Życie z żołnierzem

[nederlandka]

Wiele razy,przeważnie w środowisku cywilnym ,ale i wojskowym
też,spotykam się z opinią,że życie z żołnierzem musi byc cholernie
trudne i wszystko musi chodzić w rodzinie jak w zegarku.Stereotyp
jest taki :żolnierz zawodowy po latach służby ,powinien otrzymac
żółte papiery,musztruje rodzinę,wszyscy w domu mają stawać na
baczność,dzieci wychowuje w wojskowej dyscyplinie.Wiem,że wiele
zachowac z pracy przenosi się na grunt rodzinny ,nawet
mimowolnie,ale wiem też ,że przy dobrym porozumieniu i dobrej woli
oraz wałkowania tematu ,można to zwalczyć.Pamietam słowa mojej
koeżanki,kiedy kilkanaście lat temu wychodziłam za mąż: za trepa??I
nie boisz się??? Jaka jest Wasza opinia na temat środowiska
wojskowego,zwłaszcza rodzinnego i wychowania dzieci?Ja mimo lat i
różnych życiowych perypetii jestem cholernie szczęśliwa z moim
niestrepiałym mężem.

[kora3]

nie mam doswiadczenia w zyciu z zołnierzem zawodowym, ale mam w
życiu z mundurowym formacji innej niz armia i to wykonujacym zawód
wymagający wielkiej samodyscypliny, w dodatku ze tak
powiem "dowodzacym":)

Nie potwierdzam w tym przypadku informacji o wprowadzaniu drylu
mundurowego w domu. Dzieci nie mamy to i sie nie wypowiem, widze
jedynie, ze drosłe już dzieci mego partnera nie sprawiają wrazenia,
by je "tresowano" w dziecińśtwie.

[eevita]

Sama piszesz,że Twój mąz jest "niestrepiały", czyli jest wyjątkiem...
Ja pochodzę z wojskowej rodziny, ,mój ojciec był wojskowym
zawodowym, dosyc dawno odszedł z wojska, i uważam,że to była jedna z
mądrzejszych decyzji w jego zyciu. Mnie jego praca kojarzyła się z
piciem, codziennymi awanturami po powrocie do domu. A ze mieszkałam
w bloku, gdzie były tylko takie rodziny, to wiem,że takie zachowanie
to była norma... tzn. picie w pracy i późne powroty do domu w stanie
wiadomo jakim. Ojcowie moich koleżanek też tak sie zachowywali,
pamietam, jak miałam 12 lat, ojciec mojej kolezanki, gdy go
spotkałam na klatce schodowej, oczywiście kompletnie pijanego,
zaczął sie do mnie dobierać, całował mnie, wkładał ręke pod
spódnicę. Udało mi sie uciec, ale przestałam się bawić z ta
koleżanka. Wstydziłam się. Wsród tych znajomych zołnierzy były
oczywiście wyjatki - ojciec mojej najblizszej przyjaciółki to
fantastyczny facet, nie pił, miał wiele róznych zainteresowań.
bardzo jej zazdrościłam atmosfery w domu, spedzałam u niej całe
dnie,żeby nie przebywać w moim własnym domu. Ze wzgledu na ojca,
oczywiście. Nie wprowadzał żadnego drylu wojskowego do rytuałów
rodzinnych, ale wystarczyło,ze pił, a potem był agresywny -
wyzwiska,awantury, na szczęście bez przemocy fizycznej. Kiedy
zmienił pracę, odszedł z wojska, całkowicie się zmienił, teraz to
inny człowiek, ma zainteresowania, uprawia sporty. Nie mam
watpliwości,że tamto postępowanie spowodowane było wpływem
srodowiska, wszscy tak mieli (no, prawie wszyscy).
I ja tez miałam narzeczonego zołnierza zawodowego, szalenie mi sie
podobał, był bardzo przystojny, miał piekne ciało, był komandosem,
instruktorem sztuk walk. Wahałam się mocno, bo czesto wyjeżdzał, był
dosyc despotyczny, wiem, bo spedzalismy razem duzo czasu, ale gdybym
nie wyjechała z przyjaciółką nad morze, gdzie poznałam mojego juz
eksa, to pewnie bym za niego wyszła. I byłabym zoną trepa:)A że
dobrze zrobiłam,że go rzuciłam, przekonałam się, kiedy poszłam mu
powiedzieć,że sie zakochałam w innym. Pierwszy i ostatni raz (mam
nadzieję) zostałam wtedy pobita. nwet nie to,ze mnie uderzył, ale
normalnie mnie zlał, miałam potem siniaki.
No cóż, w świetle moich doświadczeń to chyba nic dziwnego,że mam złe
zdanie o zołnierzach. Ale dopuszczam do siebie myśl,że sa też inni:)

