Cholerna reaktywność

[beatrix-kiddo]

Ja mam dość, jestem tak reaktywna, że to cholera może wziąć. Byle pierdoła
potrafi mnie albo wywindować w hipo, albo skopać w takiego doła, że po
ścianach chodzę.
Dlaczego ja nie mogę normalnie reagować na życie?!
A może dawka stabilizatora za mała, ja już nie wiem, ludzie, niech ktoś ode
mnie tę nadwrażliwość zabierze, bo to się robi nie do wytrzymania!!!!!

Mam tak samo jak Tyyy

[36.a]

Porozmawiałam ostatnio z dobrą duszą, która poradziła się tak nie angażować (znowu wracam do ćwiczenia się w zdystansowaniu).

Olewam. Działa.

[beatrix-kiddo]

To masz fajnie. Ja nie umiem olać. To jest właśnie ta [biip] reaktywność. Nie
wyrabiam, no nie wyrabiam!!!!!

Musisz

[36.a]

to co się dzieje to prysznic - spływa po Tobie...
albo deszcz: zmoczy ale wyschniesz

olać olać olać

popłakalam dwa dni i wyciągnęłam wnioski.

olać!!!

[czareg]

Ja mam to samo

[obecna_xyz]

Droga Beatrix! Cierpię z tego samego powodu.Ja mam taką lepkość
myśli, że wszystkie zapamiętane traumy przeżywam bez końca. Nie
udało mi się NIC zapomnieć z całego życia: wpadki, wstydy, głupstwa,
nietakty, złe wiadomości z tv, tsunami, trzęsienia ziemi, dzieci
Biesłanu, a nawet to, że zwierzęta pożerają się nawzajem (z głodu
oczywiście- dupiato urządzony ten świat). Jeśli z tv wpadnie mi
jakiś sztylet w serce (działalnośc pedofili np, zaginione,
zaniedbane dzieci) tkwi to we mnie już na zawsze. Powinnam odciąć
się od mediów. Jestem jak poduszczka do igieł- tyle mam wbitych zadr
w sercu.Nie widzę wyjścia. Podają,że 40 mg Propranololu (beta bloker
na serce przy nadciśnieniu i kołataniu serca)pomaga zapomnieć w
syndromie stresu pourazowego. Ja zażywam beta-bloker tylko troche
inny, ale jakby leciutko pomagał, no i walnij sobie benzodiazepinkę
kiedy boli szczególnie. Trzymajmy się chłodu i obojętnosci innych-
bierzmy z nich pozytywny przykład:skóra nosorożca.Uściski i jednoczę
się z Tobą w bólu . Czy maltretujesz jeszcze swoje palce?

[beatrix-kiddo]

Czy maltretuję? Moje palce wyglądają jak jedna rana...

[poetkam]

Też jestem cholernie reaktywna... Niestety. To męka... Ale przedmówcy mają rację
: olać, olać, olać. A na początek : nauczyć się olewać na mniej znaczących
pierdołach Próbowałam- działa
Trzymaj się cieplutko, Beatrix

[daifak26]

Ja też tak mam, jak czytam książkę o czymś smutnym, to potrafię
płakać do rana, a jak ktoś mi zrobi przykrość lub jakaś sytuacja z
zewnątrz pogłębi mi doła, to czekam na śmierć... w drugą stronę
natomiast to zaczynam tańczyć ze szczęścia itp. i nikt nie wie o co
mi chodzi. Ale jestem za tym, żeby częściej brać przykład z tych, co
się niczym nie przejmują... łatwo jest mówić (sama tego nie umiem,
mimo licznych prób nauczenia się!!!) Ściskam Cię mocno Beatrix...
głowa do góry!!! Pamiętaj, że jest ktoś na świecie, kto ciepło o
Tobie myśli, wpiera i rozumie Twoją wrażliwą duszyczkę!!!

