bliźniaki 33tc

[karolina_marta]

Cześć,
Chciałam sie przedstawić.
Tydzień temu 3.10.2007 urodziły sie moje dzieci:
Celestynka i Lucjan waga 1700, 1650 i 45 cm w 33tc.
Dzieci maja się w miarę ok.
Urodziłam przez cc, ale rodząc już naturalnie 7 cm rozwarcia i z pupą małej na
starcie.


Czytałam to forum od początku ciąży, ale pod koniec przestałam bo byłam pewna,
że nie będzie mi potrzebne.

Na razie złapałam konkretnego doła. Mąż sie na mnie za to obraził i wyrzuca
mi, że jestem zła matką.
Mam nadzieję, że do powrotu dzieci do domu wszystko sie unormuje.

Czy któraś z was miała spadki nastroju po porodzie? Chyba nie jestem sama??

pozdrawiam,

[100ania]

Spadki nastroju to za mało powiedziane.
Ryczałam średnio co trzeci dzień.

Zdrówka dla dzieciaczkó.

Karolino Marto

[ania.silenter]

Przeczytałam Twoje ostatnie pytanie...Jest nawet ponoć takie specjalne
określenie "doła", który przeżywa matka wcześniaka. Jakiś syndrom winy
niedonoszenia ciąży czy coś takiego...Ja miałam tak koszmarne wyrzuty sumienia i
"doła", że szkoda słów.To zupełnie normalny objaw. A Twój mąż też pewnie
przeżywa i boi się o dzieci...Musicie się wspierać na ile to możliwe.
A, nie przedstawiłam się - jestem Ania, mama prawie 4-letniej Oli, która
urodziła się w 31 tc z wagą 1120g.

Karolino Marto

[annawoj]

znamy sie z froum listopadowego, wiec znasz moja historie.
Staram sie trzymac, ale roznie z tym bywa...Wyrzuty sumienia to
normalne - ze za krotko jestem przy malym w szpitalu, bo biegne do
domu sciagnac mleko miedzy wizytami, bo porod przedwczesny przez
mnie, bo nie przybiera na wadze przez moje kiepskie mleko, za malo
pożywne (wygladam i wazw juz niemal tak jak przed ciaza, a od porodu
minelo dopiero 10 dni)-stram sie wmuszac jedzenie i tyc, skutek jak
na razie odwrotny. Denerwuje sie, ze maly ciagle w szpitalu, bo te
wczesniaki ktore znam z forow w jego wieku juz wracaja do domu, a u
nas sie nie zapowiada...Kraze jak zmora miedzy domem a
szpitalem.Placze, choc szybko to mija, czasem dopadaj mnie kryzysy -
przedwczoraj pzreryczalam caly wiezor i maz nie mogl mnie uspokoic.
Wyrzucam sobie, ze jestem zla matka, nie chce mi sie z nikim gadac,
nie odbieram telefonow. Poklocilam sie z tesciowa, z ktora do tej
pory mialam swietne relacje -jest pzrewrazliwiona na punkcie zdrowia
swojej wnuczki, naszej bratanicy, u ktorej szuka wszelakich chorob
(wg mnie dziewczyna jest zdrowa) i te niepokoje przenosi na moje
dziecko - ktore wiadomo, wczesniak, bedzie chorowalo w dwojnasob. A
jak nie to znaczy, ze lekarze nie potrafia u niego znalesc chorob i
sa zlymi lekarzami. Poglebia moja frustracje opowiadajac o chorobach
ktore mu groza i jak mantre powtarza ze nie bede miala mleka, bo nie
pije mleka. Na razie pokarmu mam wystarczajaco.Mleka nie pije i nie
bede!
To tyle u mnie. Nie martw sie, bedzie dobrze. Maz na pewno tez jest
zdezorientowany nowa sytuacja (zwlaszcza ze wasze szczescie jest
podwojne), a ty na pewno jestes swietna, troskliwa mama,
najukochansza dla swoich dzieci Pozdrawiam cie cieplutko

[ciesia]

[ciesia]

Za szybko enterDol to malo powiedziane, jak juz wczesniej ktos
napisal. Ja ryczalam cale dnie, bylam jak w amoku, niedocieralo do
mnie co mowia ludzie.Wszystkie to przeszlysmy i zycze Ci duzo
cierpliwosci. Maz na pewno tez sie martwi moze nie potrafi tego
okazac, tez jest zdolowany ale musicie sie teraz wspierac dla
Waszych maluszkow.Pozdrawiam

[tartulina]

Witaj. Chyba większość z nam miała spadek formy po porodzie, ale z każdym nowym dniem będzie trochę lepiej. Trzymaj się i zbieraj siły witalne dla swoich Skarbeczków.Dużo zdrówka dla Dzieciaczków. Pozdrawiam. Agnieszka

[ewcians]

