czy jestescie cierpietnicami ? :)

[mader1]

troche przesadzilam ? Chodzi mi o to, czy calkiem poswiecacie sie dla
rodziny nie skarzac sie, nie narzekajac, odkladajac swoje plany i potrzeby,
zainteresowania na bok ? Czy chcecie uchodzic za osoby bez wad ? Czy
komunikujecie rodzinie o swoich potrzebach ? Czy widza, ze mama to
czlowiek ?

[adzia_a]

Ja generalnie jestem hedonistką i jak nie muszę rezygnować z czegoś
przyjemnego, to nie rezygnuję ))

A jak muszę, to o czym tu dyskutować Się rezygnuje i już

Fakt, ostatnio coraz częściej muszę, ale staram się mówić sobie, że szklanka
jest w połowie pełna, a nie w połowie pusta (wzorując się na jednej
niesamowicie mądrej kobiecie, która coś podobnego pisała na forum NPR -
zupełnie o czym innym, ale przypowieść o szklance można zastosować do wielu
sytuacji zyciowych).

[isma]

Ze mama to czlowiek, to nie wiem, czy widza, bo maja niecale dwa lata ))
Ale ze zona to czlowiek, to moj maz widzi, a zwlaszcza slyszy, oj, slyszy ))

Od kiedy mamy dziecko, sporo sie zmienilo, z wielu spraw zrezygnowalismy
dobrowolnie, i z tych bez wiekszego zalu.
Ale najtrudniej jest z tym, co uwazamy za niezbywalne... Chyba najwazniejsze na
tej liscie sa kontakty z ludzmi - moj maz z racji opieki nad corka ma je
ograniczone do mamus (!) na placu zabaw, ja mam je znacznie ograniczone w
stosunku do przeszlosci i z racji koniecznosci zarabiania na dom...

Mamy wady. Ja nieuleczalnie balaganie, i wiem, ze proby pilnowania sie w tej
dziedzinie powoduja u mnie zupelnie nieadekwatna do wagi problemu frustracje.
Na rzecz corki poczynilismy ustepstwo polegajace na bezwzglednym przestrzeganiu
higieny, natomiast w dalszym ciagu nie panujemy nad ksiazkami wetknietymi byle
gdzie i gazetami porozkladanymi w najrozmaitszych miejscach. Wyrodzilam sie,
moja Mama pod tym wzgledem jest idealem ))

O cierpietnictwie, Mader, to jest wazne. Czasem ono przychodzi niepostrzezenie,
wbrew naszej woli, i chyba trzeba dobrze sie pilnowac, zeby w nie nieswiadomie
nie popasc. Moja Mama jako mloda dziewczyna z piesnia na ustach wyreczala
mojego Tate - szalonego naukowca, w dodatku powaznie chorego - we wszystkich
przyziemnych sprawach. Z czasem, kiedys sie okazalo, ze zdrowie Jej szwankuje,
i ze nie jest w stanie rezygnowac ze swoich potrzeb w takiej skali, jak to bylo
do tej pory, bardzo trudno bylo wlasciwe proporcje przywrocic.
Ale sie udalo ))

[mumin_ek]

Nigdy, jesli chodzi o ten temat wykazuje zdrowy (mam nadzieje) egoizm i moje
potrzeby sa tak samo wazne jak potrzeby moich chlopakow, a oni mnie
rozpuszczaja i zawsze to ja spie najdluzej

Kasia mama Muminka i Grudniowej Niespodzianki

[justyna.ada]

Oj, w życiu...
Ja to raczej niestety w drugą stronę - może przydałoby się odrobinę
poświęcić... (słowo to ma wszak kilka znaczeń)
justyna

[addria]

