zaczelamczytac watek o dzieciach i

[korniz]

nasuwa mi sie pytanie.Zgadzam sie ze dziecko nie jest nasza
wlasnoscia jest nam dane do wychowania.Ale co sie dzieje gdy my
matki rodzice starzejemy sie czy dziecko juz dorosle ma prawo
obowiązek za kazdym razem leciec do mamusi bo mamusia sobie tego
zyczy?Nasuwa mi sie tu tez problem mlodych gdzie tesciowie zaczynaja
sie wtracac szantażowac domagac sie zawiesc mnie tam zrob to zrob
tamto i mnóstwo porad jak wychowac masz dzieci.Kazdy mlody
czlowiekchce zyc sam uczyc sie na bledach,ale co zrobic gdy to juz
nasi rodzice ,tesciowie caly czas nas upominaja?

pępowina

[mamalgosia]

dla mnie temat-rzeka. Zobaczę, co inni napiszą.
(no, chyba, że sprowadzimy kolejny wątek do in vitro )

[atama]

Aktualny numer Listu trochę o tym mówi. Trochę, bo jak to napisała
Mamalgosia - to temat morze...

Fragment wklejam:
"Jeszcze kilkadziesit lat temu, gdy dorosły syn lub córka porzucali
matkę, byli bez wahania określani jako wyrodne dzieci, ona zaś jako
skrzywdzona matka. Dziś wielu powie już: „Matko, jeżeli chcesz, żeby
twoje dziecko cię szanowało, musisz szanować go pierwsza". Małe
dziecko nie wie, co to znaczy czcić. Potrafi być przywizane,
zależne, stęsknione - do oddawania czci potrzeba dojrzałości.
Dojrzały powinien być człowiek dorosły, dziecko ma na to czas, jest
dopiero do tego przyuczane, wychowywane. Innymi słowy, jeżeli chcę,
żeby moje dzieci miały dla mnie szacunek, najpierw to ja muszę
okazywać szacunek im i przez długi czas nie powinienem oczekiwać
wzajemności. Przez całe lata muszę dawać im przykład. Wydaje się to
oczywiste, ale w praktyce okazuje się, że zbyt szybko i chciwie
oczekujemy wdzięczności za nasze zasługi w opiece nad dziećmi. Co
takiego się dzieje, że wiele dzieci, dorastajc, gubi po drodze
naturaln wdzięczność dla matki? Co sprawia, że dorosłe dzieci
potrafi zerwać więzy łczce je z rodzicami? "

[izazdo]

> Ale co sie dzieje gdy my
> matki rodzice starzejemy sie czy dziecko juz dorosle ma prawo
> obowiązek za kazdym razem leciec do mamusi bo mamusia sobie tego
> zyczy?

Jak to, co sie dzieje, konflikty! Trzeba odroznic uzasadnione potrzeby matki i
opieke nad nia w rozsadnym (uzasadnionym) zakresie od relacji toksycznych. Jesli
mamusi nic nie dolega poza samotnoscia, to trzeba teściów wysłać na terapię
małżeńską albo mamusię-wdowę wyswatać z jakimś miłym wdowcem. Syn nie może być
p.o. partnera, bo zrujnuje mu to małżeństwo (czesciej dotyczy to relacji z synem
niz z corka, choc zdarza sie i tak). Jak odróżnic, czy mama potrzebuje pomocy,
czy manipuluje dzieckiem? Ano pojechac do niej z malzonkiem (albo wyslac tylko
malzonka). Jesli potrzebuje pomocy, bedzie wdzieczna niezaleznie od tego, kto
jej tej pomocy (opieki) udzieli. Jesli manipuluje dzieckiem, bedzie sie
zachowywala jak zazdrosna kochanka, wciekla, ze w jej idealny uklad wmieszal sie
ktos trzeci, potrzebny jak piate kolo u wozu.


> Nasuwa mi sie tu tez problem mlodych gdzie tesciowie zaczynaja
> sie wtracac szantażowac domagac sie zawiesc mnie tam zrob to zrob
> tamto i mnóstwo porad jak wychowac masz dzieci.

Jesli piszesz o wlasnych doswiadczeniach to polecam udanie sie w czworke na
mediacje zanim problem eksploduje.


> Kazdy mlody
> czlowiekchce zyc sam uczyc sie na bledach,ale co zrobic gdy to juz
> nasi rodzice ,tesciowie caly czas nas upominaja?

kulturalnie wyznaczyc granice malzenskiej suwerennosci, wespol w zespol z
malzonkiem.