Witaj Słonko.
Nie przejmuj się spadkami nastroju - to normalne po traumie związanej z
wcześniejszym porodem. Ja urodziłam przez cc Zuzię i Kacperka (27 tc. 950 i 900
g) 11 m-cy i 1 dzień temu. Po po prodzie położyli mnie na sali z mamą Dzidziusia
urodzonego w 35 tc...... Ona chodziła do swojego Synka, dotykała, głaskała,
pieściła, karmiła, przewijała itd, a ja nawet nie mogłam swoich Pysiaczków
zobaczyć.Na drugi dzień położyli nam na sali Ksenię ( KSENIA CAŁUSKI!!!), też
mamę Wcześniaczki. Było lepiej, aczkolwiek obydwie wyłyśmy równo w poduchy, i w
rezultacie jak jedna widziała łzy drugiej to sama wyła.
W rezultacie stwierdziłam w 3 dobie po porodzie, że ja zwariuję na tym
szpitalnym łóżku i się wypisałam ze szpitala. Załamka trzymała mnie bardzo
długo, jedynie gdy jeździłam do Maluszków i codziennie mogłam patrzeć na nie -
choć nieraz serce mi pękało, jak widziałam Ich cierpienie, a już nie wspomnę o
momentach gdy otwierały swoje oczęta i osłabione chciały bardzo spojrzeć na mnie
- smutnymi i zmęczonymi oczkami (mój Boże, jak to teraz opisuję, znów łzy mi
napływają do oczu) - ja uśmiechałam się do Nich, łykając łzy i odganiając
dręczący mnie ból. Ale przyjeżdżałam do domu (dystans 100 km) i wyłam w poduszkę
przez pół nocy - aż nie padłam (dosłownie) ze zmęczenia. Dopiero po ponad
miesiącu przyzwyczaiłam się do tej całej sytuacji - owszem nadal wyłam w
poduchę, ale już nie chodziłam jakbym była nie z tego świata i zaczęłam pamiętać
coś więcej niż tylko chwile spędzone z dziećmi.
Co do Twojego Małżonka....
Ja rozumiem, że sam jest w szoku, rozumiem, że przeżywa tę całą niespodziewaną
sytuację, ale nie rozumiem jednego - za co niby On Cię nazywa złą Matką??? za co
Cię obwinia???? za to, że złapałaś normalnego doła ??? każda mama takiego łapie
- bo musi wrócić do domu bez Dzieci, bo nie może od razu po porodzie przytulić,
przebrać, nakarmić. Pewnie takie insynuacje Cię ranią - i szczerze powiedziawszy
podziwiam Twój spokój w tej kwestii.......na szczęście mój Mąż bardzo mnie
wspierał po porodzie, właściwie tylko dzięki Niemu nie zwariowałam (a byłam
naprawdę blisko obłędu), nikt tak jak On mi nie pomógł w tamtych ciężkich
chwilach, tylko na Jego ramieniu mogłam się wypłakać do woli, tylko Jemu mogłam
wykrzyczeć (dosłownie) swój ból, ten niesamowity ciężar jaki miałam na sercu,
później też mnie wspierał, niejednokrotnie z Kacperkiem było bardzo
źle......wówczas tylko On potrafił mnie przytulić, powiedzieć jak bardzo
kocha.... . Na początku, zaraz po porodzie obwiniałam się za to, że moje Dzieci
muszą tak cierpieć.....nikt inny jak mój Mąż wybił mi to z głowy. NIGDY nie
nazwał mnie złą matką - po wypisie Dzieci ze szpitala, bywa między nami różnie,
padają słowa przykre, niespotykane wcześniej, jednak tych dwóch słów raniących
do głębi nigdy nie usłyszałam z ust mojego Męża.......
Jedyne co mogę Ci doradzić w takiej sytuacji to - wytłumacz Mu, że czasem porody
przedwczesne zdarzają się i Matka niczemu tu nie jest winna, po drugie uświadom
Mu, że Bliźniaki mają to do siebie, że z reguły rodzą się przed terminem, po
trzecie niech się Chłop cieszy, że Maluszki radzą sobie nieźle!, po czwarte -
powiedz Mu, że w takiej sytuacji powinniście być razem, tworzyć Jedność - jedno
winno wspierać drugie, a nie dołować.
Narzekam na swojego Chłopa - ale w sumie po tym co tu przeczytałam dochodzę do
wniosku, że trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno........
Wiem, że kochasz swojego Męża - ale nie daj się poniżać......tak nie można.
Opowiedz Mu może o Bliźniakach - Kacperku i Zuzi urodzonych we wspomnianym
wcześniej 27 tc (pomimo leżenia, i trzymania usilnego nóg razem), które przeszły
wiele.........a dziś (11 m-cy skończyły 10.10) są Słodkimi, bardzo ruchliwymi,
normalnie rozwijającymi się Maluszkami.
Chcesz - napisz na maila [e-mail] - opiszę Ci całą historię moich Skarbów
od początku do dnia dzisiejszego. Może to podniesie Cię na duchu - a Twojemu
Mężowi doda optymizmu i pozwoli zrozumieć, że obwinianie Mamy o wcześniejszy
poród nie jest najlepszym wyjściem - może nasza historia poprawi Mu humor i coś
uświadomi.

