Przypowieść o 7 grzechach głównych

[atama]

Przypowieść o siedmiu grzechach głównych
KS. WIESŁAW FELSKI

Podczas wspólnego rozważania przypowieści o miłosiernym Ojcu zadałem
pytanie: „Jaki grzech popełnił młodszy syn?”. Któryś z rezolutnych
chłopaków zawołał: „Wszystkie!”.



Jak zwykle przygotowywałem dzieci do sakramentu spowiedzi podczas
rekolekcji wielkopostnych. Przypowieść o synu marnotrawnym jest
bardzo nośnym obrazem, dlatego wykorzystałem ją jako wstęp do
kazania podczas nabożeństwa pokutnego. Chciałem na jej podstawie
pokazać, z jak wielką miłością i tęsknotą czeka na nas Bóg w
sakramencie pojednania. Nie należy zatem się bać spowiedzi, bo
Ojciec Niebieski cieszy się z tego, że będzie mógł nas uzdrowić z
grzechów. Podczas wspólnego rozważania przypowieści zadałem
pytanie: „Jaki grzech popełnił młodszy syn?”. Któryś z rezolutnych
chłopaków zawołał: „Wszystkie!”. Zaskoczyła mnie ta odpowiedź.
Poprosiłem go, by wyjaśnił, co to znaczy „wszystkie”. On, nieco
speszony, jednym tchem wymienił siedem grzechów głównych, pilnie
uważając, aby nie pomylić kolejności. Dziś nie pamiętam, jak z tego
wybrnąłem, ale wspomnienie na długo pozostało i zaowocowało poniższą
medytacją o siedmiu grzechach głównych w przypowieści o synu
marnotrawnym.

Pycha

[atama]

Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część majątku, która na
mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich (Łk 15,12).

Jezus zaczyna przypowieść o dwóch synach, którzy pogubili się Ojcu,
od wskazania na grzech pychy, w który popadł młodszy z nich. Zgodnie
z hebrajskim zwyczajem najstarszy spadkobierca dziedziczy ojcowiznę,
a młodsi mają prawo do rekompensaty pieniężnej. Taki podział dóbr
był zatem normalną czynnością w ówczesnym porządku społecznym.
Zdumiewające natomiast było domaganie się przez młodszego syna
realizacji testamentu ojca jeszcze za jego życia. Obowiązkiem dzieci
jest opiekowanie się swoimi rodzicami, kiedy będą w podeszłym wieku
(por. Syr 3,12), a żądanie wysunięte przez syna z przypowieści
wyraźnie wskazuje, że on nie ma najmniejszego zamiaru wywiązać się z
niego. Nie interesuje go los ojca, ale na pierwszym miejscu, w
centrum, w zaślepionym postrzeganiu życia, stawia swoje „ja”. Egoizm
i myślenie tylko o sobie powodują, że nie próbuje się wczuć w to,
jak takie słowa może odbierać ojciec. Słowa, które w swoim wydźwięku
oznaczają jedno: „chcę, abyś już umarł, ponieważ pragnę jak
najszybciej otrzymać swoją część majątku”.

Zaskakująca jest postawa ojca. Nie oburza się, nie dyskutuje, nie
próbuje przekonać syna. Milczy i... dzieli majątek. Według tradycji
rabinistycznej głupcem jest człowiek, który dzieli swoje dobra
między dzieci przed śmiercią. W oczach sąsiadów, którzy widzą, co
się dzieje w tamtej rodzinie, ojciec z przypowieści sam siebie
upokarza. Spełniając żądanie syna, wystawia się na śmieszność w
swoim środowisku. Przyjmując postawę uniżenia, chce ratować syna,
którego opanował grzech pychy.

Chciwość

[atama]

Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie
strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie (Łk 15,13).

„Trzeba wszystkiego spróbować” — taką zasadę wyznawał młodszy syn.
Był spragniony wrażeń, a skoro teraz miał pieniądze, tym bardziej
pragnął zakosztować przyjemności. To też rodzaj chciwości. Pierwszym
jej objawem jest kumulowanie dóbr, najczęściej tych materialnych,
dla siebie i tylko dla siebie. Co się kryje za takim zachowaniem?
Głód miłości, poczucie pustki rekompensowane wrażeniem posiadania,
iluzją bogactwa i wartości swojego życia. Każdy człowiek niesie w
sercu pragnienie poczucia własnej godności. Kiedy nie odnajduje jej
w sobie, łatwo poddaje się pokusie chciwego otaczania się tym, co
zewnętrzne, by sobie samemu udowadniać, że jest wyjątkowym
człowiekiem.