[anik801]

Nie wyobrażam sobie zostawić rodziców w potrzebie!A czy oni nie
biegli na każde moje zawołanie?Czy nie spełniali zachcianek?Dla
swojego dziecka jestem gotowa zrobić wszystko!Chyba to nic złego,że
będę oczekiwała,iż w przyszłości o mnie nie zapomni.Rozumiem,że
człowiek dorosły ma swoje życie,ale czy dorosłość oznacza zerwanie
bliższych kontaktów z rodzicami i dziadkami?Wizyta dwa razy do roku
na święta i to wszystko?Nawet,gdy mieszkałam 400km.od domu
rodzinnego przyjeżdżałam raz w miesiącu-z małym dzieckiem i z mężem.
Teraz mieszkam 40km.i jestem u mamy w każdą niedzielę.To nie jest
brak odciętej pępowiny.Wiem,że ona czeka na nas i na swoją wnuczkę.
Ona nie wymaga od nas tych odwiedzin,nie dzwoni codzień z pytaniami
kiedy będziemy.Jedziemy do niej sami z siebie.I mam nadzieję,że moje
dziecko nie będzie mnie odwiedzać z przymusu!

[nati1011]

Mam nadzieję, ze uda mi sie tak wychowac dzieci, by sme do mnie
przyjeżdżały

Czym innym jest opieka należna rodzicom, czym innym ingerencja
rodziców w rodziny dzieci - tu zwłaszcza na linii dziadkowie wnuki
można by sporo powiedzieć Ale tez dowcipy o teściowych nie do
końca wzięły się z sufitu. Może ogladacie rodzine zastępczą - tam
jest teraz fajna satyra na zaborczą teściową.

A ja w ramach rozluźnienia wątku - wczorajsze spotkanie z mamą

Z samego rana jechałam do hospicjum po pusyksometr dla Magdy -
zawiozłam go siostrze i zostałam na herbacie - no i oczywiście
popieścić malutką W tym momencie wchodzi nasza mama - objuczona
torbami jak wielbłąd - i jak widzi mnie, to zaczyna lament: że ona
tak ciężko musi targać, a ja sobie tu siedze, a przecież mogłam po
nią pojechać, skoro i tak jechałam.....
- Mamo, ale trzeba było zadzwonić! Skąd miałam wiedzieć, że wogóle
się wybierasz, a juz z tobołami to wogóle. (dzwonię co rano, ale że
wyjeźdżałam z domu tuż po 7 to było za wcześnie)
- no tak, tak, ale przecież MOGŁAŚ po mnie przyjechać )

[verdana]

Dla mnie oczekiwanie, ze skoro ja się zajmuje dziećmi, to one zajma
się mną na starość jest powaznym naduzyciem. Bo ja zajmuje sie swimi
dziecmi dlatego, ze chciałam je mieć. Nie sa mi za to NIC winne,
nawet wdzięcznosci. Wdzięczność, owszem, moga czuc za pewne
rzeczy "nadprogramowe", za pomoc w wieku dorosłym, za pomoc przy
wnukach. Moga tez po prostu przyjeżdzać i pomagac, bo sa
przywiązane, bo chca, bo kochaja rodziców. Może jednak tak byc, ze
stosunki z rodzicami sa fatalne, ze naprawde nie ma za co być
wdziecznym. Że wymagania rodziców powodują złość, zamiast
wdzięcznosci.
Obowiazek jest wyłącznie alimentacyjny. Bo nawet od najbardziej
kochajacych dzieci trudno np. wymagac, aby nie wyemigrowaly, bo
musza zostać w kraju do konca naszego życia. Albo, zebu zostawialy
malutkie dziecko, by przeprowadzić się do matki.
Czyli -uwazam, że dzieci powinny byc tak wychowywane i tak
traktowane, by chciały - w miare mozliwosci - pomagac rodzicom.
Wlasnie chciały. A samo załozenie, ze powinny z wdzięcznosci za to,
że chcielismy je mieć, moze spowodowac gwałtowną niechęć.

[sulla]

Ja to widzę tak - to co my dajemy naszym dzieciom, one mają przekazać dalej
swoim dzieciom. Jeśli mielibyśmy troszczyć się o dzieci po to, by ta troska
wróciła "w całości" do nas, to się robi układ zamknięty i niezdrowy.
I zgadzam się z Verdaną - dobrze jest, gdy uda się wychować dzieci tak, aby
chciały nam pomagać. Z własnej woli, anie dlatego, że "całe życie dla ciebie
poświęciła, a ty teraz...".

[nati1011]

Niektóre osoby starsze wymagają opieki. Zwłaszcza, gdy do starości
dołącza jescze choroba. Kto ma zaopiekowac sie matką staruszką jak
nie dziecko? Tu nie chodzi o wdzieczność, czy obowiazek, a o zwykłą
ludzką przyzwoitość. I jeżeli matka wymaga wizytu u lekarza, to ja
ją tam wioze, a nie daję kase na taksówkę.

