Czy rodziliscie razem ?

[mader1]

Tak czy nie ? I dlaczego ? Najciekawsze bylyby... uzasadnienia
Biblijne
My dwojke rodzilismy razem.Jak rodzilam pierwsze, nie bylo takiej opcji.Zal
mi bylo meza, ze zobaczyl mala dopiero po tygodniu.Kazda pielegniarka miala
wieksze prawo do niej niz tata.Druga corke rodzilismy razem.Z mezem czulam
sie bezpieczniej.
Trzecie urodzilismy wylacznie sami, wiec boimy sie miec czwarte, bo moze
urodzic sie bez naszego udzialu )))

[ania.silenter_exunruzanka]

Tak. Ja tak czuję mimo, że mąż był za drzwiami sali, w której miałam cesarkę.
Ostatnia rzecz jaka pamiętam przed uśpieniem to on machający do mnie. To dodało
mi sił)) i pozwoliło przetrwać ten koszmar (Ola urodziła się w dość
dramatycznych okolicznościach jako 1120g wcześniak). Bóg pozwolił, abyśmy
wszyscy byli razem...
Przepraszam, że nie mam uzasadnienia biblijnego.
pozdrawiam

[joanah2o]

Nie bo miałam cesarkę. Ale nie o tym chciałam napisać.

Na patronów porodów rodzinnych najlepiej nadają się chyba Anna i Joachim czyli
dziadkowie Jezusa "po kadzieli" . Najbardziej z zajęć o ikonografii
prawosławnej zapamiętałam, po czym poznać, że to ikona z narodzinami Marii a
nie Sw. Jana czy Jezusa. A no właśnie po tym, że Joachim zerka zza zasłony na
rodzącą żonę albo wręcz jest przy niej. Poród rodzinny jak najbardziej.

J.

[verdana]

My nie rodzilismy razem. Nie ma mowy - albo na sali porodowej będę ja, albo mój
mąż. Bibilijnie hm... Tu najbardziej pasowałoby "W boleściach rodzić będziesz" -
no wiec jesli w boleściach, jako rodzaj niewątpliwej kary, nałozonej tylko na
kobiety, to może nie należałoby włączać w to mężczyzn. Ale to oczywiście
baaaardzo naciagane.

[mader1]

Dziekuje, ze probujecie Biblijnie ))) wiedzialam, ze wniesie to troche
dodatkowego usmiechu w dzisiejszy dzien ja rodze prawie bez bolu, wiec
czuje sie "poza prawem".
Z Biblii - moj maz odbieral dziecko ( zanim pogotowie, czy my do szpitala
zdazylismy), a dziewczyny potem to skomentowaly - "zupelnie jak sw. Jozef".
Zaimponowaly mi, bo nigdy nie pomyslalam, ze sw. Jozef przeciez musial odebrac
porod w tej stajence - grocie.

[lafonte]

Miałam cesarkę a mąż czekał na korytarzu. Wiem, że bardziej był przejęty niż ja - więc w pewnym sensie byliśmy razem. Zobaczył małego tuż po mnie ale to on trzymał go pierwszy w ramionach (gdy mnie jeszcze zszywali).
Hmmm... porody rodzinne... mam jekoś mieszane uczucia. Nie wiem, jakby to było gdyby nie planowana cesarka.
Każdy ma swój krzyż i Chrystus uczy go nieść, każdy ma swoje cierpienie a wiara uczy je przyjmować jako coś co jest pozytywne. Inny człowiek może nam pomóc ale wtedy, kiedy "upadamy pod ciężarem", kiedy nie dajemy rady, kiedy jest to konieczne. Ale pakować komuś na głowę własne cierpienie bez konieczności...
Nie chyba bym nie chciała, żeby mąż współuczestniczył w bólu rodzenia.

[adzia_a]

"Jedni za drugich ciężary noście" - może być tak? )))))))

Rodziłam dwoje dzieci w obecności męża, nie wyobrażam sobie innej sytuacji. Dla
niego to też było wyczerpujące przeżycie, pierwszy poród trwał 20 godzin,
przysypiałam między skurczami, a on cierpliwie siedział za mną i mnie
podtrzymywał.