[oyate]

Przede wszystkim ogromne gratulacje!!! Niech mąż nie gada głupot!!!
Przepraszam ale się aż zdenerwowałam jak to przeczytałam...zła
matka??? Ciekawe jak on by sobie poradził z burzą hormonalną i
wcześniejsze przyjście dzieci na świat!!!

Nic się nie martw to minie. Ja też jak się urodziły moje córki to
miałam "baby blues'a". Cieszyłam się,za chwilę płakałam. Mleka po
pachy a karmić za często nie mogłam, bo się wychładzały. Odciągałam
w dzień, w nocy. Byłam wykończona i strasznie zmienno nastrojowa.

Na szczęście to minęło. W domu zawsze lepiej więc byle do przodu!!

Pozdrawiam!

[trzyraczki]

Będzie dobrze,może tak jak w moim przypadku - płacz za każdym
razem "oczyszcza".w obliczu problemów z dziećmi nie da rady być
wiecznie optymistyczną i nieugiętą.Jestem mamą trzylatka
(41tydz.,3960) i trojaczków(10.07.07, 34tdz.,2000,2080,2140)i
miałam,mam i będę miała chwile załamań tym bardziej że jestem prawie
sama w domu(mąż pomyka na dwóch etatach żeby powiązać sytuację
finansową, rodzina za daleko i pomaga sporadycznie, na pomoc
instytucji nie mam co liczyć bo "za dodrze" zarabiamy - choć do
średniej krajowej nam daleko ).Pierwsze łzy były jeszcze zanim
trójka przyszła na świat - oderwanie łożyska(dobrze że byłam w
szpitalu),świadomość okropnego zagrożenia życia maluchów i do tego
strajk lekarzy, noc i jeden neonatolog na dyżurze(uratowanie ich to
głównie jego zasługa: Karolek - 2000 g, 1 Apgar,intubacja,Klaudiusz-
2140,4 apgar i CEPAP, Magda - 6 apgar,samodzielny oddech ale potem
CEPAP)następne łzy to jakaś 5 doba,potem radość jak szefowa OIOMU
mówi: co na intensywnej terapii robią zdrowe dzieci?(po tygodniu)
potem znowu chwile załamań podczas dojazdów na "widzenia" do szpitala
( musiały przekroczyć 2 kg, bo pospadały z wagą do 1750) i radość po
powrocie dzieci do domu (po 3 tygodniach).A teraz to na
zmianę:pierwszy uśmiech dzieci- radość, płacz wszystkich razem gdy
jestem sama - łzy z bezsilności.Mój mąż mówi że kobiety są
twardzielki - są w stanie wszystko wytrzymać gdy w grę wchodzi
zdrowie i dobro ich pociech - faceci nie dali by rady i dlatego oni
nie rodzą(a ja nie wiem czy wtedy się cieszyć czy wściekać)A maluchy
po 3 miesiącach : Karol 4660,Klaudiusz 5400,Madzia 4720 chyba
całkiem dobrze ) pozdrawiam

[mamaigiiemilki]

hej!
ja ur tez swoje blizniaczki w 33tyg- wazyły 1800 i 1700/46cm;
(pociesze, ze rozwijaja sie ok, nie potrzebowały rehabilitacji);
to, ze masz doła to zupełnie normalne- jak juz pisały dziewczyny;ja
lezałam ze swoimi w szpitalu, po dwoch tyg. małe mogłe juz wyjsc a
tu ja dostałam temperatury- kurcze, jaka ja wtedy byłam załamana,
płakałam b.czesto, nie spałam...no bo juz prawie byłysmy w domu...
po wyjsciu było ok, ale po jakims czasie znow "łapałam dołą"(typu:
siedze w domu, tylko dzieci i dzieci...); i wtedy moja mama
wypedziła nas siła do kina- cały film myslałam o corach, zrozumiałam
co dla mnie teraz jest najwazniejszei od tamtego czasu wszystko jest
wporzadku- a panny maja juz prawie 2,5roku;
takze głowa do góry, to minie, naprawde- ale wg mnie do tego jest
potrzebne wsparcie najblizszych;

[karolina_marta]

Dziękuję za słowa wsparcia.

W tej chwili jest nieco lepiej, ale myślę, ż jeszcze nie jedne takie chwile
przede mną.
mam skłonności do łapania dołów i chyba muszę się na nie przygotować.
Byłam bardzo zaskoczona tym złym nastrojem, bo tak naprawdę, wszytko udało sie z
porodem szczęśliwie a ja tak sie poddałam.
dzięki...

[100ania]

nawet po porodzie w terminie, super szczęśliwym "łapanie doła" jest na porządku dziennym. Zmiana sytuacji, nowe przeżycia, hormony - wszystko powoduje, że bez żadnej powaznej przyczyny łzy kapią i nos sie robi czerwony. A potem każda z nas myśli "i czego ja beczę?". No ale tego nikt nie wie. Główka do góry i pisz jak będą "dołki" na drodze

[jolantusia1]

trzymam kciuki za Was, koniecznie pisz jak będziesz łapała doła, niestety to
normalne u nas, stres ogromny. Napisz koniecznie jak się mają bliźniaki ile już
ważą, jak oddechowo, usg główki itd. Pozdrawiam