Rozrzutność również może być przejawem chciwości. „Jestem kimś
wartościowym, ponieważ stać mnie na wiele rzeczy” — tak
usprawiedliwia marnotrawienie majątku ojca młodszy syn. Wydaje
pieniądze, bo jest chciwy doznań, głodny miłości. Nie może jej
odnaleźć w sobie; nie potrafi kochać, gdyż jego serce jest zatrute
pychą. Podobnie jak swego czasu król Salomon. On również stał się
ofiarą pychy, poczucia własnej wielkości i wyjątkowości. Wydawał
pieniądze na przepych, by w ten sposób nasycić wewnętrzną pustkę
wynikającą z zatracenia zdolności kochania. Szukał wrażeń
erotycznych, oddawał się rozpuście (por. 1 Krl 11). Roztrwonił
bogactwo, które odziedziczył po swoim ojcu Dawidzie. Skutek był
opłakany: po śmierci Salomona osłabione politycznie i gospodarczo
królestwo Izraela zostaje podzielone.

Przejawem chciwości jest postawa konsumpcjonizmu, bezmyślnego
nabywania, łudzenia się, że posiadanie może uzdrowić z wewnętrznego
niepokoju. Pogoń za modą, za reklamą, za promowanym stylem życia.
Człowiek chciwy bezwiednie wsłuchuje się w podszepty tych, którzy
powodują jedynie rozczarowanie duchowe. Młodszy syn również się
pogubił w tym względzie. Przestał słuchać ojca, przestał słuchać
Jahwe i działał jedynie pod wpływem impulsów swojego spustoszonego
przez pychę serca. W Księdze Przysłów czytamy: „nie dawaj mi
bogactwa ni nędzy, żyw mnie chlebem niezbędnym, bym syty nie stał
się niewiernym, nie rzekł: »A któż jest Pan?« lub z biedy nie począł
kraść i imię mego Boga znieważać” (Prz 30,8–9).

Nieczystość

[atama]

„Roztrwonił twój majątek z nierządnicami” (Łk 15,30).

Wprawdzie sam Jezus nie wspomina, że młodszy syn wydawał pieniądze
na prostytutki, a taka insynuacja pochodzi jedynie z ust jego
starszego brata, jednak można się domyślić, że tak było w
rzeczywistości. Pogrążony w pysze, goniący za uciechami świata,
prawdopodobnie również w sferze seksualności pogrążył się głęboko,
tak jak to miało miejsce w przypadku wspomnianego króla Salomona.
Seks jest wspaniałym darem, który otrzymaliśmy od Boga, ale staje
się on źródłem radości i przynosi pozytywne owoce w życiu człowieka
tylko wówczas, kiedy jest wyrazem miłości. Poza nią erotyka staje
się straszliwą siłą wyniszczającą człowieka. Egoizm sprawia, że
szuka się w seksie jedynie zewnętrznych wrażeń zmysłowych. Człowiek
zniewolony erotyzmem pogrąża się coraz bardziej w namiętnościach.
Eros, który ma wspomagać pogłębianie agape, ściąga taką osobę w
przepaść thanatos.

Dawid, który nie potrafił opanować swojej żądzy, uwikłał się w
romans z Batszebą (por. 2 Sm 11) i doświadczył tego, że sama
namiętność prowadzi do destrukcji. Okrutną konsekwencją takiej
postawy, brukającej miłość małżeńską, była śmierć Uriasza. W Biblii
jest zapisana również inna historia, w której wyuzdanie i namiętność
prowadzą do zniszczenia: to historia mieszkańców Sodomy i Gomory.

Lenistwo

[atama]

A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam
zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z
obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł
świnie (Łk 15,14–15).

Nędza, której doświadczył młodszy syn, była również wynikiem jego
lenistwa. Mając dobre warunki życiowego startu — pokaźny kapitał,
który otrzymał od ojca — mógł te pieniądze, jak również swoje
zdolności zainwestować, aby pomnożyć bogactwo. Niestety, zamiast
mądrze i roztropnie gospodarować majątkiem, wszystko roztrwonił. Nie
miał ochoty sumiennie pracować i myśleć o przyszłości; nie było w
nim poczucia odpowiedzialności — tylko rozpasanie. Lenistwo
doprowadziło go do skrajnego ubóstwa. I wtedy się okazało, że nic
nie umie, nie ma żadnego wyuczonego zawodu, żadnej wiedzy, którą
mógłby się podzielić i dzięki niej się utrzymać. Może jedynie paść
świnie. Dla Izraelity było to najbardziej upokarzające zajęcie,
ponieważ zwierzęta te uważano za rytualnie nieczyste (por. Kpł
11,7), a zajmowanie się nimi oznaczało albo zupełne lekceważenie
Prawa, albo było znakiem całkowitej degradacji moralnej i osobistej
członka narodu wybranego.