Tak silne przezycie łączy bardziej IMHO niż przysięga małżeńska

[netus]

Bardzo poruszyła mnie informacja o rodzicach Marii. Nie wiedziałam o tym. A
gdzie możnaby zobaczyć ikone narodzin Marii.
Rzeczywiście św. Józef musiał odebrać rodzącego się Jezusa.
Mysmy mieli rodzić razem, ale tętno spadało, mały się nie zabierał do
wychodzenia i miałm cesarkę. Akcja była tak ekspresowa, że mąż pamiętam jak mi
pobłogosławił i zasnęłam. potem on widział maćka wyjetego jako pierwszy. Był
przy odssysaniu, myciu. Potem mi tylko opowiadał. Ja zobaczyłam różowiutkiego
żuka trzy godziny po urodzeniu i myślałam (pzmiętam, że to było od razu) Jezu
jak ja mogłabym go urodzić. Taki klocek duży ( a miał 3.500- więc waga w
normie). Mąż smiał się ze mnie.
Drugi syn urodził się przez cięcie, lekarz powiedział mi że 100 lat temu
umarłabym przy pierwszym dziecku. Nam jakiś taki organizm. Drugi senek urodził
się też cięciem. Jak go lekarz wyjął, przeżyłam nieopisane szczęście,
pobłogosławiłam Jasia. Szkoda że MAćka nie mogłam urodzić świadomie- bo byłam
uspiona. Al mąż był tuz, tuz przy obydwu synach,
Byłam świadoma przy cięciu i juz

[isma]

To jest moja ulubiona strona o ikonach, autorstwa mojego studenta )).

www.jezuici.pl/~jwrobel/galeria.htm
Akurat takiej tam nie ma, ale mozna pytac, chetnie pomoze.

[monamamamateusza]

tak! to dla nas bardzo ważne przeżycie. od poczęcia, poprzez cała ( zagrożoną )
ciążę aż do chwili porodu bylyśmy razem jako rodzina. nie powiem żebym się
namęczyła podczas akcji porodowej, trwajacej circa 4,5 godz., nie o mnie więc
cytat " ..w trudzie rodzić będziesz..." zszywanie było znacznie bardziej
nieprzyjemne. może z powodu braku męża i jego uspokajajacych słów , Piotr był
oczywiście z młodym, asystował mu podczas mierzenia, odsysania i kąpania. to
były niezapomniane chwile dla obojga. żadnego niesmaku, zażenowania czy strachu
między nami nie było tylko wielkie oczekiwanie i radość.dzieci to prawdziwy dar
od Pana.amen.

[maika7]

Rodziliśmy razem. 16 lat temu (gdy wspólne porody nie były tak popularne jak
teraz) i 13 lat temu. Bez biblijnych uzasadnień i odniesień
Z sentymentem myślimy o tych chwilach spędzonych razem przy witaniu naszych
dzieci na świecie.
M.

Księga Barucha

[mamalgosia]

5,19:
"Idźcie, dzieci idźcie , ja zas sama i opuszczona zostać muszę" ("Idźcie,
dzieci, idźcie" oznacza: wychodźcie dzieci z mojego brzuszka))) )

Księga Jeremiasza

[mamalgosia]

o mężach, którzy boją się być na sali porodowej:
"Albowiem oni sie również odwrócą, uciekną razem, nie wytrzymają" (46,21)

[mama_kasia]

Tak, całą trójkę.

Kiedyś w wakacje trafiłam do pewnego ginekologa, który
zagadywał mnie w sprawie porodów rodzinnych. A byłam
wtedy w stanie błogosławionym z drugim dzieckiem, czyli
juz z doświadczeniem porodu rodzinnego. Lekarz przekonywał
mnie, że to wymysł czasów współczesnych, że Rzymianki rodziły
bez mężów, że Indianie i ktoś tam jeszcze. I tak słuchałam go
i nie mogłam przypomnieć sobie żadnego sensownego argumentu
historycznego (nie należę do wygadanych Dopiero olśniło
mnie, jak wyszłam z gabinetu - a Maryja i Józef

Rodziliśmy razem, bo ja bardzo tego potrzebowałam. Mam uraz
szpitalny z racji wielu pobytów i wiedziałam, że mąż jest mi
bardzo potrzebny w tym momencie. Najbardziej przydał się przy
trzecim dziecku . Lekarka z marszu chciała mi podłączyć oksytocynę
i tu mój mąż zaprotestował grzecznie (że mamy złe doświadczenia,
że lepiej nie.) Lekarka powiedziała: jak nie, to trudno, będzie pani
rodzić do rana. A ja (chyba na przekór) uwinęłam się szybciutko

A nasz trzeci poród zaczął się w niedzielę wieczorem na spotkaniu
naszej wspólnoty Było bardzo zaskakująco i niemalże wesoło.
No i nie było problemu ze starszakami - my do szpitala, a starszymi
zajęły się ciotki.

