Odpuściłam

[tolka11]

Niby wiem, że nie mozna przesadzać, niby siedzę w tym zawodowo, niby
wszyscy specjaliści mówili, że nie przesadzam, ale jednak okazało
się, ze dla mojego Miłosza to było za dużo.Dzieciak od roku nerwowy,
wrzeszczący i płaczący z byle powodu, nie rósł, a jadł duzo. Nie
chciał chodzić do przedszkola, dzikie awantury co rano, a
przedszkole uwielbia.
No i odpuściłam. Niestety. Zero logopedy (mówi paskudnie, a w tym
roku skończy 6 lat), zero psychologa, zero neurologopedy i w ogóle
zero. Tylko okulista został, bo tu nie ma zmiłuj się.
I dziecko mi się zresetowło Radosny, wyciszony, nie płacze (chyba,
że go Sara ukąsi). Nie ten dzieciak.
Tylko mowa stoi w miejscu, napiecie twarzy też nie takie jak być
powinno, emocjonalnie dalej rok do tyłu.
I bądź tu człowieku mądry.
A do tego mój przyjaciel pediatra-neonantolog twierdzi, że źle
robię, że trzeba było młodego przetrzymać.
No i co? Poradźcie kobiety dobre?

moja szarańcza: Judyta40Hbd, Miłosz 28Hbd, Sara 33/34Hbd i ...

[szalicja]

Tolka, mam te same dylematy...Mąż mówi - odpuść, bo ci synek za parę
lat podziękuje, że zrobiłaś z niego kalekę (wmówiłaś) itp -. Nie
mogę. Boję się odpuścić tym bardziej, że poprzedni miesiąc był taki
przelomowy i jakby mlody się odblokował. Wiesz co, z mojej
upierdliwości i nieodpuszczania sama doszłam, że Mati ma kandydoze
która opóźniała jego rozwój. Od miesiąca jest na diecie i są
postępy. Nie wiem, co Ci doradzić...Ja odpuściłam jedną godzinę SI,
ale w zamian ma inną terapię. Nie wiem, jak u was z intenswnością?
Może nie trzeba było odpuszczać całkiem, tylko może zmniejszyć ilość
godzin tej pracy? U nas jest tak: raz w tygodniu psychol + diagnoza
na CZR (to też ok. godziny), godzina w tyg. Sherborne, godzina SI.
logopeda nieregularnie tzn. było co tydzień, ale średnio raz na dwa
tygodnie. Generalnie to i tak praca oparta na ćwiczeniach i zabawach
w domu. Zamist SI postawiliśmy np. na basen i tak właśnie w sobotę i
niedzielę Mati ma nawet ponad godzinęszaleństwa w wodzie. Myślę, że
to bardzo dużo daje, a napewno daje znacznie więcej radości niż
terapia SI. Często też chodzimy na sale zabaw. Zabawa w takich
miejscach też jest świetna na zaburzenia SI. Tak myślę, że może nie
chodzi o to, by odpuścić. Może chodzi o formę? Czyli zamiast np.
rehabilitacji na sali z rehabilitantem - basen. Są gdzieś takie sale
doświadczeń np. w muzeach, to też fajna sprawa. Zresztą, oj szef tak
mi radzi, i mądzrze. Sam ma syna z porażeniem mózgowym. I ja tak
myślę, że wolę pujść z dzieckiem np. na kucyki, basen itp. niż na
godzinę SI w dusznej sali, gdzie przez godzinę pani będzie go bujaćw
hamaku. I tyle.

[tolka11]

U nas to wyglądało tak: 1x na tydzień - logopeda w przedszkolu,
neurologopeda prywatnie, basen, ścianka wspinaczkowa. 1x w miesiącu:
psycholog, okulista. Do tego neurolog, endokrynolog. No i miłoszowe
pasje.
W domu trudno coś zrobić, bo młody nie ma siły, a ja i mąż tym
bardziej (toż mamy jeszcze zbuntowaną nastolatkę i równie zbuntowaną
dwulatkę), a do pracy chodzić też trzeba.
Niby nie miał tego dużo, ale co chwilę coś.
Zresztą z gabinetu logopedy zwiewał, bo tam nie było kumpli.
Efekty mojego odpuszczenia? Ja jestem w lepszej formie, egoistyczne,
ale na dzieci dobrze działa, Miłosz jest w lepszej formie i zaczął
rosnąć.
Ale i tak siedzę i myślę, bo jak znowu coś zawale, to ...