Nie nazwałabym siebie cierpiętnicą Są okresy, kiedy po prostu muszę się
czemuś (lub komuś "poświęcić", ale to "muszenie" wynika z "chcenia"
przewaznie.Tak jak chciałam (i to bardzo) "poswiecić" się swojemu dziecku przez
pierwsze (prawie) półtora roku jego zycia, kiedy to miałam możliwość bycia z
nim w domu. Wtedy moje potrzeby i plany odsunęłam całkowicie na drugi plan, jak
nie musiałam to nawet ani do fryzjera, ani do lekarza, ani do sklepu nie
wychodziłam bez maluszka. I to z premedytacją i radością Tak chciałam i nie
obchodziło mnie to, co kto mysli. Widziałam w tym same korzyści, natomiast
niestety musiałam wrócić do pracy i to akurat "muszenie" nie wypływało wcale
z "chcenia". Teraz dziecko jednak jest juz większe, bardziej samodzielne i nie
ograniczam, aż tak jak dawniej swojej innej aktywosci Jednak wiem, że warto
było "poświęcić" mu ten okres. Szkoda, że nie moge być "kurą domową", naprawdę
bym chciała. Ja zawsze znajdę sobie jakieś zajęcie i wcale by mnie to nie
ograniczało.
Jesli chodzi o wady, to wcale nie staram się uchodzić za osobę idealną. Wręcz
przeciwnie, staram się mówić, że taka nie jestem i że mogę sie mylić, że mogę
nie mieć racji. A jak to zauważę, to staram sie do tego przyznawać (choć to
łatwe nie jest . Nie mniej staram się też być dobrą żoną i mamą, wydaje mi
sie, że całkiem, całkiem nieźle mi to wychodzi, bo jakoś domownicy nie
narzekają i cieszą sie nawet bardzo jak przychodzę do domu )) Ja też się
cieszę, że ich mam. I że zdrowie w miarę dopisuje. Cóż więcej do szczęścia
człowiekowi potrzeba...?

[mader1]

a dlaczego o to zapytalam ? Wiadomo, ze jak sa dzieci, wszystko musi sie
przeorganizowac.
Blogoslawieni cisi, bllogoslawieni pokornego serca, a jednak ja mialam
takie doswiadczenie ( niech tam, napisze cos osobistego). Moja mama i
babcia nalezaly do tych, ktore wiecznie byly na cos chore. Pamietam jak
bardzo w dzziecinstwie im wspolczulam i martwilam sie tym. Jak urodzilam
pierwsza coreczke postanowilam byc baaardzo dzielna, zeby ona nie
wyrastala z zadnym obciazeniem. Razem podnosilysmy glowki, nawet w nocy,
mialam usmiech na ustach, nawet w czasie migreny czy ogromnego
zmeczenia nie szlam sie polozyc, czesto nie zdazalam przeczytac gazety.
Zawsze do dysozycji, bez narzekania.Bez prosby o pomoc - mamy przychodzily
na kawke i pogadac.Oczywiscie nie wygladalam najlepiej. Ale to nie byla
prawda o tej sytuacji. I co sie okazalo... ? U malego jeszcze dziecka
zauwazylam, ze nie do konca wie, co to wspolczucie, okazanie wspolczucia.
Musialam sie z tego wycofac. Zrozumialam, ze przegielam w druga strone...

[fumag]

No ja nie wiem?
Sama wybrałam bycie w domu i posiadanie dużej rodziny.Z czego jestem zadowolona!
Ale czasem w tym młynie to mam dość,oj mam.I niestety czasem wybucham-jak
wulkan -mówią dzieci
W sumie mam problem między rozgraniczeniem co jest po prostu komunikowaniem
swoich potrzeb i żali,że np.nie doceniają moich starań ,a co już jest formą
przymusu psychicznego do "dozgonnej wdzięczności"
Ja przyznaję sobie prawo do robienia błędów i jak zrobie coś głupiego lub
jestem niesprawiedliwa wobec dzieci, to je przepraszam.
Czasem mówię wprost,że chcę odpocząć od hałasu i proszę je o ciszę-co dla nich
jest czynem prawie heroicznymI wtedy czytam!O szydełkowaniu np.nie ma
ostatnio mowy,bo moje dzieci z częstotliwością co ok.15 min.czegoś b.potrzebują
i jak tego nie zrobię to będzie źle!
Ale do wszystkiego można się przystosować i ja stałam
się:dyspozycyjna,kreatywna,łatwo dostosowuję się do zmiennych warunków pracy i
mogę pracować w stresie-same zyski.
Staram się nie być cierpiętnicą ale nie wiem jak mi to wychodzi?Spytam dzisiaj
męża jak on to widzi...

