Tesknie za Michalkiem i Tomkiem

[koluchs]

Mijaja powoli tygodnie a ja nie moge sie pogodzic po smierci moich Dzieci
wspominam placze i niewiem co robic.Na swieta bylam w polsce siostra
zaprosilam mnie na sylwestra chcieli abym zapomniala a bylo jeszcze
gorzej.przyszlo malzenstwo z dzieckiem moje dzieci byly by mlodsze o miesiac
od tego bobasa a ja nie moglam na niego patrzec wyszlam i plakalam lzy same
lecialy nie moglam ich powstrzymac czy nigdy nie bede mogla spojrzec na male
dzieci.Nadal nie pracuje nadal jestem na urlopie ktory dala mi praca ale
kiedys bede musiala wrocic ale ja niewiem jak mam tam wejsc jak mam spojrzec
tym ludziom w oczy boje sie.Rzeczy ktore mialam dla moich Dzieci nadal leza w
tym samym miejscu co lezaly i beda lezec niewiem ile jeszcze nie potrafie sie
z tym roztac, by mialy teraz prawie 4 miesiace licze dni i nie moge sie
pogodzic a najgorsze jak przychodzil dzien porodu 01.01.07 to byl okropny
czas dla mnie niewiem jak to bedzie.pozdrawiam

[zorrgula]

Kochana, nie wiem co Ci napisać...
Mocno Cię ściskam *-)

[jolantusia1]

ściskam Cię mocno i wierzę że jeszcze będziesz się uśmiechać

[oyate]

Przytulam mocno. Trudno coś w takiej sytuacji powiedzieć, nic nie ukoi Twojego
bólu. Może z czasem będzie lepiej ale nigdy nie będzie dobrze. Trzymaj się
mocno, dzisiaj słoneczko wyszło, może to znak, że będzie lepiej.
Pozdrawiam!

[tartulina]

Witaj. Wyobrażam sobie jak cierpisz i jak tęsknisz. Chłopcy zawsze będą w Twoim sercu i myślach. Potrzebujesz jeszcze trochę czasu, żeby móc żyć w miarę normalnie. W trudnych chwilach, rzeczywiście widok małych dzieci boli, ale to minie.W Nowym Roku życzę Ci spokoju i dużej ilości pozytywnych myśli. Michaś i Tomuś każdego dnia patrzą na Ciebie i czekają na Twój uśmiech. Przytulam Cię bardzo mocno. Agnieszka

[koftek]

Nigdy nie wiadomo co pisać żeby pocieszyć w takiej sytuacji . Życzę Ci
poprostu dużo siły bo jest Ci ona potrzebna .

Kasia

[mamaigora1]

Koluchs,
wiesz, tak z wałsnego doświdczenia Ci powiem, że Ci ludzie w pracy to bardziej
sie boja tego spotkania niz Ty, naprawdę.

Siostra postąpiła troszkę nierozwaznie próbując 'leczyć' Cie kontaktami z
malżeństwem z małym dzieckiem - Ciebie to musiało strasznie zabloeć...

Na Twój stan nie ma lepszego lekarstaw niz czas, on leczy rany - jedni
potrzebuja go więcej inni mniej. Ból z czasem staje sie jakby znosniejszy...ale
nie ma sie co oszukiwać, rany zarastaja, ale blizny zostaja do końca zycia...

Myslałas może o kontakcie z psychologiem, może taka terapia pozowliłaby Ci sie
otrząsnąć, choc na tyle aby stawic czoła swoim współpracownikom po powrocie do
pracy?

Przytulam Cię i pamietam o Twoich chłopcach (*)

[100ania]

Koluchs często myślę o tobie i twoich małych aniołków, zwłaszcza kiedy patrzę na moje maluchy. Moim chłopcom udało się, chociaż też drżałam o ich życie. Myślę, że wizyta u psychologa mogłaby pomóc. Nie zapomnisz, ale może twoje dni przestana być wypełnione jedynie smutkiem. A co do pracy, to nie masz powodu bać się patrzeć ludziom w oczy. Oni na początku nie będa umieli się zachować i będą bali się spotkania z toba, ale to minie.
Ściskam cię mocno.

[magda011]

W takim momencie trudno napisać coś właściwego.Czuję jednak potrzebę,aby
powiedzieć Ci,że myślami napewno nie tylko ja ,ale my wszystkie mamy
wcześniaków jesteśmy z Wami i pamiętamy o Twoich synkach.Życie jest brutalne i
doświadcza nas często w najbardziej okrutny sposob i zawsze po jakimś czasie-
nie od razu -na nowo wschodzi słońce.Musisz wierzyć ,że i dla Ciebie w końcu
ono rozbłyśnie.Pamiętaj nie jesteś sama i porozmawiaj z kimś o swoich
odczuciach -nawet z psychologiem.
Pozdrawiam i myślami jestem z Tobą
Magda

[marek.k72]

Nam urodziła się w tragicznych okolicznościach nieżywa dziewczynka w siódmnym
miesiącu ciąży i wiem jak to boli. Była z rodościa oczekiwanym pierwszym
dzieckiem. Ale zamiast radości była trumna, pogrzeb...
Boli też świadomość, że dziecko mogłoby żyć gdyby lekarze zrobili co należy na
czas. Myslę, że ból pozostaje do końca życia ale z czasem coraz bardziej
zagłuszony. Po około 8 miesiacach od śmierci córeczki urodził się nam synek
wcześniaczek. Jest bardzo ciężko ale jednoczesnie jest nadzieja i jakaś radość.
Dlatego myślę, że najlepszym lekarstwem jest następne dziecko.