W stosunku do mojej siotry tez nie mam obowiazków - ale jest dla
mnie oczywiste, ze skoro ma chore dziecko to pomoc jest jej
potrzebna. I gdy tylko moge to pomagam.

> Obowiazek jest wyłącznie alimentacyjny. Bo nawet od najbardziej
> kochajacych dzieci trudno np. wymagac, aby nie wyemigrowaly, bo
> musza zostać w kraju do konca naszego życia. Albo, zebu zostawialy
> malutkie dziecko, by przeprowadzić się do matki.

No prawo cywilne nie moze nam nakazać kogoś kochać, ale skoro
ustanowiony został OBOWIĄZEK alimentacyjny, to znaczy, ze rodzice
mają PRAWO czegoś od dzieci oczekiwać. Biedne jednak te rodziny,
które opiekę sprowadzą wyłacznei do pieniedzy. Do matki nei trzeba
sie rpzeprowadzać, ale mozna ja wziąć do siebie - skoro tego wymaga.
Mozna też znaleźć jej mieszkanie niedaleko rodziny, co umożliwi
opiekę.

leczenie samotnosci za pomoca dziecka

[izazdo]

to wszystko prawda, pod warunkiem, że opieka jest proporcjonalna do stopnia
niepełnosprawnosci matki (zdrowa 50-latka nie wymaga codziennych wizyt, bo a to
sie firanka oberwala z jednej zabki i trzeba zawiesic, a to szafe przesunac, bo
tam skarpetka wpadla). A sa matki "zdrowe inwalidki."

Po drugie: pomoc nie moze odbywac sie kosztem malzenstwa. Opusci czlowiek ojca i
matke - to warunek do zwiazania sie z zona. Nie da sie zyc w trojkacie, matka
nie moze byc zazdrosna o zone, a czasami to wlasnie zazdrosc sprawia, ze matka
tuz po slubie z dziarskiej kobiety staje sie obloznie chora okragly rok. Owszem,
to JEST choroba i to wymaga pomocy, ale nie takiej, jak matka tego oczekuje. W
takich przypadkach trzeba jej szukac terapeuty, a nie niańczyć mame, bo tego
zadne malzenstwo nie wytrzyma.

Rodzice musza sie liczyc z tym, ze kiedy dziecko spedza 8 godzin w pracy i 2
godziny w dojazdach, to po odliczeniu czasu na sen i codzienne konieczne
czynnosci (a to rachunki zaplacic, a to do dentysty pojsc, a to na wywiadowke)
zostaje tylko kilka godzin, ktore w pierwszej kolejnosci naleza sie malzonkowi i
dzieciom, a nie rodzicom. I w sytuacji, kiedy czasu na wszystko nie starcza,
usprawiedliwione jest zorganizowanie rodzicom opieki za posrednictwem osob
trzecich (dac na taksowke, przyslac zakupy kurierem internetowego hipermarketu,
oplacic panią do sprzątania), a do mamy przychodzic raz w tygodniu w niedziele,
razem z cala rodzina.

Jesli mama ma problem z samotnoscia, to trzeba jej poszukac partnera albo
wyleczyc malzenstwo, bo leczenie samotnosci NIE jest zadaniem dziecka. Sama
niedawno twierdzilas, ze niegodziwe jest leczenie samotnosci w mlodosci
(spowodowanej nieplodnoscia) za pomoca dziecka. No wiec jesli tak, to leczenie
samotnosci w starosci za pomoca dziecka tez jest niegodziwe.

I znowu - to dowod na to, ze punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia. Dzieci
juz masz, wiec leczenie nieplodnosci Ciebie nie dotyczy, ale problem samotnosci
na starosc - juz tak.

[nati1011]

izazdo napisała:

> I znowu - to dowod na to, ze punkt widzenia zalezy od punktu
siedzenia. Dzieci
> juz masz, wiec leczenie nieplodnosci Ciebie nie dotyczy, ale
problem samotnosci
> na starosc - juz tak.

Jakim prawem mnie oceniasz? Co o mnie wiesz? Przypisujesz mi swoje
wymyślone poglady i dorabiasz do nich ideologię.

Tak się składa, ze ja mam marne szanse na dożycie do starości. A
nawet gdyby, to jeszcze baaardzo daleka droga i wątpię by dokuczała
mi wtedy samotność. Jeżeli już to prblem dotyczy mnie od drugiej
strony. Niedawno zmarła moja babcia, kóra przez kilkanaście lat
chorowała na Alzheimera. Obecnie organizujemy opiekę dla mamy - juz
dziś - choc problem na pewno pojawi się dopiero za kilka lat. Jej
choroba jest degradacyjna i wiemy, ze tej opieki bedzie potrzebować.
Z latami coraz wiecej.