[pysio8]

No, na własne zyczenie często... tak.(((
Tylko, ze największy kłopot to mam ze sobą )), a raczej z wewnętrznymi
przekonaniami na własny temat.
Takie na przykład < nie dam rady> skutecznie zrujnowało mi zamiary i plany.
- zaczynałam studia i wycofywałam się przekonana,.... ze nie dam rady.

[addria]

> Takie na przykład < nie dam rady> skutecznie zrujnowało mi zamiary i plan
> y.
> - zaczynałam studia i wycofywałam się przekonana,.... ze nie dam rady.

O wiesz, a u mnie odwrotnie. Moja mama wpoiła mi taką zasadę, że nie ma rzeczy
niemozliwych. I jakoś rzeczywiście, nigdy nie bałam sie podejmować wyzwań, a co
ciekawe przewaznie udawało mi się im sprostać. Nie mniej staram sie zawsze
zachowac zdrowy rozsądek, bo np. wdrapać się na Kilimandżaro nie zamierzam ))

[aetas]

Chciałam tylko Ci powiedzieć, żem człowiek z wielkich kompleksów nie całkiem
wyrosły (uczę sie, uczę radzenia z nimi całe życie, trudno bywało) i tak mi
bardzo smutno, że tak możesz mysleć o sobie...
Chciałabym z całego serca jakoś Cię pocieszyć i dodać otuchy, żebyś się nie
poddawała...
Wiem, że łatwo mi tak gadać, ale nie poddawaj się i nie daj sobie wmówić, że
nie dasz rady, bo DASZ RADĘ, serio, wiem to po sobie...

(No, nie mów hop - odezwało się moje sumienie - bo jeszcze szkoły nie
skończyłaś, więc ludzkości nie edukuj, po czym się prawdziwego mężczyznę
poznaje) ))

[pysio8]

Droga Aetas dziękuję za otuchę , słowa płynące z serca i nadzieję)))
Nie każdy w dzieciństwie ( czyli np. ja) otrzymał od rodziców przekaz, ze sobie
poradzi, i choć od bardzo dawna dzieckiem, a nawet młodzieżą nie jestem, to
jednak takie przekonanie wlecze się cały czas za mną.
Robię ile potrafię, trudności i emocje zanoszę w modlitwie przed Boga.
Postępy jednak u siebie widzę, i czasami zdarza mi się nie wycofać z trudnej
sytuacji, wiele jednak jeszcze pracy przede mną. Pracy nad sobą.

[addria]

Pysiu, ja też Ci życzę wszystkiego dobrego. Pewnie jest tak, że wszyscy mamy
nad czym pracować, każdy tylko nad czym innym.

No, a jednak to pokazuje, jak wazne jest wychowanie, czyli to co dostajemy od
rodziców w dzieciństwie. Fajnie, gdy potrafimy dostrzec to, czego nam brakowało
gdy byliśmy dziećmi lub czego mieliśmy w nadmiarze no i oczywiście
wykorzystać to doświadczenie. Nie wiem tylko, czy to zawsze jest możliwe, bo
pewnie zupełnie nieświadomie nie raz powielamy błędy naszych rodziców, choć
swego czasu zapewne zarzekaliśmy się, że "ja jak bedę miał swoje dzieci to na
pewno nigdy (.....)"

[pysio8]

To prawda Addrio, im więcej ze sobą zrobimy, tym mniej obciążymy nasze dzieci.
A że nieświadomie powielamy błędy naszych rodziców - zgadzam się w 100 proc.
Na przykładzie syna widzę, że przekazałam nie tylko to, co dobre, bo często
stresuje się" biedak" przed klasówkami. W rozmowie z nauczycielką
jęz.niemieckiego usłyszałam, że syn ma zadatki na 5, bo w mig chwyta, to, co na
lekcji, natomiast pisanie sprawdzianów idzie mu niestety gorzej. Czyli, co, też
jakiś "nieboraczek" niedowartościowany((((
Bardzo ucieszyłam się, kiedy wyraziła się o synu, że to taka perełka w
klasie ))))
Widzę też ile dobrego syn dostaje od nauczycielki jęz.polskiego- zaczął się
udzielać , chętnie pisze wypracowania, szuka materiałów na lekcje, no nie ten
sam człowiek, co w podstawówce, czyli widzisz, ile może DOBRY, kochający
nauczyciel? Natomiast ze scisłymi przedmiotami, to koszmar, mam nadzieje, że
jednak zaliczy.
Dziękuję Addrio za dobre słowa, tego mi brakowało!