Młodszy syn dosięgnął dna. Już niżej nie może upaść. Wszystko, czego
teraz doświadcza, jest skutkiem pychy, która go zniewoliła, a
przecież to człowiek ma panować nad grzechem (por. Rdz 4,7).
Pozostałe grzechy są konsekwencją tego pierwszego, nieprzypadkowo w
katalogu grzechów głównych umieszczonego na pierwszym miejscu.
Mędrzec Syrach ostrzega: „Albowiem początkiem pychy — grzech, a kto
się da jej opanować, zalany będzie obrzydliwością. Dlatego Pan
zesłał przedziwne kary i takich doszczętnie zatracił” (Syr 10,13). W
przypowieści ta całkowita degradacja młodszego syna, jego
upokorzenie jest punktem zwrotnym. Doświadcza swoistego ogołocenia,
by zacząć drogę prowadzącą do przyjęcia Daru Miłosierdzia.

Nieumiarkowanie

[atama]

Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się
świnie, lecz nikt mu ich nie dawał (Łk 15,16).

Jeden z mędrców izraelskich mawiał, że póki żołądek jest głodny,
zdrożne myśli nie mają wstępu do duszy; należy zatem jeść tylko
wtedy, kiedy odczuwa się głód, i przestać, zanim poczuje się sytość.
Tak przecież żywił swój naród wybrany Jahwe podczas swojej wędrówki
przez pustynię. Izraelici otrzymywali mannę, ale zwykle w takiej
ilości, by wystarczyła tylko na dany dzień (por. Lb 11,6). To też
był sposób kształtowania dojrzałego narodu, budowania z tłumu
niewolników egipskich społeczeństwa, które będzie miało
wystarczająco dużo siły duchowej, woli i odwagi, aby zdobyć Ziemię
Obiecaną. Mądre dozowanie darów jest również wyrazem miłości.
Niepowściągliwość w kwestii materialnej przerzuca się niekiedy na
brak powściągliwości w sferze duchowej. Nieumiejętność panowania nad
głodem może pośrednio wpływać na osłabienie woli.

W tej części przypowieści Jezus mówi również o tym, że syn
marnotrawny pragnął nakarmić się pożywieniem dla świń, ale nikt mu
go nie dawał. Żaden człowiek nie chciał się nad nim zlitować. Bardzo
często osoba, która pogrążyła się w grzechu, użala się nad sobą;
chce gdzieś utopić swoje smutki, swój żal, rozpacz; szuka czegoś,
czym mogłaby napełnić i swój żołądek, i swoje serce, by zagłuszyć
gorycz porażki. Ów człowiek będzie trwał w grzechu, jeśli ktoś
będzie mu „tanio” współczuł. Prawdziwym wyjściem jest
niedawanie „strąków”. Można się gorszyć postawą właściciela stada
świń, który zatrudnił młodszego syna, że nie zapewnił mu codziennego
posiłku, choć z drugiej strony widać, może nieświadomą, jego
mądrość. Nie wolno „żywić” człowieka tonącego w grzechu. Żebranie o
litość jest łatwą pokusą. Najlepiej wiedzą o tym ci, którzy
wychodzili np. z nałogu alkoholowego lub uzależnienia narkotykowego.
Póki człowiek nie jest przyparty do muru, nie zdecyduje się na ten
pierwszy fundamentalny krok — chęć przemiany.

Zazdrość

[atama]

Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nigdy nie
przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia,
żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój
(...) kazałeś zabić dla niego utuczone cielę” (Łk 15, 29–30).

Ileż złości i żalu jest w tym: „ten twój syn”! Czy te słowa to
skutek chwilowej emocji? Bynajmniej. Wydarzenie to, dotykające
wszystkich członków rodziny, pokazało, co naprawdę, od dłuższego już
czasu, kryło się w sercu starszego syna. Nie chce współuczestniczyć
w życiu domu, nie potrafi się cieszyć radościami wspólnie z
pozostałymi. Pragnie zapłaty za swoją pracę. W domu ojca czuje się
najemnikiem, a nie współdziedzicem. Kierują nim zazdrość i gniew, o
których pisze Syrach, że zawsze idą w parze i skracają życie (Syr
30,24). Zazdrość jest irracjonalną postawą, opierającą się na
fałszywej przesłance, że drugi człowiek jest moim konkurentem. F.
Buchner konstatuje to w formie paradoksu: zazdrość objawia się w
tym, że człowiek pragnie, aby inny był równie... nieszczęśliwy jak
on sam. Zazdrość jest jedną z największych trucizn miłości; zwykle
jest spowodowana poczuciem krzywdy, zranieniem, zamknięciem się na
miłość.