I w sytuacji, kiedy czasu na wszystko nie starcza,
> usprawiedliwione jest zorganizowanie rodzicom opieki za
posrednictwem osob
> trzecich (dac na taksowke, przyslac zakupy kurierem internetowego
hipermarketu,
> oplacic panią do sprzątania), a do mamy przychodzic raz w tygodniu
w niedziele,
> razem z cala rodzina.

Brak czasu to naprawde bardzo wygodna wymówka. W końcu mozna tez
dzwonić raz w tygodniu do domu opieki.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

>
> Tak się składa, ze ja mam marne szanse na dożycie do starości. A
> nawet gdyby, to jeszcze baaardzo daleka droga i wątpię by
dokuczała
> mi wtedy samotność.

A ja się jednak tego boję. Bardzo chciałabym by moje dzieci
odwiedzały mnie i bym ja mogła je odwiedzać. I bardzo chciałabym by
była to zdrowa relacja. A szczytem moich marzeń jest bycie na tyle
sprawną i na tyle zaufaną bym mogłą się zajmować wnukami.
Boję się samotności na starość bardzo.

[izazdo]

> Jakim prawem mnie oceniasz? Co o mnie wiesz? Przypisujesz mi swoje
> wymyślone poglady i dorabiasz do nich ideologię.

Wnioskuje na postawie wypowiedzi. Piszesz o "opiece należnej rodzicom" i "Mam
nadzieję, ze uda mi sie tak wychowac dzieci, by sme do mnie przyjeżdżały".
Wniosek, że bedziesz oczekiwać opieki od dzieci na starosc chyba nie jest
bezpodstawny?

A o punkcie siedzenia napisalam, bo rażąca jest dla mnie sprzecznosc miedzy
Twoimi pogladami: in vitro jest zle, bo to "przedmiotowe traktowanie dziecka",
ale żądanie "opieki należnej rodzicom" sprawowanej osobiście przedmiotowym
traktowaniem nie jest? Rozmawialysmy o "używaniu" człowieka jako środka do
zaspakajania potrzeb. Powiedzialam wtedy, ze to normalne, ze ludzie się nawzajem
"uzywaja" (takze w relacji dzieci-rodzice). Protestowalas, ze to nieetyczne. No
więc uważam, że urodzenie dziecka poczętego w jajowodzie po to, żeby na stare
lata robiło za kierowcę, sprzątaczkę, kucharkę i damę do towarzystwa jest wg
mnie jeszcze bardziej nieetyczne niz poczecie iv.


> Brak czasu to naprawde bardzo wygodna wymówka. W końcu mozna tez
> dzwonić raz w tygodniu do domu opieki.

Moja prababcie jeden z jej synow oddal do luksusowego domu opieki. Kiedy
dowiedzial sie o tym moj dziadek, poprosil moja mame, zebysmy ja stamtad zabrali
(sam nie mial warunkow) - bo kto to widzial, zeby matke do domu starcow itd. W
efekcie od 92 r.z. do 99 r.z. (czyli do smierci) prababcia mieszkala z moja
mama. Skutek byl taki, ze 12-14 godzin siedziala w domu sama, bo mama pracowala
na 1,5 etatu, a my z siostra mieszkamy po 300 i 500 km od mamy. Moim zdaniem
zamienil stryjek siekierke na kijek. W tym "domu starcow" prababcia miala
towarzystwo rówieśników, zajęcia wypełniające czas, spacery, rehabilitacje,
obiad w poludnie a nie o 20.0, stala opieke personelu. A tego, ze jest u nas, i
tak nigdy nie doceniala, caly czas pytala, gdzie jest jej ukochany synek (ten,
ktory ją oddal) i dlaczego z nią nie mieszka (tez mieszka 500 km od mojej mamy).
Nie rozumiała, że synek ma ponad 70 lat i sam jest już dziadkiem (jeszcze
pracujacym, bo po doktoracie). Jesli moja starosc mialaby wygladac tak, jak
mojej prababci, bo dorosle dzieci, wnuki i prawnuki są w pracy, to juz wole isc
do domu opieki. To czasami naprawde lepsze rozwiazanie.


> Jej
> choroba jest degradacyjna i wiemy, ze tej opieki bedzie potrzebować.
> Z latami coraz wiecej.


pisalam przeciez o odroznieniu potrzeb prawdziwych od urojonych.

-

[mama_kasia]

> I znowu - to dowod na to, ze punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia. Dzieci
> juz masz, wiec leczenie nieplodnosci Ciebie nie dotyczy, ale problem samotnosci
> na starosc - juz tak.