[mader1]

Pysiu ! Niezaleznie od tego, co powiedzieli Ci rodzice, jest Ktos,
kto na Ciebie stawia, uwaza Cie za osobe niezastapiona i jedyna na
swiecie. Bog. Dasz rade, bo On jest z Toba we wszystkim dobrym...

[addria]

Będzie dobrze Pysiu No i gratuluję tak zdolnego syna! Ty też go chwal za
jego osiągnięcia, bo to jak nic dodaje skrzydeł. A nie ma nic gorszego nad to,
kiedy rodzic tylko karci za gorsze stopnie, a te dobre, kwituje
lakonicznie: "no przecież na to Cię stać".
Buziaczki ))

Bóg zapłać :)))

[pysio8]

Dziękuję za słowa otuchy, chyba je wydrukuję i zostawię, żeby mnie wspierały w
przyszłości.
Dobrze, ze tu jesteście )))

[mader1]

Dobrze ze TY jestes, jestes bardzo potrzebna taka jaka jestes na
tym swiecie

[aetas]

Ja się przyznam, że bywałam...
Trochę to się tak "samo stało", jak byłam w domu z synem, przez pierwsze 3
lata, no to wiadomo: mąż pracował, a myśmy na niego czekali... Ale robienie
wszystkiego w domu uważałam za zupełnie normalne, no bo skoro to ja byłam w
domu... Gdybyśmy do tego wrócili (drugie dziecko, które jakoś już długo czeka
na powołanie do istnienia ), też bym tak pewnie postępowała...
Tak bardzo przyzwyczaiłam rodzinę (czyt. małżonka... ) do tego, że ja robię
wszystko "domowe", że później jak już pracowałam i studiowałam jednocześnie
(gdy synka odchowaliśmy), nadal robiłam wszystko "domowe"...
Z czasem zaczęło mi to doskwierać, bo tak "na logikie" to ja miałam pracę i
studia, a mąż pracę... Powolutku, powolutku, zaczęliśmy przywracać jakieś
normalniejsze proporcje i właściwie jest teraz normalnie i "na logikie"
sprawiedliwie, co nawet wszystkim wychodzi na zdrowie, bo mąż lepiej niż ja
gotuje, więc parę razy w tygodniu cos ciekawego się jada (ten to ma
fantazję!)
Też trochę musiałam skorygować przyzwyczajenia mojej pociechy jak już podrosła
i trochy mi mało jak na swój wiek empatii okazywała (jako że mama to na każde
zawołanie jest i właściwie jak napis na dropsach) )) Ale uczy się, uczy i
fajowy z niego chłopak jest!

[ashan]

no..., jakoś tak SIĘ zrobiło, SAMO . Było podobnie, jak u Aetas. A teraz
powoli kończę urlop wychowawczy, niedługo do pracy, czeka nas przeorganizowanie
życia rodzinnego, a większość rozmów na ten temat kończy się tym, że mój
szanowny m. robi okrągłe ze zdziwienia oczy, ze nie będę odwalać już serii
pranie-prasowanie-sprzątanie... etc + full servis, jeśli chodzio o dzieciaki.
A co najdziwniejsze ZAWSZE byłam typem egoistki i sama nie wiem, kiedy dałam
się tak wmanewrować? Przed nami więc sporo zmian (mam nadzieję, że uda się je
wprowadzić pokojowo ) - przyznam, że część planów już zaczęłam wprowadzać w
życie... ))
pozdrawiam
a.