Czego tak naprawdę zazdrości starszy syn? Tego, że jego młodszy brat
odważył się zrobić coś, czego on również pragnął: skorzystać z
życiowych przyjemności. Tłumił w sobie grzeszne pragnienia,
lubieżność (to przecież on, nie znając historii swego brata, oskarża
go o rozpustę), arogancję etc. Długo utrzymywał w ryzach swoją
dwulicowość, wewnętrzne rozdarcie, między pozornie dobrze
spełniającym swoje obowiązki synem a niedojrzałym osobowościowo
człowiekiem. To, co rzeczywiście się w nim kryło, wyszło na jaw
dopiero w momencie powrotu marnotrawnego brata. Wcześniej bał się
przyznać do duchowej schizofrenii, z której powodu z pewnością
cierpiał. „Co powie ojciec?” — często gryzło go to pytanie. Jak
zareagował ojciec, kiedy, być może po raz pierwszy, ujrzał całą
nędzę swojego syna? Zdaje się, że powtarza: „Ja wciąż cię kocham,
mój synu. Ja wciąż cię kocham, mój synu, ja wciąż cię kocham, mój
synu...”.

Gniew

[atama]

Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i
tłumaczył mu (Łk 15,28).

Gniew jest wyrazem bezsilności, lęku, nieakceptacji tego, co niesie
rzeczywistość. Człowiek, który wybucha gniewem, manifestuje w ten
sposób swoją niezgodę na panujący stan rzeczy. Ta forma protestu
jest mocno nasączona negatywnymi emocjami, dlatego też słowa
wypowiadane w przypływie gniewu mocno ranią. Bardzo ich potem
żałujemy, ale trudno uleczyć to, co się już zniszczyło w drugim
człowieku. Z gniewu rodzi się często nienawiść oraz inne grzechy,
jak poucza nas Psalmista (por. Ps 37,8); a autor Księgi Przysłów
jest jeszcze bardziej radykalny i pisze, że tylko głupcy okazują
swój gniew (Prz 12,16). Panowanie nad swoimi emocjami to jedna z
cnót kardynalnych.

Starszy syn nie potrafił pohamować swojego oburzenia. Swoją postawą
niszczy odświętną atmosferę wieczerzy, którą wydał ojciec, chcąc
uczcić powrót młodszego syna. Ten, który ostentacyjnie pozostał w
polu, również cierpi na chorobę pychy. Jednak ma ona inne oblicze
niż to, które ujawniło się w postawie jego brata. U syna
marnotrawnego pycha jest bardziej skryta; tu objawia się jako
arogancja, buta. Nie liczy się dla niego wielkie miłosierdzie,
którego doznał brat. Najbardziej go boli to, że nie on jest na
pierwszym miejscu, nie on jest stawiany jako wzór. Tego przecież
oczekiwał! Myślał wielokrotnie o tym, że kiedy wreszcie wróci
upokorzony jego młodszy brat, wówczas ojciec weźmie ich razem i w
obecności wszystkich domowników zacznie ganić uciekiniera, a chwalić
jego. Czuł się lepszym dzieckiem. Dzień powrotu brata miał być jego
wielkim świętem. Jak wyglądał w rzeczywistości? Nawet nie został
poinformowany o powrocie. Zaczęto świętowanie bez niego. Ten dzień
tak oczekiwanej chwały, stał się dniem, w którym wszyscy o nim
zapomnieli, a przede wszystkim ojciec. Czuł się urażony, czuł się
poniżony. Nie wytrzymał tego psychicznie — wybuchnął gniewem, który
był aktem desperacji. Czuł się niekochany, niedoceniony. Cóż z nim
dalej będzie? Jezus nie kończy tego wątku... Nie wiemy, jak postąpił
syn już po interwencji ojca; czy wszedł do pełnego radości domu, czy
został na zewnątrz... poza Miłosierdziem?

Przypowieść o...

