenaliny) oraz
serotoniny.
Z tego wynika ,że medycyna nie zna do końca przyczyn powstawania
zaburzeń, jedynie poznała zmiany w funkcjonowaniu mózgu.
Dlatego tak mocno bronię swojej teori,że z chorobą można walczyć
tylko farmakologicznie.Człowiek dla medycyny wciaz stanowi zagadkę...

[tlenoterapia]

A moze cokolwiek sie postanowi bedzie sie zalowac?

[dereke]

Jaki jest sens twojego życia ?