Bez takich przytyków personalnych, proszę.

dyżurująca moderatorka

[mamalgosia]

izazdo napisała:


> Jesli mama ma problem z samotnoscia, to trzeba jej poszukac
partnera albo
> wyleczyc malzenstwo

No, tak, jakie to proste))

[nati1011]

izazdo napisała:

> Jesli mama ma problem z samotnoscia, to trzeba jej poszukac
partnera albo
> wyleczyc malzenstwo,
Pisanie o szukaniu partnera dla starej matki na forum
chrześcijańskim uważam za niesmaczne. 2 pomysł to juz wogóle
zostawie bez komentarza.

>bo leczenie samotnosci NIE jest zadaniem dziecka.
Ja wogóle wychodzę z założenia, zę nikt nie powinien być samotny.
Moze być sam, ale nie powinien być samotny. Jak jest, to znaczy, ze
coś jest nie tak -albo z nim, albo z jego otoczeniem.

Sama
> niedawno twierdzilas, ze niegodziwe jest leczenie samotnosci w
mlodosci
> (spowodowanej nieplodnoscia) za pomoca dziecka. No wiec jesli tak,
to leczenie
> samotnosci w starosci za pomoca dziecka tez jest niegodziwe.

A gdzie ja pisałam o samotności??? Mówiłam o opiece w chorobie - ty,
jako biolog, uwazasz, że na starośc to mozna TYLKO na samotnosć
chorować????

[izazdo]

> Pisanie o szukaniu partnera dla starej matki na forum
> chrześcijańskim uważam za niesmaczne.

A to dlaczego? Zauwaz, ze pisalam o wyswataniu mamy-wdowy z jakims milym
wdowcem, czy Kosciol przestal dopuszczac malzenstwa osob owdowialych? A moze
niesmaczne jest to, ze osoba w podeszlym wieku moze jeszcze chciec kogos kochac?
Rzeczywiście, to wprost odrażające. Na starość tylko różaniec i niańczenie
wnuków, a nie takie bezeceństwa jak nowy małżonek.


> 2 pomysł to juz wogóle
> zostawie bez komentarza.

To psychoterapia malzenstw równiez zostala zakazana przez Kosciol?


> Ja wogóle wychodzę z założenia, zę nikt nie powinien być samotny.
> Moze być sam, ale nie powinien być samotny. Jak jest, to znaczy, ze
> coś jest nie tak -albo z nim, albo z jego otoczeniem.

Właśnie. Nie powinien być samotny, ale nie za pomocą dziecka.


> A gdzie ja pisałam o samotności??? Mówiłam o opiece w chorobie - ty,
> jako biolog, uwazasz, że na starośc to mozna TYLKO na samotnosć
> chorować????

Toż przeciez napisalam o odroznianiu potrzeb prawdziwych od urojonych.

[nati1011]

polemikę z tobą uważam za niepotrzebne obciazanie serwera. Przecież
ty i tak wszystko wiesz lepiej. Często nawet wiesz lepiej co JA SAMA
chciałam powiedzieć.

A nie pomyślałaś czasem, ze to TY mozesz sie mylić?

> A to dlaczego? Zauwaz, ze pisalam o wyswataniu mamy-wdowy z jakims
milym
> wdowcem, czy Kosciol przestal dopuszczac malzenstwa osob
owdowialych? A moze
> niesmaczne jest to, ze osoba w podeszlym wieku moze jeszcze chciec
kogos kochac
> ?
> Rzeczywiście, to wprost odrażające. Na starość tylko różaniec i
niańczenie
> wnuków, a nie takie bezeceństwa jak nowy małżonek.


Pisałaś o "partnerze" a nie o małżeństwie osób owdowiałych> gdzie ja
pisałam o wdowie? A taki sposówb odpowiedzi uważam za niezbyt
grzeczny.

[izazdo]

> Pisałaś o "partnerze" a nie o małżeństwie osób owdowiałych

Doprawdy?

forum.gazeta.pl/forum/w,16182,100582061,100588085,Re_zaczelamczytac_watek_o_dzieciach_i.html

[mamalgosia]

tak, doprawdy:
forum.gazeta.pl/forum/w,16182,100582061,100623400,Re_leczenie_samotnosci_za_pomoca_dziecka.html

pomyśl

[izazdo]

slowo "partner" nie oznacza konkubenta, a osobe, ktora jest rownorzedna w
relacji. Skoro najpierw napisalam o terapii relacji z malzonkiem lub poszukaniu
meza, a potem uzylam slowa partner, to chyba jednoznaczne jest, ze partner jest
w tym kontekscie synonimem meza?

[madziaq]

A co jest złego w daniu pieniędzy na taksówkę, jeśli matka wymaga wizyty u
lekarza, a ja akurat nie mam czasu jej tam zawieźć, bo np. pracuję albo mam
chore dziecko?