[atama]

Otwieram Ewangelię św. Łukasza w tłumaczeniu Jakuba Wujka.
Zatrzymuję się na piętnastym rozdziale i czytam nagłówek trzeciej
przypowieści: „Przypowieść o synu marnotrawnym”. Pod taką nazwą
przez kilka wieków funkcjonowała ona w naszej świadomości. To ów
młody człowiek był głównym bohaterem. Dopiero Jan Paweł II w swojej
pierwszej encyklice wskazał, że główną postacią jest ktoś inny:
miłosierny ojciec. Wprawdzie w przypowieści „słowo »miłosierdzie«
nie pada ani razu, równocześnie zaś sama istota miłosierdzia Bożego
wypowiedziana zostaje w sposób szczególnie przejrzysty” (Dives in
misericordia 5). Obok mnie leży wydane w ubiegłym roku Pismo Święte
w najnowszym przekładzie, dokonanym z inicjatywy Towarzystwa
Świętego Pawła. Tutaj również szukam piętnastego rozdziału Ewangelii
św. Łukasza i czytam tytuł przypowieści: „Przypowieść o miłosiernym
ojcu”.

Wszystko płynie...

[otryt]

Ciekawe Atamo, skąd wzięła się przypowieść o synu marnotrawnym,
zamiast przypowieści o miłosiernym ojcu? To chyba jest lepsza nazwa
z teologicznego punktu widzenia? Jednak przez całe wieki ludzie na
pierwszym planie widzieli głównie młodszego syna, widzieli jego
niegodziwość, ojciec i drugi brat byli gdzieś na drugim planie.
Babcia żony, gdyby dziś żyła miałaby 113 lat. Wiele razy opowiadała,
że z tym właśnie fragmentem Pisma najbardziej nie może się zgodzić,
że kłóci się to z pojęciem sprawiedliwości. Pewno w tym pokoleniu
takie myślenie było powszechne, tak myślę. Ja w żaden sposób nie
oceniam, tylko zauważam, że tak było. Klimat tamtego czasu. Dziś
klimat duchowy nam się zmienił. Obowiązek mniej znaczy niż kiedyś.
Bywa, że nawet ma złą prasę, że jest jakimś przejawem bezmyślności
czy braku inicjatywy, braku własnego pomysłu na życie. Ja nie bronię
starszego brata, jednak zauważam, że z każdym rokiem dostrzegamy u
niego coraz więcej paskudnych cech. W tym opowiadaniu jest ich
całkiem sporo, nawet to, że sam miał myśli kosmate, czego dawniej
nie zauważano. Tak krok po kroczku dystans pomiędzy braćmi maleje.
Nawet nie da się już powiedzieć, który jest tak naprawdę gorszy, a
który lepszy? Tak zwyczajnie, po ludzku. Ale coś podobnego dzieje
się równolegle we współczesnych społeczeństwach. Ofiary bywają
zrównywane z tymi, którzy łamią prawo, którzy dokonują przestępstw.
Też mówi się, że oni wcale nie są lepsi, oni też by to zrobili,
tylko zabrakło im odwagi albo możliwości. A więc jest taki sam, a na
dodatek tchórz i nieudacznik. Tryb przypuszczający już wystarcza by
wydać wyrok, na tego, który nie złamał zasad. W komunistycznym
państwie dawano wyroki już za sam zamiar dokonania czegoś, za myśl.
A przecież pokusy każdy z nas miewa. Nie wiem, który klimat mi
bardziej odpowiada? Tamten sprzed 100 lat, gdy do obowiązków
przyuczano twardą dyscypliną, nierzadko stosując okrutne kary
cielesne i wszelkiej maści upokorzenia. Czy sprawiedliwość tamtego
czasu, bezwzględnie wyrównująca rachunki, nie przyczyniła się w
jakiś sposób, że tak łatwo wybuchały wojny? Ludzie szli na barykady
w obronie honoru, sprawiedliwości. Dziś te słowa mniej znaczą niż
kiedyś. Każdy czas ma swój klimat, różne wartości są w cenie. Jedno
jest pewne, ojciec postąpił słusznie. Wszystko inne płynie. Ciekawe
z jakiego pokolenia jest ks. Wiesław Felski?

A opowiadanie świetne. Dziękuję))

[otryt]

>Ciekawe z jakiego pokolenia jest ks. Wiesław Felski?

