duchowa adopcja

[utka]

czy jak to sie inaczej nazywa.

Kochani odkad mam swoja malenka coreczke - straszliwie wrazliwa sie zrobilam
na krzywde dzieci, dzieci zawsze lubilam, ale dopiero posiadanie wlasnego
sprawilo, ze tak naprawde przejrzalam na oczy i ze te malenkie istotki,
wszystkie bez wyjatku, staly mi sie nagle strasznie bliskie, drogie i kochane.
Straszliwa rzecza i zbrodnia okrutna jest dla mnie aborcja - wyobrazic, opias
i myslec o tym nawet nie moge. dlatego od dni trzech postanowilam modlic sie
codziennie w intencji jakiegos dzieciatka, ktore wlasnie trzy dni temu
zaistnialo, a o ktorym nawet jego mama jeszcze nie wie, by pozwolono mu zyc,
by urodzilo sie zdrowe, by jego mama je pokochala i by stalo sie dla niej
trescia jej zycia. I tak chce codziennie pamietac o tym malenstwie przez
najblizsze 9 miesiecy ...

Moze ktos jeszcze zaadoptuje sobie jakies malenstwo i tak razem pomozemy im
zaistniec na tym pieknym swiecie.

Ten rok jest rokiem sw. Gerarda redemptorysty - patrona kobiet w ciazy,
rodzacych i matek z malenkimi dziecmi.

goska

ps. musialam to napisac, bo boje sie, ze nie wytrwam, ze ktoregos dni, ze
zmeczenia, nadmiaru innych spraw na glowie zapomne o "moim" dzieciatku.
Ten list jest wiec takim moim zobowiazaniem ...

[mama_kasia]

Utko, trwaj na modlitwie

[stokrocja]

Bardzo zadko udzielam się na tym forum, ale napiszę "swoje osobiste
świadectwo" )) o duchowej adopcji. Wstyd mi sie przyznać, ale jako
nastolatka, ktorej "Bravo" i Popcorny, ktore wchodzily na rynek namieszaly w
glowie uwazalam, ze sprawa aborcji to prywatna sprawa kazdej kobiety... Hm...
To cud ze Bog tak poprzestawial moj swiatopoglad ALe do rzeczy. Kiedys
przed mszą pewna pani dawala swiadectwo o dchowej adopcji i ja postanowilam
podjac sie jej podjac. Byc moze zawazyl na tym fakt mojego narzeczenstwa,
rychlego malzenstwa i tesknoty za macierzynstwem? No i zaczelam się modlic.
Pewnego dnia kolezanka (nie-męzatka dla scislosci) z pracy poinformowala ze ma
3 tyg zwolnienia. W zwiazku z tym ze kadry sa w innym miescie nikt od nas z
biura poza mna nie wiedzial, ze jest w ciazy. Niestety to bylo na moja
niekorzysc. No bo szefowie mysleli, ze za 3 tyg wroci a ja wiedzialam ze
niezbyt... Taka bylam na nia rozzalona. Bo przeciez mozna bylo to jakos "po
ludzku" zalatwic, poinformowac, bo wiadomo ze w ciazy roznie moze byc, ze
przydalaby sie osoba do pomocy w biurze, gdyby te zwolnienia zdarzala sie
czesciej. Pracowalam po 13 godzin padalam na nos. Pod znakiem zapytania stanal
moj urlop - wyjazd do narzeczonego, ktory pracowal za granica i za ktorym
strasznie tesknilam. Jak mnei korcilo, zeby komus poweidziec z biura! Poza tym
bylam tak zazdrosna. Bo to ja przygotowywalam sie do małżeństwa i
macierzynstwa. To ja nie moglam sie odczekac swojego dziecka. Bylam potwornie
sfrustrowana Ale nie chcialam jej skrzywdzic i siedzialam cicho. Pewnego
dnia kiedy tak uzalalam sie nad soba uswiadomilam sobie swoja oblude i egoizm.
Tu modle sie za nienarodzone dziecko a tak naprawde to mysle tylko o swoim
dobrym samopoczuciu... Wiedzialam w ktorym tyg ciazy jest kolezanka policzylam
i oniemialam - wyszlo, ze zaczelam sie modlic mniej wiecej w tym czasie kiedy
ona zaszla w ciaze... Wiem, ze wcale nie musialam modlic sie za jej dziecko,
ale sam fakt duchowej adopcji zmienil moje nastawienie. I co? Wszsytko sie
rozwiazalo pozytywnie. Pojechalam do narzeczonego zatrudnili osobe do
pomocy A mi Bog pokazal jaka jestem naprawde

:-)))) b/t

[samboraga]

:)

[utka]

jest !!!

nowy człowiek !!!

oby Pan byl zawsze dla niego łaskawy !!!

[mama_kasia]

Cieszę się

[samboraga]

))

[mader1]