[mamamonika]

O, co to, to nie Mam alergię ogólną na "poświęcanie się" i przyznaję się
bez bicia do zaawansowanego życiowego egoizmu. W skrócie: robię wszystko, żeby
mieć ciekawe plany i je realizować, czerpać z życia radość, a nie się mu
poddawać. Moim żywiołem jest raczej działanie, nie rozmyślanie (co nie znaczy,
że głowa na kołku wisi). Staram się przede wszystkim być elastyczna - zmiany w
pierwszym momencie trudne do zaakceptowania najczęsciej przynoszą mi później
nowe pomysły na siebie i wyrywają z utartych kolein (już tak kilka razy było w
naszym życiu - wszystko wywracało sie do góry nogami, ale z tej perspektywy
stawało się ciekawsze i znalezienie się w nowym układzie dawało wieksze
poczucie satysfakcji). Jak na razie - udaje mi się wiele rzeczy godzić (ale nie
bez pomocy innych - na to jestem za leniwa ) O swoich potrzebach komunikuję
gromko i na bieżąco - niby dlaczego nie? Skąd cała reszta świata ma wiedzieć,
że akurat mam kiepski dzień albo czegoś potrzebuję? Rodzina to dla mnie po
prostu ludzie, których kocham i z którymi razem zycie sobie organizujemy, a nie
bagaż do obsługi
Monika

[alex05012000]

eeee, ja to chyba nieco owszem, tzn. od kilku lat, z różnych przyczyn
poświęciłam sie całkowicie dziecku, domowi i pracy (zarabianiu na ten dom)
wyzbywając wszekich oznak nawet tego tzw. zdrowego egoizmu... no bo tak, całą
ciążę siedziałam w domu, no to wszystko było na tacy podane itd, potem byłam na
macieżyńskim więc też dom był obrobiony, jak Olka miała 11 miesiecy poszłam do
pracy i wygląda to tak, ze pracuję na pełen etat, w porywach do 2 (zlecenia),
trzeci mam w domu (gotowanie, prasowanie, zmywanie), czwarty przy dziecku... "a
we śnie zamieniam sie w czarownicę i zamiatam..." Dla mnie nie zostaje nic: ani
czas, ani pieniądze. Do tego ponieważ finansów stale za mało nauczyłam sie
wyzbyć ze wszystkich potrzeb niekoniecznych, w pierwszej kolejności własnych.
Mam wrazenie, że nieco przecholowałam, ale teraz to nawet nie wiem jak wrócić
do bardziej egoistycznego podejścia do życia... moze macie jakieś pomysły, byle
nie kosztowne... - pozdrawiam serdecznie maria

[mama_kasia]

Na siebie patrząc, widzę że najtrudniej to zachować równowagę.
Czasami mam wrażenie, że trochę przeginam w drugą stronę, tzn.
za bardzo zajmuję się swoimi sprawami .
U mnie to jest tak: jestem od ... (ile to już lat?) 6-u lat
"kurą domową". I bardzo to lubię. Za pracą w zawodzie nie tęsknię,
chociaż lubię swój zawód. W domu troje dzieci, każde inne i z innymi
potrzebami, sami wiecie - pracy mnóstwo. A ja - siedzę na forum, wyszywam
(teraz kończę tygrysa na ścianę do pokoju syna), czasami piszę bajki, jakieś
teksty na naszą stronę, chodzę na angielski, czytam (nie za często, ale jak
już wsiąknę, to czytam niemalże non stop - np. smażąc naleśniki).
A dzieci kręcą się po domu, włażą na kolana, ciągle czegoś chcą. No jestem
zawsze obok, to prawda, ale może czasami zbyt obok???
Gotuję i sprzątam, ale bez przesady, a prasować nie prasuję i już
A że mama to człowiek, to widzą na pewno, bo jak tego czasami nie zauważają,
to im zaraz przypominam
Kasia
a to efekt mojego braku cierpiętnictwa
nasza stronka rodzinna

Boze broń !

[praktycznyprzewodnik]

Wysługuję się dziecmi jak tylko mogę !

[mamalgosia]

ja niestety ciągle na coś narzekam, skarżę się, a każdy problem wyolbrzymiam

[anulina]

he he ja nie jestem na 1000% jak mam zły dzien to narzekam i marudze max!
brakuje mi tez cierpliwości w moim przypadku cierpliwości muszę się uczyć. a
nauczycielem jest mój synek ) wymagający jak diabli ))