Spróbowałem odpowiedzieć na to pytanie, czyli zgadnąć. Strzeliłem
rocznik 1975. Potem sprawdziłem. Rocznik 1973. Czyli pomyliłem się
tylko o dwa lata. Potwierdza to moją tezę, że człowiek wzrastając w
jakimś klimacie duchowym, w dużej części przejmuje to, co niesie
duch czasu. Niełatwo jest się uwolnić od sposobu myślenia
charakterystycznego dla ludzi żyjących w danym czasie lub miejscu.
Lub w danym pokoleniu.)))

[twoj_aniol_stroz]

Popatrz, w moim wieku, a taki mądry, ech...

[atama]

> Jedno
> jest pewne, ojciec postąpił słusznie.

No właśnie
Cóż, Duch cały czas działa i cały czas odkrywamy nowe warstwy i
znaczenia w Piśmie.
Mi się dzisiaj te dwie postawy synów mocno skojarzyły z dyskusją o
letnich i gorących katolikach.
Marnotrawny wydaje mi się, że to taki letni katolik. Z puli 7
grzechów autor przypisał mu 5 (my się może jeszcze zastanowimy, czy
nie nawet wszystkie 7). Wypiął się w końcu na ojca, obraził go i
odszedł. Nie ma tu miłości, nie ma wysiłku, honoru, wartości.
Egoistycznie poszedł na łatwiznę. Typowy - jak to nazywamy w
sąsiednim wątku - letni katolik/protestant/muzułmanin...
Drugi syn jest gorliwy. Wierny ojcu, obowiązkowy, posłuszny. Ale czy
robi to z miłości? Czy jego wierność wynika z miłości do ojca? Czy z
tej miłości rodzi się miłość do brata?

Jeden i drugi syn "niewdzięczny". Jeden się nawrócił.
Miejmy nadzieję, że i drugi się nawróci.
Czego potrzeba temu drugiemu do nawrócenia??? Widzi ojca, jest
blisko niego na codzień... A w sercu złość i poczucie
niesprawiedliwości.
A ojciec był sprawiedliwy... Bożą sprawiedliwością, której my nie
pojmujemy. Bo co się każdemu należy to miłość.
Czy na nią trzeba zasługiwać?
Bądźcie jak dzieci.

[atama]

«teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża NIEZALEŻNA OD PRAWA (...)
przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie
ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały
Bożej, a dostępują usprawiedliwienia za darmo, z Jego łaski, przez
odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg
narzędziem przebłagania dzięki wierze mocą Jego krwi» (3, 21-25).

[twoj_aniol_stroz]

Atamo, bardzo mądre Twoje słowa, bardzo... Dziekuję, bo to taki
prysznic zimny dla mnie

[luccio1]

otryt napisał:
> Babcia żony, gdyby dziś żyła miałaby 113 lat. Wiele razy opowiadała,
> że z tym właśnie fragmentem Pisma najbardziej nie może się zgodzić,
> że kłóci się to z pojęciem sprawiedliwości.

Babcia pamiętała dobrze tradycję polską, regulującą te rzeczy prostymi,
niepisanymi normami.

Otóż:
- obowiązek opieki nad starymi rodzicami ciążył na tym, kto pozostał na
Ojcowiźnie (przy czym w tradycji polskiej wcale nie musiał być to koniecznie ten
najstarszy - bardzo często był to najmłodszy);
- ten, kto wyszedł z domu rodzinnego, aby zacząć żyć na własną rękę, nie
powinien tam nigdy więcej wracać tj. w razie klęski nie powinien oczekiwać
stamtąd pomocy - prędzej pójść na dno tak, żeby nikt nie wiedział: kiedy, gdzie,
jak...

[capriglione]

Świetny tekst Atama

Brak konsekwencji autora

[otryt]

>zadałem pytanie: "Jaki grzech popełnił młodszy syn?".
>Któryś z rezolutnych chłopaków zawołał: "Wszystkie!".

Opowiadanie grzeszy pewnym brakiem konsekwencji. Chłopak daje
słuszną odpowiedź księdzu. Pytanie dotyczy grzechów młodszego syna.
Tymczasem w tekście 5 grzechów przypisano młodszemu, a dwa z nich
(gniew i zazdrość) starszemu bratu. Czyżby księdzu zabrakło
konceptu, jak wyglądała zazdrość i gniew w wykonaniu młodszego
brata? Ciekawe dlaczego tak zrobił, łamiąc logikę wypowiedzi? Czyżby
to sprawa klimatu duchowego w jakim współcześnie żyjemy?

Może ogłośmy konkurs. Jak te dwa grzechy, młodszego brata, pominięte
przez autora opowiadania, wyglądałyby w praktyce?