[nederlandka]

Dziękuję Ci eevita za że zechciałaś się podzielić.Właśnie po to
założyłam ten wątek,żeby poznać różne doświadczenia ludzi związane z
armią.Ja nigdy nie miałam nic wspólnego z wojskiem,mój mąz jest
pierwszym żołnierzem w mojej rodzinie.I no własnie,mam wrazenie,że
wszystkie koleżanki,dalsza rodzina tylko czeka ,aż zacznę sie
skarżyc na picie ,bicie,musztrowanie.A ja w swej naiwności nie
widziałam dlaczego tak mi współczują z powodu jego profesji.
Myślę też ,że wojsko ,które opisujesz,już niewiele ma wspólnego z
armią dzisiejszą.Dziś za picie w pracy ,można wylecieć i nie trzeba
też być politycznie poprawnym i ukierunkowanym na jedynie słuszną
rację.I myślę,też, że nigatywne stereotypy będa się ciągneły latami
niczym nomen omen, przysłowiowy smród za wojskiem:)

[vandikia]

Mój tata to wysoki stopniem wosjkowy, w tej chwili na emeryturze,
zawsze wzbudzał we mnie poczucie dumy i szacunku.
Mieszkalam w bloku wojskowym, wiec co nieco mogę napisac..
generalnie oprocz zamiłowania do porządku - czasem z przegięciem w
stronę pedantyzmu nie cechowalo go nic wiecej ze stereotypu trepa..
W bloku nie bylo praktycznie zadnych awantur, rodziny normalne,
jedna, moze dwie patologie na 70 rodzin oficerów WP, czyli - jak
wszędzie.

Nie rozumiem czego tu się bać.. Generalnie z każdej pracy ludzie
przenoszą na grunt prywatny sprawy - jedni mniej, inni bardziej i
sporo osób ma stresującą pracę, więc to zagadnienie ogólnospołeczne,
a nie tyczące tylko rodzin wojskowych.
Myślę, że z policjantami jest trochę inaczej, bo pracują w innym
środowisku i rodziny moga być narażone na różne stresy, głównie na
groźby ze strony środowiska przestepczego.

[jj1978]

zycie z zolnierzem zawodowym ma swoje plusy:

prasowanie - jak powszechnie wiadomo kobieta nie jest w stanie tak dobrze
prasowac jak on:)
pranie - zrobione i na dodatek rozwieszone (i to prawie od linijki, moja matke
bylaby z niego dumna, czasem nawet mysle ze jakby mogla to by wolala jego jako
dziecko, nie dosc ze utrzymuje porzadek to jeszcze nie pyskuje bo po polsku nie
mowi:)
zaslane lozko - sama nigdy tego nie robie (jak chlopa nie ma w domu to lozko
jest nigdy nie poscielone:)

ma tez minusy:
wieczny brak chlopa w domu, nie widzimy sie czasem po pare miesiecy.

[jagoda_pl]

Nie znałam określenia "trep":D! Dzięki za wzbogacenie słownictwa:D!

Ad rem: w podstawówce przyjaźniłam się z córką wojskowego (jej mama
zresztą też pracowała w wojsku) i mam też jedną koleżankę jeszcze ze
studiów, której tata jest żołnierzem.

Wiem, że to pewnie kwestia przypadku, ale obie były podobnie
wychowywane. Tak surowo.

Ta pierwsza była bardzo "krótko trzymana" - masa zakazów, obowiązki
niededkwatne do wieku, bicie pasem z spóźnienie... Dla mnie to była
jakaś masakra.

Druga jest bardzo chłodna i apodyktyczna. Zawsze mówi, że to po
ojcu. Jest postrachem większości naszych wspólnych znajomych. Na
szczęście trafiła na bardzo "miękkiego" faceta, który daje się
musztrować. Ogólnie sytuacja jest o tyle zabawna, że poznałam tego
kolesia za czasów jego singlowania i pamiętam imprezy, noce zarwane
przed komputerem, a teraz: porządek, oszczędność, wstawanie o 7
itd.:)

Wiem, że pewnie powielam stereotyp, ale to jedyne przypadki jakie
znam i akurat do niego pasują.

[a.bc]

jak zwykle mamy do pokonania kolejny mit:)
to czy rodzina "trepa" jest szczęśliwa zależy od człowieka. Jak
facet jest głupi to rodzina cierpi a jak nie to wszystko jest ok.
Ja wychowałam sie w rodzinie " wysoko postawionego trepa" i za nic w
świecie bym go nie zamieniła na kogoś innego:)
A i jeszcze odrobina dyscypliny jeszcze nikomu nie zaszkodziła a
szczególnie w dzisiejszych czasch przy ogólnym rozpasaniu
obyczajów.....