Mój teśc ma schorowanych rodziców. Babcia ma problemy z psychiką, dziadek w
miarę się trzyma, ale jest już po osiemdziesiątce i nie daje sobie do końca rady
z prowadzeniem domu. Teściowie próbowali zaproponować wynajęcie kogoś, kto od
czasu do czasu przyszedłby i np. umył okna, czy gruntownie posprzątał - dziadek
poczuł się obrażony. Oczywiście, mogliby sami jeździć powiedzmy co drugi tydzień
te kilkadziesiąt kilometrów i sprzątać, ale jaki jest tego sens? Zaznaczam, że
nie mówię o tym, że nie ma sensu odwiedzanie rodziców tylko jeżdżenie do nich w
celu ogarnięcia mieszkania. W czym jest lepsze wyszorowanie podłogi przez własne
dziecko od wyszorowania tej samej podłogi przez wynajęta panią? Przyznam, że
gdybym miała już dorosłe dzieci to wolałabym, kiedy mnie odwiedzą, żeby piły ze
mną herbatę a nie czyściły mi toaletę, jeśli tylko można to załatwić w
jakikolwiek inny sposób.

Ja uważam, że pomoc niekoniecznie musi oznaczać własnoręczne przytarganie
zakupów, zawiezienie do lekarza czy siedzenie z dzieckiem, gdy np. Twoja siostra
musi gdzieś wyjść. Zamówienie taksówki, zorganizowanie kuriera, który przywiezie
zakupy do domu, czy wynajęcie opiekunki do dziecka to też pomoc, wcale nie
gorsza, a czasem nawet lepsza, bo dzięki temu, że mniej fizycznego wysiłku
wkładamy np. w zaprowiantowanie starzejących się rodziców, mamy więcej czasu i
energii na kontakty z nimi na poziomie powiedzmy emocjonalnym a nie organizacyjnym.

[milka_milka]

Odzywam się rzadko, raczej dużo Was czytam. I tak sobie myślę, że bliska mi
jest postawa Verdany i Izazdo. Dbać o rodziców, kochać i pomagać, ale... No
właśnie, nie dać się wplątać w układ, gdy rodzic chce udowodnić, że jego związek
z dorosłym dzieckiem jest silniejszy i ważniejszy niż związek tegoż dziecka z
mężem/żoną. Dorosłe dzieci mają swoje życie, rodzice powinni stanowić jego
część, ale nie centrum.

[mamalgosia]

Szkoda, że się rzadko odzywasz.

Tak. A jeszcze ciekawe jest to, że bywa, że rodzic chce mieć dobrą
relację i mocnoą więź ze swoim dorosłym dzieckiem, podczas gdy nie
dbał o tę więź gdy dziecko było dzieckiem...

[milka_milka]

> Szkoda, że się rzadko odzywasz.

A, bo wydaje mi się, że jakaś taka głupsza jestem i już wszyscy powiedzieli, to
co ja mogłabym dodać.
Ale wracając do tematu - bliski mi jest bardzo. I też nie umiem znaleźć
złotego środka. Tak, żeby nikogo nie krzywdzić - ani Mamy, którą kocham i która
zawsze była dobrą matką, która mnie psychicznie potrzebuje, ale jakoś trudno
chyba jej pogodzić się z moją dorosłością ani mojej rodziny, której jednak wg.
mnie należy się pierwszeństwo.

[nati1011]

> Ale wracając do tematu - bliski mi jest bardzo. I też nie umiem
znaleźć
> złotego środka. Tak, żeby nikogo nie krzywdzić - ani Mamy, którą
kocham i która
> zawsze była dobrą matką, która mnie psychicznie potrzebuje, ale
jakoś trudno
> chyba jej pogodzić się z moją dorosłością ani mojej rodziny,
której jednak wg.
> mnie należy się pierwszeństwo.

Milka - chyba wszyscy spotykamy się z pewną "zaborczością" rodziców
w stosunku do dorosłych dzieci - ja przynajmniej nie znam rodzin,
kóre narzekałyby na zbyt mało kontaktów z dorosłymi rodzicami I
oczywiste jest, że teraz NASZE rodziny mają pierwszeństow - ale od
tego pierwszesntwa jeszcze daleko do WYŁĄCZNIE materialnego
wspomagania rodziców. Nie sądzisz?

[milka_milka]

Ależ ja nie miałam na myśli tylko pomocy materialnej. Tylko znalezienie takiej
opcji, która pozwoli zachować równowagę. Lubię być z moją mamą, cenię sobie czas
z nią spędzony, staram się pomagać, ale nie mogę być na każde zawołanie. I
myślę, że jeśli zakupy dla niej zrobię przez internet, a dostarczy je kurier, a
ja zamiast ganiać po supermarkecie, pobędę z nią po prostu to nikt na tym nie
ucierpi.