[twoj_aniol_stroz]

Lubię Twoją nieubłaganą logikę Otrycie
No to ja spróbuję
Gniew i zazdrość były pierwsze, były "w odwecie" za to, że jestem
młodszy, że po co się starać skoro i tak gospodarka przypadnie
starszemu bratu. Zazdrość o tego starszego, bo on jest wzorem, bo on
taki odpowiedzialny, bo on taki bardziej dorosły. Z tej zazdrości
rodzi się gniew, gniew uderzający w brata tak naprawę. No bo skoro
on taki idealny, taki odpowiedzialny to ja idę w świat, niech oni
się tu kiszą w swoim mdłym sosiku, a ja idę zażyć życia, tam będę
kimś, tam wyjdę z cienia mojego braciszka starszego, będę wreszcie
sobą...

[otryt]

twoj_aniol_stroz napisała:

"Gniew i zazdrość były pierwsze, były "w odwecie" za to, że jestem
młodszy, że po co się starać skoro i tak gospodarka przypadnie
starszemu bratu. Zazdrość o tego starszego, bo on jest wzorem, bo on
taki odpowiedzialny, bo on taki bardziej dorosły. Z tej zazdrości
rodzi się gniew, gniew uderzający w brata tak naprawę. No bo skoro
on taki idealny, taki odpowiedzialny to ja idę w świat, niech oni
się tu kiszą w swoim mdłym sosiku, a ja idę zażyć życia, tam będę
kimś, tam wyjdę z cienia mojego braciszka starszego, będę wreszcie
sobą..."

********

Super, Kasiu. O tym akurat nie pomyślałem. Ale będąc w świecie,
opływając w dostatki, jego dusza też zaznawała i gniewu i zazdrości.
Tak sądzę.

>ja idę w świat, niech oni się tu kiszą w swoim mdłym sosiku,

Właśnie o tym myślałem, jak wyglądał ich dom wkrótce po jego
odejściu, a także potem przez kolejne lata? Na pewno starszy brat
musiał więcej pracować i za siebie i za brata. Ojciec wcześniej
musiał go przekonać, że tak należy. Czy w rodzinie jakoś więcej
rozmawiali, o tym się stało. Jak to komentowano? W jaki sposób
ojciec przekonywał i jak syn to przyjmował?

Odjeżdżając syn na pewno dostał od ojca i konie i wozy i inne dobra,
które potrzebne są w podróży. Dostał żywność na drogę i odpowiednie
szaty, aby nie zamarzł i nie przemókł. Te pieniądze, które ojciec
przedwcześnie dał synowi, mogły być zainwestowane w rozwój
gospodarstwa. Ten rozwój siłą rzeczy był słabszy. To odczuła cała
rodzina. Musiała się z tym jakoś pogodzić i uporać. To musiało
trwać, to jest jakiś proces dostosowani się do nowej sytuacji. W
końcu się z tym uporali. I wtedy...młodszy syn wraca. Znów jest
trudna sytuacja, znów mamy jakiś proces, którego końca nie znamy.
Ten proces odbywa się przede wszystkim w duszy starszego brata.
Starszy brat wie doskonale, jak takie przypadki zwyczajowo się
załatwia w okolicy, u sąsiadów. Jego ojciec chce jednak sprawę
załatwić w inny sposób, zupełnie dla niego niezrozumiały. Trzeba
czasu by zrozumieć, by przebaczyć. Zbyt łatwo zarzuca się starszemu
bratu brak miłości. Tak może być, ale nie musi. Jest jedno zdanie w
poście Atamy, gdzie stawia wyżej młodszego brata od starszego. (Na
Twój post Atamo odpowiem później, bo wymaga dłuższej odpowiedzi,
zgadzam się tylko połowicznie).

Pozdrawiam serdecznie))

PS. Podziwiam Twój dar przekonywania w sąsiednim, dość
kontrowersyjnym wątku, Twoją łagodność. Trak pięknie piszesz o swoje
drodze życiowej.))

[atama]

Otryt napisał:
> Zbyt łatwo zarzuca się starszemu
> bratu brak miłości. Tak może być, ale nie musi. Jest jedno zdanie
w
> poście Atamy, gdzie stawia wyżej młodszego brata od starszego.

Nie, nie. Nie stawiam nikogo, wyżej czy niżej.
Oni są w drodze. Obydwaj. Czy starszy się nawróci, nie wiemy. Nie
został przekroślony W danej chwili brakuje mu... doskonałości.
Nie ukrywajmy, że postawa zrozumienia i akceptacji w jego sytuacji
jest po ludzku trudna. Ale jego historia się nie kończy.
Tak samo jak historia młodszego - nie jest zamknięta.