[drugikoniecswiata]

Ja też, ja też, ja też!!!!!!!!!!!!!!
I też mnie szlag od tego trafia....

Mnie pomaga terapia. Psychodynamiczna, długoterminowa (już 3 lata, 2x w tygodniu
- a czuję się mniej więcej w połowie, może dwóch trzecich tej drogi). To, że
pomaga, zaczęłam stopniowo dostrzegać po pół-półtora roku. Po dwóch wiedzialam
na pewno. Teraz wciąż jestem tego pewna, widzę w sobie olbrzymią zmianę i wiem,
że to jest zmiana trwała. Wierzę w to bardziej niż w zwiększenie dawki
stabilizatora, bo przecież już nie raz zwiększałaś, zmieniałaś, itd, nie? No ale
to ja.

[stardusts]

też reaktywnie... co zdarzenie mocniejsze to ja albo plus albo minus...

nie umiem zachować dystansu...myśli krążą wokół wydarzeń. Męczy mnie to
bardzo..Beatrix rozumim Cię doskonale. Próbuję ustalać granice, ale sobie nie
umiem, więc staram się światu, myślę ze to nie ma na mnie wplywu,
wizualizuję...Czasami jest bardzo trudno szczególnie gdy przejmuję emocje innych
i chyba w tej empatii i zbytniej wrażliwości u mnie tkwi problem. Moja
promotorka mówiła o mnie, że jestem niczym bez skóry...chyba nie wyraziłam się
zbyt jasno za co przepraszam...

[beatrix-kiddo]

Wyraziłaś się bardzo jasno, co ciekawe, mój ojciec też mówi o mnie, że jestem
"bez skóry".
To dobre określenie.

[stardusts]

Podobno z wiekiem nabywa się skórę. Tylko ja jednak chciałabym, żeby jednak z
sporo z tej mojej wrażliwości zostało, ale może kiedyś nauczę się podchodzić do
rzeczy, ludzi, zwierząt, spraw bardziej neutralnie. Może to będzie oznaką, że
odnajduję się w tej rzeczywistości, jak na razie w wielu dziedzinach pomimo, że
na zewnatrz niby sobie radzę, to wewnętrznie cały czas niczym dziecko we mgle...

[36.a]

też tak słyszałam: "cienka skóra" albo "całkiem bez skóry"

dziś myślę, że to głównie brak granic. nie tylko osławiona wrażliwość.
narysowana granica pozwala powiedzieć "spieprzaj, nie będziesz mnie
ranić". "spieprzaj, rób co chcesz, poszłam", granica nakaże się odizolować.

yy, przepraszam, ale spieprzaj jest obrazowe

[ergo_pl]

rzecz w tym, że jak ktoś jest "bez skóry", to i owszem, może powiedzieć: spieprzaj, ale będzie to przeżywał i przeżywał. właśnie postawienie granic będzie przeżywał. chodzi o to, jak je stawiać itp. kosztem jak najmniejszych emocji.

hm...

[36.a]

Należałoby uznać, że jestem tak samo ważny/a jak Inny.
I niby dlaczego mam się do Drugiego modlić?
Strącić z cokołu i cześć

[dzedlajga]

moja Mama zawsze mi powtarzala, ze mam tak zyc, zeby innym bylo ze mna dobrze,
zeby ci inni byli zadowoleni. I pamietam jak dzis ten moment, kiedy pomsylalam
sobie: dlaczego piii to ja zawsze mam sie starac? Przeciez dla tych innych to ja
jestem ta o ktora oni powinni sie starac, zeby jej bylo dobrze i zeby byla
zadowolona.

I co, staraja sie? Maja w glebokim powazaniu. I z przyjemnoscia wykorzystuja
kazda slabosc i wrazliwosc. Bo tak juz jest, ze jak sam siebie nie szanujesz, to
nikt cie nie uszanuje.

Mysle, ze to byl moj pierwszy krok zeby nauczyc sie stawiac granice. Fajna
umiejetnosc