[isma]

nati1011 napisała:


>
> Milka - chyba wszyscy spotykamy się z pewną "zaborczością" rodziców
> w stosunku do dorosłych dzieci - ja przynajmniej nie znam rodzin,
> kóre narzekałyby na zbyt mało kontaktów z dorosłymi rodzicami

My! My!
Moi rodziciele zawsze nader dobitnie mi dawali odczuc, ze dorosla jestem, a z
wiekiem sie to, ze sie tak wyraze, w naturalny sposob nasila )).
Przy czym uwazam, ze maja do tego prawo (i wdzieczna im jestem za zaufanie,
zwlaszcza w czasach szczeniecych), choc czasem wygodniej by mi bylo, zeby az tak
bez zastrzezen nie wierzyli w to, ze sobie sami damy ze wszystkim rade )).

I
> oczywiste jest, że teraz NASZE rodziny mają pierwszeństow - ale od
> tego pierwszesntwa jeszcze daleko do WYŁĄCZNIE materialnego
> wspomagania rodziców. Nie sądzisz?
>

[nati1011]

Jak byłam młoda, to też miałam aż za dużo wolności, ale z wiekiem to
sie jednak troche zmienia. Zwłąszcza jak pojawiają sie wnuki, i
mamusie (i teściowe) nie moga sie powstrzymać od wtrącenia swoich 3
groszy ))

Jednym zdaniem byłam dość dorosła by w podstawówce jechać samotnie
na drugi koniec Polski, ale nikt nie zaopiekuje się tak dobrze moimi
dziećmi jak babunie )

[mama_kasia]

> A, bo wydaje mi się, że jakaś taka głupsza jestem i już wszyscy powiedzieli, to
> co ja mogłabym dodać.

A to akurat nasza wina, że wypowiadamy się za szybko Za dużo
pewnie siedziemy w tym internecie, ...nasza wina

milka_milka

[mamalgosia]

Chcę Cię prosić, żebyś jednak pisała. Z kilku powodów (to moje
prywatne powody):
- jeśli nawet uważasz, że ktoś inny już napisał to co Ty wlaśnie
myślisz, to temu komuś będzie miło poczytać, że ktoś sie z nim
zgadza. A poza tym nawet tę samą sprawę można inaczej ująć. I może
Ty tylko myślisz, że myślisz tak samo (), a okaże się, że jest coś
nowego, odkrywczego i świeżego w Twoich słowach. A jeśli nadal
myślisz, że myślisz tak samo, to możemy Ci udowodnić, że myślisz
przeciwnie)
- zapewniam cię, że nie jesteś głupsza. Zapewniam Cię bardzo
boleśnie. Posady głupków forumowych są już obsadzone
- bardzo lubię czytać wypowiedzi osób mniej znanych na forum. Może
nie będę uzasadniać, bo sie zaplączę

I nick masz słodki_słodki

[milka_milka]

Miło mi Postaram się, obiecuję.

[nati1011]

milka_milka napisała:

Dorosłe dzieci mają swoje życie, rodzice powinni stanowić jego
> część, ale nie centrum.


Oczywiście - ale kto mówi, ze rodzice mają prawo manipulowac dziećmi
lub rozbijać ich rodziny?

Nie rozumiem dlaczego Verdana i Izazdo od razu skupiły się na
patologicznych więziach łaćzących rodziców z dziećmi. Czyli
całkowicie odwrotnie jak w naszej poprzedniej dyskusji - jak dziecko
małe, to rodzice mają ZAWSZE dobre intencje, a jak dziecko dorosłe,
to rodzice chcą nim manipulować - skąd wy macie takie
doswiadczenia??? Te relacje ZAWSZE powinny być prawidłowe - i śmiem
twierdzić, że jak sa prawidłowe w momencie przyjmowania dziecka do
rodziny, to mniejsze ryzyko, zę staną sie patologiczne w dorosłosci.

[verdana]

Nie przeczytałas dokladnie.
Uwazam, ze dzieci nie mają obowiazku zajmowania się osobiscie
rodzicami wtedy, gdy nie maja być za co wdzięczne. Niestety, wiele
dzieci rodzi się niechcianych od poczatku, wiele jest źle
traktowanych, wiele wywodzi się z rodzin akloholików. Odwczieczanie
się takim rodzicom za ciężkie dziecinstwo, rozumiane jako obowiazek,
jest absurdalne.
Niestety, czesto po urodzeniu dziecka dzieje się w rodzinie cos
bardzo zlego. Pewnie, ze relacje powinny być prawilowe, ale w wielu
wypadkach- nie są. Nie musi byc to nawet demoralizacja rodziny,
wystarczy nadopiekunczość i zaborczość.
No i w poprzedniej dyskusji wyraźnie twierdzilam, ze naturalne
poczecie , jako czesto przypadkowe, absolutnie nie gwarantuje
dobrych intencji... (co nie oznacza, ze uwazam je za zle, ale nic
poprostu o intencjach rodzicow powiedzieć na podstawie możliwosci
zajścia w ciążę nie sposób).