[roksana.cz]

Sylwiu Kochana, przytulam Cię z całych sił, wierzę, że z końcu Twój ból się
stłumi, choć nigdy nie zapomnisz swoich Aniołków. Ja też o nich pamiętam (*).
Myślę, że MamaIgora ma rację, spróbuj zasięgnąć porady psychologa.
Raz jeszcze przytulam wirtualnie

[edyta7705]

Napisałam maila. Edyta

Tesknie za Michalkiem i Tomkiem

[lanre2]

Przezywasz czas zaloby, w tym czasie masz prawo do wszystkiego, badz dla siebie
lagodna.Placz , jesli musisz,trzymaj ubranka w szafie i nie obwiniaj sie o
nic , ani o to , ze myslisz tylko o jednym , ani o to , ze zajmuje Ci to duzo
czasu.
Z wlasnego doswiadczenia powiem Ci , ze mi pomogl powrot do pracy.Wrocilam
bardzo szybko, obciazylam glowe biezacymi sprawami, ale poszlam tez do
psychologa.Mialam potrzebe rozmawiania o Dziecku, podobnie jak nieskonczenie
dlugo o swoich szkrabach moga opowiadac inne Mamy.
Bo Dzieci , ktore odeszly sa nierozerwalna czastka tego swiata , a wiezi z Nimi
nie umieraja nigdy.
I w szafie leza ubranka , butelki , laktatory i rozne dzieciece akcesoria.Az
przydzedl dzien , gdy stracilam nadzieje , ze sie kiedykolwiek przydadza.W
piatek mialam je oddac, zawiezc do Domu Dziecka, czy wyniesc do piwnicy.W
czwartek zrobilam test ciazowy , i jestem pelna nadziei , ze ubranka , moze
niekoniecznie te rozowe , ale jednak sie przydadza...

Nie poszlam w Odwietki , nie pogratulowalam sasiadce urodzenia dziecka, bo na
wszystko jest pora...Moja , jeszcze wtedy nie nadeszla...
Jestes w okresie , gdy musisz zaopiekowac sie wylacznie soba , swoimi
uczuciami, poradzic sobie z zalem ,do losu, moze do lekarzy , czy ludzi z
pracy.Jedni okaza Ci wspolczucie , ale moga tez byc tacy , ktorzy uwazaja , ze
ich los jest najciezszy , i tyle co Oni , to nikt nie przezyl.Olej to.Nie bierz
nic do glowy.
Pielegnuj w sobie milosc do Dzieci, przeciez One Cie wciaz kochaja...To sie
nigdy nie konczy.Zaufaj mi, ze jeszcze kiedys sie usmiechniesz...Teraz daj
sobie czas...
Ela

[u_brzoska]

Ela tak pieknie i madrze napisala. Po prostu dbaj o siebie i badz dla siebie
dobra. Zaslugujesz na to...

[agusia514]

Witaj,wiedz że niestety ból nigdy nie mija,tylko z czasem jest mniejszy.Dziś moi
Chłopcy skończyliby 2 latka,ale zamiast tortu i świeczek kupiłam znicze na
cmentarz.Płakałm tam w głos myśląc że tak nienawidzę tego miejsca,wciąż zadaję
sobie pyatnie dlaczego nie mogę Ich przytulać a dziś kupić Im prezentów i zrobić
przyjęcia.Ale wróciłam do domu a tam moja 7 m-czna córeczka uśmiechała się do
mni tym swoim dziecięcym szczerym i pięknym uśmiechem.W takich chwilach wiem,że
jeszcze momi wszytsko warto żyć i Ona pomaga mi pokonąc ten okropny ból. A co do
pracy, myślę że to jest lekarstwo.Ja po tym wszystkim siedziałam sama w czterech
ścianach i dosłownie wariowałam.Upijam się, krzyczałam i nie chciałam życ,myślę
że praca,jakiekolwiek zajęcia pozwalają to przetrwać.A ludzie, tak naprawdę co
oni Cię obchodza....

[agusia514]

Niestety coś mi przerwało więc piszę dalej.Ludzie sami nie wiedzą co powiedzieć
i jak się zachować i myślę,że oni bardziej boją się tego spotkania niż Ty.To
jest Twój ból i smutek i nikt nie będzie potrafił go zrozumieć...Będzie im
smutno i co z tego,toTwoich Dzieciaczków nie ma.Ja długo nie mogłam patrzeć na
inne dzieci,słuchać i nich, oj bardzo długo i mimo że starałam się z tym walczyć
efekt był mizerny.Do tej pory jak widzę bliźniaki łezka mi spływa po policzku i
dzień już nigdy nie jest taki sam.Życzę Ci dużo, dużo siły....Trzymaj
się...Pozdrawiam

[szczota12]

Bardzo Ci współczuje.