[otryt]

atama napisała:

> Nie, nie. Nie stawiam nikogo, wyżej czy niżej.

Miałem na myśli to Twoje zdanie.

>Jeden się nawrócił.
>Miejmy nadzieję, że i drugi się nawróci.

Stawiasz ich na jednej płaszczyźnie. Porównujesz.

Dramat rozgrywa się na w ciągu jednego dnia, czyli parę godzin (od
momentu powrotu brata do końca przypowieści. Chcesz, aby w tym
krótkim czasie starszy brat uporał się z niezwykle dla niego trudną
sytuacją.

Myślę, że jeżeli już robimy analizę postaw obydwu braci, to należy
to robić na oddzielnych płaszczyznach. Pierwszy brat jest w drodze,
ma jakieś problemy do rozwiązania, drugi jest w jakiejś drodze, ma
też, ale jakieś inne problemy do rozwiązania.

Pozdrawiam bardzo serdecznie

[twoj_aniol_stroz]

> Trzeba
> czasu by zrozumieć, by przebaczyć. Zbyt łatwo zarzuca się
starszemu
> bratu brak miłości. Tak może być, ale nie musi.
To raczej nie brak miłości z jego strony. To jest trudne poczucie
bycia oszukanym, zawiedzionym... Bardzo subiektywne, bo przecież
ojciec go nie oszukał i nie zawiódł, ale on tak to czuje. Miałam w
zyciu okazję korespondować z facetem, który sam będąc prawiczkiem
związał się z kobietą, która straciła cnotę z jego kolegą będąc
wcześniej z nim (tym kolegą) w zwiazku. Bardzo trudne były rozmowy z
tym facetem. On czuł się tak bardzo oszukany, tak bardzo
zawiedziony, że ten "magiczny pierwszy raz" przeszedł mu koło nosa,
że inni faceci to mieli kobiet na pęczki, wiele razy mieli w łóżku
dziewicę, a on? On został na lodzie. Taki właśnie brat syna
marnotrawnego - nieszczęśliwy, zawiedziony, z ogromnym poczuciem
niesprawiedliwości. On w końcu doszedł do wniosku, że to jego
egoizm, jego brdzo niskie poczucie wartości i kompleksy każą mu być
wściekłym i tu z tym starszym bratem pewnie jest podobnie.

[atama]

Nie czuję się mocna w wyszukiwaniu grzechów u kogoś ))
No ale ta przypowieść dana jest nam na przykład, naukę, więc
spróbuję.

Młodszy mógł zazdrościć tym "uwolnionym" spod konieczności bycia
dobrym dzieckiem. Być może zazdrościł kolegom prowadzącym hulaszczy
tryb życia, korzystającym z uciech wszelakich. Chciał tego spróbować
może właśnie z zazdrości?

[luccio1]

Przypowieść "O Synu Marnotrawnym" ma zawieszone zakończenie również od strony
Brata Młodszego.
Wrócił do domu - po pewnym czasie zapomniał, jak to było, kiedy pasł świnie
(człowiek chętnie zapomina o rzeczach nieprzyjemnych - im jest młodszy, tym
łatwiej);
no i wtedy przypomniał sobie, że z nierządnicami to wcale nie było tak źle - no
a co by było, gdyby tak jeszcze raz spróbować?
Ojciec już raz przyjął mnie z powrotem - to może za drugim razem też przyjmie?

[twoj_aniol_stroz]

Większość historii biblijnych ma zakończenie zawieszone w próżni,
kobieta przyłapana na cudzołóstwie usłyszała idź i nie grzesz
więcej. No fakt, strachu się najadła, ale później? Zdrada jednak ma
jakieś plusy: ta ekscytacja nowym partnerem, te nowe doznania, to
nieznane...
Myślę, że to jak z kazdym człowiekiem. Upadamy pod grzechem, własną
słabością. Dopóki nie wyciągniemy wniosków, dopóki nie obejrzymy
dokładnie tego na czym się wyłożyliśmy,będziemy upadać znów i znów.
Aż w końcu rąbniemy tak solidnie, tak potłuczemy kolana i łokcie, że
jednak zdecydujemy się na wysiłek popatrzenia co było przyczyną tego
upadku. Przeanalizujemy w końcu solidnie i wówczas powoli nauczymy
się omijać ten kamień przez który tyle razy już wyrżneliśmy. No
chyba, że już za pierwszym razem upadek był na tyle solidny, że
skłonił nas do refleksji.