[szalicja]

No to rzeczywiście wcale nie tak ostro, choć widać, że dla młodego
za dużo tego było jednak...Może trzeba dać odsapnąć Wam wszystkim,
zregenerować się...Ja się bardzo bałam odpuszczenia SI a widzę, że
sama dieta u młodego działa cuda bo kontakt wzrokowy nagle naprawdę
jest dużo lepszy. Kurcze, może trzeba to tak wypośrodkować? A i sama
wiesz, że my zawsze będziemy siedzieć jak na szpilkach. Trzeba mieć
rękę na pulsie, ale żyć w miarę norlmalnie o ile się da. My mieliśmy
fazę, że każdego dnia po pracy czy przed gdzieśz młodym szliśmy.
Nie mieliśmy wogóle życia rodzinnego i tak też długo nie da się
pociągnąć. Kurcze, i jak tu żyć i nie zwariować?

[jola23061978]

NAsze życie to nieustanne wybory . JA ciągle musze z czegoś
zrezygnowac i miec wyrzuty sumienia czy dobrze zrobiłam bo Oliwia to
ma takie braki wszedzie że musiałaby mieć nonstop sztab specjalistów
ale też niestety zauważyłam, że mając mniej wyjazdów
i "specjalistów" a zostawiajac to co w miarę dobrze znosi i widze
efekty robi wieksze postepy.
Myślę że intuicja i matczyne oko widzą najwiecej. Za trochę
zobaczysz czy rzeczywiście bedzie gorzej czy nie bedzie szedł do
przodu choć trochę i zdecydujesz czy wrócić do tego.

pozdr

Jola

p.s.
Poza tym samemu też trzeba normalnie życ a nie zajechać się bo stres
i nerwica bardziej zeżrą Miłosza i Was niż odpuszczenie

[tabaluga0]

ja zrezygnowalam z Osrodka wczesnej interwencji tzn z pani pedagog, ktorej
zajecia nic a nic nie wnosily Szymkowi, za to w przedszkolu ma logopede raz w
tygodniu i panią pedagog raz w tygodniu. Widac, ze jest ok, zaczal wyraźniej
mowic( o ile nie ma kataru).
Kiedys chodzilismy na hipoterapię, raz w tygodniu a w lecie 2 tygodnie
codziennie, nagle zaczely sie placze, wiec zrezygnowałam, nie chcialam , zeby
mały zniechęcił się do koników, nie chcialam niczego na sile. Tak samo było z
rehabilitacja, był płacz, agresja, marudzenie wiec odpuściłam. Neurolog mówi ,
ze teraz to on sam się rehabilituje biegając wszędzie, wspinając sie chociazby
na biurko.

Zmuszałam dziecko do rysowania, nie chciał, płakał, a z w koncu sam zaczal
prosić o kredki i kartki, maluje brzydko, bez ładu i składu, ale sam i z ochota.
Coś tam wymyśla, ze to choinka, albo ulica itd. Potrafi tak siedzieć nawet godzinkę.

[traganek]

Ja też odpuściłam.
Chodzę z maluchami tylko na koniki (bo to uwielbiają) i do okulisty.
Inni specjaliści, wszelkie badania poszły w odstawkę. Nawet do
pediatry chodzimy tylko raz na pół roku (a nawet rzadziej).
Myślę, że to bardziej psychika mamy wcześniaka każe nam trzymać się
tych specjalistów. Gdzieś wewnątrz siedzi w nas poczucie, że coś
możemy przegapić ale czy te wszystkie stresujące wizyty sa naprawdę
potrzebne?
Poszłam raz z Antkiem do psychologa. On się zupełnie zaciął i przez
całą wizytę patrzył w podłogę i nie powiedział ani słowa. Chyba
dziecko wie lepiej od mamusi co mu jest potrzebne

[tolka11]

Dzięki. Wiedziałam, że nie jestem sama z takimi wyborami, ale tak
dobrze poczytać, że to, co robie nie jest przestępstwem wobec mojego
dziecka.
Fajne jesteście, wiecie?

