Świątecznie

[andrzej585858]

"Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził lud swój i
wyzwolił go" (Łk 1,68)

Zachariasz dziękuje Bogu, że wypełnił swoją obietnicę, że oczekiwanie
ludzkości na przyjście Zbawiciela dobiegło końca. Słowa z dzisiejszej Ewangelii przypominają nam o tym, że wraz z darem wiary otrzymaliśmy dar wybrania i tlyko od nas zależy co z nim zrobimy.
Warto dzisiaj,zastanowić się nad naszym miejscem w wspólnocie i nad tym, jak nalezy postępować. Pozwole sobie zamiast rozważania zamieści w tym miejscu fragment artykułu o. Nieściora:

" W nazwaniu przez Jezusa tego Apostoła jego macierzystym imieniem – „Szymon, syn Jony” (Mt 16, 17) – dostrzega aluzję do naturalnej szlachetności i spra­wiedliwości Piotra , w jakiś sposób stoi ona u podstaw wybrania go przez Mistrza. Na ogół nie ma nic szczególnego w tym, aby nazwać kogoś jego własnym imieniem czy imieniem ojca. Tym bardziej, że Bóg zachowuje imio­na swoich świętych w niebie, a Piotr jest jednym ze świętych. W tym wypad­ku nazwanie nosi jednak charakter symbolu. Zanim nadał Apostołowi imię o wyższej randze, czyniąc go zwierzchnikiem całego Kościoła, chciał naj­pierw pokazać, że i imię otrzymane od rodziców było wyrazem jego prawości. Ponieważ „Szymon” oznacza „posłuszny”, a „Jona” oznacza „łaskę Bożą”, więc Jezus nazywając Szymona „synem Jony” zobaczył w nim syna posłusz­nego łasce Bożej. Zanim Jezus powołał Piotra do wyjątkowej misji, odwołał się do pewnych moralnych zasług Szymona, do wcześniej okazywanej przez niego postawy względem Boga. Jeśli Bóg zapisuje imiona świętych w niebie, to podobnie Jezus za ziemskiego życia dostrzegał i respektował osobistą drogę życia każdego, kogo powołał.

Wiara wymaga miłości
Sama wiara przenosząca góry (1Kor 13, 2), nawet trwała, podobnie jak moc czynienia cudów, nie kwalifikuje do Królestwa Bożego. W sporze z donatystami Augustyn przypomina o
potrzebie miłości i jedności. Zarówno katolicy, jak i donatyści, mogą czynić cuda, jednak są
one bezwartościowe, jeśli nie mają odniesienia do wspólnoty. Wielu nie czyni cudów, a
posiądzie królestwo Boże, tymczasem wielu czyni je, a nie posiądzie go. Chrystus przestrzega w Łk 10, 20 przed upatrywaniem podstawy swego zbawienia w samym czynie wiary. Wiara wymaga koniecznie miłości

Podobnie Chryzostom stwierdza, że nie wystarcza samo wypędzanie złych duchów, aby wejść do królestwa Boga. Tym, co rozstrzygające, jest miłość. Mówiąc o wymogu miłości, wiąże Łk 10, 20 z obrazem sądu ostatecznego w Mt 7, 22. Nie należy zresztą przeciwstawiać cudów i
miłości. Apostołowie wielu pociągali do wiary przez cuda dlatego, że wynikały one z
miłości. „Gdyby nie było miłości, nie byłoby i cudów”. W tym świetle miłość jawi się jako racja, która sprawia, że nasze imiona „zapisane są w niebie”.

Ważniejsza jedność niż cuda
Wyższość miłości od cudotwórstwa Augustyn uzasadnia, odwołując się do tajemnicy Kościoła jako Mistycznego Ciała Chrystusa. Gdy Apostołowie wrócili „po głoszeniu wiary narodom”,
Chrystus w Łk 10, 17 odwraca ich uwagę od samych siebie i zachęca do my­ślenia w kategoriach wspólnoty: „bo poza jednością i ten, który czyni cuda, jest niczym”. Ważniejsza jest jedność niż cuda. W jedności bowiem pozosta­wał lud Izraela i cudów nie działał. Poza jednością byli czarnoksiężnicy fara­ona i czynili znaki podobne do Mojżeszowych (Wj 7, 12). I ci, którzy czynią cuda, i ci, którzy ich nie czynią, należą do jednego Kościoła. Augustyn wykła­da tę prawdę po kaznodziejsku:

"Nie wiem, czy jakaś staruszka wdowa, nie wiem, czy jakiś świecki człowiek, mający miłość i
silną wiarę, nie mógł tego [tj. cudów] czynić. Piotr w ciele Kościoła jest okiem, ów zaś tylko palcem, a jednak jest w tymże ciele, w któ­rym jest Piotr”

Leon NIEŚCIOR OMI - "Radość zapisanych w niebie. Łk 10,20 w interpretacji patrystycznej" w
Vox Patrum 32 (2012) t. 58, s. 240-241

Konieczność zachowania jedności, myślenia w kategoriach wspólnoty jest własnie tym co jest nam najbardziej potrzebne w nadchodzącym roku. Pamiętajmy o tym w tym radosnym dniu, gdy ciemność została zwyciężona.