[addria]

> Kiedyś w wakacje trafiłam do pewnego ginekologa, który
> zagadywał mnie w sprawie porodów rodzinnych. A byłam
> wtedy w stanie błogosławionym z drugim dzieckiem, czyli
> juz z doświadczeniem porodu rodzinnego. Lekarz przekonywał
> mnie, że to wymysł czasów współczesnych, że Rzymianki rodziły
> bez mężów, że Indianie i ktoś tam jeszcze. I tak słuchałam go
> i nie mogłam przypomnieć sobie żadnego sensownego argumentu
> historycznego

Najlepszym argumentem byłoby zwykłe : "A co to Pana obchodzi". Rany, co za
ludzie...

My też rodziliśmy razem. W końcu biorąc ślub staliśmy się jednym ciałem, czyż
nie? A jak każda połowa ciała może być w dwóch różnych miejscach, zwłaszcza w
tak ważnym dla całości momencie ))

[skrzynka3]

Razem wszystkie trzy razy )Przy pierwszym maz mial na poczatku pewne
watpliwosci ale tak sie zrzadzeniem Opatrznosci zlozylo ze na porodowke
trafilam z Patologii w srodku nocy. Zdazylam tylko zadzwonic zeby wiedzial ze
to wlasnie teraz. A On popedzil przez pol miasta i dotad dobijal sie przez
kolejne "zasieki" w uspionym szpitalu az dotarl do mnie i nie zalowal
nigdy.Przy nastepnych dwoch narodzinach juz nie wyobrazal sobie ze mogloby Go
nie byc.Biblijne uzasadnienie hmm? Moze najbardziej to ze juz nie beda dwoje
lecz jedno.Skrzynka

[anek.anek]

Swojego jedynego na razie synka rodzilismy "razem". Niemąż został prawie do
samego końca, tylko na ostatni etap go wyprosiłam. Ja chciałam żeby został, ale
wiedziałam, że ustalenia wo góle były inne (miał być przez cały czas na
korytarzu, nie chciał tego oglądać) i tylko przez wzgląd na mnie zmienił zdanie
w trakcie porodu i został ze ną. zresztą widziałam już przy końcówce, że sam
nie wie co zrobić, zostać, bo czuje sięzobowiązany (skoro już tyle wytrzymał)
czy wyjśc, bo już ma dośc. więc powiedziałam, wyjz jeśli chcesz. Wrócił tuż po.
Cieszę się, że okazał się pomocny przy porodzie nie tylko w sferze duchowej. To
on poprosił lekarza o znieczulenie (byłam już w takim stanie, że nie mówiłam
tego głośno, tylko szeptałam i tylko on mnie usłyszał) i on pierwszy zauważył
tuż po porodzie, kiedy wszyscy byli zajęci dzieckiem i zszywaniem mnie, że po
prostu straciłam przytomność. zaalarmował lekarza i zebrał później gratulacje,
bo podobno nie było dobrze, a mogło być gorzej gdybym tej przytomności szybko
dzieki niemu nie odzyskała. Tak więc okazało się, że chociaż nie chciał tam
być, to musiał, bo taką rolę wyznaczyło mu przeznaczenie czy przypadek (wiem,
Wy to inaczej nazwiecie

[magdalena_76]

Razem - i to się rozumiało samo przez się. Na porodówce była ikona Świętej
Rodziny (dar od jakiejś wdzięcznej rodziny, jak przeczytałam na odwrocie) i
ogromnie nam to pomogło podczas baaaardzo długiego porodu. Patrzyłam na nią
cały czas (póki kontaktowałam jeszcze )) i czułam, że Oni są tu z nami. Poza
tym bardzo chciałam urodzic w nocy, w ciszy i półmroku - więc córcia od
początku porodu wytrzymała prawie dobę i przyszła na świat o 3.40 zimowej
nocy Może to szczegół ale ważny dla mnie.

[mamamonika]

Trzy razy Nie dorabiam do tego ideologii - ani mąż, ani ja. Lubimy być
razem, szczególnie w takich ważnych momentach. Obecność męża "odczarowała"
szpital - mniej zwracałam uwagę na medyczną otoczkę, obcych ludzi - oni byli
OBOK nas. W końcu to nasza rodzinka się powiększała.
Poród uważam za moment magiczny - jeszcze bardziej łączy bliskich ludzi.
Największe przeżycie było chyba za pierwszym razem. Wielka niewiadoma, mąż z
pasją badacza rejestrujący wszystkie etapy. I mała nagroda na końcu

[betty761]

Tak. Większość porodu byliśmy w domu i do końca nie byłam przekonana,że rodzę.
Gdyby mąż nie mierzył skurczów i nie 'zapakował' nas do samochodu, pewnie
urodziłabym w domu Cieszę się że mogliśmy przeżyć razem narodziny naszej
córeczki. Biblijne uzasadnienie? Chyba się powtórzę "Jedni drugich brzemiona noście"

[philosophus]

Razem...
Ks. Kazn. Salomona 4. 9,12
coz dodac...

w.