[11anetta]

no i ja tez mam dyemat bo moj syncio ma 18mcy kor15 a ja chodze juz tylko do
okulisty i pediatry jak mu cos dolega.Rehab.poszla w odstawke bo rehabilitantka
twierdzi ze nie widzi potrzeby logopeda dopiero na kontrole za 6mcy ale czy
pojde tego niewiem.dziecko jeszcze nie chodzi a moze jednak powinnam dalej
rehabilitowac?Dodam ze maly jest jak rakieta wszedzie go pelno.Doradzcie
prosze.pozdr

[traganek]

Z rehabilitacją to bym tak szybko nie odpuszczała dopóki dziecko nie
zacznie prawidłowo chodzić...

[szalicja]

Mój mlody miał asymetrię oraz zmienne napięcie tzn. miejscami miał
zwiększone a w innych miejscach obniżone. W kazdym razie długo nie
trzymał głowy i to był największy problem. Kiedy rehabilitantka
doprowadziła go do solidnego, z prędkością strusia pędziwiatra
raczkowania w wieku 9 miesięcy, kazała przerwać rehabilitację i dać
mu samemu stanąć na nogi. I tak się stało. Młody stawiał pierwsze
kroki w wieku 12 miesięcy, a wieku 14 już śmigał
Może to zależy poprostu od stopnia czy rodzaju problemu? Może czasem
warto dać dziecku samemu powalczyć, aby naturalnie osiągnęło pewne
stany?

[janeel]

ja nie jestem mama wczesniaka, ale tez moge podzielic sie podobnymi
doswiadczeniami.
moja corcia jako 3 miesieczniak nie trzymala glowki i nie podnosila
jej tym bardziej w pozycji na brzuszku.
u neurologa straszne diagnozy (same wiecie...) i skierowanie na
vojte.
chodzilam z corka przez miesiac, cwiczylam w domu. robila postepy
ale... nie mialysmy czasu na nic poza karmieniem i cwiczeniami,
pogodne wczesniej dziecko zrobilo sie nerwowe, pojawily sie drzenia
raczek, nozek (wiem, ze tek moze byc), ja psychicznie nie dawalam
rady i... postanowilam, ze robie 2 tyg przerwy.
to bylo jak cud, dziecko wyciszylo sie (jak Twój Miłosz), a co
najważniejsze samo zaczelo robic postepy.
nie wroclilam juz do rehabilitacji. po trzech m-cach (ze strachem)
poszlam na kontrole do neurologa i okazalo sie, ze dziecko JEST
ZDROWE (w dolnej granicy normy, ale jednak )
i co Wy na to...?
bo ja zaczynam wierzyc, ze spokoj i odpowiednia atmosfera w domu
moga byc bardziej stymulujace niz wszystkie te specjalistyczne
cwiczenia...

[tolka11]

Masz rację, ze spokój i odpowiednia atmosfera działają cuda.
Niestety moje wątpliwości nie zniknęły, bo u Milosza chodzi o mocno
zaburzone napięcie mięśni twarzy, które samo nie zniknie i o mowę,
która sama nie zrobi się ok.
Ta jego twarz to męczy nas strasznie, on ma tak serdecznie dość
masazy i ćwiczeń, że po prostu odmawia wspólpracy.

[janeel]

moze nie sugeruj sie moim postem, bo takie calkowite odpuszczenie,
to przeciez jednak ryzyko i ogromna odpowiedzialnosc. u nas sie
udalo, ale i problemy byly mniejsze.
mi by intuicja podpowiadala, aby troche odpuscic, a potem jednak
znow zaczac pracowac...
bede trzymac za Was kciuki