[nati1011]

verdana napisała:

> Nie przeczytałas dokladnie.
> Uwazam, ze dzieci nie mają obowiazku zajmowania się osobiscie
> rodzicami wtedy, gdy nie maja być za co wdzięczne. Niestety, wiele
> dzieci rodzi się niechcianych od poczatku, wiele jest źle
> traktowanych, wiele wywodzi się z rodzin akloholików.
Odwczieczanie
> się takim rodzicom za ciężkie dziecinstwo, rozumiane jako
obowiazek,
> jest absurdalne.

Fakt - oczekiwanie opieki na starość od dziecka, gdy się nim wcale
nie opiekowało w dzieciństwie jest absurdalne. Ale w takim przypadku
nawet prawo cywilne zwalnia z obowiazku alimentacyjnego.

> Niestety, czesto po urodzeniu dziecka dzieje się w rodzinie cos
> bardzo zlego. Pewnie, ze relacje powinny być prawilowe, ale w
wielu
> wypadkach- nie są. Nie musi byc to nawet demoralizacja rodziny,
> wystarczy nadopiekunczość i zaborczość.

Dlatego tez pisałam, ze jezlei stosunki w rodzinie są prawidłowe to
ta wzajemna opieka - na róznych etapach życia - jest po prostu czymś
naturalnym i normalnym i nikt nawet nie myśli o tym jak o obowiazku.


> No i w poprzedniej dyskusji wyraźnie twierdzilam, ze naturalne
> poczecie , jako czesto przypadkowe, absolutnie nie gwarantuje
> dobrych intencji... (co nie oznacza, ze uwazam je za zle, ale nic
> poprostu o intencjach rodzicow powiedzieć na podstawie możliwosci
> zajścia w ciążę nie sposób).

Oczywiście, że sam fakt naturalnego poczęcia niczeg nie gwarantuje.
Nawet poczęcia z najwiekszej miłości nie gwarantuje jej na całe
życie. Rodzicielstwo nie jest samą przyjemnością, to także trud i
często ból. Trzeba dużo pracy, by te relacje były prawidłowe.


Ale tez zastanawia mnie, dlaczego gdy mówimy o już urodzonych
dzieciach nagle w tych naszych rozważaniach skupiamy się na
patologiach.

[verdana]

Bo tam, gdzie nie ma patologii raczej nie ma problemu. dzieci, ktore
kochaja rodziców, zrobia co sie da, aby im pomoc. Rodzice, ktorzy
kochaja dzieci, zrobia co sie da, aby dzieciom nie marnować życia.
Problem zaczyna się, gdy cos bardzo szwankuje.

[korniz]

powiem wam ze mialam problem z tesciową .Na szczescie mialam bo
naprawdę rozwaliloby to nasze małzenstwo.Po smierci tescia tesciowa
uznała ze jej syn czyli moj maz jest jej wlasnoscią i ma prawo żądać
od niego pomocy w kazdej sytuacji.Wszystko rozumialam trzeba
pozamykac sprawy ,spadkowe ,podatkowe itp.Ale jak to zostalo
wszystko zamknięte,dzwoiła do meża ze ma ją zawiesc do pracy do
banku po zakupy a wszystko ma pod nosem i jazda samochodem tyle samo
czasu by zajela.A zakupy jak robiła znami wtedy na poczatku.To potem
polowe wywalała bo za duzo nakupowala bo przecież samochodem
jest.Teraz robi zakupy doslownie 5 m od domu i jest ok.sama sobie
radzi ,nie dzwoni nie prosi sie .A to przez to ze ja w koncu
powiedziałam stop grzecznie oczywiscie.Sam maż to zauważył że to
nadużycie.A poza tym w naszym zyciu po smierci tescia pojawil sie
dzidzius i tez wtedy przystopowala.Jeszcze jedna sprawa samochodu
teraz sama widzi że do naszego auta nie zmiesci sie przy dwóch
fotelikach.Więc nawet jazda pociągami nie stanowi juz dla niej
problemu.Śmieci wynosi zakupy robi radzi sobie ,a wczesniej zrob to
zawiesc tam mazmusial iść i smieci jej wyrzucac itd.Teraz wie ze ja
tez mam cos do powiedzenia.też byłam sama z dziecmi gdy mąz na
delegacji byl,ale nikomu nie zawracalam głowy ze sobie nie
radzę,zacislam zeby i bylam twarda.Wazne zeby z tesciów z rodzicow
nie robic kalek i jak mogą to niech jak najdłużej sami daja
rade.Owszem gdy bedzie potrzebowala pomocy i to faktycznie pomocy
zawsze jej udzielimy.W koncu moja tesciowa stała sie bardziej
samodzielna